 96 kHz, 192 kHz, 384 kHz of hoger, of DSDF256. Does it really sound better? Over the years I have learned that things are not always what they seem. What about high-res music then? For more than 10 years now, music that is recorded at higher sampling frequencies have become available to the consumer and many people here improved sound quality. Hoe kom en wat is high-res? In deze video ik zal mijn currente gevoel aan de metaal explainen, based on the journey through digital audio from the early 80's up till now. Ik heb de eerste ontwikkelingen in de studio gezien. Met mijn editoriele team, aan dat moment hebben we testen en reviewen professioneel recording gear, zoals de Sony and Otari digital multitracks, professioneel datorecorders en digital mixing desks, de eerste DCS analogische digital converter enzovoorts. En natuurlijk digitale consumerproducten, zoals cd-player, netwerkplayer, DAX en de like. Ik heb gezien dat cd-player's van 14 bit tot 16 bit tot 20 bit en zelfs 24 bit allemaal voor reproductie de 16 bit cd. Als netwerkplayer's naar de markt kwamen, zijn de hoge samplingfrequencies available. Eerst waren er veel rippende sachcd's die worden converteerd naar dsd en verder converteerd tot PCM96 of 192 kHz de hoge samplingfrequencies player's aan dat moment kunnen handelen. En we dachten allemaal dat het beter geluid zou zijn door meer informatie. Helaas heb ik serieus duidelijk dat beide 24 bit en hoge samplingfrequencies meer relevante informatie ontdekken. Maar dat betekent niet dat high-res niet beter kan zijn. Maar eerst over de misuse van de high-res label. De Japan Electronics & Information Technology Industries Association heeft een mooie black- en yellow-high-res logo ontdekken zodat de consumer de hoge kwaliteit kan ontdekken. Aan de kant van deze organisatie is het gesteld dat high-res voor 24 bit 96 kHz of hoge samplingfrequencies staat. Maar ik heb de hoge samplingfrequencies inderdaad meer dan 44,1 kHz 16 bit. Dus met dat definitie kan de high-res ook 48 kHz 24 bit zijn. Dus je moet de specificaties voor jezelf bekijken. Je DAC of digitale speler zal meestal inderdaad de samplingfrequencies zijn. En de BitDAP is minder relevante. Ik kom terug naar dat. Maar zelfs als je DAC inderdaad, is het een 96 kHz audiophile. Dat betekent niet dat het echt op die samplingfrequencies is. In het begin van de high-res zijn er companies die gewoon opsamen 44,1 of 48 kHz files naar 88,2 of 96 kHz zijn. Functief genoeg is dat het niet te veel een probleem zou zijn als de samplingfrequencies aan de perfectie was. Dat was niet altijd het geval. En dan is het de immoral facteur om iets anders te zetten dan promised. Ik heb het niet gezegd over deze praktijken voor veel tijd nu dus ik denk dat dat achter ons is. De betere studio's recorden vaak in 24-bit resolutie en voor een goede reden. Zoals je begint te modificeren in digitale audio, extra BitDAP helpt met de voedselkwaliteit sinds de ronding in de signalprocesie gebeurt met een hoge positie. Het is zoals waarom supermarkten gebruiken die odd prijzen zoals 2,98 euro, zoals bij het paydesk, het is rondom 3 euro. Maar als je twee stukjes biedt, is het 5,96 euro en dat is rondom 5,95 euro. Dus zonder 2 cent meer payde je nu 1 cent minder. Ik moet uitleggen dat in m'n lande bieden rondom 5 cent zijn. Dus zelfs als de record is geïnterreden voor CD pijst het record in 24-bit. Converten het terug naar 16-bit met proper dittering geeft een meer accurate signal dan als alles in 16-bit record was. Voor distributie als audio file het helpt om een 24-bit resolutie voor het ubsampling proces dat is digitale signalprocesie ook. Maar eindelijk, 20-bit is het beste dat kan worden reproduciëerd omdat bijna geen DAC een analoge elektroniek heeft die 120 dB dynamic range is. En dat is een 20-bit resolutie in de digitale domain. Voor 24-bit een dynamic range van 144 dB is nodig. Sommige mensen die een ontdekking zijn over hun auditorieperceptie willen ze zelfs in figuren bereiken. 24-bit moet beter zijn dan 20-bit en zo. In de realiteit kunnen we de 20-bit dynamic range handelen. Zeg dat je op 100 dB SPLA en dat is extreem of zelfs onrealistisch luid. En heb een luisterdroom die een hoog niveau heeft van 30 dB SPLA. En dat is heel low voor een luisterdroom zonder alleen een luisterdroom. Dan zijn er 70 dB's van dynamic range mogelijk. Nu kan onze voeding in het luid zijn, dus laten we een extra 10 dB voor dat doen. Maar zelfs dan de 96 dB's van dynamic range van een CD zou het al behoorlijk zijn. In realiteit is onze voeding niet zo'n grote dynamic range. In feite, de instantieke dynamic range van onze voeding is veel meer limiter. Het schipt de windo, zoals onze ogen op de luidkonditionen. De luidkondigheid op de luidkondigheid. De grondige verandering in de luidkondigheid zal je blijven of je in de luidkondigheid in het zwemende moment luidt. De grondige verandering in de luidkondigheid, dus-called macro-dynamics, zijn ongevaarlijk in dezelfde manier. Een van mijn vrienden, Michael Rovner, heeft me een onprocesen record van een symfonie-orchestre. Dus het heeft de voetdynamics die we daar doen op de record. En het is ongevaarlijk, zonder constantieel adjusteerd de voetdynamische volume. Even op mijn setup 1A. Dat is waarom alle muziek in de dynamic range is reducteerd. Met klassieke muziek is het vaak een regeling gebruikt. Hier, de geluidkondigheid kijkt op de muziekschore en maakt de volumechangers zodat de dynamic range van de muziek is reducteerd. In alle soorten van rock, pop en andere elektronische muziek is het mixed in een low-dynamic range, gebruikt met alle soorten compresseurs. Dus een aantal minder-significanten bits blijven ongebruikt en kunnen worden uit de systeem gereden. En dat kan worden gedaan wanneer de juiste dittering is gebruikt. Een 14-bit resolutie zou al 80 dB's van de dynamic range geven, meer dan genoeg voor de mogelijkheden van de 80 dB's die we in het examen eerder hebben. En dat was een onrealistische dynamic range. 12 bits zou kunnen bevinden in veel cases. Nu, met 12 of 14 bits is het ongebruikt in de digitale wereld. Voor dat lijkt het werken met verschillende van 8 bits, dus 16 of 24 bits. Dus voor een distributie 12 of 14 bits zou kunnen bevinden wanneer we meer dan 16 bits krijgen. Heere samplingsfrequencies geven meer bandwit. 96 kHz samplings bevinden, op de Nyquist Theorem, een bandwit van 48 kHz. En 192 kHz samplings bevinden, biedt een frequentieverspondering op 96 kHz. Maar moeten we dat doen? De mensen kunnen om 20 kHz te horen, en dan alleen wanneer we jong zijn. Zie mijn video over onze heer, voor een overhielde video's die ik op het subjecte deed. Muziek hardly ever contains information boven 20 kHz. En als het doet, zal het op een hoog niveau zijn en zal het in het systeem of in de deur between the speakers and the listener. So we could easily conclude that high-res music serves no purpose at all. But that would be in conflict with what I hear. And with me lots of others. High-res recordings often sound better than CD quality. What is going on? Well, when recording music digitally, it first has to pass a filter that filters out all information above half the sampling frequency. So when recording at 96 kHz, the sound has to pass a shelving filter at 48 kHz and at 192 kHz, that is shelving at 96 kHz. At playback, the signal has to be filtered again at half the sampling frequency. When recording for CD, the sampling frequency is 44.1 kHz. So there should be no signal above 22.05 kHz. Normaal starten de filtering rond 20 kHz en sinds de CD werkt met 96 dB of dynamic range, de filter moet uitstukken met 96 dB's at 22.05 kHz. Filterstiefness is expressed in dB per octave. Als een loudspeaker gebruikt een crossoverfilter van 24 dB per octave, is het verstandigd te zijn en is het moeilijk om goed te maken. Voor CD we gaan met 96 dB's en niet per octave, maar per single note. Dat is ongeveer 4x7, is 28x stieper. Zoals je filter heeft een groter impact op de voedselkwaliteit. En by the way, 44.1 kHz en 48 kHz in practice maakt geen verschil. Dezelfde gaat voor 88.2 kHz en 96 kHz en 176.4 kHz en 192 kHz. Dus manufacturers started looking for solutions. Philips was the first to come with an over sampling CD player. It was their first CD player, the famous CD100, that already had it. Simply put, it works like this. The original digital signal is sent to a digital signal processor that calculates between every two samples three extra samples. Since there now are four times as much samples, they have to be converted at four times the original speed or put differently instead of a sampling frequency of 44.1 kHz, the signal now has a sampling frequency of 176.4 kHz. That would mean a shelving filter at 88.2 kHz. But that is not done. Instead, the filter started far lower. I don't know the filter frequency of the Philips player, but let's say it starts at 30 kHz. Then the filter needs to be down 96 dBs at 88.2 kHz, meaning a far less steep filter can be used. And a less steep filter sounds better. Now if you play 96 kHz files over an over sampling DAC or player, it might sound even better because the extra samples are not calculated but true samples. It appears to be rather difficult to properly up sample in chips that are cheap enough to use in affordable DACs and digital players. So indeed, properly produced 96 kHz files will often sound better than 44.1 files in affordable digital equipment. And 192 kHz files even sound better on most equipment. But what if a DAC or player manages to up sample almost perfectly? Well, then 44.1 kHz files might sound as good as 192 kHz files. But that is only found in true high end players. About the same goes for high end non-oversampling DACs that use analog reconstruction filters that also have less difficult tasks when a signal at higher sampling frequency has to be converted. I came to this conclusion after buying the Court Dave DAC en de Grim Audio Mewam player using the upsampling in the latter. It really doesn't matter anymore if I play 192 or 384 pcm tracks or 44.1 kHz ones. If there is a quality difference, it probably is due to the different mastering. And not always the 192 kHz files sound better than the 44.1 kHz ones. The reverse also happened. The same goes for DSD by the way. The problem is that this level of equipment is rather expensive. Therefore for most people real high-res tracks will sound better and be a better investment over 44.1 tracks. And with this thought, I leave you. I'll be back next Friday at 5 p.m. Central European Time. If you don't want to miss that, subscribe to this channel or follow me on the social media so you will be informed when new videos are out. Help me reach even more people by giving this video a thumb up or link to this video on the social media. It is much appreciated. Many thanks to those viewers that support this channel financially. It keeps me independent and lets me improve the channel further. If that makes you feel like supporting my work too, the links are in the comments below this video on YouTube. I am Hans Beekhuyzen. Thank you for watching en see you in the next show or on theHBproject.com. And whatever you do, enjoy the music.