 De gebogelde. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Marcel Konders. De gebogelde door Arthur Conan Doyle. Op een zomeravond. Ik was nog slechts weinig maanden gehuwd. Zat ik alleen in mijn huiskamer. Ik rookte een pijpje en zat gebogen over een roman. Want ik had een moeilijke dagtaak achter de rug en meer neiging tot dromen dan tot ingespannen arbeid. Mijn vrouw was al naar boven gegaan en het geluid van het sluiten de gangdeuren een kwartiertje geleden zeiden mij dat de dienstbodien zich even eens ter ruste hadden begeven. Ik was van mijn stoel opgestaan en had de as uit mijn pijp geklopt. Toen ik plotseling de deurschel hoorde overgaan. Ik keek op de klok. Het was kwartier voor twaalf. Dat komt geen bezoek wezen op dit late uur. Waarschijnlijk een patiënt. Mogelijk iemand die mijn gehele nacht in beslag zou nemen. Met een ontevrede gezicht ging ik in de gang en opende de deur. Tot mijn verbazing was het Schirlijkholms die daar nog op mijn stoep stond. Ha, Watson, ik hoopte dat ik u nog op zou vinden, zeiden hij. Kom binnen, beste vriend, als ik je verzoeken mag. Gij kijkt verbaasd en geen wonder. Opgewekt ook, geloof ik. Humm, gerookt nog de Arcadia-tabak uit de tijd toen genoeg vrij gezellwaard. Ik kan mij niet vergissen die as daarop uw jas. Het is nog altijd gemakkelijk te zien dat Gij gewoonzijd geweest, Watson, een uniform te dragen. Gij zult nooit voor een volbroekburger worden aangezien, zolang jij uw zakdoek op die manier in uw mouw draagt. Maar, apropos, zou ik vannacht bij u kunnen logeren, met genoegen. Gij hebt mij gezegd dat jij een kamer vrij had en ik zie dat Gij op het ogenblik geen mannelijke bezoekers hebt. Ik zie dat aan uw kapstok. Het zal mij groot genoegen doen als Gij wilt blijven. Dank je. Ik zal dan maar een ledige knop voor mijn hoed en jas in beslag nemen. Ik merk tot mijn spijt dat Gij ook werkvolk in huis hebt gehad. Toch geen lekkage wil ik hopen. Nee, het gas. He, ik zie dat hij de sporen van twee ijzeren spijkers van zijn schoenen op uw linolium heeft achtergelaten. Juist daar waar nu het licht op valt. Heb getrek iets te eten voor ik ons. Nee, dank je. Ik heb de waterloos gesoopeerd, maar ik zal net plezier een pijp met uw roken. Ik rijkte, hij meen te bak zak toe. Hij ging tegenover mij zitten en rookte enige tijd rustig voort. Ik begreep wel dat slechts een zeer gewichtere zaak hem op zulke een laat uur tot mij gevoerd kon hebben. En daarom wachtte ik geduldig tot hij mij die zou mededelen. Ik zie dat Gij het nu juist tamelijk druk hebt, zeiden hij, wij scherp aanzienden. Ja, ik heb een zeer drukke dag gehad, antwoorde ik. Het mogen u zeer dwaast toeschijnen, volgde ik erbij. Maar ik weet, heus niet, hoe gij dit zo weet? Homs glimlachten ver genoegd. Ik bezit het voorrecht, uw gewoonte te kennen, mijn waarde watsom, zeiden hij. Als gij slechts weinig patiënten hebt, bezoekt gij hen te voet. Doch hebt gij al velen, dan rijdt gij in een koetje. Daar ik bemerkte, dat uw laarze of schoon gij ze vandaag wel hebt gedragen in het geheel niet morsig zijn. Dacht ik ter stond dat gij de laatste dagen druk genoeg moed gehad hebben om van een koetje gebruik te maken. Uitmuntend riep ik uit zeer eenvoudig sprakkij. Wij hebben hier te doen met één van die voorbeelden waarbij de ridinerende persoon tot een conclusie komt. Die zijn buurman verbaasd, omdat de laatste, een enkel, schijnbaar onbeduidingpunt over het hoofd ziet. Dat de grondslag van de ridinering uitmaakt. Hetzelfde kan gezegd worden van het effect van enkele uur kleine schetsen. Welk effect eventueel slechts in schijn bestaat. Dat het alleen afhangt van enige factoren die u bekend zijn en de lezer niet nu. Op dit ogenblik verkeer ik in eenzelfde geval als die lezers. Want ik heb in mijn hand enige draaden van één der vreemde geheimen voor welke oplossing ooit het verstand van een man zich inspanden en ontbreken mij nog één of twee van die draaden om het geheel te ontsluieren. Maar ik zal ze hebben wat zon, ik zal ze hebben. Zijn ogen schitterden en lichte blos kleurde zijn wangen. Voor een ogenblik had hij zijn innerlijke natuur geopend baard. Toch ook slechts een ogenblik. Toen ik hem opnieuw aanzag, had zijn gelaad weer dat kalme even voorkomen dat hem zo dik wel eens meer op een automaat dan op een gevoelig mens deed lijken. Het vraagstuk heeft een zeer belangwekkende kant, zeiden hij. Ik durf zelf zeggen dat het in menig opzicht zeer merkwaardig is. Reeds heb ik een goede blik op de zaak en ben zeer naar bij de oplossing naar ik mee. In diengeen mij, bij de laatste stap die ik moet doen, om tot een voldoende oplossing te geraken wil het helpen, zou het geen mij een grote dienst bewijzen. Ik zou het zeer aangenaam vinden. Zou het geen morgen met mij naar Aldershot kunnen gaan. Ik denk wel dat Jackson mijn praktijk zal willen waarnemen. Zeer goed. Ik moet met de trein van 11 uur 10 minuten van Waterloo Station. In dat geval heb ik wel de tijd om één en ander te regelen. Nu, dan zal ik u als gealtans niet slaperig zijn in het kort mededelen wat er gebeurd is en wat ons nog te doen staat. Voor u komst was ik slaperig. Nu ben ik volkomen wakker. Ik zal zo beknop mogelijk in mijn verhaal zijn, zonder iets weg te laten, dat het een goed begrip ter zaak nodig is. Het kan wezen dat jij Reeds iets van de geschiedenis hebt gehoord, want ik heb een onderzoek op het oog in de vermoedelijke moord gepleegd op kolomnel Barclay van de Royal Meloes te Aldershot. Ik heb daarvan nog niets gehoord. Dit voorval heeft, behalve in de naaste omgeving, nog weinig de aandacht getrokken. De feiten dateren ook eerst van eergisteren. In het kort is de zaak deze. Zoals geweed zijn de Royal Meloes een van de beroemdste eerste regimenten van het Engelse leger. Het verrichten in de tijd wonderend van tappenheid in de Krimoorlog en heeft zich sederd bij elke gelegenheid onderscheiden. Tot maandagavond, jongsleden, stond dit regiment onder commando van James Barclay, een dapperveteraan, die zijn militaire lobaan als gewone soldaat begon, wegen zijn dapperheid tot de rang van officier opklom en eindelijk het opperbevel verkreeg over het regiment, waarin hij eens als gewone soldaat had gediend. Colonel Barclay trouwde toen hij nog sergent was en zijn vrouw, als meisje Miss Nancy De Vooij geheten, was een dochter van officier uit hetzelfde regiment. Het is daarom best te begrijpen dat de omgeving waarin de jong gehoeden, want ze waren nog jong, verplaatst werden, hun enigszins ongewoon voorkwam. Zij schijnen echter spoeler geleerd te hebben, zich in hun nieuwe maatschappelijke kring te bewegen en mevrouw Barclay heeft altijd, daar ik vernomen heb, eventueel in vriendschap met de dames van het regiment geleefd, als waar echt genoot met zijn collega's, de officiere. Ik kan erbij voegen dat zij een zeer mooie vrouw was en zelfs, nu zij reeds meer dan 30 jaren getrouwd is, nog een innemende verschijning is. Colonel Barclay's huiselijk leven schijnt zeer gelukkig te zijn geweest, maar Joerg Murphy, van wie ik de meeste inlichting heb ontvangen, heeft mij verzekerd dat hij nooit van enig misverstand tussen Barclay en zijn echtgenoten heeft gehoord. Alle samengenomen denkt hij dat de genegenheid van Barclay voor zijn vrouw groter was dan de haren voor de colonel. Zelfs al was zij, maar voor één dag van huis, gevoelde hij zich volstrekt niet op zijn gemak. Zij daarin tegen, of schoon en liefdevolle en getrouwen echtgenoten, was haar man minder genegen en in het regiment werden zij beschouwd als een modelpaar van twee mensen van middelbare leeftijd. Er was inderdaad niets in de verhouding waartoe zij tot elkaar stonden, volstrekt niets dat een zo treurige ontknoping, als nu gevolgd is, kon doen verwachten. Colonel Barclay zelf schijnt enige vreemde trekken in zijn karakter gehad te hebben. Hij was, een voortvaarend, joviaal militaer. Als hij in zijn gewone humeur was, maar bij sommige gelegenheden, kon hij zich zeer driftig en vaak zuchtig tonen. Hij schijnt zich echter aan zijn vrouw nooit van die zijde te hebben doen kennen. Een ander feit, dat Major Murphy en de meeste andere officieren die ik gesproken heb opviel, was de neerslachtigheid waar aan de colonel somwel een leed. Zoals de Major het uitdrukte, was het als of hem soms de glimlach als door een onzichtbare hand werd weggeslagen. Dit en een zekere neiging tot bijgeloof waren de enige ongewone trekken in zijn karakter, die door de overige officieren werden opgemerkt. De laatste eigenaardigheid openbaarde zich daarin dat hij er een afkeer van had, alleen in het donker te zijn. Deze kinderachtige karaktertrek bij een overigens zeer mannelijke natuur heeft dikwals aandijding gegeven tot aanmerkingen en gissingen. Het eerste battalion van de Royal Mallows, het oude 117e regiement, ligt seder het enige jaren te alderschopt in Garnizoen. De gehuurde officieren wonen buiten de kazernen, de colonel, op een villa naar China genoemd, op een halve mel afstands van het noordelijke kamp. Het huis ligt niet onmiddellijk aan de weg, maar de westelijke zijde is daarvan niet meer dan 30 elch verwijderd. Een koetsier en twee dienstmeisjes vormen het personeel. Deze waren, met de heren mevrouw Barclay, de enige bewoners van de villa La Chine. Want de Barclays hadden geen kinderen en gewonelijk hadden zij ook geen logeergasten. En nu zal ik u vertellen wat ik weet van de gebeurtenissen opgenoemde villa in de avond van maandag jongsleden tussen negen en tien uren. Mevrouw Barclay behoort, naar het schijnt, tot de Roomskatholieke Kerk en stelde zeer veel belang in het geelde van Sint George. Dat in vereniging met de What Street Capel was gesticht met het doel de armen van afgedragen kleren te voorzien. De avond om acht uur hielde de leden van het gilde een vergadering en mevrouw Barclay haasten zich met eten om op tijd tegenwoordig te wezen. Toen ze uitging, hoorde haar koetsier haar een paar woorden met haar echtgenoot spreken en hem verzekeren dat zij niet lang zou uitblijven. Vervolgens bracht zij een bezoek aan Miss Moranson, die in de naaste villa woont en in gezelschap van deze dame ging zij naar de vergadering. Deze duurde slechts 40 minuten en om kwartier over negen keerde mevrouw Barclay naar huis terug na van Miss Moranson bij haar woningafscheid genomen te hebben. Op de villa Lachine is een kamer als ontvangkamer in gebruik. Dit vertrek ziet uit op de weg en heeft aan de kant van het grasperk open slaande glazeduren. Het grasperk is 30L in Doorsnede en van de grote weg gescheiden door een lage muur met een ijzeren raste werk er bovenop. In deze kamer ging mevrouw Barclay toen zij weer thuis was gekomen. De jaluzien waren niet neergelaten, want in de zomer werd het vertrekzelfde gebruikt. Maar mevrouw Barclay stak zelf de lamp op en schelde toen haar kamermijsje, James Stewart. Wie zij verzocht, haar een kop thee te brengen, eerst dat geheel tegen haar gewoonte streed. De colonel had de granse avond in de eetzaal gezeten, maar toen hij hoorde dat zijn vrouw weer thuis was kwam hij bij haar in de ontvangkamer. De kutsier zag hem in de gang en de kamer binnen gaan. Het was de laatste maal dat hij levend werd gezien. Na verloop van een minuut of 10 kwam het dienstmeisje met de kop thee. Maar toen zij de deur de kamer naderde, hoorde zij tot haar verbazing haar meester en meesteres heftig met elkaar twisten. Ze tikte aan de deur, toch kreeg geen antwoord. Toen draaide zij aan de deurknop waarop zij bemerkte dat de deur van binnen was gesloten. Heel natuurlijk liep zij toen naar beneden om haar bevinding aan de keukenmijd mede te delen. Wanneer de beide vrouwen en de kutsier de trap opklommen en in de gang luisterden naar de twist, die nog niet geëindigd was. Zij stemmen al de drie daarin overheen, dat er slechts twee stemmen werden gehoord, die van Barclay en van zijn vrouw. De stem van Barclay was onderworpen en zenuwachtig, zodat de luisteraars er een niets van verstoonden. Zijn vrouw daarin tegen sprak op luiden verbitterde toon en wanneer zij somweilen haar stem verhief, konden haar woorden zeer duidelijk worden verstaan. Gij lawaard, riep zij herhaaldelijk. Wat moet er nu gedaan worden? Geef mij mijn leven terug. Ik wil niet meer dezelfde lucht in ademen als gij. Gij lawaard, gij lawaard. In dergelijke uitingen en beschimpingen luchten zij haar drift tot haar man, plotseling, een vreselijk kreegslakte onmiddellijk gevolgd door garaas en een doordringende geel van de vrouw. Overtuigd dat er een ongeluk was gebeurd, snelden de kutsier naar de deur en trachten die met geweld te openen, terwijl van binnen, nog voortdurend, zich het gegeel niet horen. Het lukte hem echter niet naar binnen te komen en de beide meiden waren te zeer van streek door de schrik dan dat zij in staat waren hem te helpen. Plotseling echter schoot hem een gedachte te binnen en hij liep de gang door naar het gasperk, waarop de kamer uitzag. Eén der venster stond open, wat, geloof ik, in de zomer gewoonten was en zonder moeite kwam hij in de kamer. Zijn meesteres was opgehouden te gillen en lag bewusteloos op een sofa uitgestrekt, terwijl de ongelukkige kolomnel Morse doodlag, te midden van een plasbloed, met zijn hoofd op de grond naar bij de haart en zijn ene voet over de leuning van een vertuid. De eerste gedachte van de kutsier, toen hij zag niets meer voor zijn meester op te kunnen doen, was natuurlijk de deur te openen. Maar hier deed zich een bijzondere en onverwachte moeilijkheid voor. De sleutel stak niet aan de binnenzijde in de deur en was ook nergens in de kamer te vinden. Hij begaf zich, daarom, weer door het raam naar buiten en keerde met een politie beanten en een genees hier terug. Mijn vrouw Barkley, op wie natuurlijk zware vermoedensrusten werd in nog steeds bewusteloze toestand naar haar kamer gebracht. Toen werd het lijk van de kolomnel op een sofa geplaatst en in de kamer waar het vreselijk drama was voorgevallen een nauwkeurig onderzoek ingesteld. De wonden, waaraan de kolomnel was bezweken, scheen een twee duimlange snede aan het achterhoofd te zijn, waarschijnlijk toegebracht door een hevige slag met een stompwapen. Ook was het volstrekt niet moeilijk te gissen welk wapen dit was geweest. Op de vloer, dicht bij het lijk, lag een knots van hardhout, versierd met snijwerk en een benegreep. De kolomnel bezat een rijke verzameling wapenen, mede gebracht uit de verschillende landen waarin hij had gestreden en de politie vermoedt dat deze knots tot die verzameling behoorde. De bedienden ontkennen die knots vroeger ooit gezien te hebben, maar onder de talrijke merkwaardige voorwerpen die in het huis aanwezig zijn, is het mogelijk dat zij deze knots hebben over het hoofd gezien. Er werd overigens niets van gewicht door de politie in de Kamer ontdekt. Ook zij moest het onverklaarbare feit constateren dat nog op mevrouw Barclay, nog op het lijk of op enige plaats in de Kamer de vermiste deursleutel werd gevonden. De deur moest laten door een sloot te maken van Aldershot worden open gestoken. Zo was het stand van zakenwatson toen ik dinsdagmorgen op verzoek van Major Murphy naar Aldershot reisde om de politie in haar naast sporingen te helpen. Gij zult het met mij eens zijn dat de zaak reeds zeer belangwekkend was, maar mijn onderzoekingen brachten mij draa, tot de overtuiging dat de waarheid nog veel buitengewoon zou wezen dan ze op het eerste gezicht schijnt. Alleeer de Kamer te onderzoeken onderwiep ik de bediende aan een aantal kruisfragen, het geen geen andere feiten dan de reedsgemelde aan het licht bracht. Nog een bijzonderheid van belang werd door Jane Stewart het Kamermeisje medegedeeld. Gij zult u herinneren dat zij op het gerucht van de twist naar benediging en met de andere bediende terugkeerde. Zij zegt dat de eerste keer toen zij haar meesteres hoorde, de stemmen zo laag gedaald waren dat zij ten nauwre noot iets hoorde en alleen uit de toon van spreken kon opmaken dat het twist was. Toen ik haar eventueel na de ondervoeg herinnerde zij zich ook twee keer het woord David uit de mond van mevrouw Bartley gehoord te hebben. Dit punt is van het hoogste gewicht voor het leren kennen van de oorzaak van de twist. Zoals je u wel licht zult herinneren is de kolonels voorname James. In deze zaak was één feit dat zowel op de bediende als auto-politie de diepste indruk maakte. Dit was de vervrongenheid van de kolonels gezicht. Volgens hun verhaal had dit gezicht een uitdrukking van schrik en angst zo vreselijk als met mogelijkheid op een menselijk gelaad kan te lezen staan. Het was duidelijk dat hij zijn lot heeft voorzien en dat het hem de grootste schrik heeft veroorzaakt. Dit kan natuurlijk vrijwel overeen met de mening van de politie dat de kolonel gezien kan hebben dat zijn vrouw hem wilde vermoorden. Ook de omstandigheid dat de dodelijke wond hem op het achterhoofd was toegebracht behoefde daarmee niet in strijd te wezen. Daar hij zich zeer goed kan hebben omgekeerd om de slag te ontwijken van mevrouw Bartley zelf konden geen inlichtingen verkregen worden. Daar zij tijdelijk ziek lag aan een hevige aanval van de zenuwkoortsen. Van de politie voornam ik nog dat Miss Morrison die, zoals ik u iets mededeelde, op de bewuste maandagavond met mevrouw Bartley naar de vergadering ging, zegt volstrekt niet te weten wat de orenzaak was van het slechte humeur waarin haar vriendin naar huis kwam. Nadat ik al dus deze bijzonderheden had vernomen, Watson, rookte ik er verschijne pijpen over, trachtende de feiten die in gevolg waren van een voorafbaraanplan, te scheiden van die welke bloot toevallig waren. Voor mij was het meest kenmerkende en meest betekende punt in de ganze geschiedenis de zonderlinge verdwijning van de deursleutel. En zelfs na het nauwkeurigste onderzoek werd hij niet in de kamer gevonden. Daarom mogen we aannemen dat hij weggenomen is. Maar dit kan niet door de kolonel, nog door zijn vrouw. Dat was volkomen duidelijk. Daarom moeten nog een derde persoon in de kamer zijn geweest. Gij kent mijn methode van onderzoek Watson, niet ene die ik bij deze gelegenheid verzuimde in praktijk te brengen. En ik kwam daardoor enige zaken op het spoor die zeer veel verschillen van die welke ik verwacht had. Er is behalve kolonneel Barclay en zijn vrouw een man in de kamer geweest die van de weg komende over het grasperk is gelopen. Ik heb vijf duidelijke indrukken van zijn voeten gezien, één op de weg zelf, bij het punt waar hij de lage muur om het grasperk is overgeklommen, twee op het grasperk en twee zeer onduidelijke op de gevergde vloerplanken onder het venster, waardoor hij naar binnen is gekomen. Waarschijnlijk is hij snel over het grasperk gelopen, want de indrukken van zijn tenen waren dieper dan die van zijn hielen. En toch die persoon deed mij niet verbaasd staan, maar wel zijn medgezel. Zijn medgezel? Holmes haalde een groot velvloeipapier uit zijn zak en vauwde het voorzichtig op zijn knie open. Wat denkt hij hiervan, voeg hij? Het papier was bedek met tekeningen voorstelende de voedsporen van een klein dier. Het had vijfduidelijk de onderscheide tenen, het spoorweesbovendien, op lange nagels en de gehele voetindruk was ongeveer zo groot als een dessertlepel. Het is een hond, zeiden ik. Heb jij ooit gehoord van een hond die tegen een gordijn opliep? Verschijnlende sporen bewijzen mij dat het dier dit gedaan heeft. Een aaptan, maar het is niet het spoor van een aap. Wat kan het dan wezen? Nog hond, nog kat, nog aap, nog ieder ander ons bekend dier. Ik heb getracht het uit de afmetingen te construeren. Hier zijn vier afdrukken waar het dier beweegingsloos heeft gestaan. Gij ziet dat het niet minder dan vijftien duim van de voor naar de achterpoot groot is. Voeg daarbij de lengte van nek en kop en gij krijgt een dier van niet minder dan twee voet lengte, waarschijnlijk meer als het ook een staart heeft. Maar let nu eens op een andere afmeting. Het dier heeft zich bewogen en wij hebben de lengte van zijn stap die in geen enkel geval groter dan drie duim is. Hierdoor hebben wij, zoals gezien de aanwijzing, dat het een dier moet zijn met een betrekkelijk lang lichaam en zeer korte poten. Het heeft niet zoveel attentie voor ons gehad om enige van zijn haren achter te laten, maar het heeft over het geheel een lichaamsvorm zoals ik heb aangeduid. En het kan tegen een gordijn oplopen en is een vlees etend dier. Hoe weet je dat? Omdat het tegen het gordijn is opgeklommen. In het raam hing een kooi met een kanarie en nu schijnt het dier plan te hebben de vogel te bemachtigen. Wat was het dan voor een beest? Oh, als ik dat wist dan zouden we zeer naar bij de oplossing zijn. Alles in aanmerking genomen? Komt het mij waarschijnlijk voor dat het een dier was, behorende tot het geslacht er wezels. Intussen groter dan enig dier van dit geslacht dat ik ooit gezien heb. Maar wat heeft dit nu met de misdaad te maken? Dat ligt nog in het duister, maar wij weten nu reeds veel zoals jij ziet. Wij weten dat er op de weg een man stond, die naar de twist tussen de heer Bartley en zijn vrouw Keek. Dat de jaloezieën opgetokken waren en in de kamer ligt branden. Wij weten verder dat hij over het gasperk liep. De kamer binnen trat met een vreemd dier bij zich en dat hij of de colonel de dodelijke slacht toebracht of wat evenzeer mogelijk is dat de colonel van lauter schrik toen hij hem zag neerviel met zijn hoofd op de rand van de haard en daardoor zich wonden. Ten slotte staan we hier nog voor het merkwaardige feit dat de binnengekomenen bij zijn vertrek de deursleutel Medenham. Uw ontdekkingen maken meins inzins de zaak nog duisterder dan zij eerst was, zei de ik. Juist opgemerkt, men kan er zeker uit opmaken dat de zaak dieper ligt dan men aanvangelijk zou oordelen. Ik heb er over nagedacht en ben tot slot soms gekomen dat ik de zaak van een andere kant moet beschouwen en trachten op te helderen. Maar ik geloof Wadsen dat ik u onnodig ophoud, daar ik u het overige morgen even goed op onze reis naar al de shot kan vertellen. Dank u wel, gij zei ik nu reeds te ver gegaan om mij niet alles mede te delen. Ik was overtuigd dat er toen mevrouw Bart lees avonds om half acht haar woning verliet tussen haar en haar man, geen leidtwist was voorgevallen. Zij bezat nooit, zoals ik reeds gezegd heb, een hartstochtelijke genegenheid voor haar man. Maar de kutsier hoorde toch dat zij bij het heen gaan op vriendschappelijke toon met de kolonelsprak. Nu was het even eens zeker dat zij onmiddellijk naar haar thuis komst zich naar de kamer begaf waarin zij de minste kans had haar echtgenoten ontmoeten. Dat zij zenuwachtig om thee heeft gescheld en tenslotte toen haar man binnenkwam een hevige beschuldigingen tegen hem eens uitgevaren. Er moet daarom tussen half acht en negen uur iets zijn voorgevallen dat haar gevoelensjegens haar echtgenoot geheel veranderd heeft. Maar die gehele tussentijd is Miss Morrison in haar gezelschap geweest en ik was daarom trots haar ontkenning er volkomen van overtuigd dat deze iets van de zaak moest afweten. Eerst dacht ik dat er mogelijk enige betrekking tussen genoemde jonge dames en de kolonel had bestaan wat de eerste tans aan mevrouw Bartley bekend had. Daaruit waren dan de toren van deze kolonelsvrouw bij haar terugkomst te verklaren en even eens het feit dat Miss Morrison ontkende dat er iets was gebeurd. Ook zou dit geen sinds ondenkbaar wezen met het oog op de woorden gedurende de twist door de bediende gehoord. Maar hoe was dit nu weer te rijmen met het in drift uitspreken van de naam David en de bekende genegenheid van de kolonel voor zijn vrouw zonder nog te spreken van de tragische tussenkomst van die onbekende man. Welke natuurlijk nog niet behoeft samen te hangen met het geen even te voren was gebeurd. Alle samen genomen was ik wel geneigd het denkbeeld te laten varen dat er enige betrekking tussen de kolonel en Miss Morrison bestond. Maar was ik meer dan ooit overtuigd dat de jonge dame de oorzaak kende van de plotseling ontstaande vijandschap tussen mevrouw Bartley en haar echt genoemd. Ik nam daarom natuurlijk de maatregel Miss Morrison een bezoek te brengen waarbij ik haar verklaarde dat ik voorkomen overtuigd was dat zij wist wat er was voorgevallen en haar verzekerde dat op haar vriendin mevrouw Bartley zware verdenking ruste. Tenzij de zaak mocht worden opgehelderd. Miss Morrison is een klein, tengere meisje met schuchtere oogopslag en blond haar maar ze is geen sinds om bloot van stranderheid en gezond verstand. Nadat ik gesproken had, dacht zij, enige tijd na, wenden zich toen met iets vastberadens in haar voorkomen tot mij en legde de volgende verklaring af, die ik u in het kort zal mededelen. Ik beloofde mijn vriendin dat ik niet over de zaak zou spreken en een belofte moet men houden, sprak zij. Een oog in die ik haar wezenlijk kan helpen. Nu er zulk een zware beschuldiging tegen haar wordt ingebracht en haar eigen mond door ongesteldheid is gesloten houdt ik mij van mijn belofte ontheven en zal ik u precies vertellen wat er maandagavond is voorgevallen. Wij kwamen ongeveer kwart voor negen uit wat striet en moesten op onze weg naar huis door de Hudson Street Er bevindt zich bovendien slechts één lantaren op de linkerzijde en toen wij deze lantaren nadalden, zag ik een man met gebogen rug en een soort doos op de rug naar ons toekomen. Hij is geen mismaak te zijn, want hij droeg het hoofd omlaag en liep met gekromde knieën. Juist toen wij hem voorbij liepen, heeft hij het hoofd op om in het licht dat de straatlantaren uitstraalden ons aan te zien. Doch nauwelijks had hij dit gedaan of hij bleef staan en riep op vreselijke toon. Mijn God, het is Nancy. Mijn vrouw Bartley werd zo wit als een lijk en zou meegestort zijn, had die verschrikkelijk uitziende man haar niet ondersteund. Ik wilde de politie gaan halen maar tot mijn verbazing sprak mijn vriendin zeer beleefd met de kerel. Ik heb nu 30 jaar gedacht dat hij doodwaard, Henry, sprak zij met ontroerde stem. Dat was ik ook, antwoorden hij. En vreselijk was de toon waarop hij deze woorden sprak. Hij had een donker, schrikwekkend gelapend en zulke vreselijke uitdrukking in zijn ogen dat ik ze in mijn droom voor mij zag. Zijn haar en Bart waren grijzend en zijn gezicht vol ploien en rimpels als een gedroogde appel, wandel, maar een eindje vooruitlieven. Ik moet een paar woorden met deze man spreken. Je behoeft nergens bang voor te wezen, zijde me vrouw Bartley. Ze trachten kalm te spreken, maar zij was nog doodsbleek en kon ten oude nood een woord uitbrengen. Ik voldeed aan haar wens en zij praten een ogenblik met elkaar. Toon kwam mijn vriendin met fonkelende ogen de straat af en ik zag de gebrekkige ellendeling bij de lantaarenpaal staan en zijn dichtgeknepen vuisten in de lucht schudden als of hij krankzinnig van woorden was. Zij sprak geen woord, tot wij hier aan de deur kwamen. Toon vatten zij mijn hand en smeekten mij. Niemand iets te vertellen van wat geen onderweg was gebeurd. Het is een oude kennis van mij. Wie het in de wereld is tegengelopen, sprak zij. Toon ik beloofde dat ik zou zwijgen, kusten zij mij en sederd heb ik haar niet weer gezien. Ik heb u nu de gehele waarheid gezegd en dat ik dit de politie niet heb mede gedeeld, geschieden omdat ik toen nog niet wist in welk gevaar mijn lieve vriendin zich bevond. Ik weet dat het niet anders dan in haar voordeel kan zijn als alles bekend is. Dat was haar verklaring wat ze en jij kunt wel begrijpen dat die voor mij was als een lichtbakend op een donkere weg. Allerlei tot dus verre voor mij op zichzelfstaande feiten vertonen zich tans op hun ware plaats. En ik begon reeds een vage voorstelling van de opeenvolging der gebeurtenissen te krijgen. In de eerste plaats moest ik natuurlijk de mantracht te vinden. Winsverschrijning zulke indruk op mevrouw Bartley had gemaakt. Als hij zich nog in Aldershot bevond, zou dit niet moeilijk zijn. In Aldershot zijn niet zo heel veel burgers en een mismaakt man moest er de aandacht getrokken hebben. Ik besteden een dag om hem te zoeken. En op een avond, dezezelfde avond wat ze vond ik hem, de man heet Henry Wood. Hij woont op een kamer in de straat waar de beide vrouwen hem ontmoeten. Hij was nog slechts 5 dagen in Aldershot geweest. Verkleed als ambtenaar van de belastingen. Had ik een zeer belangwekkend onderhoud met zijn hospita. De man is van beroep, googelaar en kunstmaker. Die avonds de kantine is rondgaat en in elk een kleine voorstelling geeft. In de doos die hij op zijn rug draagt, voert hij een klein beetje mede dat zijn hospita nogal angst schijnt aangejaagd te hebben. Want zij had vroeger nooit zulke dieren gezien. Volgens haar zegger gebruikt hij het dier in enkele kunstverrichtingen. Ook voornam ik nog van zijn hospita dat het een wonder is dat de man leeft. Als men in aanmerking neemt hoe gebrekkig hij is en dat hij soms in een vreemd dialect spreekt en zij hem de laatste twee nachten op zijn bed heeft horen steunen en schrijn. Hij was goed bij kass, maar bij het geld dat hij haar als waarborg geeft gegeven was een muntstuk dat valschinkte zijn. Zij liet het mij zien. Het was een indiezerroepie. Zo ziet hij, mijn beste vriend, hoe wij met de zaak staan en waarom ik u nodig heb. Het is duidelijk dat de vreemde man, de beide dames, nadat deze zich verwijderd hadden op een afstand volgden. Dat hij door het raam, de twist tussen de colonel en zijn echtgenoten zag en naar binnen snelde. En dat het dier, het welk hij bij zich had, uit de doos ontsnaptte. Dat staat alles zo goed als vast. Maar hij is de enige persoon ter wereld die ons precies kan vertellen wat er in de kamer gebeurd is. En zij het geen van plan het hem te vragen, zeer zeker, maar in tegenwoordigheid van een getuige. En ben ik die getuige? Ja. Als jij zo goed wilt zijn, kan hij de zaak ophelderen, dan is het goed. Wij gaat hij, dan hebben wij geen andere keus dan tegenover hem gebruik te maken van een bevel tot in hechtenisneeming. Maar hoe weet jij dat wij hem bij onze aankomst nog de aldershot zullen vinden? Grijk, kunt u verzekerd houden? Dat ik enige voorzorgen heb genomen. Ik heb één van mijn jongens uit Beker Street gelast een wakend oog op hem te houden. En ik ben overtuigd dat die hem als een klit zal aanhangen en gaan zal waar hij gaat. Morgen vroeg zullen wij hem in Hudson Street vinden. En nu moesten we maar te rustig aan, want ik zou geloven zelf een misdaad te plegen als ik u nog langer uitbed hield. De volgende dagsmiddags kwamen wij op de plaats van het treurspel aan en ter stond begraven wij ons naar Hudson Street. Hoe bekwaar mijn vriend, Homs ook was in het verbergen van zijn gemoedbewegingen, kon ik toch gemakkelijk zien hoeveel moeite hem dit kosten. Terwijl ik zelf het opwekkend genoegen had dat ik steeds ondervond als ik mijn vriend in zijn naasporingen ter zijde stond. Dit is de straat zijde Homs toen hij een korte zijstraat insloeg aan weersijlen begrenst door een rij in Baksteen opgetrokken huizen van 2 verdiepigen. Ha, hier is Simpson al om mij verslag te geven. Het is alles met hem in orde meneer Homs riep een kleine straatjongen op ons toelopende. Goed Simpson, zei Homs, hem op de schouder kloppend. Hierheen Hudson, dit is het huis. Hij gaf zijn kaartje af met de boodschap dat hij kwam om over belangrijke zaken te spreken en een hoge blik later bevonden wij ons van aangezicht tot aangezicht met de man om wie wij te alde shot waren gekomen. Of schoon het zeer warm was, bij een groot vuur en in de kamer was het heet als in een oven de man zat ineengedoken in zijn stoel en scheen zeer mismaakt. Maar zijn gelaad dat hij ons toekeerde en dat nu verweerd en versrompeld was donen nog sporen van vroegere schoonheid. Hij zag ons met zijn met gilderschoten ogen want trouwend aan en zonder op te staan gaf hij ons een wenk plaats te nemen. Wij hebben de eer meneer Henry Woed te spreken vroeger in Indië wonachtig niet waar, volgens uurlijk ons. Ik kom hier om u te spreken over de dood van meneer Barclay. Wat zou ik u daarover kunnen mededelen? Dat is het juist. Wat ik zou wensen te weten gebreid, zoals ik voor onderstel dat tenzij de zaak opgehelderd mocht worden met vrouw Barclay die een oude vriendin van u is van moord zal aangeklaagd worden. De man sprong verschrikt over eind. Ik weet niet wie jij zegt, riep hij. Nog, hoe jij zij te weten gekomen, wat jij weet maar wilt jij zweren dat jij mij de waarheid zegt? Wel, men wacht slechts het ogenblik af dat zij weer tot bewustzijn komt om haar in hechtenis te nemen. Mijn god behoort geenzelf tot de politie. Nee, wat hebt jij er dan mee te maken? Het is ieder staak te zorgen dat er recht geschieden. Ik verzeker u plechtig dat zij onschuldig is. Zijd jij dan schuldig? Nee, ik ben het niet. Wie heeft coronel James Barclay dan vermoord? Het was een rechtvaardige voorzienigheid die hem dode. Maar wees verzekerd dat indien ik hem zijn hersens had ingeslagen, zoals ik van plan was hij niet meer dan zijn verdiende loon van mij gekregen zou hebben. Had zijn eigen schuldig geweten hem niet neergeveld dan had ik mij waarschijnlijk nu zijn dood te wijten. Gij wensd dat ik u de geschiedenis zal vertellen? Nu, ik weet niet waarom ik het niet zou doen want er is geen enkele reden waarom ik mij ervoor zou schamen. De geschiedenis heeft zich als volgt toegedragen. Gij ziet mij nu geboggeld en geheel missvormd voor u. We waren in dat tijd dat corporaal Henry Woot de knapste kerel heette in het 117e regiement in Phanterie. Wij waren in dat tijd in Indie en Garnizoen. Als ik het mij goed herinner in het plaatje Burtay. Barclay die nu gestorven is was sargent in dezelfde compagnie waarin ik diende. En de schone van het regiement het mooiste meisje dat ooit bestaan heeft er waren twee mannen die haar beminden en dan was er één die zij lief had. En Gij zult glimlachen als Gij ziet naar deze arme man die hier in gekromde houding voor het vuur zit en hij u zegt dat hij het was wie haar liefde gold. Doch of schoon ik haar hart bezat wilde haar vader dat zij zou trouwen met Barclay. Ik was een lichtzinnige roekeloze knap en Barclay had opvoeding genoten en betere vooruitzichten dan ik. Maar het meisje bleef mij trouw en het scheen dat ik haar ook zou krijgen toen eens klaps de muiterij uitbrak en het hele land in opstand kwam. Wij waren in Burtay opgesloten ons regiement met een halve batterijartillerie. Een compagnie, siks in die soldaten en een menigde burgers en vrouwen. Wij werden belegerd door tienduizend rebellen. In de tweede week nadat wij in gesloten waren kregen wij gebrek aan drinkwater en het was nu voor ons de vraag of wij ons in verbinding konden stellen met de kolonen van generaal neil. Dit was onze enige kans op hout want wij mochten er niet op rekenen dat wij ons met al de vrouwen en kinderen door de vijand zouden heen slaan en daarom boten ik vrijwillig aan mij buiten onze linie te begeven en generaal neil in kennis te stellen van het gevaar waarin wij ons bevonden. Mijn voorstel werd aangenomen en ik sprak erover met Sergeant Bartley. Die geacht werd de plaatselijke gesteldheid beter te kennen dan iemand anders en die de weg aangaf waar langs ik moest trachten door de vijandelijke linien te komen. Nocht dezelfde avond om tien uur begaf ik mij op weg en waren een duizend mensen te redden. Toch toen ik die nacht over de vestingmuur klon dacht ik slechts aan het leven in een duizend. Mijn weg liep door een droge waterloop waardoor ik hoopte verborgen te blijven voor de blikken daar vijandelijke schild wachten. Doog bij een bocht van mijn pad liep ik een zestal van hen regelrecht te gemoet die mij in de duisternis zaten af te wachten. In een oogwenk lag ik door een hevige slag bedwelmd op de grond en werd aan handen en voeten gebonden. Toch niet aan mijn hoofd, gevoelde ik de meeste pijn want toen ik tot bewussen kwam en luisterde naar het geen mijn vijanden onder elkaar spraken vannap ben ik uit het geen ik van hun taal kon verstaan dat mijn kameraat, dezelfde man die gezegd had welke weg ik moest kiezen, verraad jegens mij had gepleegd en mij door middel van een inlandse bediende in de handen van de vijand had overgeleverd. Het is niet nodig bij de deel van mijn geschiedenis langer stil te staan. Gij weet nu waartoe James Barclay in staat was. De volgende dag werd Beurt T. nog generaal neil ontzet maar toen de opstandelingen terugtrokken namen ze mij mee en het duurde vele lange jaren eerlijk weer een blanke zag. Ik werd gepijnigd en trachten te ontvluchten werd opnieuw gevangen genomen en weer gepijnigd. Gij kunt zelf zien enig van de opstandelingen die de wijk namen naar Nepal namen mij mede toch later werden de rebellen die mij gevangen hielden door het bergvrolk vermoord en ik geraakte in slavernij ik ontsnapte door geen plaats van zuidwaardste vluchten begaf ik mij naar het noorden tot ik in Afghanistan kwam in dit land trok ik verschijde jaren rond en de laatste kwam ik terug in de pinjap en ik ging onder de inboorlingen leefden en in mijn levensonderhoud voorzag door het vertonen van gogeltoeren die ik had geleerd waartoe zou het mij arme kreupelen dienen naar Engeland terug te keren of mijzelf aan mijn vroegere kameraden bekend te maken zelfs mijn verlangen naar Vraak kon mij daartoe niet bewegen ik had liever dat Nancy en mijn oude kameraden zouden denken dat Henry Woerd dood was en met behulp van een stok langs de grondkroop als een chimpanzee ze hebben altijd gemeend dat ik dood was en ik was voornemend hen steeds in die waan te laten ik hoorde dat Barclay met Nancy gehoed was en snelle promotie in het regiment maakte maar zelfs dat deed mij niet spreken toch als iemand oud wordt verlangt hij naar huis jarenlang droomde ik van de mooie groenevelden en de tuinen van Engeland tot ik ten slotte besloot ze terug te zien voor ik ging sterven ik bespaarde genoeg om de overtocht te kunnen betalen en toen kwam ik hierheen waar de soldaten zijn want ik ken hun levenswijze en versta de kunst hen te vermaken en daarmee genoeg te verdienen om te kunnen leven uw verhaal is zeker belangwekkend zei de Sherlock Holmes ik heb reeds vernomen dat gij me vrouw Barclay het ontmoet en de keren het herkent zoals ik vermoed zei gij haar toen naar huis gevolgd en heb gij door het venster de twist gezien tussen haar en haar echt genoegd waarin zij een zonder twijfel zijn gedrag gegens u verweet gij waart u zelf niet meester en zeid over het grasperk onverwachte ze kamer binnen gedoommen zo was het meneer en toen hij mij herkende keek hij zo als ik nooit tevoren een man heb zien kijken en hij viel met zijn hoofd van de vuurhaard. Maar hij was al dood, ereij viel. Ik las de dood op zijn gezicht, even gemakkelijk als ik die woorden naar boven de hart lees. Het gezicht van mij alleen was een kogel door zijn schuldig hart. En toen, toen viel Nancy in zwijn en ik rukte haar de sleutel uit de hand van plan de deur te ontsluiten en hulp te halen. Maar terwijl ik daarmee bezig was kwam de gedachte bij mij op dat het beter zou wezen te vertrekken. Wel er anders, wel eens vermoedend tegen mij, konden opreizen en mijn geheim aan het licht zou komen als ik gearresteerd werd. In mijn haast stak ik de sleutel in de zak en liet de stok vallen, terwijl ik Teddy achter naioog die tegen het gordijn was opgeklommen. Toen ik hem weder in de doos had gestopt, waaruit hij was ontsnapt, maakte ik mij zo snel ik kon uit de voeten. Wie is Teddy voor ons? De man boog ze even over en trok de schuif op van een soort hok dat in een hoek van de kamer stond. Ter stond kwam er een mooi rood achterbruindier uit, tenger en lener, met korte poten, een lange dunne neus en twee van de mooiste rode ogen, die ik ooit in de kop van een dier gezien heb. Het is een mongolse kat, liep ik. Sommigen noemen hem zo. Ik noem hem slangendodig en Teddy is verbazend tuk op cobra's. Ik heb er hier een die ik zijn gift tanden heb uitgebroken en elke avond van Teddy hem om de soldaten in de kantine te vermaken. Wens geen nog meer inlichtingen meneer. Het kan wezen dat wij u als getuigen laten roepen, zo mevrouw Bartley in ernstige moeilijkheden komt. In dit geval zou ik natuurlijk komen. Zo dit echter niet nodig mocht zijn, zullen wij over die ouderen schimmende is, de dode, maar geen schande aandoen. Hoe schuldig, hij ook mogen wezen. Gij hebt althans de voldoening te weten dat hij 30 jaren over zijn slechte daad gewetensvolging had. Hey, daar aan de overzijde gaat Major Murphy voorbij. Goedemorgen meneer woed. Ik zou graag willen weten of er seelend gisteren nog iets bijzonders is gebeurd. Wij konden de Major nog inhalen. Voor hij de hoek, daar straat omsloeg. Hey, Homs. Gij zult zeker al gehoord hebben dat al de drukte op niets is uitgelopen, zeiden hij. Hoezo? Het onderzoek is juist geëindigd. De geneeskundigen verklaren dat de dood een gevolg is van een beroerte. Geziet dat het bij slot van rekening een eenvoudige zaak was. Oh, merkwaardig eenvoudig, zij Homs glimlachend. Kom, Watson. Ik geloof niet dat men ons hier in de andere shot nog langer nodig heeft. Eén ding is in deze geschiedenis opmerkelijk, zeiden ik, terwijl wij naar het station wandelden. Naar de voorname van Barclay, James is. En die van de ander, Henry. Wat kan dan toch het woord David beduid hebben? Dat een en woord, mijn beste, Watson, zou mij de gansche geschiedenis verteld hebben. Indien ik de schanderheid bezat, die jij mij zo garen toe kent. Dat woord hield klaar blijkelijk een verwijt in. Een verwijt? Ja, David zonder de immers, zoals jij weet, op dezelfde wijzer als Ser Jan James Barclay. Gekent toch ook de geschiedenis van Uria en Batceba. Ik ben niet zeer vast meer in mijn bijbelkennis. Doch hij kunt het verhaal vinden in het eerste of tweede hoofdstuk van samenwel. Einde van de gebogelde. De afgesnede oren, dit is een liepervoxtopname. Alle liepervoxtopname behoren tot het publieke domein. Formeer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar liepervoxt.org. Opname door jullie van Malgem. De afgesnede oren door Arthur Cunandoyle. Het was een smoor hete dag in augustus. Pegas Straight gelaken over en de schittering van het zonnelicht op de gele pakstenen muren deed de ogen pijnlijk aan. Men kon er nou weer noot geloven dat dit dezelfde muren waren die in de grijze mist van de winter zo lomen tristigen vagenomtrekken schemerden. De jaloezieën van onze kamer waren te half en neergelaten en de holen slag met gekromde knieën op de kanapie. Een brief dien hij met de ochtendpost dat ontvangen, leesende en herleesende. Wat mij zelf betreft, mijn verblijf in Indië was orenzaak dat ik beter tegen de hitte, dan tegen de koude kon. En een termometerstand van 90 graden vond ik niet zo nagedaams. Maar het ochtendblad behelden ze niets wat mij belang en boezende. Het parlement was op recès, iedereen was uit de stad en ik snakte naar het bos of naar het strand van de zee. De gevolgen van een schale kas had ik mijn verdrek uit de stad uitgesteld. Voor mijn vriend Holmes had de verblijf op het landen van de zee niet de mensen aantrekkelijkheid. Hij hield ervan, de midden van de 5 miljoen bewoners van Londen te leven met hun vol horen zuidgestrekt lettende op het mensverdachtgerucht van een ongestraft geblieven misstaat. Een ogenblikte voren had een wijngesprek gevoerd over de kunst van de iemands gedachte te kunnen lezen. Een Holmes had mij bewezen dat deze kunsten onder zijn vele talenten behoorden. Onverwacht door de Holmes mij in mijn mijmering. Ik heb hier een vraagstuk. Dat zal kunnen blijken moeilijker verstaan maar de wezen dan de onbeduidende proeven die ik u van mijn kunst van gedachte lezen heb gegeven. Zijde hij, heb jij in uw dagplat het bericht opgemarkt betreffende de markwaardige inhoud van een pakket over de postgezonde aan Miss Susan Cushing Cross Street Croydon? Nee, ik zag niets. Dan moet jij het over het hoofd hebben gezien. Rijk met de kant eens toe. Hier staat het bericht onder de rubriek financiële berichten. Je zal toch wel zo goed willen zijn mij het bericht voor te lezen. Ik nam de kant op die hij mij had toegeworpen en las het volgende bericht. Een gruwelijk pakket. Miss Susan Cushing, wonende in Cross Street Croydon, is het slachtoffer van een datie als een alsgewekkende grapbeschoud moet worden tenzij naden aan het licht mocht komen dat daar aan een treuriger bedoeling te grondslag ligt. Gisteren na een dag om 2 uur werd haar door een postbeamte in een breinpapier gewikkeld pakket overhandigd. Binnenin zat een doos met grof zout. Bij het ledige heren van de vond Miss Cushing tot haar schrik 2 mensen oren, die ogescheidelijk eerst pas geleden waren afgesneden. De doos was de vorige morgen van Belfast verzonden. Men heeft niet de mens na aanwijzing om de afzender te ontdekken en de zaak lijkt te geheimzinniger. Daar, Miss Cushing, die in ongehuwde dame van 50 jaar is, een zeer afgezonderd leven heeft geleid. Zo weinig kennensee heeft aan zo weinig bewusteling houdt dat het voor haar een bijtuigwone gebeurtenis is iets over de post te ontvangen. Eénig jaar geleden, evenweld toen zij de pench woonde, verhuurden zij kamers en drie jonge studenten in de medicijnen, wien zij de huur opzijten, wegen zijn luiddruktig en ongerigd leven. De politie is van mening dat deze jonge liden, die een hek aan Miss Cushing hadden, harde genoemde belediging kunnen hebben aangedaan in de hoop haar schrik aan te jagen door de toezending van deze reliquie uit de ontleedkamer. Er is één gegrond voor deze mening omdat één der studenten uit het noorden van Eerland kwam en naar Miss Cushing geloofde het wel vast. Intussen is een ijverig onderzoek in deze zaak ingang en is Miss Lestrade, een van de knapse directives, het onderzoek in deze opgedragen. Tot zo werd de Dele Cronigal, een zijhomst dat ik met Leeze opeelt. Toch nu iets van onze vriend Lestrade. Ik ontving deze morgen van hem een briefje, waarin hij zegt. Ik denk dat dit geval iets voor u is. Wij hebben al een hoop de zaak tot klaarheid te brengen, maar hebben enige moeilijkheid iets te vinden als uitgangspunt voor ons handelen. Natuurlijk voor zo'n wijn telegram naar het boskant door de Belfast, om naar er inlichtingen te vragen, maar die dag werd een groot aan de Pakistanversinning aangeboden en de beambten kunnen zich de afzender van het bewust pakket niet herinneren. De van Kerton gemaakte doos heeft gediend voor een halfpunt tabak en kan onschenerlij aanwijzing verstreken. De onderstelling dat de afzender een student in de medicijne is, komt mij nog altijd waarschijnlijk tevoren. Als jij een paar uur deze tijd hebt, zou ik je zeer gaan en spreken. Ik ben degene hele dag tot u dienst, thuis of op het politiebouw. Nu, wat zegt hiervan wat zijn? Dit ging niet tegen de hitte op om met mij naar Croydon te gaan en de kans te hebben nog een spannend verhaal voor uw Cronig op te doen. Voeg Homs na de voordezing van het briefje. Ik verlangde er naar iets te doen. Dat zou het gijd hebben. Schal om onze laar zijn bestellen rijtig. Ik ben terug zodra ik mij gekleed en mijn sigarenkoker gevuld heb. Terwijl wij in de trein zaten, regen de hud. En de hitte was in Croydon veel minder drukken dan in de stad. Homs hadden die de gram gezonden, zodat Le Strait als altijd bij de hand en op ondergezoek belust ons return het station wachten. Na een minuut of vijf wandelen kwamen wij in Cross Strait waar Miss Cushing woonde. Het was een zeer lange straat met huizen van gebakken steen, twee etages hoog, netjes in stijf, met wit geschurende steenen stoepen, en hier en daar een groepje vrouwen uit de werkmanstand praatende aan de deuren. Toen wij de straat ongeveer half ten einde hadden gelopen, bleef we straat staan en klopte tegen een deuren die onmiddellijk door een klein dienstmijsch werd geopend. Miss Cushing zat in de voorkamer, waarin wij werden binnengeladen. Zij was een vrouw met een zacht zinnig gelaad en vriendelijke ogen, grijzend haar dat een zachte golfing over haar slaapen was gekomd. Op haar schoet lag een auntie Macassar, waaraan zij bezig was te werken, en op een tabouret naast haar stond een mandje met gekleurde zijdegaders. — Die vreselijke dingen zijn in het tuinhuis, — zeiden ze — ze draaiden straat binnen het rat. — Ik wou maar dat jij ze meedenaamt. — Dat zal ik ook, Miss Cushing. Ik liet ze daar enkel op dat mijn vriend Charlotte Holmes ze in u die gehoordigheid ook kunnen zien. — Waarom in mijn diegewoordigheid meneer? — Omdat het mogelijk is dat hij u iets zou willen ze te vragen. — Waar het u zou het in een meisje te vragen als ik u zag dat ik er niets van weet. — Je hebt gelijk, mevrouw, — zij Holmes op gewoon toegevende, vriendelijke toon. — Zonder twijfel heeft deze geschiedenis u al meer geheimderd dan uw liefes. — Zo is het inderdaad, meneer. — Ik ben een stille vrouw en leven eenzaam. — Het is voor mij iets ongewoons. — Mijn naam in kranten vermeld een politie bij mij aan huis te zien. — Ik wilde die dingen hier niet hebben, meneer Le Strait. — Als jij ze wil zien, moet jij in het tuinhuis gaan. — Het was een kleine loods in de niet-groote tuin achter het huis. De Strait ging er binnen en kwam een ogenblik later maar buiten met een bordpapierdoos in een stuk papier gewikkeld en met kortecht gebonden. Aan de kant van het tuinpad stond de bank en daarop gingen wij een poosje zitten en bekeek Holmes één voor één de voorwerpen die Le Strait hem had overhandigd. — Het korte bezumpt mij veel belang in, — zei hij, — het tegen het lichthoudende en renruikende. — Wat denk jij van het korte Le Strait? — Het is gedeerd. — Juist. — Het is een stuk gedeerd touw. — Je hebt eveneen zonder twijfel opgemaakt dat Miss Cushing het met een schaar heeft doorgeknapt zoals aan de uitraveling aan beide einde gezien kan worden. — Dat is van belang. — Ik zeer het belang niet van in, — zei Le Strait. — Het gewicht zetten het feit dat de knoop onaan gehoord is gebleven en dat die knoop van een bijzonder zocht is. — Het is gedeerd. — Het is gebonden. — Ik had het reeds opgedekend, — antwoordde Le Strait. — Tot zover wat het kort betreft, — zei Holmes gelemlachend — en nu het papier dat om de doos zit. — Bruinpapier met een duidelijke geur van koffie. — Het adres geschreven in iets onregemaatig staande letters. — Miss S Cushing Cross-Strait Croydon — Geschreven met een breedgepunte pen, — waarschijnlijk een yee-pen, — en met zeer slechte engd. — Het woord Croydon is oorspronkelijk gespeeld met i, — die weer veranderd is in Y. — Het pakjes is gezonden door een man. — Het schrift is bepaald dat van een man. — Van geringe opvoeding, — die des dat Croydon niet kende. — De doos is een gele halfpons tapakstoos, — met niets bijzonders aan twee duimen als handelsmerk in de linkerhoek van de bodem. — De doos is gevuld met grof, — zout, — als men bezigt voor het bewaren van huiden. — En daaronder verborgen, — liggen — deze — zonderlinge dingen. — Bij de laatste woorden nam hij er bij de oren uit, — en een plank op zijn knieleggende, bekeek hij ze nauwkeurig, — terwijl de stuit en ik naast hem gezeten naar het denken de scherpe gelaad van Homs keken. — Ten slotte deed hij ze weer in de doos, — en zat een tijd in gedachten. — Jij hebt natuurlijk opgemerkt, — zei hij ten slotte, — dat de oren geen paar zijn. — Ja, dat is men niet ontgaan, — maar als het een grap is van de studenten uit de ontleedkamer, moest het een even gemakkelijk vallen twee niet bij elkaar passenden als een paarooren te zenden. — Zo is het, — maar we hebben hier niets met een grap te doen. — Zijd je daar zeker van? — Het komt mij zeker onwaarschijnlijk voor. — De lijken in de ontleedzaal worden bespoten met een vloeistof om ze voor bedarf te bewaren. — We kunnen niet zien dat het ook met deze oren het geval is geweest. — Daarbij zijn zij nog vers. — Zij zijn met een stompinstrument afgesneden. — Dat zou niet gebeurd zijn als een student het had gedaan. — Bovendien een student zou sterk water van andere voorbedarf bewarende vloeistof en geen grof zout wordt verzendig bezigd hebben. — Ik herhaal dat we hier niet wat een grap te doen hebben, — maar met een ernstige misstaat. — Ik huiverde toen ik deze woorden van mijn vriend hoorde en de grote ernst op z'n gelaad zag. — Deze vooraf gaan de brutale handeling schenen afschuwelijke en onverklaarbare miszaat aan te kondigen. — De straat schudde even wat zijn hoofd, — als iemand die nog maar half overtuigd is. — Er is zonder twijfel iets in te brengen tegen de onderstelling dat het eer slechts om een grap geldt, — maar tegenover moeten ze eens nog meer te zeggen, spakei. — Wij weten dat deze vrouw hier te penge de laatste 20 jaar zeer teruggetrokken en fatsoenlijk heeft geleefd. — Zij zei al die tijd hoogstens één dag van huis geweest, — wat een zemelsnaam zou iemand dan bewegen harde bewijzen van zijn miszaat te zenden, — vooral in aanmerking genomen, toen zij zijn verleren dat nog neelspeels er is, — dat zij even weinig van de zaak begrijpt als wij. — Dat is de zaak die wij dat opheldering moeten brengen, antwoordde Holmes. — En wat mij aangaat, ik zal m'n onderzoek beginnen met de onderstelling dat mij vermoeden juist is, — en dat er een dubbele moord is geplicht. — Eén van deze oren is dat van een vrouw klein, fijn gevolgd en voor een oering doorboord. — Het andere is dat van een man met een doer de zon gebruikt gelaten. — Het is eveneens doorboord voor een oering. — Deze twee mensen zijn vermoedelijk dood. — Anders zouden wij wel iets van een vernomen hebben. — Vandaag is het vrijdag. — Het pakje is het onderdag morgen op de post gedaan. — Het durspel is dus afgespeeld op woensdag of dinsdag laat sleden, misschien vroeger. — Indien de beide mensen vermoord zijn, met welk doel zou de moord naar dit bewijs van zijn misdadige arbeid en miscusing gezonden hebben, — hij moet daarvoor zijn goudige reden gehad hebben, toch welke reden. — Hij moet het gedaan hebben om haar te verdellen dat de daad verrecht is, of misschien om haar te kwellen. — Maar in dit geval weet zij wie het is. — Weet hij het? — Ik betwijfel het. — Indien zei het wist waarom zou zij de hulp der politie in roepen. — Ze konden oren hebben begraven, en geen aanzorg naar gekraaid hebben. — En zo zou zij hebben gehandeld, en dien het haar wens, zoals de misdad verborgen te houden. — Maar als ze dit niet wensd, zou ze haar naam noemen. — Er is hier een raad zodat dient opgedost te worden. — Homs had het alles luid en vlug gezegd, met vageblik naar de tuin hek staarende. — Toch nu sprong hij vlug overeind en wandelde naar het huis. — Ik heb miskoesing een paar dingen te vragen, — zei hij. — In dat geval moet ik u hier verlaten, — zei de straat, — want ik heb een andere zaakje aan de hand. — Ik geloof dat ik verder niets van miskoesing behoor te vernemen. — Gezot me op het politieberofende. — Als wij naar de trein gaan, zullen wij even bij u aankomen, — zei Homs. — Een ogenblik later waren wij terug in de kamer, waar de dame nog rustig aan haar antimakasser werkte. — Toen wij binnen het raden, — leegte zij haar handwerk op haar schoot, — en zag ons aan met haar openhartige, — onderzoekende blauwe ogen. — Ik ben overtuigd, meneer, — zei ze, — dat er hier een vergessing plaat zat, — en dat het pakje niet voor mij was bestend. — Ik heb dit verschijt in de keren aan die heer van Schotland-Jaant gezegd, — maar hij lacht op mijn opmerking, — zover ik weet, — heb ik geen enkele vijand op de wereld, — en waarom zou mij dan iemand die poed spelen? — Ik kom bijna tot dezelfde mening, — bescoaching, — zei Homs, — na haar plaatsnemende. — Ik denk zelfs dat wat hij zegt meer dan waarschijnlijk is. — Hij zwicht even, — en het was of hij met bijzonder veel belangstelling haar profiel beschouwde. — Verbazing en voldoening waren voor een paar seconden op z'n gelaten lezen. — Docht toen zij opzag om de oorzek van z'n zwijgen te kennen, — waren z'n trekken effe als altijd. — Ik zelf keek met aandacht naar haar plat legend grijze haar. — Mooie muts, kleine gouderingen in haar oren, — en naar haar kam gelaat. — Doch ik zag niets wat mij de verwondering van m'n vriend kon verklaren. — Er doen zich hier twee vragen voor. — O, ik ben al vermoeid van al dat vragen, — riep mijn scoaching ongeduldig. — Jij hebt twee zusters, — geloof ik. — Hoe kunst jij dat weten? — Daadelijk, — toen ik ben het rat, — zag ik op de schoor z'n mand — op een portretgroep van drie dames, — waarvan één ongetwijfeld u zelf voorstelt. — Terwijl er bij de andere zo op u gelijken, — had ik geen ogenblik twijfelde en een nauwe verwandschap. — Ja, — uw gessing is juist. — Het zijn mijn zusters, — Sarah en Mary. — En hiernaast mij zat een ander portret, — de Liverpool, — genomen van de jongere zuster, — en de gezelschap van een man, — die naar z'n uniform te oordelen, — een hofmis erscheint. — Ik zie dat zij dat steeds nog ongehuwd was. — Je bent een vluggeopmerker. — Dat is m'n broep. — Ook deze gessing is juist. — Nog een paar jaar geleden trouwde ze met Missa Browne. — Hij diende op de Zuid-Amerikaanse stoomvaartlijn, — toen dit portret werd genomen, — maar je hield zoveel van z'n jonge vrouw, — dat hij niet toekomst kon komen, — haar voor zo lange tijd te verlaten, — en hij zocht daarom een betrekking op een botense landen en Liverpool-varende. — Op de Conqueror misschien? — Nee, — op Mayday, — zoals ik onlangs vernam. — Jim heeft mij hier één keer een bezoek gebracht. — Het was voor hij zijn beloft om niet weer te drinken verpak. — Maar later dronk hij altijd te veel, — als hij aan wal was, — en dan was hij halfkrankzinnig. — Ach, — het was wel een ongelukkig gedacht, — toen hij weer een glas in de hand nam. — Eerste bak hij de vreemdheid met mij, — toen kreeg hij tussen met Sarah, — en Nymari heeft opgehouden met schrijven, — weten wij niet hoe het tegenwoordig met hen gaat. — Het was duidelijk dat Miss Cushing een onderwerp had aangewoord, — dat haar zeer donhardig ging. — Als alle mensen die in eenzaam leven leiden, — was hij eerst ergoudend, — maar toen het eiseema gebroken was, — zeer mededeelzaam. — Ze vertelde ons vele bijzonderheden aan gaande haar schoonbroeder, — de Hofmeester, — en zwak eveneen — ze over haar vroegere bewoners, — de studenten in de genieskunde, — van weer doen en laten zij — lang verhaal opdisten. — Homs luisterde aandachtig, — er nu en dan een vraag tussen werpenden. — Het verwondert mij daar, — uw zuster Sarah, — ook nog ongetrouwd is, — dat je bij de — nie samen woont. — Hans, — uw Sarah, — stem per moment, — kende, — zou je dat — niet meer verwonderen? — Ik beproefde — het toen ik te Croyden kwam, — en wij — hielden het ongeveer twee maanden vol, — daarna schijden wij van elkaar. — Ik — wel geen woord, — de nadeel van mijn eigen zuster — zeg je, — maar — zij was — altijd zeer bemoeziek en moeilijk te vol doen. — Je zei zo even, — dat zij — ook twist dat — met uw familie, — de Liverpool. — Ja, — en vroeger waren zij — de beste vrienden. — Ze ging — zelfs — in Liverpool wonen, — om dichter — bij hen te wezen. — En nu — kan ze geen woord — vinden hard — genoeg voor Jim Browne. — Toen zij — hier — een maand of zes — geleden — voor het laatst was, — spakt ze over — niets anders en — over — z'n drinken en — zijn slecht gedrag. — Hij had — er zeker — laten — merken — dat — haar bemoeziek — hem niet beveel, — en — dat — was — het begin. — Dank u, — mis Croyden. — zij — Homs — opstaande — en beleefde — buigende — uw — Zes — gewoond — als — ik — u goed verstaan — — heb — de — Wellington — niet — haar. — Het — spijt — me — dat — ik — zoveen — moeite — heb — moeten — brokken — over — een — zaak — waarmee — jij — zoals — jij — zegt — niets — te maken — hebt. — Ik — wens — u goed — demorgen. — Toen — wij — buiten — kwamen — kwamen — juist — een — kaat — voor — wij. — Homs — riep — de — koot — zeer. — Hoever — is — het — naar — Wellington — vol — jij — slechts — ongeveer — een — mail — meneer. — zie — goed. Stappen, Watson, we moeten het ijzer smeten te lang, het heet is, wij moeten regelruchten naar het telegaafkant door Coutier. Holmes gezond een kort telegram, en gedurende het verdere van de rit, lag hij achterover in het rijduig met de hoed over de neus gezonken. Ons rijduig geelt stil voor een huis, dat veel overeenkomst had met dat het welk wij zo even hadden verlaten. Mijn vriend gelassen de Coutier op ons te wachten, en had zijn hoed op de kloppen, toen de deur open ging en een deftige jongeman met een erg linsterne hoed op de hoofd op de stoep verscheen. Is Miss Sarah Cushing thuis, voor Holmes? Miss Sarah Cushing is ergens zich ongesteld, was dan het woord. Zeedelt gisteren deden zich ergens de verschijntelen van een hersenziekte bij haar voor. Daar ik haar genees hier ben, kan ik onmogelijk iemand het haar toelaten en zou u daarom aanraden over een dag of 10 terug te geren. Hij trok zijn handgoenen aan, deed de deur achter zich dicht en ging de straat op. Nu, als het niet kan, dan kan het niet. Zijn Holmes goed gehuimeerd. Misschien ook had ze u niet veel kunnen of willen vertellen. Het was mijn verlangenheid dat zij mij iets zou vertellen. Ik wens Sarah alleen te zien. Mijn zinzins weet ik nu alles wat ik nodig heb te weten. Rijdt ons naar een fatundelijk hotel Coutier waar wij een lunch kunnen gebruiken. Daarna zullen wij vriendenle straight aan zijn politie willen opzoeken. Wij gebruikten een eenvoudig, toch smakelijk maal. Holmes praat onderwijl over niets anders dan over violen en vertelt het met grote levendigheid hoe hij zijn eigen salivarius, die op zijn minst 500 pondwaard was, aan een Joodse handelaar voor 55 shellingen zat verkocht. Dit bracht ons gesprek op Paganini en wij zaten een tijdlang gezellig onder een fleswijn bij elkaar, terwijl hij mij de ene anekdote net de andere van deze buitengewone man vertelde. De naammiddag was al voor een groot deel verstreken en de hitte had plaatsgemaakt voor een meer aangename warmte, toen wij aan het politiebureau kwamen. Dus twijt wacht ons aan de deur. Er is een telegram voor je mee, Holmes, zei hij. Ah, dat is het antwoord. Hij scheurde de envelop open, zag het telegram door en stak het verkeurigd in zijn zak. Het is een orde, zei hij. Zijn er al iets te weten gekomen? Ik weet alles. Wat, jij schertst, sprekkele straight en verbaasdaanziende. Ik spreek vol ernstst. Er is een verschrikkelijke mis uitgepleegd en ik geloof dat ik nu met alle bijzonderheden bekend ben. En de misdaadige? Holmes schreef een paar woorden op de achterkant van zijn naamkaartje en rijkte het toen aan de twijt over. Die is het, zei hij. Jij kunt niet voormorgenavond op zijn vroegste narratiebewerk stelgen. Het zou mijn lief zijn dat je mijn naam niet in verband met deze zaak noemt, daar ik er de voorkeur aangeef alleen bij misdaadig noem te worden, aan wie er ontdekking één gemoeilijkheid is gebonden. Kom wat. Wij wandelden naar het station terwijl de twijt achterbleven met een vreuk gezicht op de kaart die bleef staan. Deze zaak, zei Holmes toen wij die avond in onze woning een beke straight en sigaar zetten roken, is er een die om ze goed te verklaren ons noodzaakte uit de gevolgen tot de oorzaken te komen. Ik heb een straight verzocht om ze bijzonderheden mede te delen die ons nu nog ontbreken en die hij eerst te weten zal komen als hij de misdaadiger in echten eens heeft genomen. Dat kan hem veilig worden toeverdrouwd, want of schoon hij weinig schranderheid bezit, is hij zo wasthoudend als een bulgond, als hij maar weet wat hij doen moet en het is inderdaad deze taaie vol harding die hem tot de eerste en de beste van Scotland Yand heeft gemaakt. Je zei het is niet volkom op de hoogte? Vroeg ik. Wat het wezenlijke der zaak betreft wel. Wij weten wie de bedrijver van de afkeerwekkende misdaad is of schoon één van de slachtoffers ons nog niet bekend is. Natuurlijk heb je uw eigen gevochtrekking gemaakt. Ik vermoed dat het die Jim Browne is, de hoofdmeester van een liverboze boot in je verdenkt. Oh, het is meer dan verdenken. En toch zie ik slechts enkele vage aanwijzingen. Voor mij een tegendeel is als vulkomen helder. En laat mij je een overzicht geven van de hoofdvijten. Zoals je weet hebben wij je heel onbevolgen overdeelt het onderzoek begonnen. Bij ons bestond nog niets dat op een voorafgevormde mening geleek. En dit is in zulke gevallen altijd een voordeel. Wij kwamen invoudig om waar te nemen en uit onze waarnemingen volgtrekkingen te maken. Wat zag wij het eerst? Een zeer zachtzinnige en deftige dame die je heel aanschuldig aan enige heim was. Een portret dat zij mij liet zien, leerde mij dat zij twee zisters had. Het kwam mij onmiddellijk in de gedachte dat de doos voor één van deze bijde bestemd was geweest. Toen gingen wij in de tuin, zoals jij je herinnert, en wij zagen de zonrellingen in hout van de kleine gele doos. Het koord was erin zoals wordt gebesigd door de zijlmakers aan boord van een schip. En ik begreep er stond dat onze naastborringen zich ook tot de zee moesten uitstekken. Toen ik zag dat het koord was vastgemaken met een zeemansknoop, dat het in een havenstad op de post was bezorgd en dat het mannenoer was door boord voor een oering, iets dat veel meer bij zeelieden voorkomt dan bij andere mensen, was ik zeker dat alle personen uit het reuerspel onder de zeeman stand te zoeken waren. Toen ik het adres van het pakje nauwgeurig bekeek, zag ik dat het was afgezonden en mis-es-cushing. Of schoon u de voornaan van de oudsister met een es begon, kon het pakje even goed en een van de andere zisters zijn afgezonden. In dat geval moesten wij onze naastborringen van een geheel nieuwe basis beginnen. Daarom ging ik in huis om dit punt tot klaarheid te brengen. Juist had ik mis-cushing verzekerd over het teugde zijn dat er een vergissing had plaatsgehaald, toen ik zoals jij u renner het plotseling ophield. Ik had onverwacht iets opgemerkt dat mij de hoogsmaate verraste en het veld van ons onderzoek aanzienlijk beperkte. Als medicus weet jij wat zijn, dat er genelich aanstelen ze het bij verschillende mensen zoveel verscheidenheid aanbiedt als het menselijk oor. Van geen twee mensen zijn de oren precies gelijk. In het Anthropological Journal van het laatste jaar vind jij over dit onderwerp twee korte opstellen van mijn hand. Ik had daarom de beide oren in de doos met de blik van een deskundige bezien en hun anatomische bijzonderheden nauwkeurig opgetekend. Stel u dus mijn verrassing voor, toen ik mis-cushing aanzien de opmachtte, dat haar oren nauwkeurig overeen kwam met het vrouwen oren dat ik zo even had bezichtigt. Daar was dezelfde kortheid van de pina, dezelfde brede van de boven oorlel, dezelfde ronding van het benikraakpien en alle kenmarkende onderdelen kwamen de oren volkomen overeen. Natuurlijk zag ik, er stond het gewicht van deze waarneming in. Het slachtoffer is klaarblijkelijk en waarschijnlijk zelfs een zeer naast de blut verwandt. Ik begon met haar over haar familie te praten. Jij zult u herneren dat zij opeens enige zeer te waarderen bijzonderheden mededeelden. In de eerste plaats was de naam van haar zuster, Sarah, en was haar het rest voor korte tijden hetzelfde geweest als het haren, zodat het zeer goed te verklaren is hoe de vergissing kon plaatshebben en voor wie het pakket bestemt was. Provolgens sprak zij over die hofmeester, gehuud met de derdse zuster. En daarna vernamen wij dat hij in tijdlang zo goed bevriend was met Sarah was geweest, dat deze zelfs in Liverpool was gaan wonen, om meer in de nabijheid der brownies te wezen toch later had een twist verwijdering te zijn doen ontstaan. Deze twist had zelfs voor één gemaande alle briefwisseling doen ophouden, zodat in geval Browner een pakje aan met Sarah wilde afzenden, het zeer natuurlijk is dat dit aan haar oude adres geschieden. En nu is de zaak zich vrijwel begonnen te ontwaren. Wij hoorden dat Miss Cushing een hofmeester tot schoenboden heeft, een ondernemend hartstochtelijk man. Wij hadden reden te geloven dat zijn vrouw vermoord is geworden en dat de man vermoedelijk een zeeman tegelijkertijd met haar is vermoord. Natuurlijk kwam onmiddellijk de gedachte bij mij op dat Yalozie de beweeg gereden tot de mezet was. En waarom zouden deze bewijzen van de data met Sarah Cushing zijn gezonden? Waarschijnlijk omdat zij tijdens haar verblijft in Liverpool de feiten aankracht die tot het reuerspelde aanleiding waren. Je weet misschien dat de stoomboot waar Browner vaart, Belfast Dublin en Wotevote aandoet, zodat ze aangenomen dat de hofmeester de moord heeft bedreven en daadelijk daarna met zijn woot de Mayday is verdokken, Belfast de eerste plaats zou zijn waar hij zijn geroorlijk pakket op de post kon doen. Tot zover in mijn gevolgtrekking gekomen was nog een tweede oplossing mogelijk. En of schoon ik die voor onwaarschijnlijk hield, was ik besloten mij die een aangaande zekerheid te verschaffen, alvorens verder te gaan. Een ongelukkig minnaar kon Mrs. Browner vermoord hebben en in dit geval zou het mannenoeren dat van de hofmeester Browner zijn. Waarschijnlijk was dit niet, maar het bleef mogelijk. Daarom zond ik een telegram aan mijn vriend Elger van de Liverpoolse politie waarin ik hem verzocht onderzoeken of Mrs. Browner de huis was en of Browner met de Mayday was verdokken. Toen gingen wij naar Wellington om me Miss Sarah te bezoeken. Ik was in de eerste plaats nieuwsgierig te zien en hoe ver zich de familietrek ook in haar oren verdoonden. Verder zou zij ons natuurlijk zeer belangrijke inlichtingen kunnen verstrekken, toch ik maakte mij hier van geen illusie. Ze moest de vorige dag gehoord hebben van de vreselijke geschiedenis waar geheel Croydon over sprak en zij alleen kon weten voor wie het pakket bestemd was. Waar zij van plan geweest de justitie op het spoor te helpen, dan zou zij zich reedsen tot de politie gewend hebben. Het was even wel onze plicht haar op te zoeken. Wij bevonden dat het bericht van de ontvangst van het pakket, want haar ziekte datteerde van dat ogenblik, zolk een indruk op haar had gemaakt, dat een hersenziekte het gevolg van was. Het was volkomen duidelijk dat zij de volle begrepen wat dat pakket betekende, maar even duidelijk was het dat wij enige tijd zouden moeten wachten, al eer zij onze bij onze naasporingen van dienst kon zijn. Wij konden achter haar hulpje heel ontbeeren. Toen wij aan het politiebureau kwamen, lag daar eens het antwoord van Elkar. Niets kon meer beslissend zijn. Mrs. Browner's woning was al meer dan drie dagen gesloten. Haare buren waren van mening dat zij op reis als naar haar familie. Een verder onderzoek bracht aantlicht dat Browner aan bood van de meidij was hertokken. Morgenavond verwacht ik dat de bood de Thames binnenkomt. Bij zijn aankomst wordt Browner opgewacht door de dommen, maar was beraden le straight. En ik twijfel niet of wij zullen dan bekend worden met alle bijzonderheden van deze afgrijselijke geschiedenis. Charlotte Holmes werd in zijn verwachtingen niet teleurgesteld. Twee dagen later ontving hij een grote enveloppe die een kort briefje van de detectieve en een met een typewriter beschrijvend document van verschijtende bladzijden inheelt. Le straight heeft hem goed en wel gearresteerd, zij honds mij aanziente. Misschien stelt jij er belang in te horen wat hij mij schrijft. Waarde miste Holmes, overeenkomstig het plan dat wij ontworpen hadden om de proef op onze onderstelling te nemen. Dat wij is nogal fijn, vindt je niet Watson? Ging ik gisteren morgen om 6 uur naar het Albert Dock aan boord van de Liverpool, Dublin en Londen stoompakket maatschappij. Bij mijn onderzoek vond ik dat zich een hofmeester met name James Browner aan boord bevond en dat deze zich gedurende reis zo zonderling had gedragen dat de kapitein genootzaakt was geweest hem van zijn werk te ontheffen. In zijn hut gekomen vond ik hem op een kist zitten, het hoofd op de handen steunende en haar haandelijk heen en weerschuunende. Het is een grote sterke man, gelad geschooren en zeer donker. Toen hij hoorde wat mijn broep was, sprong hij overeind en ik bracht mijn vleutje aan de lippen om een paar agenten van de rivierpolicie te helpen. Maar hij is geen geheelversuft en strikt eens een handen uit voor de boeie. Wij brachten hem naar het gevangenis en even zo z'n koffer, want wij dachten dat zich daarin wel iets zou bevinden dat op de mizet betekking had. Maar behalve een grootscherp mes zoals we meeste zeelieten hebben, vonden wij niets bijzonders. Wij geloven even wel geen bewijzen meer nodig te hebben, want toen hij voor de inspecteur op het politiebureau was gebracht, vroeg hij verlof een verklaring af te leggen, die natuurlijk onmiddelijk door een stenograaf werd opgetekend. Wij lieten met de typewriter drie afschrift te maken waarvan ik u erin zend. De uitkomst bewijzen dat de zaak zoals ik wel dacht zeer invoudig was, maar ik ben u enthousiast dankbaar voor uw help bij mijn naastboring. Na vriendelijke groeten u toegenegen geelustrate. Hem, het onderzoek was inderdaad zeer invoudig, maar zo dacht hij er niet over toen hij onze hulp vroeg, zijn homs. Laten wij even wel eens zien wat Jim Browner zelf heeft te zeggen. Dit is zijn verklaring, zoals hij is afgelegd voor de inspecteur Montomeray aan het shadow policebureau, en het heeft het woordeel woordelijk te zeggen. Heb ik iets te zeggen? Ja, ik heb veel te zeggen, ik moet me gemoet volkomen uitstorten, jij mocht mij ophangen of mijn gevangen zetten, maar het kan me niemand al schelen wat je met mij doet. Ik zeg u dat ik nog geen minuut geslapen heb sinds ik het deed, en ik geloof niet dat ik ooit weer slapen zal tot ik sterf. Soms is het zijn gezicht, maar meestijds is het dat van haar. Ik heb altijd een van beide voor mij. Hij zit mij aan met gefrontste wenkbrouwen en donkere geluidstrekken, maar zij heeft een soort verbazing op haar gelaad. Achut we de land mocht wel verbaas kijken toen zij haar doodlast op een gelaad dat haar nooit anders dan met liefde had aangezien. Maar het was de schuld van Sarah, een mogende vloek van een gebroken man ongeluk over haar brengen en haar het bloed en de aderen doen verdrogen. Niet dat ik mij zelf van schoon te wassen. Ik weet dat ik weer aan mijn drankzucht begon tot te geven, beest dat ik was. Doch zij zou het mij vergeven hebben, zij zou mij op mijn weg hebben gestuid, als een touw, een heisblok, als die andere vrouw nooit onze drempel had betreden. Want Sarah Cushing bemindde mij, dat is de oorzaag van de geschiedenis. Zij bemindde mij tot haar liefde in giftige haat verkeerde, toen zij wist dat ik meer dacht aan de voetstap van mijn vrouw in het slijk dan aan haar gehele lichaam en ziel. Ze waren drie sisters. De oudste was een goedhartige oude vrouw, de tweede een duivelin en de derde een engel. Sarah was 33 jaar en Marie 29 toen ik trouwde. Wij, Marie en ik, waren toen wij onze huishouding opzetten, gelukkig met elkaar van een morgen tot de avond en in gans leverpool was er geen betere vrouw dan mijn Marie. En toen verzochten wij Sarah een week bij ons te komen. En die week werd een maand en zij bleef nog langer, totdat het geen als zij tot ons gezin behoorde. Ik was in die tijd fleidig en oppassend en wij legde wat geld over en alles liet zich zo mooi aanzien als een nieuwe munt. Mijn god, wie zou gedacht hebben dat het over zou komen? Wie zou het kunnen dromen? Ik was likkewals op het eind van de week de huis en soms als de boot wat lang moest blijven liggen om ladingen te nemen, was ik vaneen zich een hele week de huis en zo zag ik mijn schoonzis er Sarah ook veel. Zo was een mooie grote vrouw, donker, vlug en hartstochtelijk, met trotse houding en een schittering in haar oog als de vonk uit een vuursteen. Toch als ik kleine Marie er was, dacht ik nooit aan haar, dat is zo baar als ik op godsgenade hoop. Het heeft me soms toegeschene dat zij alleen met mij wensen te zijn, of dat zij mij wens te over te halen een wandeling met haar te doen, maar het kwam mij nooit in de gedachte zoiets te doen. Omtoch op zekere avond gingen mij de ogen open. Toen ik van de boot kwam was mijn vrouw uit, maar Sarah te huis. Waar is Marie, vroeg ik. Oh, die is uitgegaan om ingerekeningen te betalen. Ik was onrustig en liep de kamer op en hier. Kan je geen vijf minuten zo'n Marie gelukkig zijn? Jam, zeiden ze. Het is geen compliment voor mij dat je zou zo'n korte tijd niet met mij gezelschap de vrede kunt wezen. Ik heb niets op je tegen, kindje lief, zei ik, haar vriendelijk, mijn hand toestekende. Ze greep ze dadelijk met beide handen die branden als als zij de koorts had. Ik zag haar in de ogen en daarin las ik alles. Geen van ons beide zijn woord. Ik vond ze de wenkbrouwen en trok mijn hand terug. Toen stond ze zwijgend naast mij, stak haar hand omhoog en klopte mij op de schouder. Stantfastige oude Jim, zei ze, en lachend, met een klank van teleurszelling liep zij de kamer uit. Van dat ogenblik haatte Sarah mij met haar gante hart een deal, en zij zijn vrouw die kan haaten. Ik was een dwaas dat ik toestond dat zij bij ons bleef, een grote dwaas. Maar ik zei nooit iets tegen Marie, want ik wist dat het haar zou grieven. De zaken gingen weer haar gewone gang, maar na enige tijd begon ik op te merken dat er bij Marie zelf een verandering plaatsfond. Zij was altijd zo vertrouwelijk en zo vriendelijk onschuldig geweest, maar nu werd zij achwaanend en gedrog zich vreemd tegenover mij. Ze wilde telkens weten waar ik was geweest en wat ik had gedaan en van wie ik brieven ontving, en wat ik in mijn zakken had en meer van die dwaas heete. Ze werd bij de dag zonderlenger en driftiger, en we hadden zonder oorzak, twist over de nietigste zaken. Ik werd ergeheel door verbijsterd. Sarah meet mij nu, maar zij en Marie waren in deze tijd onafscheidelijk. Nu eerst zie ik hoe zij samenspannen en mijn vrouw tegen me opzetten, maar destijds was ik zo'n blinde tor dat ik daar niets van begreep. Toen verpak ik mijn belofte om niet meer te drinken, en gaf mij weer aan misbruik van sterke drank over. Toch ik geloof niet dat ik dit gedaan zou hebben als Marie dezelfde van vroeger voor mij was geweest. Zij had nu reden om boos op mij te wezen en de klovert met de dag wijder. En toen kwam Alex Vijbijn in het spel en werden de zaken duizendmaal erger. Eerst bezocht hij ons alleen om met Sarah te spreken, maar spoedig kwam hij om ons. Het was een innemend man die zich vrienden verwerf overal waar hij kwam. Hij was een snoever, schander, iemand die de halve wereld had gezien. Het was een aangenaam man in gezelschap dat wil ik niet ontkennen, en voor een zeer man had hij wonderlijk beschouwde manieren, zodat ik geloof dat er een tijd was dat hij meer van de kajuit dan van de pak wist. Een maand liep hij bij mij in en uit, en nooit kwam met mij in de gedachte dat er uit zijn bezoeken iets kwaats kon voortkomen. Op het laatst werd ik van trouwend en van dat ogenblik was me rust verdwenen. Het was even wel slecht zijn nietige zaak. Ik kwam onverwachte voorkamer binnen, en in de deur komende zag ik een glans van tevredenheid op m'n vrouw's gelaad. Doch toen zij zag dat ik het was diep in de kwam, verdwenen die glans en maakten plaats voor een blik van teleurstelling. Dat was mij genoeg. Niemand aan Alex Vijbijn was het wienstap zij gemeent had te horen. Als ik hem toen had gezien zou ik hem vermoord hebben, want ik was altijd een dolle man als mijn drift was opgewekt. Marie zag het onheilspannend licht in m'n ogen, en zij kwam op mij toe en legde haar hand op m'n arm. Niet doen, Jim, zei ze, niet doen. Waar is Sarah, vroeg ik, in de keuken, was het antwoord. Sarah, zei ik, binnenkomende. Deze Vijbijn moet bij mij nooit weer over de drempel komen. Waarom niet, vroeg zij, omdat ik het zo wil. Nog, als m'n vrienden niet goed genoeg voor dit huis zijn, dan ben ik er ook niet goed genoeg voor, zei ze. Je kunt toen wat geverkist, gaf ik ten antwoord. Maar als Vijbijn zich hier weer vertoont, dan zal ik u een van z'n oren als een aandenke zenden. M'n gezicht joghaar geloof ik schrik aan, want zij gaf mij geen antwoord, en nog diezelfde avond verliet ze m'n huis. Was het een duivelachtig getrek in het karakter van deze vrouw, of wilde zij mij tegen Marie opzetten, door haar tot een slecht gedachte verleiden? Wat hiervan mogen zijn. Ze huurde twee straten verder een huis, en verhuurde daar van kamers aan zeelieden. Vijbijn placht bij haar te vertoeven, als hij van zijn reizen terugkwam, en Marie ging erheen om met haar zuster en met hem te drinken. Hoe dik was zij erheen, ging, weet ik niet. Toch op zekerdag volgde ik haar, en juist toen ik binnenkwam, ontsnapte Vijbijn over de tuinmuur, lofbekte hij was. Ik swoer m'n vrouwen haar te zullen vermoorden, als ik haar weer in z'n gezelschap aantrof, en nam haar mee naar huis, en snekkende en bevinde en bit als een stuk papier. Van dit ogenblik af was er geen zweem van liefde meer tussen ons. Ik zag dat zij mij haten en vreesde, en als ze gedachte daar aan mij tot drinken dreef, verwachte zij mij. Sarah vond het leven de Liverpool niet aangenaam meer, en zij vertrok, naar ik dacht, om weer met haar zuster de Croydon samen te wonen, en te huis zuckelde de zaken voort, als in de laatste tijd. En toen kwam deze laatste week, met al haar alenten en ongeluk. Het gebeurde zo. Wij waren met de meide even trokken voor een reis van zeven dagen, maar de boot had daar vrijbekomen, zodat wij in de haven moesten terugkeren. Ik ging van boord naar huis, denkende dat het voor m'n vrouw een hele verrassing zou zijn, en zij nog blijder zou wezen, nu ik zo spoedig terugkwam. Doch juist toen ik de straat in sloeg waar ik woonde, kwam daar een cap voorbij, en daarin zat mijn vrouw naast mij bij hem, en de twee praten en lachten zonder een enkele gedachte aan mij, en daar stond ik nu op de weg te kijken. Van dat ogenblik was ik mezelf je meester meer, en het komt mij alles als een verwarde droom voor als ik eraan denk. Ik had al kort geleden veel gedronken, en deze beide zaken te samen brachten mij geheel van streek. Ik vol nu een klop in m'n hoofd als van een smitshamer, maar op die morgen was het een razen en bruizen in m'n hersenen als van een jagara. Een ogenblik stond ik besluitenloos, toen snelde ik de capen achterna. Ik had een zware, eike houten stok in de hand. Ze stapte wel eruit aan het spoorwegstation. Daar zonden veel mensen voor het loket, en zo kon ik hen dicht naderen zonder door hen gezien te worden. Zij namen kaartjes voor New Brighton. Ik deed even één, z'n stapte in een spoorwegkoepé drie rijtuigen achter de hunnen. Toen zij doel van een tocht hadden bereikt, wandelden zij langs de parade, en ik zorgde ervoor nooit meer dan een honderd elf van hen af te wezen. De laatste zag ik hen een boot huren om een rooidochje te maken, want het was een zeer warme dag, en zij dachten ongetwijfeld, dat ze het op het waterkoeder zou wezen. Het was als zij in m'n handen waren overgelieverd. Er hing een lichte mist over het water, zodat men maar een paar honderd elf er kon zien. Ik geurde een boot voor mij alleen, en roidde hen achterna. Ik kon het zocht van een vaartertje zien, waar zij horen bijna even snel als ik, en zij waren zeker wel een mijl van de kusten ik hen inhaalde. De mist was als een gordijn rondom ons, en wij drieën bewonden ons in de ruimte door dat gordijn ingesloten. Mijn god, zal ik ooit de uitdrukking op een gezicht vergeten, toen zij zag een vierende boot, was die op hen invoer? Zij gaf een luidigeel. Hij vloekte als een dollen, en stied met een reem naar mij. Hij las een dood, vonden ze m'n ogen. Met m'n linkerhand greep ik de reem vast, en met de andere hand bracht ik hem met m'n zware stok een slag op z'n hoofd toe, zodat zijn schede vermordeld werd als een ei. Ik zou haar misschien gespaard hebben, niet tegenstaande mijn vreselijke woede, maar zij sloeg haar armen rond z'n hals onder het luideruuitroepen van z'n naam, Alex. Ik sloeg nog eens, en zij lag dood naast hem. Toen was ik als een wild dier dat bloed geproefd heeft, was Sarah daar geweest, zij zou hetzelfde lot hebben ondergaan. Ik haalde m'n mes voor de dag en... Ik heb genoeg gezegd, het gaf m'n boest genottend, ik dacht u, Sarah, als zij zulke bewijzen van m'n data ontving, zou gevoelen wat haar bemuizegd had de wee gebracht. Toen bond ik de lijken in de boot, stied een plank los, en liet zo de boeien met de lijken rinzenken. Ik wist wel dat de eigenaar van de boot zou denken dat zij uit de koers geraakte naar zee zouden zijn gedreven. Ik knapte mij wat op, ging weer aan land, en kwam weer aan boord, zonder dat iemand er weer uit kon vermoeden, wat er had plaatsgevonden. Die nacht maakte ik het postpakket voor Sarah Couchin klaar, en de volgende dag verzond ik het van Belfast. Daar heb je nu de gehele waarheid. Je mocht mij ophangen of met mij doen wat u goed denkt, toch ik kunt me niet zo zwaar straffen, als ik reeds gestraft ben. Ik kan m'n ogen niet sluiten, of ik zie de twee gezichten mij aansturen, zoals op het ogenblik toen m'n boot op en aanvoer. Ik vermoordde hen vlug, maar zij vermoordde mij nu langzaam. En zou ik nog de nacht beleef, zal ik toch vermorgen dood of krankzinnig zijn. Je zult me toch niet alleen in een zelf opsluiten meneer, dood niet als ik u om meedleiden mag smeken, en mocht je op de dag van uw doodstrijd behandeld worden, zoals jij mij nu behandelt. Wat zegt jij van motsen? Zij homsten uit papier uit de hand lechten. Waarto dient nu al deze ellende, dat gewelde die angst, de voorzienigheid zal daarmee een doel willen bereiken, of anders zou de wereld geregeerd worden door een noodlot, en dat mocht we niet aannemen. Maar welk doel? Hier zagen we nu voor een raadsel, van welkse oplossing het menselijk verstand nog even ver verwijderd is als ooit de oren, en dat ons misschien nooit opgelost zal worden. Einde van de afgesnede oren.