 Hi! I'm Luna Cicatleto and I'd like to speak about my experience as a translation studies scholar in Genoa, Italy, last April 2012. This experience is remarkable for me, not only as an academic, but as a person. I guess I did not learn translation only, but also how to be an individual and particularly a teacher in the arts. I will be shifting my languages from now on and occasionally I will speak in Filipino. This is to point out that any one of us isn't a monolithic subject of only one language. So, I'm Luna Cicatleto. I teach Filipino and Malikaing Pagsula at the University of the Philippines. At, at the time of my teaching of Malikaing Pagsula and Panitikan, I'm not sure what my current teacher thought. Once upon a time, I became more comfortable in English as a student. Punit, dahil na rin sa pinili kung maging profession, na tutunan kung mahalin ang Filipino bilang isang wikang panturo. Kaya kung pinabangkit na nag-tuturo ako ng Malikaing Pagsula at Panitikan sa Filipino, ay sa pagkat, bunga na rin yan ng paghubog sa aking, ng aking magulang na isang manonulat. Ang natutunghayan yung postcard ngayon ay ang Denise, isa sa mga lugar na napuntahan ko naon sa Italia. Matagal ko ng pinangarap ng pangpuntahan ng lugar na yan, at madalasko rin siyang mabasa sa mga nubela. At hindi ko akalain na yung lugar na yan ay mapupuntahan ko rin balang araw nung ako'y naging isang scholar ng Erasmus Mundi sa University of the Genoa. So, napaka-idilik na ng aking pagpunta sa Genoa nung panahong yun, dahil sponsored ng isang malaking organizasyon sa Europa ang aking paglalakbay. Para makapaghanda sa napintong scholarship, pinag-aralang ko ang Italiano bilang isang mika, at hindi naging madaliyon. Akala ko ito yung simplein pag-aara lamang na mga salita. After all, isa rin ako manonulat. At alam na alam ko na ang salita ay mastery lang yan, words, words, words ka nila. So, yung mga salitang na tutunan ko sa Italiano sa context ng pag-aaral ko sa language, as a second language, malayo-malayo pala sa aktual na pag-ahagamit sa bansang tinubuan ito. Natagpuan ko ang aking sarili dun sa bayan na yan na nakikiniglamang sa wika ng mga Italiano ang kabilis magratratan sa wika ng alam nila. Syempre, isa kampilipina na banyaga doon kung kaya pagamat na intindihan mo ang kanilang pinag-uusapan, ang kanilang mga kabag, ang kanilang kalasingan, ang pakikipagaway nila sa kapit bahay, hindi ka maaaring sa minyet dahil napakabilis nito. Hindi at-pace ang aking comprehension ng wika dun sa kapasidad ko upang sabihin ito. Kung kaya naging convenience sa pamamalagi ko noon sa Italia ang aking kakayanan sa English, dahil ito ang nagsilbing payong ng aking pagtuturo at kamalayan, pagkaunawa bilang isang translation study scholar. So, in short, nag-amit ko ang wika ng English bilang teacher of creative writing. So, kakatuaman ang naging arrangement na pinumunuhan ng aking mentor na si Elisa Brico, Professor Elisa Brico, isang kilalang Italia ng scholar sa French literature at saka sa languages. Tinolerate niya yung ganung uri ng compromise sa pagkat na isip rin niya. It was too late to bring me back to the Philippines and perhaps strain me again in the language Italian, I mean. So, maputi na lang at yung kapasidad ko sa wikong English ay naging sapat para maturuan ko kahit panandaliyan ang ilang mga isajanting Italiano. Hayaan yung ikwento ko ang nakakatawang proseso kung paano napadpad dun sa ganung uri ng arrangement iyon. Dr. Elisa Brico recommended me to teach creative writing in English instead of using Italian. So, it was a compromise that benefited both of us. I met two professors whom I owe that pleasant time with. First is Professor John Dothway who teaches Anglo-American literature and Professor Anne McDormand. They were very accommodating in giving me time to be acquainted with their students. Nakita ko yung dynamic ng klasi dun, ibang iba sa nalalaman natin dito sa UB. Una, ang mga isajante dun kahit hindi patapos ang sinasabi ng professor ay nagsisitayuan na. Nung una pinagtaka ko ito at sinabi ko bakit ko ganun ang kalakaran yurito? Kasi sa aking pagbasa parang pambabastos iyon. Ngunit ang professor ay nagpaliwanag na kailangan nilang habulin ang mga tren pa-uwi. So, parang bago yun sa akin. Sumunod ay kung anuman ang natutunang ko dito sa UP patungkol sa literatura, yun din ang kaparehas na tekson na kanilang tinatalakay. So, limbawa dun sa Anglo-American lit na klasi na inupoan ko. Napawa ako kasi yung binabasa namin on the inheritors ni William Golding at saka yung Kay Sherwood Anderson na Winesburg Ohio, tinatalakay na mga Italians na ito. Pero dahil magkaiba ang orientasyon ko at saka ang mga isajanting yung ako ay galing sa Pilipinas na kung saan na sakup tayo na mga Amerikano at, of course, hindi ko na dapat banggitin pa ang naging effecto ng pananakop ng mga kastila. Mencertain bias, cultural bias sa pag-aaral ng Winesburg Ohio na hindi ko napansin dun sa treatment ng professor dun sa mga tekstong ito. Of particular note yung paraan kung paano itiknuro yung the inheritors ni John Duff, wait, yung nabangit ko kanina na professor. Sinusubukan niyang ipaliwanang sa mga isajantin yung Italiano kung gano kahalaga ang technique naginagawa ng ni William Golding sa nasabing dubela. Kung paano naunawaan ng isang diandirtal mind ang buhay gamit ang wikang ingles. So nakapaso ka ko dun sa kondisyong yun na kung saan nakatunganga ang karamihan sa mga kaklasikong college Italian students at akulama ang mayidad na kabilang sa kanila. Gusto kung sabihin na yung karanasan na pinagdaraanan ng niandirtals na nilalarawa ni William Golding ay walang pinagkaiba sa mga aita at kung paano sila mag-imagine ng kanilang mga kapaligiran kung saan kumikibo ang mga kueba at nagkakaroon ng sariling buhay ang mga ilong ngunit dahil nga hindi ako bihasa sa wikang Italiano hindi ako naging kasing tatas sa aking articulasyon at naisaloob ko nalaman ang aking mga observasyong ito. Meron ako naging roommate na asyanom at ito na siguro yung pinakapunto ng pagbabalik tanaw ko sa Italia na episode yun na ito. Kung naglalakbay, madalas ay sumasama tayo sa mga kamuka natin o sa mga kawangis natin ng lahi at inakala ko na yung makakasama ko na kapuako asyanom ay magiging kaugali rin ang isang Pilipino ngunit doon ako nagkamali dahil wala rin pala sa kulay ng balat ang danas ng kapatiran at nagkaroon ng komplikasyon ang aming pagkakaibigan dahil yung stipend na inaasahan namin doon sa scholarship ay na delay at nakompromise ako sa isang situation nakinailangan kung humingin ang pera sa asyanang ito at bunga nito ako ay naimobilize sa aming flat noon sa Genoa nagliwaliw gamit ang credit card meron di naman ang credit card doon nungunit ayo kung gamitin ito dahil mapanganid na na sa ibang bayon ka at limited ang iyong funds ang nangyari na medyo nagpaangsa ang sako dahil magutipay ang kaibigan kung asyana ay nalibot na ang Florence ang Vignis, ang Italy, sa mantalang ako nageikot lang ako ng Genoa natingin sa mga biblioteka nila nagahanapakon doon ng isang English translation ng novella ni Elsa Morante siya yung author na gusto ko saan ang isalin nungunit natawangang ang isang profesora doon nung sinabi ko na nagahanapakon ng English translation ng isang Italian author para sa kanila it is unheard of at para naman sa acting bilang mga Pilipino kakatawa dahil tayo sa ating mga aklatan lalo na sa ating mga bookstore napakaliit lang ng ispa siyang ibinibigay para sa mga Filipina pero hindi ko ito na ikuento sa kanya ng lobos at sa halip ay nag concentrate na lamang kamedun sinasabi niyang yung reading culture daw ng mga Italians ay ibang iba sa reading culture ng mga Russians isang field of interest na alam din niya at nakakasaditaring kasi siya ng Ruso so ang gusto niyang sabihin ang culture ng television at American way of life ay unti-unti na rin nananakok sa kamalayan ng mga kabataang Italiano at kanyang meron siyang lamentation dito at hindi niya ma-sabi kung ano ang kanyang mga gusto ng sabihin tungkol dito dahil karamihan ng kanyang sinusulat ay nasawi kang Ruso so sa lob-lob ng aking utak sabi ko parehas lang pala tayong ako, nanggading ako sa isang bansa na damihan manami ng mga artikulo na nakasulat sa Filipino hindi naman ito ba basahin ng kariniwang tao at basahin manito ng kariniwang tao mas may inclination na basahin nila ito sa Wicang English so to cut it short ang ang biyahing ito ay naging internal sa sabi ko na naging voyage pa siya patumusaloob at pangkilala sa sariling mga lakas at mga naging importante para sa aking ang kapasidad ko bilang manu nulat na bumuunang sariling mundo kasi pagwala kang pera na nasa isang bayan katulad ng Italia hindi naman sa masamaang mga tao o suplado sila kailangan mo talagang mong survive sa sarili moong discarding itong larawang ito ay mula sa exhibition na aking napasalan kuha ito ni Uliano Lucas isang Italian photographer at napili ko siya dahil na encapsulate ng image na ito ang kasalokoyang pansingong nangyayari sa Italian on kung saan droves of migrants na ang kumukunta sa kanilang bayan at nagkakaroon ng mixture hindi lang ng mga kulay kung di pati ng mga kultura kung papapansin natin ang black man na ito ay nakapaku sa cruise habang naglalakad nakapuesto sa isang sulok ng image ang isang Italianong parang kaswalang na naglalakad at walang pakealam sa pagkakapako ng itin na ito sa aking nung naobservahan ko ang may racial astrain yung pagpunta ko sa Italian nag-expose ko dun sa dynamic ko ng ibat-ibang mga lahi at kung paano sila mag-interact itong dalawang itim na ito ay mukhang kung titignan ng isang pinoy akalaing basket bunista ba yan mga muslim o ano pero actually sila yung mga refugees dun sa bayan ngayon at nang mumutiktik ang mga kalsada ng Genoa nung muna ko silang mapansin nakita ko na marami sa kanila nag-ukumpulan lang magkakasama ang mga itin yung pala may segregation pa ang mga uri ng mga itin na ito sumasama lang ang mga Senegalese mga Kapwa Senegalese ang mga Nigerian ang mga Eritrian ang mga Kapwa Eritrian na marunong sila ng Italia pero pagkasila ang magkakasama ginagamit lang nila yung yung experience ko sa Genoa ang shino case ko lang dito ay yung suffering na nakikita ko na experience by the black men pero napansin ko rin ito maging dun sa silence ng mga Asians na napadpad sa lugar na yun at maging ang mga South Americans malaki ang porcento ng mga equadorans doon na nagbebenta ng halimbawa mga gulay mga saging mga prutasan pero wala napansin ko ang commonality ng lahat ng mga migrants and refugees na ito ay silence sila tahimik sila hindi sila nagsasalita so tama ngayong sinabi ni Jayatris Pivak noon ito naman mula rin ito kaulia na Lucas kaya siguro na pukawang aking attention sa larawang ito napansin ko yung paging kamukang-kamuka ng ityura ng mga banyagang ito babay ito yung nasagit na tapos kasama niyang kanyang dalawang anak kung paano tayo magsampay ng ating mga maruruming damit ganun din pala elsewhere in the world at pinansin ko maging paraan ng paglakad ng mga tao at wala ako nakitang pagkakaiba ganun din ang pagod ng yabag ng mga trabajador na nakikita ko ganun din ang pagpunas ng mga kamay ng mga pagod na waitress ng mga pagod na nanes na nakita ko this is Owa Magbe a Nigerian I met in the streets of Januwa we met in a dramatic way I suppose nakita kami sa harap ng isang nagbebenta ng pizza ang pizza nga pala sa bayan ng Italia ay orninar yung pagkain para lang itong pandesal o parang puto pero hiniba napakalaking contrast dito sa ating bansa na kung saan inakala natin na ito yung pagkain sosial nakapangkod kami ng dalawa sa tapat ng isang panateria yun ang termony nila para sa mga nagbebenta ng pizza at iba pang mga tinapay goto mo, goto mga kodon at goto mga goto mga rin siya may natira akong kaunting euro sa aking bulsa at mga baria nalang yun pero alam nyo kahit na na sa Via Lomelene kami noon at sa maulang hapung yun kahit ibang ibang architectura ng kalsadang yun at alam kung na sa Italia ako para akong biglang na sa dileman na nakakita ng isang isajante o isang kaibigan at inakag na kumain sinabi ko sa kanya would you like some of that at hanggang ngayon na alala ko pa kung paano siya tumingin sa aking gulat na gulat na hindi niya akalain merong isang tao na magpapakain sa kanya yung pinagsaluhan namin ang isang sa tigisa kaming slice ng simpleing pizza isang tigisa ng lata ng kok at dun niya na ikawento sa aking yung kanyang ordeal na nanggaling siya sa Nigeria yung rampant na looting na nangyari doon yung hunger, yung famine kung paano pinatay halimbawa ang kanyang ama na tinusta ng buhay sa loob ng isang sasakyan kung paano niya ipinagtanggo in fact ipinakita sa aking pati ang kanyang pekla so although I am cynical to most sub stories hindi naman ako ipinanganak tahapon ang kuento ni Uwamagbe ay nagtumatak sa aking bilang typical na story ng isang refugee na napanpan sa Italia katulad ko hindi rin siya ganung katatas sa Italiano naging inglesan na pala kami habang naguusa ang sabi niya inibigyan lang sila ng 80 euro bawat buwan at ang kinakain lang nila ay panaypasta hindi sila maaari magtrabaho hindi rin sila maaari maglipat kabisado ang kabisado niya ang schedules ng mga bus ang likaw ng bitukan mga kalsada ng Genoa pero hanggang doon lang ang kanyang iniikot so ako naman nang rinigong kanyang kuento bakla ako nang karon ng realisasyon ako na lulungkot na hindi ko na pasyal ang ibang mga shodad sa Italia hindi ko nakita ang mga magnificent galleries na ipinapangalandakan sa mga travelogs na ito nung finally doon mating na ang aking stipend tinulungan ako ni Uwamagbe para bumili ng ticket patungong Milan gusto ko siyang isamanon mo nit mahirap rin magtiwala ng lubos kasi isa parin siyang hindi ko alam kung na intindihan yung aking ibig sabihin pero yung yung acto ng pagsasalin dito hindi na mga salita kung di tao so in the end ang natuklasan ko ang tunay naaralin ng salin ay ang pagbabasan ng tao ang pagunawa sa kanilang mga pinanggalingan ang pagunawa sa kanilang mga lahi at karanasan ang pagunawa sa mga kahirapang upang magkatapat mo at makakwentohan yun lamang po kung gusto niyong mabasa ang kabuan ng aking sinabi na ito maari niyo pang makita ito sa humanities dilemma finding janawa finding myself Marami pang salamat