 Hoofdstuk 1 van uit het leven van Diktrom. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leel. Uit het leven van Diktrom door Cornelis Johannes Kivit, Hoofdstuk 1, Dirk wordt geboren en krijgt een naam. Moeder was ziek. Als ze dat vier dagen had zij heven gekoord zijn die haar dwonen het bette houden. Doch, hoe ziek zij ook was, doorklopte haar hard van blijdschap, want deze borgen was haar liefste wens vervuld, de goede god had haar een zoon geschonken. Haar man wist nog niet welk groot geluk hem te buurt was gevallen, want hij werkte op grote afstand van zijn woning, zodat het gewone kreeks laat in de avond was als hij thuis kwam. Nu verwachtte moeder hem even wel vroeger, want ze had hem een bodegezonden om hem het goede nieuws mee te delen. Daar ging de deur open. Zou hij het wezen? Nee, het was een buurvrouw die eens even naar de kleider kwam kijken. De baker lammer me uit de wieg en hield hem de buurvrouw voor. Doch nauwelijks zag deze hem, of zij sloeg van verbazing haar handen in elkaar en riep uit. Wel, wel, wat een drie dubbel dikke jongen is dat. Zo'n dik zak heb ik nog nooit gezien, het is zo ware natuurwondig, wat een bolle wangen. En zie me die benen ineens aan, als de jongen zou moeten blijven doorgroeien kan hij later niet meer door de deur. Ach, ach, wat een jongen. Nu moedertje, van hachtige feliciteegtoch. Ik weet dat je genoegen aan de jongen zult beleven. Hij kan wel voor twee tellen. En wat ziet er je lief uit? Ik vind hem een heel lieve jongen. Maar wat zal hij kunnen eten? Of hij buurvrouw, viel de baker in, daar kun je op rekenen. Hij zal de hollebolle gijs wel nadoen die een koe en een kalf en een doodpaard half op had. Ach, lieve mens, wil je wel geloven dat ik van hem geschrokken ben? Die jongen heeft wangen als olieboller. Ik zou hem nu maar in de wieg leggen, baker, zijn moeder, anders mocht hij nog kou vatten. Hij zelf zijn niets, praten kon hij nog niet en schreeuwen scheen hij niet te willen. Hij blikte voor zijn leeftijd buitengewoon verstandig in het rond, alsof hij zich aan de vreemde omgeving wilde gewennen. Kreeg toen gedurende lange tijd zijn moeder aan, die hem, te oordelen daar zijn tevreden gelaad, zeer goed scheen te bevallen en richtte zijn blik daarna op de baker. Deze viel blijkbaar minder in zijn smaak, want hij trok een heel vies gezicht. Draaide zijn hoofd met duidelijke tekenen van afkeer om en liet zijn oog op de wieg vallen waarvan het gezicht naar het scheen veel aangename aandeed. De tevreden uitdrukking van straks gedeed weer over zijn gelaad en zijn mond ploiden zich tot een welbehaagelijk glimlachje. De baker trok hem zijn nachtgoed aan, waarvan wel de helft te klein bleek te zijn en legde hem in de wieg waarin hij zich zeer op zijn gemak voelde. Met een ver genoegd gezicht sliep hij in. Een poosje later kwam zijn vader thuis. Deze was Timmermans knecht bij baas Meijer. Dadelijk na het ontvangen van de heugelijke tijding had hij zich op wegbegeven. Vol blijdschap over de geboorte van zijn zoonje, stapte hij de kamer binnen, gaf zijn vrouw een kus en spoede zich toe naar de wieg waarvan de baker het kleed al had opgeslagen. Hoe groot was ook zijn verbazing bij het aanschouwen van zijn welgedaane zoon. Toch uitte hij die niet in een stort vloed van woorden en uitroepen. Hij spalkte zijn ogen wagenwijd open, streelde met zijn ruwenhand de dikke wangen van zijn spruitje, keek de baker enige seconden wezenloos aan en ging zijn boterham eten. Nu man, vind je hem geen bijzonder, lief kind, vroeg zijn vrouw, en wat is uit dik niet waar? Vader had juist, onverstandig genoeg, een grote hap brood genomen, nog voor hij de vorige, even grote hap had doorgeslikt. Zijn mond was daardoor zoveel dat hij met de beste wil van de wereld geen woord kon uitbrengen. Het duurde dus enige tijd, hier hij in staat was, te antwoorden, dik of hij dik is, dat is hij. Noudijks waren die gewichten geworden zijn mondland geleden, of met een nog grotere hap maakte hij zich ook nieuw het spreken onmogelijk. Maar man vervolgde zijn vrouw, hoe zullen we hem nu noemen? Hij moet zeker naar je vader vernoemd worden, heette-ie niet Ari? Hij zal Dirk heeten, dat zal-ie, klonk het uit de volle mond van de heerdeshuizes. Mijn broer, die naar Amerika gegaan is, heet ook zo, dat doet-ie, en daarom zie-ie, hap. Het laatste stuk brood verdwenen in Sman's mond en maakte in eind aan zijn schitterende redenvoering. Toen hij weer spreken kon, draaide hij zich om, boog zich nog eenmaal over het wichtje, ging bedaard voor het bed van zijn vrouwstaan en zei, wat zullen we eraan doen, Griet? Het is een bijzonder kind, dat is-ie. Daarna stapte hij, bedenkelijk zijn hoofdschuddende, naar de burgemeester, om het bijzondere kind te doen inschrijven, onder de naam van Dirk. En daar hij zelf, Jan Trom, genoemd werd, zou zijn zoon later luisteren naar de naam van Dirk Trom. Het einde van hoofdstuk één. Hofdstuk twee van uit het leven van Dirk Trom. Deze Librivox-opname is vrij van auteursrechten. Opdame door Bart de Leeuw. Uit het leven van Dirk Trom door Cornelis Johannes Givis. Hofdstuk twee, Dirk en de Baker worden kwade vrienden. Dirk Trom was geen gewone jongen. Dat toonde hij duidelijk. Schreeuwen, wat andere kinderen blijkbaar voor een aangename tijdkorting houden, en waarin velen van hen het soms buiten gewoon verbrengen, vond hij volstrekt niet aardig. Ja, hij scheen het zelfs beneden zijn waardigheid te vinden. Hij deed het dan ook nooit. Zelfs niet toen de Baker hem per ongeluk tamelijk diep met een speld prikte. Hij gaf geen kik, maar keek haar alleen, met een zo verwijtende blik aan, dat zij niet wist hoe zij het met hem had. Over het geheel scheen hij met deze goede vrouw weinig op te hebben, en dat verdienen ze toch niet aan hem, want zij verzorgede hem zo goed als in haar vermogen was. Ook zijn zieke moeder verpleegde zij met grote hartelijkheid. Doch Dirk waardeerde dat niet, in tegendeel, hij was nors en stug tegen haar. Hij wilde uit haar hand zelfs geen voedsel aannemen, hoe vriendelijk zijn hem ook toelachten. Liever was hij in de armen van zijn moeder. Niet dat hij het dan uitkrijgde van plezier, oh nee, hij was blijkbaar heel koom van natuur en ver van luidruchtig. Maar als hij bij zijn moeder lag, lag er een waas van tevredenheid over zijn dikke wangen, en keek hij haar vriendelijk in de liefdevolle ogen, terwijl hij met zijn vingertjes op zijn buik trommelde, alsof hij piano speelde. Toen hij tien dagen was, kwam het tussen hem en de baker tot een bepaalde vredenbruk. De vrouw van meijer, de timmerman, die vrouw Trom tijdens haar ziekte had bezocht, stuurde een lekker soepje met de boodschap, dat ze spoeder nog in zou komen kijken hoe moeder en kind het maakten. De baker zette de soep op een vuurtje om die warm te houden. Plaatste het comfortje voor zich op tafel, en nam de kleine Dirk op haar schoot om hem te verkleden. Dirk's moeder, die zeer zwak was, lag in een geruste slaap. Af en toe roerde de baker eens in de soep, op dat deze niet zou aanbranden, en nam telkens een paar lepers vol om te proeven hoe warm ze was. Ze had er geen erg in, dat deze handelwijzer de jonge heer volstrekt niet scheen te bevallen, maar spoeder zou zij het tot haar grote schrik ondervinden. Doe ze Dirk gekleed had en gereed was hem in de wieg te leggen, kwam het haar voor dat de soep aanbranden. Daader kwam zij de schootel in de hand en schoof het comfortje op zij. Nu nam zij de lepel in de andere hand en wilde zich overtuigen of zij zich ook vergist had. Juist brachten de lepel naar de mond, en merkten ze dat zij in de haast ook een balletje gehakt had opgeschept, toen Dirk plotseling de beide benen met soakingkracht omhoog schopte, dat de inhoud haar schone jurk in een ommer zien in een soep jurk veranderde. De goede vrouw schrok daar zo hevig van, dat het lekkere balletje gehakt haar in het verkeerde keelschat schoot, waardoor zij een hoestbuik kreeg, die haar het angst zweet deed uitbreken. Dirk Trom keek haar triomfantelijk aan. Van dat ogenblik af vreesde de baker hem. Kortenaar begon moeder langzamerhand sterker te worden, en toen zij haar krachten teruggekregen had, vertrok de baker. Bij die gelegenheid liet Dirk voor het eerst zijn geluid horen. Hij nam afscheid van haar met een lang gerekte A. Het einde van hoofdstuk 2. Hofstuk 3 van uit het leven van Dirk Trom. Deze LibriVox opdame is vrij van oudteursrechten. Opname door Bart De Leel. Uit het leven van Dirk Trom, door Cornelijs Johannes Kiewiet, Hofstuk 3, Dirk begint te kruipen en kattenkwa te doen. Een fatsoenlijke jongen zorgde voor op één jaar geleefdheid te kunnen lopen. Ook in dit opzicht was Dirk geen gewoon kind. Toen hij elf maanden oud was, lag hij nog even bedaard en stil in de wier, als toen hij elf dagen was. Schreeuwen deed hij nooit, zoals ik reeds verteld her. Als iets niet naar zijn zin was, gaf hij alleen door zijn voorhoofdtefronsen duidelijk zijn misloegen te kennen. Gaf men hem daarin tegen reden tot de vredenheid, dan was dat de merken aan een zacht gesnog, ongeveer gelijk aan het spinnen van een poes. En was hij bijzonder in zijn nopjes, dan legde hij zijn handen op zijn buik en begon zich zo lang heen en weer te schommelen, tot de wier tenslotte ook in beweging kwam. Zo kon hij zich urenlang vermaken en misschien zou dit de enige lichaamsbeweging gebleven zijn die hij nam, indien de kat niet tussen beide gekomen was. Dit beest was bijzonder groot en voelde zich zo zeer tot de rustige wierbewoner aangetrokken, dat ze hem soms urenlang gezelschap hield. Toen drik zich weer op zo'n zonnelinger manier aan het wieren was, zodat zijn dik rondliggaampje van de ene naar de andere zijde rolde, sprong plotseling de kat op de wier juist toen deze op het punt van omvallen stond. Wat nu gebeurde, is licht te begrijpen. Het gewicht van de kat was juist voldoende om de wier te doen cancelen en Dirk Blofte op de grond rolde als een knikker ineind vocht en bleef toen onder de tafel liggen, omdat hij door een stoof in zijn vaart werd gestaard. Gedurende de eerste ogenblikken was hij zeer verbaasd over dit voorval, toch toen hij de kat in het oog kreeg die de vergeefs alle pogingen in het werk stelde om onder het beddengoed vandaan te kruipen, dat haar bedolven had, begon hij er het vermakenlijke van in te zien en lachte er hartelijk om. Zijn moeder was in de tuin en had er dus niets van gemerkt. Toen hij genoeg gelachen had begreep hij dat de armen kat toch verlost moest worden, want hij doeg het best een zeer goed hart toe. Hij keerde zich dus om zodat hij op zijn buik kwam te liggen, begon met armen en beden tegelijk te werken en, ja wel, daar kroop hij vooruit. Die beweging vond hij alleraardigst, zo aardig dat hij de kat stillet is liet toppen en die doodbedaagde door de kamer bleef rondkruipen. Toen zijn moeder enige minuten later binnenkwam, stond ze verbaasd te kijken. Ze verloste de kat die bijna buiten adem was van inspanning, zette de wieg overreind en legde met het beddengoed ook de kleine kamergymnast er weer in. Vader moest het bij zijn thuiskomst dadelijk van haar horen. Zij vertelde hem het voorval in geuren en kleuren. Trom hoorde haar hoogst ernstig aan en toen het verhaal ten einde was, keek hij enige tijd pijnzend voor zich. Haalde zijn zakdoek voor de dag, stak hem dadelijk weer in zijn zak en zei, het is een bijzonder kind grid, dat is hij. Van die dag af kon moeder de kleine dirk niet meer in de wieg houden. Zo gauw het liggen hem verveelde, lieten zich bedaard door de grondzakken en kroop ver genoegd rond. Dan wist hij zich met allerlei kleinigheden uitsteken te vermaken. Hij schoof nu eens de stoof van zijn moeder tamelijk ontsacht over de vloer zodat het er veel van had of er as in de kamer gezeid was, dan weerdronk hij de melk uit het katten schooteltje op ofwel hij ging heel bedaard in de broodkast liggen om zijn middagdutje te doen. Toen hij dat voor de eerste mel deed, zorgt zijn moeder te vergeefs de hele kamer rond, liep hij nou angst zelf de tuin in om te zien of hij daar ook was en zag hem eindelijk doodkoum uit de kast de voorschijn kruipen. Als hij later weer in zoek was, kon ze er staat opmaken dat hij onder de laatste kastplan klacht. Eén zat moeder enige buurvrouwen op de tegenodert. Dirk kreeg zijn witte jurikaan die alleen op zondag zijn schoonheid mocht verhogen. Zijn dikke benen werden in hagelwitte kausjes en zijn voeten in glimmende schoentjes gestoken. Toen hij op zijn moest was uitgedost, legde moeder hem in de wieg en spoede zich naar de andere kamer om zich ook wat op te knappen. Nog was ze niet geheel gereed toen zij reedst de buurvrouwen hoorde binnenkomen zodat ze in aller eil de laatste hand aan haar toilet legde en zich naar binnen begaf waar zij met luidgelag ontvangen werd. Verbeeld je haar schrik. In plaats van ordentelijk in de wieg te blijven was de onderdeurte over de vloer naar de steenkolenbak gekropen. Zijn eerste week was geweest er zijn beide handen in te begraven en toen daar het nieuwtje af was had hij zich eens terdege met het zwarte goedje ingesmeerd en aan zijn mond mee volgepropst. Hij zag zo zwart als roed en hij niet alleen, maar ook zijn jurk, zijn kouzen, ja, zelfs de vloer. De buurvrouwtjes lachten dan smakelijk om, maar moeder vond het niet aardig. Toen dirk hij echter met de meeste gulheid ook een paar handjes met steenkolen aanbood en daarbij zijn zwarte gezicht tot het vriendelijk lachje plooiden, poesten ook zij het uit en noemde hem toch haar lieveling. De katte zijn moeder had hij het meest van alles lief. En wie van die twee hij echter de voorke gaf wist hij geloof ik lange tijd zelf niet totdat het pleit de laatste in het voordeel van de kat beslist werd. Het best kreeg namelijk drie jongen, over welke gebeurte er is ons jong mens zo verrukt was dat hij de poes de gehele dag gezelschap hield. Moeder was volstrekt niet van plan al die beesten de kosten geven en wilde er twee van verdrinken, maar ze vond dat zo'n akelig werk dat ze alleen bij de gedachte eraanreeds kippenvel kreeg. Ze besloten dus die operatie tot de volgende dag uit te stellen. Toen was ze echter niet meer nodig. Ze ging smorgens een paar boodschappen doen en vond terugkomende de kat in een zeer zenuwachtige toestand. Dirk zat doodbedaard en met een hoogst ernstige gezicht bij de doofpot terwijl de poes onrustig heen en weer liep en voortdurend en klagend gemouddeed horen. Toe poes, ga naar je mandje, anders worden je kindertjes koud, zei vrouw Trom. Maar jawel, de kat bleef onrustig rondlopen. Snuffelde in alle hoeken en gaten en sprong ten slotte tegen de doofpot op. Nu ging moeder een licht op. Haastig liep ze naar de pot, tillde het diksel eraf en... Ach, armen, daar vond ze de beestjes bovenop de dovenkolen. Alle drie dood. Dirk had ze erin gestopt, zeker in de mening dat ze daar beter naar hun zin zouden hebben en hij kijk heel treurig toen hij merkde dat ze zich niet meer verroerden. Op een andere keer was vader bezig zich te kleden voor een treurige plechtigheid. Er was in de buurt iemand gestorven en Trom was op de begravenis genodigd. Hij trok zijn beste klieren aan en legde zijn hoge hoed op een stoel terwijl zijn vrouw hem zijn zijden das op de hals knoopte. De hoge hoed trok wel draad Dirk's aandacht. Hij kroop erheen, richtte zich aan de stoel overeind, bemachtigde zijn prooi en rolde er heel genoeglijk mee over de vloer om er ten slotte doodbedaard op te gaan zitten. Vrouw, waar is mijn hoed? Waar is-ie? Vroeg Trom. Je hebt hem zelf ergens neergelegd Jan. Ja, op deze stoel en nu zie ik hem niet grid, dat doe ik. Oh, oh, kijk zo'n onderg nu toch eens. Kijk eens Jan, hij zit er zo maar bovenop. Ogenblikkelijk bevrijden de moeder de hoed uit zijn gedrukted toestand, maar helaas hij was in elkaar gevouwen als een harmonica. Dirk's moeder was radeloos. Vade echter stakken zijn vuist in, duwden hem weer in de hoogte en zetten hem op terwijl hij zei, wat zal ik er aan doen? Het is een bijzonder kind, dat is-ie. Toen ging hij naar de begravenis. Het einde van halfstuk 3. Halfstuk 4 van uit het leven van Dirk Trom. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Uit het leven van Dirk Trom door kordelis Johannes Kivit, halfstuk 4, Dirk wordt in een dubbele zin dik en gaat op de ingeslagen weg volgt. Dirk was ongeveer anderhalf jaar oud toen hij begon te lopen en te praten. Het laatste deed hij zeer weinig, hoewel geen enkele letter, behalve de erg, hem veel moeite opleverde. Sommige waren van mening, dat hij geen gedachten had en daarom gewoonlijk zweeg. Maar die hem goed kenden, wisten wel beter. Hij had eenvoudig een hekel aan praten. Een ander geheim schuilde er niet achter. Sprak hij dus weinig, lopen deed hij zoveel te meer en als poeder, nadat hij de kunst machtig geworden was, begaf hij zich in alle weer en wind naar buiten. Zeer tot ongerief van zijn moeder die al doorvreesde dat hij in het water zou lopen. Spoedig trok hij door zijn eigenaardigheden de aandacht van zijn medeburgers. Ten eerste door zijn buiten gewone dikte en ten tweede door het zeldzaamsteel benen dat hij erop na hields. Zijn lichermpje was voor zijn onderdanen wel wat al te zwaar geweest, zodat zij geheel uit hun vatsoen geraakt waren en langzamerhand de vorm van een o hadden aangenomen. Dirk was in het gelukkige bezit geraakt van wat men wel eens een paar varkensvarktjes noemt. Nu, een flink birritje kon ook wel tussen zijn beentjes door zonder dat hij zijn voeten van elkaar behoefte te zetten. De meeste mensen maakten wel in zijn praatje met hem, of liever, zij trachten dat te doen, want omdat hij nooit antwoord gaf, bleef het gewoonlijk bij een alleen spraak. Slechts als men hem vroeg hoe hij heten gaf hij antwoord, doch, de erg sloeg hij dan maar over omdat hij die wat moeilijk uit te spreken vond. Zijn antwoord luidde dus altijd dik, waarvan het gevolg was dat hij nooit meer anders genoemd werd. Die naam werd zo algemeen dat hij eindelijk zelf geloofde zo te heten en terslotte noemde zelf zijn ouders hem zo. Hij was nu dik geworden in een dubbele betekenis. Het was de 8e februari, diks tweede verjaardag. Het had de gehele morgen verbazend hard geregend, zo hard dat de Groten al het water niet bergen konden en overliepen. Dik mocht van zijn moeder niet naar buiten wat hij erg vervelend vond, vooral nu er zoveel water viel. Toch wist hij nog eventjes te ontsnappen van welk ogenblik hij gebruik maakte om met een zeer tevreden en ver genoegd gezicht juist op de plaats te gaan staan uit overstroming het Heverstrass. Moeder haalde hem echter gauw weer binnen waar hij verdrietig voor het raam ging zitten. Smiddags hield de regen gelukkig op en nu was dik niet meer in huis te houden. De tuin en het erf waren geheel in een modderpoolheerschapen, maar dat was juist naar zijn zin. Hij plompte met zijn klompjes door de plassen heen zodat de modder hem om de oren spatten. Maakte met een stokje kanalen en meertjes en liet die voor water lopen rolde driemaal midden in een plas en vermaakte zich onder al die bedrijven kostelijk. Daar zag hij iemand het erf opstappen en die iemand herkende hij dadelijk als de baker. Deze goede vrouw had de gewoonte al de verjaardagen te onthouden en zij gebakerd had en aan hun ouders op die dag het bezoek te brengen. Zij wist wel dat die zich daardoor gestreeld voelden en haar dankbaarheid gewoonlijk op een liekkeurtje en een koekje trakteerden. Zij kwam regelrecht op die jarige avontij wel wel om een dikje lief mag jij zo door de modder lopen kind kind wat zie je ervreselijk uit kom ga mee naar je moe nee niet waarom niet toe ga maar met baker mee ken je me nog wel? ja wel nu wie ben ik dan toe dik zeg eens wie ik ben dik bewaard en plechtig stilswijgen en keek haar zo stug mogelijk aan de baker meende dat hij een beetje verlegen was ze boog zich daarom vriendelijk lachend naar hem over dikte hem aanmoedigend op de bollen wangen die roodzagen van de kou en hen aan kom dikje kijk me eens goed aan, zeg niet eens goed wie ik ben lelijk terwijl hij zich omdraaide oh voei wat een aakelige kind dus altijd als een nari jongen geweest zijn de baker aan de soepschotel denkende ze keek dikverstoord aan en ging naar de achterdeur daar trok ze haar klompen uit want door de mochstigheid van de weg had ze niet op haar gelieverde pantoffels kunnen komen en stapte naar binnen nog half boos feliciteerde ze diks moeder met de verjaardag van haar zoon maar wel drafig had ze haar boosheid de moed van haar glaasje aan die zet dik bleef buiten rondplassen hij zag er ontoombaar uit maar vermaakte zich onuitsprekelijk hij had het stok gevonden en zat er nu mee in het water te slaan dat de droppels in het rondvlogen de moeder zat hem tot in de haren een poosje later liep hij het keukendje binnen en kwam wel draan met een tinnelepel terug nu kenden ze genot geen grenzen meer hij schept het water van de ene plas de andere stak af en toe een lepelvol in zijn mond en zag tenslotte de klompen van de bakker staan voormoet toog hij aan het werk hij schept een lepelvol water toeg het voorzichtig naar de deur en groot het in één van de klompen hij herhaalde dit zo dik was dat de klompen geheel vol waren wat hem veel inspanning en heel wat tijd koste hij was er juist weer klaar toen de bakker het tijd vond om een eind aan haar visie te maken moeder deed haar uitgeleid voor de deur waar dik nog met grote voldoening naar de klompen stond te kijken de bakker nam afscheid bedankte voor de vriendelijke ontvangst en zij terwijl ze haar voeten in de klompen en dus ook in het waterstak kom dikje, wees nu in zoet en geef bakker in schouw en zo oh jakkers wat is dat mijn voeten worden nat zie eens, mijn klompen zijn vol water dat heeft die aakelig jongen gedaan die rakker, die schelm sneller dan ooit trok ze de klompen weer uit haar voeten waren drijfnat en dikje lief stond haar doodbedaard smeerig en wel met grote ogen en bollenwangen aan te staren alsof hij haar een groot plezier had aangedaan zij vertrok zonder groeten met een gezicht dat rood was van gramschap en met kausen waar bij elke voetstap het water uitseipelden een paar dagen later had het gesneeld er geen beetje ook de sneeuw lag wel een voet dik en was hier en daar tot hele bergen opgewijd dik vond het prachtig zodra hij gekleed was en ontbeten had ging hij naar buiten reef zich daaner in en sprong pardoes in een van de grootste sneeuwhopen om daar eens naar harteloest in rond te buitenlen toen stond hij op, nam de beide handjes voor sneeuw ging naar binnen en legde de hele voorraad op de boterham die zijn vader bezig was op te eten daar zei hij met een verheugd gelaten wel heb ik van mijn leven riep zijn vader, dus toch een bijzonder kind dat is hij hij schudde de sneeuw van zijn brood en ging voor het bed eten dik spoede zich weer naar buiten ha, hoe genoot hij toen hij in 20 tal jongens elkaar met sneeuw zag gooien dat de haren er bijna afvlogen toen hij zag hoe ze elkaar in de sneeuw weerp in een invreven en hoe ze hem met hun sleetjes in volle vaart voorbij gleden flux maakte hij zich van de katmeester en volgde het voorbeeld van de knapen tot poes in aller uit de vluchtnam hij zei vooral omdat hij er de reden niet van begrijpen kom daar hij echt een zag dat het bezig niet terugkwam besloot hij een slede te maken hij vroeg moeder om een stuk touw bond het ene eind aan een plankje naar wat andere eind in de hand en liep er zo snel als zijn krombeentjes en zijn dikke bak hem dat voor oorloofden het huis mee om die bezigheid beviel hem vrij goed maar toen hij naar een poosje in de keuken kwam en daar een pasgeverfde kleerbak zag staan was de aardigheid van het plankje af die bak vond hij veel mooier en geschiktig hij steepte hem naar buiten bond zijn touwtje aan één daar oren en daar viel plotseling zijn aandacht op een buitengrond grote hond die doodbedaard voor het huis op de weg lag met zijn neus in de sneeuw dik toch zijn bakker heen stak het touwtje door een lusje aan het losse eind en deed het om de staart van het grote beest dat rustig bleef liggen toen ging hij zeer voldaan op de bak zitten en riep de hond hief bedaard zijn kop op en keek om ten einde eens te zien wie zo brutaal was zijn rust te durven storen toch zien er dat hij slechts met een klein keretje te doen had vond hij het geval niet de moeite waard om er zich voorop te richten hij legde daarom zijn kop weer stelletjes in de sneeuw en kneep opnieuw zijn oog gedicht dat was echter volstrekt niet de bedoening van onze dik deze wilde hem overeind en aan het lopen hebben daarom schopte hij met zijn krombeentjes zo hard hij kon tegen de bak en riep nog eens doch de hond verroerde zich in het geheel niet hij bleef doodkallend doorslapen toen nam dik die een eens gewoond plan niet gauw opgaf het touw en begon er aan te trekken dat trekken beveelde hond pittig slecht want daardoor werd de strik die om zijn staart zat aangehaald en veroorzaagde hem tamelijk veel pijn het dier stond brommend op dik liet zich niet afschikken hij rukte opnieuw aan het touw dat de hond vooruit sprong en het 1, 2, 3 op een lopen zetten met de kleerbak achter zich dik snoek van de schok achterover maar richtte zich dadelijk weer overeind en hield zich met beide handen aan de kanten van de bak vast u bepaart riep hij, terwijl hij ver genoeg naar de staart van de hondkeek, waar het touwtje al vast eromheen klemde de arme hond die volstrekt niet begreep wat dat vreemde toestel achter hem betekende moest en maar al te goed merkte dat het een pijn deed vloog als een razende langs de weg tot groot genoegen van kleine dik huppaart huppaart voort vloog het de mensen die het zondelingen voertuig en de kleine koetsier met verbazing aangraapten moesten in allerijl op zij springen wilden zij de bak diet tegen de benen krijgen plotseling sponger een man midden op de weg om de hond tot staand te brengen het was diks vader die vol angst over dit avontuur zijn zoontje had zien aankomen toch de hond door de bak en dik gevolgd kwam het zoveel kracht tegen hem aan dat hij 2 meter ver door de sneeuw rolde het ging hoe langer hoe harder want de hond werd steeds angstiger en tragde door een snelle loop het gevaar te ontvluchten dik vond het heerlijk zelfs zo heerlijk dat hij het uitgierde van de pret toch liep hij gevaar dat het slecht met hem zou aflopen want de bak slingende geducht heen en weer en kon elk ook een blik tegen een boom of een paal terechtkomen maar dik zag geen gevaar huppaard vooruit schilder hij en voort ging het in dollen gaan op daar stof het de brug over toen de hoek om en kracht toen brak het touwtje de hond vloog vooruit zonder dat hij zelf wist waarheen en dik pondste zo hard met zijn hoofd tegen een boom dat hij hier een blauwe plek van kreeg zo groot als een stuitig zijn vader was hem nagesneld en bereikte hem spoedig dik stond de leur gesteld bij de bak en keek met een treurige blik vooral naar de hond rond toen zijn vader bij hem kwam zij dik wat ging dat mooi, waar is de hond heb je je niet bezig dik, heb je niet dik gaf geen antwoord daarom nam zijn vader hem en de bak op en ging naar huis en zei tegen zijn vrouw toen hij binnenkwam dit is toch een bijzonder kind griet dat is hij einde van half stuk 4 half stuk 5 van uit het leven van dik trom deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leeuw uit het leven van dik trom door Cornelis Johannes Kivit half stuk 5 dik onder gaat een gedaante verwisseling en blijft toch dezelfde toen dik ruim 3 jaar oud was achter zijn moeder het ogenblik gekomen waarop hij de jurk uit en de broek aan moest trekken bij die gedaante verwisseling liet hij dat eigen nalige gesnor horen dat steeds getuigder van zijn bijzondere tevredenheid moeder die door hij grote liefde voor de kleine dik zak niet verblind was om te menen dat zijn kombeentjes geschikt waren om zijn schoonheid te verhogen had om ze wat rechter te doen schijnen de pijpen heel wijd gemaakt zo wijd dat in Volendam er vissen ermee in zijn schik zou zijn geweest twee draagbanden of golgen zoals moeder ze noemde zorgde ervoor dat hij zijn broek niet zou verliezen een lakend zijas gesneden uit een afdankertje van vader bedekte dat gedeelte van zijn lichaam dat tussen hals en middel gelegen was terwijl twee korte slipjes elk vallen knoop voorzien van achteren nog eventjes over zijn broek neerhingen onder dat jasje droeg hij een blau geruid boezeroentje en op zijn hoofd een pet waarvan de klep gewoonlijk naar zijn rug wees dik was met zijn nieuwe pak bijzonder in zijn schik zodra hij het aanhad stak hij zijn vuister in zijn broek zakken duwden ze zover mogelijk van zijn benen af om hem er erg breed uit te zien trok zijn klompen aan en stapte naar buiten hij was op dat ogenblik uitermate trots onophouderlijk keek hij naar beneden om zichzelf te bewonderen en daarbij nam hij stappen als een dragonder dat dat hij niet moeten doen want daardoor merkte hij niet voordat het te laat was dat hij tegen de muur liep het kwam geducht aan hij kreeg een sterretjes van voor zijn ogen en een blauwe plek die hij niet mooier maakte gelukkig was er niet dik was wat van te zien want hij zette zijn pet nooit af behalve wanneer hij naar bed ging hij stond enige ogenblikken beteuter te kijken zette zijn pet weer goed dat wil zeggen met de klep naar achteren en wandelde toen de weg op daar stond bij een boom een meisje dat ongeveer van dezelfde leeftijd was als hij dik liep naar haar toe en keek haar geruimertijd strak aan wat zij op dezelfde wijze beantwoorden toen draaide hij met zijn handen in zijn zakken om haar heen te neinden haar goed van alle zijden te bekijken de uitslag is geen bevredigend te zijn want hij bleef weer voor haar stilstaan zweeg nog enige tijd en zij toen daar het kind gaf geen antwoord maar stak de vinger in de mond en bleef hem onbeweeglijk aankijken ik heb een broek aan vervolgde dik met trots en ik heb suikerballetjes die heb jij niet, lekkertjes was het antwoord van de jonge dame terwijl zij haar hoofd langzaam op en neerbewoog laten zien zijn ze lekker vroeg dik die een liefhebber was van alles wat goed spaakte nee ik houdt ze zelf hoe heet jij dik ik niet, ik ben anneke en waar zijn de suikerballetjes vroeg dik die een grote trekking had en graag met anneke wilde medelen in mijn zak, maar jij krijgt ze niet laten ze eens zien ze zijn toch niet eens lekker ik meen de dik anneke tastte in haar zak en liet de schat zien diks ogen blonken van begeerigheid en terwijl hij de handuitstak zei hij ik wil ze hebben, toe dan mag je met me spelen anneke vond het aanbod nogal aannemerlijk ze stak een balletje in haar mond ben je dit in twee stukken en gaf een of een dik die het dadelijk op had van wie heb je ze vroeg hij gekocht daar voor een cent dik volgde met de ogen de richting van haar vingig daarop stak hij de handen weer in zijn zakken en ging regelrecht op de winkel af hij stopte naar binnen en zei tegen de vrouw die achter de toonbank kwam voor twee cent de suikerballetjes de vrouw nam een blikketrommel deed de deksel er af en legde een tiental balletjes op de toonbank dik nam ze op, deed de mond zo ver open of hij nooit weer dicht moest stak er enige balletjes in en wilde met de rest doodbedaag de winkel verlaten, toen de vrouw zei ho, ho ventje, waar zijn je centen? centen, vroeg dik met een volle mond en een tevreden uiterlijk ja, waar zijn je centen? ik heb geen centen, wel balletjes zijn dik die niet precies begrepen wat zij bedoelden geef ze dan maar goud terug qua jongen dat gaat zo niet als je wat kopen wilt, moet je centen mee brengen oh, zij dik die haar nog maar half begreep hij legde de rest van de balletjes weer op de toonbank en ging met een volle mond naar buiten waar Annek op hem stond te wachten uit dankbaarheid nam hij een balletje uit zijn mond en gaf het haar van toenaf waren zij vriendjes en speelden alto's met elkaar een dag of wat later kwam vader thuis met een paar grote snoeken hij hielp aan het leggen van een brug en had met andere weeklieden een gedeelte van het brede kanaal wat midden door het dorp liep droge maakt bij welke gelegenheid de arbeiders vrij wat vis hadden gevangen zoals hij aan de snoek gekomen hij stond in de keuken en ging naar binnen diek vond de dieren heel mooi hij streek er met zijn vinger over trok aan hun vinnen en stakten slotte zijn wijsvinger in een van de wijd geopende bekken maar oh, wat beviel hem dat slecht pas dat zijn vinger erin of de bek sloot zich en de tanden van het dieren drongen hem aan alle kanten in het vlees hij schrokke gedurkt van zijn dikke wangen werden zelfs bleek en zeer zeker zou hij het op een schierwin gezet hebben in hij van die bezigheid niet zo'n onoverwinnelijke afkeer had gehad in tussens had hij gedukt in de knel hij begon het dieren met zijn vrije hand op de kop te slaan in de mening dat het hem wel zou loslaten nog het hielp hem niets want het beest was al zeer dat een paar uur dood en voelde er dus bitterer wijder van dik was ten einde raad bewegen durven hij zich niet want elke beweging deed hem pijn zodat hij er stiller nog zou hebben gestaan en die zijn ouders het niet hadden gemerkt dat ze er nog wel gelost hadden waar wonen de snoeken vroeg hij toen de eerste schrik wat voorbij was waar hij de snoeken wonen jongen zijn moeder wel, ze zwemmen in het water dik stapte de deur uit en ging Anneke halen ga je mee snoeken vangen vroeg hij ja, waar zijn ze? in de sloot achter het huis welgemoet ging het weetal op weg ze liepen de tuin door en kwamen aan een sloot die ongeveer 2 meter breed was hier zijn ze zijn dik op het water wijzend geef me een hand ik niet, vang jij ze maar, dan zal ik er op passen goed, daar ga ik dik zette 1 mean vooruit en stapte par douche te water hij zakte dadelijk het einde in de modder zodat het water heb tot aan de bos kwam en de ademhaling belemmerde ik zie ze niet, stotterde hij ik ook niet, zei Anneke dik stapte heen en weer en geef met beide handen links en rechts in het water, maar snoeken ving hij niet juist wilde hij zich wat verder in de sloot begeven toen zijn vader hem kwam zoeken om te komen eten toen hij dik daardoor de sloot zag wandelen kon hij van schrik bijna niet spreken hij liep naar de kant, zwijde met zijn beide armen want hopen in het rond en riep, dik wat doe je, wat moet dat kom hier jongen je zult verdrinken, dat zul je kom gauw ik vang snoeken, zij dik, naar de kant stappend, vader geep hem bij de hand en hielp hem op het drogen toen trok hij hem voort naar huis en riep tegen zijn vrouw griet het is toch een bijzonder kind dat is hij dik werd uitgekleed en te bed gelegd einde van hoofdstuk 5 hoofdstuk 6 van uit het leven van dik trom deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leel uit het leven van dik trom door Cornelis Johannes Kivit hoofdstuk 6, hoe dik uit varen ging dik werd met de dag ouder dikker en ondeugender dat hij ouder werd kon niemand helpen dat hij dikker werd was de schuld van zijn moeder die hem althoos reusachtig grote boterhammeliet opeeten en dat hij ondeugender werd was de schuld van zijn vader en moeder samen de laatste hielte doelveel van haar dikke jongen zoveel dat zij hem in alles toe gaf hem nooit iets verbod en pakte een of ander verkeerd met hem uit hem nog voorspak en beklaagde op de koop toe het was dus geen wonder dat hij met de dag ondeugender werd zijn vader hield ook van hem maar de man sprak geen 10 woorden op een dag en vond alles wat dik deed heel mooi waarschuwde de mensen hem er soms allins voor dat het nooit goed met dik zou aflopen dan haalde hij de schouder sterkte op en zei wat zal ik er aan doen het is een bijzonder kind, dat is hij toen dikje 4 jaar oud was had hij wel al 10 maal in het water gelegen en 2 maal was hij er zelfs bewusteloos uitgehaald 1 maal was hij van het dak gevallen waar hij op geklommen was om vogeltjes te vangen hij had een beetje zout in de hand om hem dat op de staag te leggen en ze dan te grijpen dat had de boden naar hem wijs gemaakt bij die gelegenheid had hij 2 maal had hij een steentje in zijn neus geslopt en wel zo diep dat hij het er niet meer uit kon krijgen hij had het niets van gezegd maar toen zijn neus begon op te zetten en eindelijk zelfs een onrustbare nukro te kreeg zodat de dokter bijna niet wist wat hij er aan doen moest en alle drankjes en pelletiet hielpen zei hij, er zit een steen in en het was maar goed ook dat hij dat zei, wat anders zou hij zijn neus waarschijnlijk kwijt geraakt zijn daar de dokter al over een operatie begon te spreken nu was het gelukkig niet nodig de dokter haalde met een tangetje het steentje eruit en weldra was de neus weer tot zijn gewone grote teruggekeerd 3 maal was hij overreden geworden eens door een gewone rijtaag waarvan een wielhem over de linker arm ging het geen hem veel pijn deed en tegenvoor gehad dat hij die arm 3 weken lang in een doek moest dragen eens door een hondekar waar hij lachend onder van Daankroop en eens door een draaiorgel waaronder hij was gaan liggen en dat ze over basis scherwen kon als de man aan zijn poot rijden hij zag namelijk de slinger van het orgo voor de poot van een dier aan dat er in opgesloten was dikje was dus een tamelijk woelige jongen die zijn goede moeder dikkos veel last veroorzaakte en haar soms door zijn gevaarlijke ondernemingen het angst zweet deed uitbreken op zekere dag had zij het verbaasend druk want zij moest de grote was doen het dieper echter volstrekt niet mee eerst kon ze wat ze ook deed geen groot vuur krijgen de schoorsteen wilde in het geheel maar niet trekken en toen daar verbeteringen kwam en ze gouden kopjes ging wassen terwijl het water dan vast aan de kook kon gaan brak zij door te grote haast haar mooie koffipot wat haar zeer gespeed eindelijk was haar werk af en kon ze aan de was beginnen ze spoelen zich naar de keuken maar owee het wat er was nog maar ter noue nood warm dikje was binnengekomen en toen hij het grote vuur had gezien was hij er telkens een kopje water op haar gooien omdat het dan zo mooi zisten maar daardoor was het grote vuur al kleinig geworden en eindelijk geheel uitgedoofd dik zat op het stoof voor de haart trouw te wachten tot het weer aan zou gaan om zijn spelletje voor te zetten aakalige jongen riep zijn moedig met tranen van spijt in de ogen wat heb je nu weer gedaan nu kan ik nog in geen uur aan de was beginnen het ging ssssssss het ging mooi zo ging het mooi ga maar gaan naar buiten je komt voor eerst niet weer binnen hoor je voort, gauw dik stapte naar buiten de goede jongen begreep zeer goed dat hij het gebruikt had en toch had hij het niet met een kwaarde bedoeling gedaan daarvoor heel tijd te veel van zijn moedig een beetje mistrooster ging hij naar Anneke die een paar huizen verder woonde en toen hij 5 minuten met haar gespeeld had was hij het geval alweer vergeten hij bleef bij haar dat zijn maag hem niet onduidelijk te kennen gaf dat het tijd was om zijn middagbehaal te gaan gebruiken hij nam daarom op de gewone wijze afscheid dat was zeg een zondegoed hem en begaf zich op weg naar huis toch duurde het nog geruimer tijd eerij werkelijk thuis kwam langs de weg die hij volgde liep een breed kanaal dat evenwel niet zo diep was als de breedte wel deed verboden voordex huis was aan de oever een houten stoep getimmerd waarvan moeder gebruikpaardde als hij wat te spoelen of te wassen had dik zag nu dat een grote wasstopper met een touwtje aan die stoep vastgemaakt was en in het water dreef waardoor dat tiende begreep hij niet maar hij zag wel dat het de topper van zijn moeder was hij besloot de topper van naar de bijte gaan bekijken toch dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan want het water stond vrij laag en de kant was zeer stijler nu was niets moeilijker voor onze dik dan in een boom klimmen of van een helling afklouteren want bij het klimmen zat zijn dikke buik hem in de weg en voor het dalen was hij te top zwaar hij deed dan ook nauwelijks een paar stappen naar beneden of hij verloor zijn evenwicht en teimel de hals overkoop naar omlaag terwijl hij zich al vallende verdiepte ingissingen waar hij nu toch wel terecht zou komen dat pakte echter beter uit al hij had kunnen denken drie vierden van zijn lichaam viel op de stoep en de rest zijn linker been in het water hij was dan ook uitermate tevreden over de afloop en haaste zich het natte vierde partje ook op de stoep te trekken toen rolde hij zich op zijn buik en begon zich met de toppen te vermaken het touwtje waar aan deze bevestigd was was tamelijk lang waardoor dik haar beurtelings van de kant doen en naar zijn toekon halen soms pakte hij haar bij het oor en drukte haar met zoveel kracht naar beneden dat zij bijna waterschepten eindelijk trok hij haar zo dicht mogelijk naar de stoep en liet zich erin glijden de vracht was wel wat zwaar voor de toppen zodat ze eerst een poos geweldig heen en weerschon wonnen maar ze bleef toch drijven nu had dik eerst pas veel plezier wel twintig maal stuurde hij het kanaal in zover het touwtje rijkte en dan trok hij zich bedaagd naar de stoep terug om een ogenblik later weer van wal te steken dat spelletje duurde zo lang tot het touwtje brak en dik je met zijn toppen zonder draalen naar het midden van het kant zonder draalen naar het midden van het kanaaldreef de wind had juist dezelfde richting als het kanaal zodat hij ongeveer in het midden van het water bleef voortrijven zijn breed bovenlijf en zijn dikke wangen deed het dienst ascijlen vlug ging het niet maar dik vond het toch aller aardigst dit ongewachte zuidogtje was een buitenkantje waarop hij niet had durven hopen en zijn ogen straalden dan ook van genot hij bleef gelukkig rustig zitten want had hij dat niet gedaan dan zou zijn vaartuik zeker omgeslagen en hij zelf zo dik als hij was verdronken zijn intussen zaten zijn ouders op hem te wachten met het middagmaal want hoe uit hij zich hij anders ook was met het eten zorgde hij auto's binnen te zijn hij begon gewoon ik het eerst en hield het laatst op dit maand liet hij vreemd genoeg op zich wachten zodat zijn moeder ten laatste zei waar zou dik toch zitten ik weet het niet vrouw dat doe ik hij komt anders altijd om 12 uur thuis ik begrijp het niets van ik zal eens eventjes op de weg gaan kijken vlug liep ze de deur uit en kijk overal rond behalve naar het water ze zag hem dus nergens dik eten liep ze zo hard als hij dat mogelijk was geen antwoord volgde dik dik waar zou de jongen nu toch weer zitten hij zal toch niet in het water liggen haastig liep ze naar de stoep en ze verschoot van kleur en de toppen verdwenen was welk feit ze dadelijk met het werk blijven van dik in verband bracht puitsnel voordag oog in de richting van het water en daar ontwaarde ze tot haar grote ontzetting in de vechten de verloren toppen en daarin haar verloren zoon ze snak beide armen in de hoogte en gaf een schil die haar man deed opspringen en naar buiten stellen ook de buren kwamen toeschitten giet wat doe je, wat is er groeg Jan Tom daar kijken eens midden in het kandaal alle ogen vestigden zich op de kleine deugniet die vocht ging met zich uitstekend te vermaken Jan blijft daar toch niet staan aanstond slaat de toppen om en dan verdringt hij gauw, ga hem halen ja, vrouw, zie je, ik wil wel, zie je, maar hallo Jan, zeer niet, maar halen gauw wat ja, giet, zie je, maar hoe ik wil hem wel halen dat wil ik, maar nu doe het dan, vlug ha, gauw, het bootje van Teun de visser toe, maak voort, want aanstond drijft hij onder de brug en dan is het te laat Teun is niet thuis, vrouw Trom en zijn bootje ook niet zijde de buren o, hemel schildergie daar gaat hij nog schommelen ook Jan, te water, toe dan toch ga hem halen, gauw wat erin, veruit dan ha, vrouw, zie je, maar het water is zo nat dat is het, weet je veruit de water, ga hem halen kijk we nu die bengal eens Jan, zal je gaan giet nam een kort besluit ze grep Jan bij de arm en duwde hem recht uit het water in en toen hij er eenmaal in was, stapte hij heigende en hikgende op de toppen af daar had hij hem bereikt hij nam dikker uit, gaf de toppen een duw die hem naar de kante drijven en zuckelde weer naar de oever bijna had hij die bereikt toen hij onverwacht zin een gat trapte en plotseling met dik onder water verdwijnen o, hemel giel de giet ze verdrinken doch nee, na enkele ogenblikken kwam Jan met dik in zijn arm en weer boven, terwijl ze beide voortdurend de ogen dichtknepen van het water dat hun hoofd afstroomde Jan rijkte zijn zoon over aan zijn vrouw en zij hikgende terwijl hij de hoge kant op krab giet het is toch een bijzonder kind dat er is ie einde van hoofdstuk 6 hoofdstuk 7 van uit het leven van dik trom deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de leeuw uit het leven van dik trom door Cornelis Johannes Kievit hoofdstuk 7, dik gaat naar school op de 8 februari was dik 6 jaar geworden en op de 31ste maart daarop volgende stapte Jan trom de Kamer van de hoofdonderwijzer binnen om te vragen of zijn zoon de volgende morgen op school zou kunnen komen Goedenavond meester Goedenavond trom, hoe gaat het? Ga zitten Jan trom dan plaatsen op de punt van een stoel en begon verlegen aan zijn vlasse gebakkenbaardjes te plukken het is mooi weertje niet waar vervolgde de meester Ja meester, het is mooi weer dat is het, zei trom en wat is er van uw dienst? van mijn dienst, niets van Dalmeester ik wou u maar komen vragen en dat wou ik zie u of dik mooier op school mag komen diek wie is dat ja wel hij is dik zie je dat is ie zo, dat doet me genoeg maar ik bedoel eigenlijk of het in kind van u is ja wel zie je, het is onze dik dat is ie mooi, nu begrijp ik het dus zijn naam is dik trom ja wel meester, hij heet dik trom u hebt jongen toch een zonderlijke naam gegeven dunk me, is hij zo gedoopt ook nee meester, dat niet hij is dik gedoopt, dat is ie oh dus hij heet eigenlijk dik trom nu ben ik er ja meester en is hij gevaccineerd nee meester, gevaccineerd dat geloof ik niet maar hij is anders een bijzonder kind, dat is ie is hij niet gevaccineerd maar trom, dan kan hij niet op school komen dan mag ik hem niet aannemen zo meester, dat is een gekke boel dat is het het zal giet je ook echt spijt het, dat zal het ja, het spijt mij ook of heeft hij soms de pokken gehad ja meester, dat wel koepokken, een grote ook hij had er op elke arm drie, dat had hij oh, dus hij is wel ingeend riep de meester die moeite had om niet in lachen uit te basten ja meester, dat is hij wel en dat is ie hier heb ik zijn pokkenbriefje zo, trom, dan is het gehele noorden stuur hem dan mooi gemaakt goed meester, alsjeblieft trom vertrok, de volgende moeige kreeg dikke nieuw pak aan dat wat snit en kleur betrof, precies op al de voorgaande leg daarna sneed moedig hem zoek in dikke boterham dat het geen of ze bang was dat ik anders doodgehongerd weer thuis zou komen om het feestelijke van de gelegenheid legden ze er zelfs plakken snijkoek op dik vond het herelijk en viel er met moed op aan nu was hij niet zo gauw bang voor een boterhammetje maar deze stapel was nog zo groot dat hij er bijna geen raad mee wist nog de aanhouderwint, dat ondervond hij ook en eindelijk kwam hij ermee klaar dus je nog een stukje brood dik met koek, ja wel een stukje koek mag je ook nog wel hebben dan nog 2 boterhammer moedig zijn dik wat, nog 2? ja moedig dik kreeg wat hij vroeg maar in brood had hij geen trek meer het was hem alleen maar om de koek te doen die had hij er dus netjes af en toen stak hij de boterhammen in zijn zak om kwart voor negen bracht moederhem naar het schoolplein waar de hoofdonderwijzers en leerlingen stond op te wachten toen moeder vertrokken was nammeester dik en de andere nieuwelingen mee naar een lokaal waar een buitengewoon lange, maagere juffrouw onderwijzeres was ze zag er niet vriendelijk uit en was zo bleek en schaal stond ze hem niet aan met innig medelijden aanstaden hij voelde zich vrijwel op zijn gemak en was bijzonder goed gemutst dat was hij trouwens onder alle mogelijk omstandigheden des levens behalve wanneer hij honger had die juffrouw zette de kleintjes twee aan twee op een bank hij liep de klassings door om een praatje met hen te maken weldra was er ook bij dik die haar hoe meer zijn naderde met des te grote medelijden beschouden wel jongetje hoe heet jij, vroeg ze op korte maar niet onvriendelijke toon dik, dik, ja mannetje dat ben je maar ik vraag je hoe je heet toen vertel het eens, zei de juffrouw dik had geen antwoord want hij had het al eenmaal gezegd en dat vond hij genoeg kom vind je, je kent je eigen naam wel hoe heet je gedreven door een gevoel van medelijden zei hij nog eens dik ja wel jongetje, dat ben je naam, riep de juffrouw enigszins ongeduldig dik's medelijden werd hoe langer hoe groter want hij meende duidelijk te horen dat de juffrouw boos was en omdat hij zelf nooit boos was dan alleen als hij hoger had begon hij te geloven dat ze niet genoeg gegeten had in welke mening haar uiterlijk wel moest versterken nu jongen, kun je niet meer spreken hoe heet je de juffrouw was nu werkelijk een beetje driftig geworden en daardoor klonk haar toon zo scherp dat dik niet langer twijfelde of ze had groter hoger op print schoort het toen te binnen dat hij nog twee boterhammen in zijn broekzak had met een gulge baar haalde hij ze voor de dag en stak ze de juffrouw toe daar zei hij eet ze maar op, dan zal het wel beter worden alle kinderen begonnen te lachen en de juffrouw zelf deed dapper mee dankjewel vind je je bent zeer vriendelijk ach, Jan Vos kom eens hier om dat brood op het schoolplein te brengen, dan kunnen de vogeltjes het opeten Jan Vos kwam maar het brood kreeg hij niet want dik hield er te veel van om het zomaar te laten weggooien en nam er dus een paar flinke happen van en stak de rest weer in zijn zakken nu had die juffrouw voorstrekt geen lust om het er zelf uit te halen en daar dik evenweidig lust had om het vrijwillig over te geven besloot ze de dikke nummel voor eerst maar aan zijn lot over te laten van de andere kinderen kwam ze te weten dat hij eigenlijk dik tromheten maar gewoonlijk dik genoemd werd ze gaf elk kind een lei en een griffel om wat te tekenen en ging toen naar de andere klas om daar te laten lezen het was zeer stil in de school de nieuwelingen zaten met een verlegen gezicht rond te kijken of zo mooi ze konden links en rechts strepen te trekken ook dik weerde zich dapper hij drukte zijn griffel op de lei alsof hij daar een gaartje in wilde duwen en maakte zulke ingekrass dat hij je vrouw Rillingen over de maagere leeden kreeg jongetje, niet zo krassen ik word er bijna ziek van helaas dik kasten mij door hij merkte in het geheel niet dat de je vrouw het tegen hem had en bovendien vermaakte hij zich kostelijk knas ging het weer o, voei wat een jongere die je vrouw dik trom commenceer dik dit zijn mond dicht want die stond altijd open als hij zich in de een of andere bezigheid verdiepte en kiek de je vrouw aan met een paar ogen waarin te lezen stond wat is er nu weer dik trom ik zegt dat je eens hier moet komen dik legde zijn handen boven op zijn boterhammen weer op zijn krommenbeentjes over de bank en stapte naar de je vrouw die voor de klas stond dik je moet gehoorzaam zijn alle kinderen hier op school zijn dat als ik je dus iets verbied moet je het dadelijk laten zo zijn dik wat zeg je, vroeg de je vrouw die zich over het antwoord verbaasde en haar oren bijna niet geloven kom ik sing geen 2 liedjes voor 1 cent zij dik die een grappige bij had en er zelf om lachen moest tot zijn buiken van schudden wel heb ik van m'n leven riep de je vrouw wat ben jij een brutaaltje van wie leer je dat van moeder zij dik zeer tevreden zo nu, zulke dingen mag je hier volstrekt niet zeggen je blijft maar hier bij me staan hoor en je moet bedaagd zijn ja, zij dik je moet zeggen ja je vrouw zo, nu doe het dan dik die nog altijd zijn medeleider niet over winnecon besloot hij dat genoegen te doen en zij je moet zeggen ja je vrouw de je vrouw schudden moedeloos het hoofd, ging met haar werk voort en liet dik bijweer aan zichzelf over deze had nu niets meer te doen en daarom haalde hij zijn brood weer voor de dag en begon het op te puzzelen tot grootvermaak van de andere kinderen die proesten van het lachen plotseling kregen annenke in het oog die hij de hele mooie genoeg niet opgemerkt had en met een volle mond giep hij zo hard daar wil je ook wat hij liep naar haar toe en legde zijn brood op haar lij toch de je vrouw wist het spoedig te bepachtigen en liet het buiten brengen voor de vogeltjes waardoor dik zich diep beledigd voelde en keek hij met grote ogen aan dik wil je nu zoet zijn dik was te boos om antwoord te geven dik beloof me dat je zoet zult zijn dan mag je weer op je plaats gaan zitten ik ben altijd zoet zijn dik die zich volstrekt van geen kwaad bewust was nu ga dan maar zitten maar geen leven maken hoor dik stapte nu weer naar zijn plaats maar van tekenen had hij zijn bekomst hij keek een poosje rond en vestelde toen zijn aandacht op zijn buurjongen die zich in de school zo weinig op zijn gemak voelde dat het huilen een nader stond dan het lachen hetgene ook duidelijk op zijn gezicht te lezen stond wat kijk jij lelijk zei dik heb je honger jongen bleef hem lelijk aanzien zonder antwoord te geven ben je ziek vroeg dik die er het zijnen van moest hebben de jongen gaf hem geen antwoord maar begon in plaats daarvan hart op te huilen tot grote verbazing van dik die juffrouw kwam op de schrijnende knap af en vroeg wat schild eraan hij knijpt hem schilderde jongen op dikwijzenden diks verbazing steeg ten top hevige verontwaardiging in een ogenblik stond hij bovenop de bank nam zijn lij en begon daarmee zo geweldig op zijn buurman los te timmeren dat de scherven in het rond vlogen toen stacken zijn handen weer in zijn zakken en liep de deur uit naar huis het was hem op school volstrekt niet bevallen en smiddags had zijn moeder grote boeite om hem er weer heen te krijgen einde van hoofdstuk 7 hoofdstuk 8 van uit het leven van dik trom deze LibriVox opname is vrij van auto's rechten opname door Bart De Leel uit het leven van dik trom door Cornelis Johannes Kievit hoofdstuk 8, dik en de juffrouw het was voor giet trom een lastig geval dat dik en de juffrouw ook kan er zo slecht bevielen want als ze hem niet zelf naar school bracht kon ze er zeker van zijn dat dik er niet heen ging en voor de juffrouw was het geval nog veel lastiger want de dik leerde volstrekt niet verscheurde zijn boeken nog eerhij ze lezen kon maakte ieder ogenblik een lijststuk kortom deed niets dan kattenkwaad en was voor die juffrouw een voortdurende bron van verdriet zijn buurjongen die Bruin Boon heette viel ook volstrekt niet in zijn smaak het scheen hij hem door een groot aantal knepen en stompen ten duidelijkste deed gevoelen Bruin was er dan ook geen aardige jongen want voor eerst was hij niet eerlijk ten tweede spak hij nooit de waarheid ten derde was hij vals en ten vierde laf hoewel hij zich garen voetdapper uitgaf van al deze ondeugde bezat dik er niet heen dik zou zich nooit iets toeigenen want van een ander was ten tweede spak hij altijd de waarheid en ten slotte vreeskende hij niet en van bluffen had hij een afkeer in één woord dik was een ondeugende maar flinke jongen toen hij ongeveer 3 jaar had school gegaan wist hij nog even weinig als toen hij voor het eerst heen ging alleen in het bedrijven van kattenkwaad was hij merkbaar knapper en handiger geworden zodat er op het laatst bijna niets kon gebeuren of dik kreeg hij de schuld van of hij het gedaan had of niet die de naam heeft krijgt ook de daad en dat moest hij vaak ondervinden op zekere dag vermaakte dik zich in school met een zeer grote groene kickfors die hij smorgens gevangen en in zijn zak gestoken had hij hield hem aan zijn poot vast hij liet hem dan allerlei bewegingen maken wel tot genoegen van Bruin Boon maar tevens tot dienst grote angst want hij was wel een beetje erg bang van het lieve dier door op de kickfors te letten lette Bruin niet op zijn lij en plotseling viel deze kletterend tegen de grond haastig stak dik zijn kickfors in de zak en toen je vrouw bij hem kwam zat hij dapper te werken Bruin Boon, valt jouw lij daar met zoonlawij op de grond? ja je vrouw die krom gooide hem van de bank af dat is niet waar, Riep dik het is wel je vrouw, hij deed het wel en hij heeft ook een kickfors in zijn zak Riep Bruin weer zo'n leugenaar, Riep dik het is wel je vrouw wat moet ik weer horen dik ben je weer bezig? eerst een lij van de bank gooien en dan nog jokken ook voei je moest je schamen en bovendien een kickfors in je zak je weet wel dat zulke beesten niet in de school behoren ik heb de lij niet op de grond laten vallen bruin deed dat zelf want hij zat te spelen het is niet waar je vrouw dik doe de hem van de bank en toen viel hij jok nu mij niet langer, ik hoor het al jij hebt de lij op de grond gegooid en bovendien zit je met een kicker te spelen laat zien dat beestje de je vrouw die je volstrekt geen begrip van had wat de zakken van een flinke jongen zowel bevatten kunnen was in de mening dat het een klein dood kickertje zou zijn toch wie beschrijft haar schrik maar plotseling een grote groene kickfors toestak die springlevend was ze werd doosblek en sprong wel twee passen op zij terwijl ze riep oh voei, doe weg dat aakelige dier dik zag met leed vermaken dat de je vrouw doodelijk bang was van het dier en daarom gaf hij dadelijk de vrijheid waarvan het gebruik maakte om met grote sprongen regelrecht op de je vrouw aan te wippen de je vrouw sprong radeloos in het rond en ging terslotte op de vlucht in de algemene verwarring gaf dik zijn buurman een pak slaag zoals deze nog maar zelden van een cameraat gehad had lelijke bruine boon deed hij hem toe dat klikken zal ik je later nog wel eens beter betaald zetten in tussen was de je vrouw wat van de schrik bekomen en herstelde zij de orde ze liet de kickfors schrijpen en naar buiten brengen en dikje moest voor straf in het portaal staan daar gaf hij echt er niet veel om want de verborgenheid van de je vrouw liet hem geheel onverschillig daar hij volstrekt niet van haar hield want hij zich vermaken zo veel hij maar wilde hij begon met de klompen die netjes twee aan twee stonden door elkaar te zetten toen verhing hij alle petten en hoeden en straks zelfs sommigen ervan in jas zakken de hoed van bruine boon liet hij zinken in de emmer waaruit de schoolkinderen mochten drinken daar viel zijn oog op de hoed en de mantel van de je vrouw die aan de binnenkant van het portaal deur aan de kapstok ging flux maakte hij er zich meester van zette de hoed die hem te klein was en trok de mantel die hem veel te groot was aan zo uitgedost wilde hij heel deftig het schootplein op en neer terwijl de mooie mantel over de grond sleepte die door de regen nat en morsig was hij vermaakte zich kostelijk misschien zou hij ten slotte nog wel het schoolplein af en het dorp ingewandeld zijn in die je vrouw niet toevallig door het raam gekeken en de kleine deug niet opgemerkt had zij stofenaar buiten en trok hem aan zijn arm de school binnen en de gekinderen niet weinig pret hadden over Dicks nieuwe pak wat was de je vrouw boos wel jouw brutale kwijt jongen trek uit en ga wat hoe durf je mijn kleren aan te trekken trek uit zeg ik of Dik begon met een ver genoeg te gezicht te doen wat de je vrouw bevindt van boosheid hem beval in haar verborgenheid trok deze aan de moo van de mantel om te helpen nog zei dit zo driftig dat de mooie scheurde waardoor haar boosheid kruikere werd eindelijk stond Dik doodkallem en bedaard weer in zijn gewone plunie voor haar voort de school uit en je kunt vandaag wel weg blijven ook je mag er niet meer in begrepen ja je vrouw maar Bruin heeft gejokt Dik trok zijn klompen aan en ging naar huis een poosje later sloeg de dorp schrok 12 uur en ging de school uit maar nu kwam de drukte voor de je vrouw pas goed geen enkel kind kon zijn klompen vinden bijna alle trokken verkeerde aan hoede en petten waren zoek en de jassen hingen op verkeerde plaatsen je vrouw m'n klompen zijn weg je vrouw ik zie m'n jas niet je vrouw ik kan mijn mantel niet vinden het was in tieren en scherwen dat de je vrouw horen en zien verging en wat nog het ergste was ze wist voorstrekt geen raad om aan die algemene verwarring een einde te maken hier heb ik m'n jas Ribjan Vos hij hing op de verkeerde plaats jij hebt m'n klompen aan Ribrian Boon zie je m'n hoed nergens dat heeft die naren dik gedaan zuchte de je vrouw kinder Ribzan met krachtige stem allen weer naar binnen de kinderen gehoorzaamden zie zo nu 1 voor 1 naar buiten Jan Vos jij eerst ik ben klaar je vrouw goed nu jij Bruin Boon Bruin ging zijn klompen en zijn jas vond hij alspoedig maar hoe hij ook zorgt zijn hoed was nergens te zien nou m'n hoed is weg nu dan moet je maar zoeken dat je hem gevonden hebt nu jij Jan se sloot zo ging de hele klas 1 voor 1 naar buiten naar lang zoekend vond ieder het seine behalve Bruin Boon huilende kek hij overal rond maar zijn hoed was nergens te ontdekken eindelijk zag die hier vrouw de water emmer staan en dadelijk verboedde zij dat het verloren het daar wel gezocht zou moeten worden kijk eens hier Bruin in die emmer is daar je hoed niet Bruin keek en ja wel daar lag zijn hoofd deksel te weken in het water Bruint je visten hem op maar daar hij niet veel lust had dat dat een voorwerp op zijn hoofd te zetten was hij verplicht bloodshoofts naar huis te gaan die je vrouw zag hem met genoegen vertrekken goddank eindelijk zuchten ze ze kleden zich haast te gaan en vertrok onderweg kwam ze diks vader tegen en bestoot er om eens goed te vertellen hoe ondeugend zijn zoon was zo je vrouw dat kan ziet u en dat doet het ja Tom, het spijt me wel dat ik het zeggen moet maar ik heb zo vreselijk veel last van de jongen dat het meer dan nodig is hem eens voor beeldig te straffen vanmorgen heb ik hem naar huis moeten zenden zo je vrouw dat is erg ziet u, dat is het ja het is heel erg eerst jokt hij me voor daarna gooit hij mij een grote groene kickfors bijna in het gezicht zodat de schrik me nog in de benen zit en daar slopt de werpt hij en hij ziet er van de kinderen nog door elkaar en loopt met mijn mantel aan en mijn hoed over het schoolplein zo brutaal heb ik het nog nooit gezien en het wordt hoogtijd dat u hem eens flink onder handen neemt Tom keek de je vrouw verlegen en verbaasd aan en toen ze aanstalte maakte om haar weg te vervolgen, zei hij ja je vrouw, het is een bijzonder kind, ziet u dat is ie het einde van half stuk 8 half stuk 9 van uit het leven van Dick Tom deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leel uit het leven van Dick Trom door Cornelis Johannes Kivit half stuk 9 Dick en de Hex van de Achterweg om halfjesmiddag toen de school uit ging Dick die zijn vrije tijd gedoegelijk bij de molenaar had doorgebracht de schoolkinderen tegemoet met het vaste plan Bruin Boon een goed pak slaag te geven jongens daar is Dick heb je niet gehad toen je thuis kwam wel nee wat denk je wel moeder moest erom lachen toen ze het hoorde en vader schudde z'n hoofd maar even ha daar komt Bruin de boden aan kom eens hier, klik spaan kom jij eens hierom je loontje als je durft maar Bruin durft het niet zo gauw hij Dick in het oog kreeg zette hij het op een lopen en daarin was hij Dick de baas Dick kon niet hard lopen wat hem genoeg speet zijn dikke buik beletten het hem ha ha riepe die jongens die laffaart daar gaat hij lopen nu zei Dick laat hem maar gaan ik zal hem wel krijgen dat beloof ik hem willen we op de markt gaan spelen ja, aanstans eerst moeten we even naar huis een uurtje later kwamen de jongens op het marktplein bijeen hij zei zich met allerlei spelletjes vermaakten nu, de markt boten dan ook naar het stekende gelegenheid volg het was een groot vierkantplein waarop in het midden een prachtige dikke ijkenboom prijkte en dat was bezijd was met palen waar aan het vee op de marktdagen werd vastgebonden eerst sprongen de jongens op een rij achter elkaar over de palen heen waar Dick je even zo goed slag van had als de grootste jongen en daarna klom de gehele troep in de boom Dick moest geholpen worden, want alleen kon hij het niet omdat zowel hij als de boom erg te dik voor waren daar bleven zij zitten tot de veldwachter op hem afkwam en hun dat boomje klimmen eens en voor altijd verboot met de bedreiging dat hij hen zou bekeuren als ze het weer deden toen vermaakten ze zich met boopje verwisselen bij welk spelletje zij de palen voor boomen namen tot het donker begon te worden sommige jongens waren aan de huis gegaan en er waren er nog maar acht over toen jouw vosplotseling zei kijk eens daar gaat de heks van de achterweg alle jongens zwegen en vestigde hun blikken op een oud vrouwtje dat langzaam kwam aanstrompelen en wie uiterlijk wel in staat was om de aardacht te trekken zoals mogelijk niet ouder dan 60 jaar maar ze zag er uit of ze wel tachtig was haar gelaad was doorploegd met diepe rimpels en haar mond was zo ingevallen dat haar krommenneus bijna in haar vooruitstekende kind prikte ze liep erg gebogen en moest zich bij het gaan ondersteunen met een stokje ze had een ouder versleten doek om het hoofd een paarsjakje bedekte haar maagere leden en om haar hals loeg ze een rode zakdoek haar van de punten op haar rug neeringen een ouder rok die vroeger zwart geweest was toch nu nog slechts in twijfelachtige een vale kleur had kwam onder haar jak tevoorschijn terwijl haar voeten in schoenen staken die haar veel te groot waren en daardoor aan de punten omhoog krulden in zichzelf opmompelend en zondegroeten ging zij de jongens voorbij en toen ze uit het gezicht was zij Jan Vos die lelijke heks in de gevangenis moest zij dat wijf heeft al heel wat kwaad gedaan wat dan, wat dan riepen de jongens duwsgierig wat dan wel weet je dat daar niet vader vertelde gisteren nog hoe ze iedereen betoveren kan die niet doet wat zij wil ze heeft laatst nog al de kippen van onze buurman ziek gemaakt alleen omdat hij haar geen eieren wil geven voor haar zieke man zoals ze zij en ze zouden ze later wel betalen ja, dat begrijp je buurman bedankte daar hartelijk voor en liet haar door de hond van het erfjagen maar een paar weken later had hij het spijt omdat al zijn kippen werden ziek en de ene uit de ander ging dood dan had hij lelijke heks gedaan bij wie was dat dan? bij Mulder? ja, bij Mulder als hij het wijf nu in de vecht te bijziet aankomen gaat hij al naar binnen hij is bang voor haar geworden nu, die rijkeboel had ook wel een paar eieren kunnen geven zij piet van Dril maar hij is zo gierig als wat en dan nog wel voor een ziek mens denk je werkelijk dat hij wel ziek was dat was maar een praatje van die lelijke heks die ze kunnen komen en als jij eenmaal binnen laat betoof het ziek zonder dat je het zelf weet maar later merk je het wel vader vertelde ook nog hoe ze het kindje van vrouw Smul je weet wel van de bakker behext heeft zodat het binnen 3 dagen dood was en dat was toch maar bij een arme vrouw zie je? nee, die heks moesten ze maar gevangen zetten dat zou mooi opruimen en hoe wist bevrouw Smul dan dat haar kind betoof het was hoeg een van de jongens het is natuurlijk genoeg te zien je toont het kussen waarop het gelegen heeft open en als dan de veerties in de vorm van een kans liggen geloof dan maar gerust dat het niet zuiver is dat was bij mevrouw Smul ook het geval maar dat zou eigenlijk niemand van zijn leven zeker zijn repiet van Dril want dan kan zo'n wijfje betoveren zoveel ze maar wil ja zeker, dat is ook zo vader heeft zelf gezien dat zij zomaar op hem bezig stilde de lucht vloog of het niets was vader had bij een kennis om er een steven glas punts oud opnieuw gevierd om 1 uur gingen naar huis maar vlak bij het kerkhof hoorde hij wat door de lucht vliegen en toen hij goed keek, zag hij duidelijk dat het die heks was ze dreigde hem nog met haar vuist maar ze deed hem gelukkig geen kwaad nu riepen de jongens dan weet ik wel dat ik haar voordat uit de weg zou gaan ik ben bang voor zulke volk ik ook, zei Jan Vos maar toch zou ik graag eens door de ramen willen gluren dan kunste ze nu alweer uithaald laten we gaan kijken zijn dik op eens dan weten we het ik zou je danken Jan Vos, als ze je ziet is het een beetje gedaan, want ze veranderd je zomaar in de spinne kop of zoiets ik ga niet mee alle jongens zwegen, want het geen Jan Vos verteld had, was erg genoeg geweest om zelfs de dapperste bank te maken dik was ook onder de indruk van het gehoorde maar toch besloot hij te gaan kijken de heks mocht dan doen wat zij niet laten komen hij stak zijn handen in zijn zakken en zei toch ga ik kijken, wie gaat er mee die uitdaging vonden de jongens toch wel wat beschabend, want dik was de kleinste en ook de jongste van allen de meeste van hen riepen dan ook ik ga mee, want dik durf ik ook vooruit dan maar daar gingen ze dik voorop, ze hadden allen een tak van de ijkerboom in de hand en stapte erg moeder, zelfstabelijk luidt de rucht erop los we zullen aan de rabe tikken, ripiet van dril ja, en tegen de deurschoppen zo hard, dat zelfs de hekse bank van wocht schulde Jan van Bakkel dik zijn niets, maar stapte flink door en daar zijn gezicht was duidelijk te zien dat hij vast besloten was de hekse eens goed op te nemen de jongens liepen de dorpsstraat uit en sloegen de zijweg in vreemd, die luid terug de getroep weg hoe langer hoe bedaarder en ten slotte was dik zijn kameraden zelfs een aardereitje vooruit geraakt toen hij dat merkte langs zijn kameraden nader en zonder te spreken vervolgden zij hun weg het was in tussen heel donker geworden en de najaars wint gierden door de takken van de bomen in de weg te branden een lichtje daar woonde de heks zeg, nu moesten haar eens overwacht tegenkomen, fluisterde de piet van dril wat zou je dan doen stil wat vloog daar, riep Jan van Bakkel terwijl hij doodspleek werd hoor je dat geschreeuw wel alle stonden stil en luisterde een voorspanning veersuisterde er wat door de lucht oeh oeh klonk het boven hun hoofd daar is ze, fluisterde Jan Vos ze heeft zich in een uil veranderd hou je stil kom jongens, vooruit riep dik of durf je niet ik wel dik stapt de moeder voort en toen de anderen dat zagen schaamden zij zich om achter te blijven langzaam volgden ze hem en weleraar zagen zij het hutje waarin de oude heks wonen de voorzicht er stond eenzaam aan de achterweg tabelijk ver van het dorp de jongens vertraagden opnieuw hun schreden er stonden eindelijk geheel stil terwijl ze bijna in elkaar zak gropen er brand licht fluisterde baren zwacht zou ze thuis wezen oeh oeh oeh klonk het plotseling boven hun hoofd en weer zagen zij in donker voorwerp door de lucht vliegen daar is ze weer wie durft u te gaan kijken oeh oeh hoe akelig fluisterde Jan van Bakkel die eerst van plan was geweest om hart tegen de duur te schoppen ze kan je zo maar in een vleermuis veranderen, fluisterde Jan Vos oeh oeh klonk het nogmaals en het was of het geluid uit de oude schoorsteen van het hutje kwam kom jongens, zij dik we moeten kiezen of delen wie gaat er mee ik niet, zei de een ik dankje, fluisterde de ander dan ga ik alleen zij dik vast beraden doodsbleek maar zonder aarzelen stapte hij op het hutje af oeh oeh oeh toen liep hij voort tot hij op wein geschreden na het raam bereikt had hij tuurde door de kleine ruitjes maar hij was nog te ver af om daar binnen iets te kunnen onderscheiden nee zo gaat het niet, ik zal er vlak voor gaan staan ik moet weten wat er gebeurt op zijn tenen sloop hij terwijl de andere hem vol angst met bewondering nakeken naar het raam en gluiden daar binnen oeh oeh oeh klonk het boven hem toch hij stoorde zich daar niet aan ha nu kon hij goed zien daar zat de heks, dat lelijke wijf maar daar achter in het vertrek, wat was dat die hoop vonden moest toch geen pet verbeelden ja toch en ligt zo waar een mens op vreselijk wat een levend geraamte kijk nu richt de gestalte zich op en beweegt de lippen dik ligt zijn oor tegen het raam hij wil horen wat er gesproken wordt kee goede kee, ach wat voel ik muziek hoort hij de zwakke stem zeggen de heks richt zich op en gaat naar het pet kom wel hem, moet houden, me goede wel hem als de dood het hoogst is gods hulp het meest daarbij wil je nog eens drinken nee nee maar ik voel me zo flauw zo wee en toch dat hij de roge brood kan ik niet eten had ik bij een kopje melk kee dik ziet hoe de heks haar gelaad met beide handen bedekt en in tranen uitpast niet huilen kee, niet huilen lieve vrouw ik weet wel dat we het niet hebben dat we te arm zijn maar ik voel me zo ziek, zo zwak ach wil hem wat is het hart dat ik niets voor je heb snikt in de heks maar de mensen willen me niet meer borgen en schreeuwen me na dat ik een heks ben oh wil hem dat we ook nog zo arm zijn al in twee dagen heb ik geen kruimel brood geproefd om de laatste kost maar voor jou te kunnen bewaren toe wil hem toe, proberen het nog maar eens misschien lust je het wel de heks veegt zich de tranen van het gerimpelt gelaad en gaat naar een kast in de hoek van het vertrek ze neemt er een kost droge brood uit weekt hij in water en geeft haar aan de zieken de vergees beproef deze het onsmakelijke brood te nuttigen hij is te zwak om te kouden het wil hem niet door de keel toe kee en jij het maar op toe je moet ook wat eten, kee anders val je er nog bij neer kee neemt een paar kleine beten en zet het overschot dan weer in de kast terwijl de tranen haar opnieuw langs de wangen vloeien dan voudt ze plotseling haar handen en slaat de betraande ogen naar boven de heks bit ze vraagt god om hulp voor haar oude zieke man, want de dood heeft het tophund bereikt kee, kom ga ook naar bed zij de zieken met zwakke stem ach kee, dat de goede god ons deze dag maar weg haalde jou en mij te samen kee wat zou dat gelukkig wezen samen hebben we geleefd samen gewerkt, samen lief en leed gedeeld ach, dat we nu ook bij samen mogen sterven dik verliet het raam hij had genoeg gezien en de traden liep hem langs de bollen wangen oh, zulke droeven gelot hebben die oude mensen, dacht hij maar wij zijn de jongens gebleven hij zag ze nergens toen hem naar het raam sloop hadden ze het hazenpad gekozen en we licht zaten ze nu al hoog en droog thuis een goed kwartier later was ook dikweerig bij zijn ouders moeder, kan u niet wat witte brood missen waarvoor mijn jongen dik vertelde alles wat hij gezien had en toen zijn verhaal uitwas tot zijn moeder met tranen in de ogen op en ging naar de kast Trom zat hij zijn bakkenbaardjes te trekken giet dan een mand en vulde die met van alles en nog wat met brood, een stuk worst, een rische aardappelen en bloemkool een hompje zoete kaas, een flesje melk en nog meer kleine geden dik kun je dit dragen vroeg ze best moeder geef maar hier giet ze jantom zie je, ik wil maar zeggen en dat wil ik, dat we nog wel 2 kwarties ook kunnen missen, dat doen we ja Jan, dat is goed hier dik, niet verliezen hoor nee moeder dik ging met zijn vrachtje weer op weg naar de heks toen hij buiten was ze jantom giet, die dik is toch een bijzonder kind dat is hij dik liep zo hard hij kon het was een donkere avond, de regen sloeg hem dans in het gezicht, maar dik zich aan regen nog duisterd is hij sloeg de modder in ge achterweg in en bereikte voor de tweede mal het hutje nog brand het lampje dus de heks was nog op de heks? nee, die armaziel zal niemand leed toen dacht ik, het is een goede oude vrouw hij lichte de deurkling op en stapte naar binnen hier, zei hij, moeder stuurt wat voor de zieke man en voorug ook ben jij daar dik kom, dat is braaf van je me jonge we hebben bijna geen kruimel meer in huis wel bedankt mijn lieve jongen, wel bedankt zie je zwil, god heeft ons nog niet verlaten, nu kun je wat versterkend krijgen, mijn armen toppert en jij ook, kee, zegt de oude man zul je je moeder wel vriendelijk van ons bedanken, beste jongen dat is niet nodig, zei dik, hier heb je nog twee kwachtjes, daarvoor kun je eieren kopen goedenavond dik nam de mand, er was de deur weer uit voor de oude mensen er erg in hadden de handen en dank de god dik keerde naar het dorp terug en liep eerst bij de molen na aan om hem alles te vertellen zo, zo dik zijn deze, dat is erg gelukkig dat ik armvocht ben ik zal wel zorgen dat die mensen geholpen worden dik ging naar huis en naar bed waar hij spoedig in slaap viel en er bij de oudjes in het hutje droomde dat er een engel in huis geweest was die aan hun armoede en kommer voorgoed een eind had gemaakt einde van hoofdstuk 9 hoofdstuk 10 van uit het leven van dik trom deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leeuw uit het leven van dik trom door Cornelis Johannes Kivit hoofdstuk 10 een eerzame wedewen en een zeldzame ezel het was een geluk voor dik dat niet iedereen zo weinig ophat met de schoolje vrouw als hij, want dan had hij het iets geleerd hebben en altijd een dikke domoor gebleven zijn er waren gelukkig ook mensen die van haar hielden en het meest deed dit de gemeente ontvangig een zeer lange, maakere man deze vond haar zo lief dat hij zich met haar verloefde en weldra met haar in het huwelijk trat diks blijtschap over deze gebeurtenis was zo groot dat de juffrouw zelf tenslotte dacht dik is toch nog zo kwaad niet hij is wel een hartelijke jongen die meer verheugde in het vooruitzicht dat hij van haar ontslagen zou worden dan wel over het blijde feest dat zij ging vieren dan zou haar oordeel over dik en weinig minder vleemd zijn geweest haar opvolgster was een klein damertje met een vrolijk prettig gezicht dat alle kinderen aantrok en wat dik nog het meest beviel was haar buitengewone dikter hiermee bestal zij al dadelijk zijn hart terwijl zij van haar kant zich ook tot de kleine dik zak voelde aangetrokken zodra ze hem zag ging ze naar hem toe en zij met haar helderenstem en vrolijke lach haha daar zie ik een kleine lot genoot wel dikkerd hoe heet jij dik juffrouw dik zo dat is een eigenaarige naam kom geef bij de hanteens ik geloof dat wij wel gauw dikke vrienden zullen worden en zo gebeurde het ook dik begon al spoedig dolveel van de juffrouw te houden en het gevolg daarvan was dat hij beter zijn best ging doen en flinke voordringen maakte met bruin boon lag hij nog altijd overhoop hij had een geduchte hekel adem en als hij hem te pakken kon nemen zou hij het niet laten op zekere dag begaf dik zich na schooltijd tijdens de markt om zijn speelmakkertjes te zoeken toen hij Annenke huilend op de weg zag staan en eind je verder stond bruin boon aan het kanaal te hengelen wat schilder aan annenke vroeg dik bruin heeft mijn appel afgenomen en nu staat hij hem op te eten snik de annenke dik liep zonder spreken naar zijn vijand toe hij had ook nog een ander appeltje met hem te schillen bruin had hem smiddags enige knikkers afgekaapt en dan zich mee uit de voeten gemaakt zodra dik bij hem was gaf hij hem een duw dat hij voorover in het water plompte kop je onder snik de bruin heigend help help schil maar niet zo lelijk bruine boon zei dik die hem de hengelstok toestak daar houdt vast ik had het al een keer weer uittrekken 1, 2, 3, hoopla en daar stond bruin druipnat hij schilder er barmerlijk hier, dief, neem je hengel en ga het maar gauw aan je moeder vertellen als ze me spreken wil kan ze hem op de markt vinden dik draaide zich om en ging heen en bruin liep huilenden naar huis waar hij dadelijk zijn nood begon te klagen het duurde niet heel lang of dik die met de andere jongens haastje over deed zag bruin's moeder aankomen daar kom vrouw boon, maak dat je wegkomt stilletjes laten komen jongens ik ben er ook, zei dik bedaard daar kwam vrouw boon aan zo groot en zo plomp als ze was ze zwijde met de armen en nam stappen als een dragondig het was een lelijk gof mens met een grote mond, prutale ogen en een dikke stompneus die paarsblauw zag van de vele brandewijntjes welke zij in haar leven al had geslikt ze was wederwe haar man was 5 jaar geleden gestorven hij was veilig van verdriet want de braver man had zeel het zijn huwelijk geen gelukkige dag meer gehad bruin's moeder stond op het gehele dorp de slechternaam en faam bekend ieder fatsoenlijk mens, schuwde en meed haar dik stak zijn handen in zijn zakken en wachtte bedaardap wat er volgens zou daar had de eerzame wederwe hem bereikt ze hield hem de gebalde vuist vlak voor het gezicht en schreeuwde terwijl ze van haar mond bijna een hooi schuur maakte kwaar naar bengel van een jongen durf jij mijn bruin in het water te gooien je kunt het haar bekend nooit met rust laten het schaap hij doet jou toch immers ook niet lelijke brutale deugriet wat denk je wel geloof je soms dat iedereen naar jouw pijpen moet dansen zeg en dat je maar mag doen wat je wilt rijk hem nog eens aan als je durft dan zal ik je je ogen uit je hoofd krabben versta je dat uiskuiken opgeblazen luchtbol dik knikte zeer vriendelijk van jaar rijk hem nog eens met een vinger aan als je het hart hebt dan zal je met mij te doen krijgen versta je met mij en dan verzeker ik je dat je van een koude kermis zal thuis komen wat verbeeld jij je wel denk je soms dat iedereen bang is voor je gol getronen ik niet dat beloof ik je je loopt voor schandaal langs de weg je vader en moeder zullen nog plezier aan je beleven let op wat ik je zeg in het spinhuis wachten ze je al of op de tuchtschool googenaars ze stikte bijna van woede en zeker zouden ze nog tal van lieve woogtjes haar lieve mond ontgleden zijn indien dik niet met grote waardigheid haar gewenkt had te zwijgen dood kalm en plechtig zei hij vrouw boon een ogenblikkast tebliefd even kalm en bedaardreid hij zich om legde beide handen op een paal nam een sprong en wipte erop toen wees hij met een vriendelijk gebaar naar een andere paal en zei zie zou, ga nu maar door alsjebliefd zou je ook gaan zitten, genier u niet een ogenmen gelag overtuigende vrouw boon dat zij de enige was die dik niet aardig vond zo verwondigd als ze eerst was over dikplechtige en indrukwekkende kampte, zo woedend wecht ze nu vooral toen enige omstanders die nu schierig waren komen toelopen, riepen ga maar naar huis vrouw boon de jongen is je toch de baas je moest gaan zitten vrouw boon het aanbod is te vriendelijk om het af te wijzen willen we je helpen vrouw boon die spotternij was te veel met tien scherpe dagels liep ze op dik toe vast van plan om hem zo te tatuweren dat een papua er jaloers op kon zijn maar hij in haar drift staplissen in een greppel die ze niet gezien had en de schilder niet veel of ze was met haar hoofd hard tegen de paal van dik gevallen een schaterend gelag was haar trost ze koos nu echter de verstandigste partij stond op en ging naar huis haaa, neem een brandewijntje voor de schrik riep het volk aan haar terwijl het lachend uit eniging dat de jongen spred haalde is licht te begrijpen en dat dik de held van de dag was spreekt ook vanzelf ze bleven nog enige tijd spelen tot die hand van bakoplotseling zei zou Bechtos al thuis zijn dik moet op de ezel misschien wel, kom jongens laten we gaan kijken Bechtos was een manufacturier en iemand die er uitstekend slag van had met jongens om te gaan de enige reden niet waarom ze elke avond zo graag naar hem toegingen de grootste aantrekkingskracht van de vrolijke koopman schuilde in de ezel die hem en zijn wagen elke morgen het dorp uit trok, als hij zijn waren aan de boerinnentjes ging verkopen en hem saavond onder vrolijk gebalk weer thuis bracht van die ezel hielden de jongens nog meer dan van zijn baas, er geen wonder het was een aller aardig stier dat niet alleen hard kon lopen maar het ook deed dat hij saavond naar het land ging dan was hij in de letterlijke zin van het woord niet te houden nauwelijks waren de strengen losgemaakt en de tuigen afgenomen of hij stak de kop naar hem laag en zijn staart als een vlaggestok in de hoogte en rende zonder op of om te zien alles onverwerpende wat niet tijdens uitweeg als een dollen naar het land terwijl hij die woesten gelop opluisterde door hun vervaarlijk gebalk dat over het gehele dorp weer gehamde dan bereikt dat, bleef hij bedaard voor het hekstaan wachten tot zijn baas hem ingehaald had en hem in de weide hielp nu kennen de dorp jongens bijna geen grote genoegen dan die ezels saavonds naar het land te brengen en gewoonlijk stonden ze dat er ook Bertels al op te wachten als hij thuis kwam Bertels had er even veel prett in als de jongens en hij niet alleen maar ook ieder die de ezels zag gaan want allen wisten dat het nog aan niemand gelukt was tot aan het land te blijven zitten en hij lag aan de overzijde van het kanaal op 10 minuten afstand van het huis van Bertels tot aan de brug ging het gewone goed maar daar vloog het hier zo woest met een korte draai op dat zijn bereider meestal zandruiter werd gebeurde dit eventueel niet dan bleef Goudje midden op de brug plotseling staan zette de voorpoten vooruit stak zijn kopper tussen weer op zijn achterpoten in de hoogte en zijn bereider netjes over zich heen om daarna in gang op zijn weg te vervolgen dat was al verschijnd in de malen gebeurd en nog niemand was het gelukt de weerbastige ezel te temmen Dick had iedere keer zijn kameraden uitgelachen en hun gezegd dat ze stumpers waren die maar liever op een hobbelpaard moesten rijden ha ha ha ha lachten die jongens wat heeft die Dick een praat omdat hij saag ons paarden van de molenaar naar het land brengt denkt hij zeker dat hij beter kan rijden dan wij maar het is een groot verschil of je een paard naar het land brengt of die wilde ezel geloof maar gerust dat jij er even meer op kunt blijven zitten als mij ik weet dat je die dees durft niet durven, Riep Dick ik durf bijna alles en ik wil wedder dat hij mij er niet afgooit ja, dat begrijp je als hij zijn kop naar beneden brengt en zijn achterpoten in de hoogte gooit is het onmogelijk om erop te blijven je tuimelt er netjes af wedder dat ik erop blijf, Riep Dick goed, we willen jou ook wel eens afzien tuimelen pas hadden de jongens het huis van Bertels bereikt of daar kwam hij al aan dag Bertels riepen ze hem toe kom je weer eens in arm of een been breken dat doet me plezier, wie moet er vanavond op Dick moet erop Bertels hij zegt dat de ezel hemmen niet af kan krijgen haha, wat zullen we lachen aanstond op de brug wat Dick moet jij hierop jongen zou jij niet te zwaar wezen pas maar op dat je niet door hem heenzakt want dan kom je op de harde grond terecht dat is niet eens nodig Bertels daar zal hij toch wel op terecht komen riepen de jongens houdt de ezel vast hoor, anders ontsnapt hij en dan kunnen we Dick niet zie rollen Bertels weer op de tuigen in de kar de ezel wecht al onrustig maar de jongens hielden hem goed vast nu Dick, bedenk je je niet vroeg Bertels ik waarschuw je dat hij niet pluis is hoor dat ben ik ook niet Bertels wilt u me even een beentje geven jawel, moet je er maar overheen hoe jij lachend, of je nu valt of aanstond dat komt op hetzelfde neer het liefste erop Bertels alsjeblieft jongen, dat is je verkeerde been nee, het goede, toe maar het goede, vroeg Bertels, schaterend van dat lachen dan kom je er achterste voor op maar het is mij goed hoepla, whip, daar zal Dick maar met de rug naar de kop van de ezel zodra het beest voelde dat er iemand op hem zat stak hij zijn staart in de hoogte zodat Dick die grijpen kon hij kwam laag en los maar, Bertels daar vloog het erop los de ezel die wel merkte dat het niet geheel in de haak was op zijn rug maakte allerlei mallen sprongen en baukte en liep nog harder dan gewoonlijk jongens, wat ging dat er vandoor het schemerde Dick voor de ogen maar hij hield zich goed hij had niet voor niets zo Dick was op een paard gezeten hij sloeg zoals hij daar zat een allergekst figuur bij gangers die zich haastig uit de voeten maakten schaterden het uit maar dat was Dick onverschillig even min, stoorde hij zich aan de spongen van zijn viervoeter die alles in het werk stelde om zich van zijn bereider te ontdoen Dick bleef bedaard zitten waar hij zat nu daderde hij de brug en zowel hij als de ezel waren vastbesloten hun uiters te best te doen groutje liep in vliegende gang op rechtuit tot bij de brug hij ging rechtsaf in de vaste mening dat hij zijn vrachtje dan wel kwijt zou raken toch het was mis veel schilder het niet of Dickje was er afgeslingerd maar hij bleef toch zitten voort ging het weer, zo hard hij kon tot midden op de brug de ezel plotseling zijn vaart stuiten zijn voorpoten voor uitstak en zijn achterpoten in de hoogte weerp hij deed dit met zo'n vaart dat het weinig schilder of hij buitelde zelf over de kop Dick drukte zijn knieën krachtig tegen de ezel aan en hield met beide handen de staart vast zodat, wat nog nooit gebeurd was de ezel in vliegende gang op zijn weg vervolgde zonder zijn bereider afgeworpen te hebben Dickje had het gewonnen en toen hij de jongens aan de overkant van het kanaal zag zwijde hij vrolijk met zijn pet en riepet alle macht Hoera! Hoera! Van dat ogenblik af erkende zijn kameraden hem stilswijgend als hun meerdere einde van hoofdstuk 10 hoofdstuk 11 van uit het leven van Dick Trom deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leeuw uit het leven van Dick Trom door Cornelis Johannes Kieviet hoofdstuk 11 hoe Dick kwa deed en Bruiner een pak slaag voor kreeg op een herstavond was Dick die toen ongeveer 12 jaar oud geweest zal zijn met zijn makkers op de markt aan het spelen toen het donker werd jongens Rie Bruin Boon die ook meedeed willen we vrouw van Aakeneens voor die gek gaan houden ja ja dat is goed klonk het van alle kanten we zullen de deur opengooien en dan komen ze weer naar buiten met de bezin zeg Dick daar had je verleden week bij moeten zijn jongen jongen wat was ze kwaad of ze Rie Bruin op het laatst komen ze met de tang ik dacht dat ik muziek zou lachen kom jongens ga je mee ik ga je niet mee ik niet zeg Dick ik dank je wat ga jij niet mee durf je soms niet riepen zijn kameraden Dick begon te lachen niet durven zij hij is ook nog een helde daad om zo'n oude vrouw kwa te maken vooral als je vooruit weet dat ze je toch niet krijgen kan dank je die grap is met te gewaagd nou wat zou jij dan willen wat ik wil in elk geval zo flauwe aardigheid niet nee ik weet wat beters wie kwam een speld en een klos zwart garen bezorgen Dick lachte al van pret ik wel Riep Jan Vos en voegde de daad bij het woord een ogenblik later al Dick al wat hij gevraagd had en wat wil je nu doen Dick vroeg Jan wel jongens dat zal ik je zeggen die speld steken we bij de een of ander tegen een venster uit in de stopverf en de draad garen met een steentje eraan binden we eraan vast we winnen de draad zover af als we willen en gaan er dan aan trekken jongens dat is zo aardig want dan tikt het steentje telkens tegen het glas aan en komen de mensen naar buiten om te kijken of een volk is haha dat is mooi bij wie zullen we dat doen bij vrouw van Ake Riebruin dank je zij Dick weet je bij wie? bij de veldwachter dat hebben we er eer van dat is in elk geval geen oude vrouw maar dan ga ik niet mee dan dacht ik wel Rick Dick jij plaagt liever oude mensen niet waar ga jij maar naar huisboontje jij hoort er eigenlijk ook niet bij kom wie gaat er mee Dick ging voorop en alle jongens, behalve Bruin, volgden hem wel draad waren zij waar ze wezen moesten ze hielden zich doodstil want voor de veldwachter hadden ze niet weinig ontzag hij was dan ook lang geen gemakkelijk heer kruipend voor zijn hogeren was hij roel tegen zijn minderen in plaats van de mensen te waarschuwen tegen overtredingen die ze uit onkunde of ondatenkend hij zouden begaan spitste hij zich erop om iemand te kunnen bekeuren en door zijn leedvermaak als hij daarin geslaagd was had hij zich de minachting van zijn dorpsgenoten op de hals gehaald nu vooral doodstil zijn hoor, vluisterde Dick hij boond draad met het steentje aan de speld vast en slob onhoorbaar zacht de tuin in hij brandde al licht binnen dus vandaar kon men hem niet zien hij naderde het raam hij speelt zonder gedruis stevig in de stopverf toen rolde hij de draad af en keerde even zacht weer naar zijn kameraden terug zeg jongens, nu moet je allen op een flinke afstand gaan staan zodat je dadelijk de vlucht kunt nemen als de veldwacht er buiten komt wanneer hij je dan hoort lopen dingt hij natuurlijk dat een van jullie de dader is op die manier heeft hij in mij geen erg en jullie kan hij toch niet krijgen wat zal hij dan kwaad worden uitstekend, maar waar blijf jij dan Dick? ja, dat is juist het mooiste van de grap jongens ik blijf doodbedaard in zijn eigen tuin tussen de albessenbomen zitten en zo gauw hij weer binnen is begin ik opnieuw te trekken vooruit nu de jongens maakten dat zij op een behoorlijke afstand kwamen ver genoeg om de veldwachter in de Duitslandis te kunnen ontlopen en toch dicht genoeg bij om te kunnen horen en zien wat er gebeurde Dick sloopt opnieuw de tuin in waar hij bijna geheel onderkroop duidelijk zat hij of hij trok aan de draad Ricketick, Ricketick klonken tegen de venster uit de veldwachter zat aan de tafel te schrijven en was in die bezigheid zo verdiept dat hij het getikt niet hoorde maar zijn vrouw die kousen zat te stoppen hoorde dat wel al een paar maal had ze opgekeken flipsen zei ze ik denk dat er volk is en wordt geloof ik aan de ruiten getikt zo ik heb er niets van gehoord nu dan moeten ze nog maar eens tikken de veldwachter ging weer voor het mensen schrijven Ricketick, Ricketick klonk het opnieuw hoor je wel zei de vrouw ja nu hoor ik het ook waarom tik dat volk niet aan de teur is daar iemand riep hij zonder van zijn stoelen op te staan en volgde geen antwoord ik denk dat het een vogeltje is vrouw of een takje van een boom ik krijg tenminste geen antwoord de veldwachter schreef verder en zijn vrouw stak haar arm weer in de kous om het stoppen voor te gaan Ricketick, Ricketick wel wat drommel daar heb je het weer, wie is daar geen antwoord voorgde kom anders maar binnen hoor riep de veldwachter maar er kwam natuurlijk niemand dik die alles duidelijk kon verstaan lag onder de beste boom zo te lachen dat zijn dikke buik ervan schudden hij is nog als toe vast dacht ik maar ik zal hem al overeind krijgen Ricketick, Ricketick, Ricketick duizend bommen en gandaten riep Vlipsen die vroeger een dienst was geweest daar heb je dat getik weer vrouw ga eens kijken of er iemand is de vrouw stond op en deed de voordeur open is er volk, riep ze zoekend keek ze in de donker al weer geen antwoord is er volk, riep ze nog eens met verheffing van het stem dood ze stilte ze deed de deur dicht en ging naar binnen er is niemand zei ze en het is erg donker zo dat dacht ik wel Vlipsen en zijn vrouw gingen weer aan de arbeid maar nauwelijks waren ze bezig of Ricketick, Ricketick, Ricketick klonk het weer de veldwachter vlog overreindt greep ze pet en stoof naar de voordeur wie is hier schreeuwen hij en geef je niet behoorlijk aan de deurtikken in plaats van aan de ramen nu, kom voor de dag waar blijf je dan toch, wat moet je maar het bleef stil doodstil daar buiten wat drommel spreekt dan schreeuwen de veldwachter die buiten zichzelf geraakte van kwaadheid toch geen antwoord volgden loerend keek hij in de duisternis rond, maar daar hij niet zag ging hij weer naar binnen en ging met een boos gezicht weer aan het werk hij was echt er nog in twee minuten weer aan de gang of daar ging het weer Ricketick, Ricketick, Ricketick flux stilde hij het gordijn op en drukte zijn gelaad tegen het glas om naar buiten te kijken wat zo'n draaarschouwspel opleverde dat de jongens het uit gierden van de pret hij zag natuurlijk niets en liet spoedig het gordijn weervallen daar begrijp het niets van vrouw, zei hij en nauwelijks was hij uitgesproken Ricketick, Ricketick, Ricketick wel heb ik van mijn leven riep hij terwijl hij zich naar buiten spoedde nu moet ik weten wat dat betekent al zou de niggere mee spelen wie is hier toch wat moet je, schreeuwde hij, zo hard hij kon houdt iemand me soms voor de gek of hoe is het kom voor de dag als je durft dan zal ik je moris leren maar het bleef nog altijd even still flipsen liep langs de ramen maar hij zag niemand en in de draad had hij geen erg omdat Dick die vlug had afgekloed zodat hij slap neer hing toch liep flipsen de tuin in en kijk overal nauwlettend rond maar Dick die daar doodbedaard enige late bessen oppeuzelde zag hij niet ik denk dat ik met de ene van Rick wij jongen te doen heb mompelde hij eindelijk terwijl hij weer naar binnen ging maar ik zal hem wel krijgen, wacht maar zodra hij in huis was zorgt hij een dikke stok en legde hij bij zich op tafel zie je ook niet vroeg zijn vrouw? nee, nog niet maar ik zal hem wel krijgen hij bleef bedaard wachten en duurde ook niet lang of het begon weer Ricketik, Ricketik, Ricketik hij greep de stok en vloog naar buiten eerst langs de ramen maar daar was niets toen de tuin door en de weg op daar is hij, daar is hij klonk het plotseling aan alle kanten de jongens toven de jongens uit elkaar de veld wacht er hen naar haar rakkers, nu is het mijn beurt maar de goede man had zich misgerekend in een ogenblik spongen de jongens hekken en haar genover en verborgen zich in alle hoeken en gaten en door de duisternis kon flipsen hen niet vinden, ze waren spoorloos verdwenen nee, wacht, daar hoorde hij er een heel zacht aankomen snel verborgen zich achter een boom het geluid kwam al nadig en eindelijk klonk het vlak bij hem hij sponk pijstel vooruit en greep de onderd bij de kraag haar schellen schilder hij dat hij het je niet gedachtte, wacht vriendje ik zal je die grappen eens en voor altijd afleer oh nee, nee, huid het jongen die niet wat anders was dan Bruin Boon, ik heb het niet gedaan echt niet nu, dat was waar Bruin had echt niet meegedaan want hij durfde niet toch toen de jongens zo lang wegbleven en langzaam naar daarbij gekomen om te kijken of ze er nog waren maar ongelukkig genoemde flipsen er geen woord van en in zijn kwaadheid leerde hij Bruin over de knie en begon er met een stok geducht op los te kloppen daar, daar, daar, riep hij bij elke slag ow, ow, houd op, ow, ow ik heb het niet gedaan ow, ow, ow, houd toch op daar, daar, riep flipsen wiens Woede nog niet bekoeld was eindelijk liet hij Bruin los en riep proberen nu nog eens kwij jongen om er voor de gek te houden als je durft ow, ow, ow, wat doet dat zeer en ik heb het niet eens gedaan huiden Bruin, terwijl hij zich met beide handen over de pijnlijke plaatsen vreef ja, dat begrijp ik nee, echt niet, gerust niet ow, wat doet het zeer niet gedaan, nu, wie dan zeg jij dan eens wie of het wel gedaan heeft go wat, of ow, ow, ik heb het niet gedaan Dick Trommet en de andere jongens deden het mijn Dick Trommet meest ik heb het niet gedaan zo, zo, deed Dick Trommet nu, weet je wat jij dan door moet geef dat pak slaar dan maar aan hem en als je niet genoeg hebt, kun je er nog meer krijgen begrepen? en die Dick zal ik zelf ook nog wel eens betaald zetten beloof hem dat maar doch, dat was niet nodig, want Dick had alles gehoord die lawwaard zei hij tegen de andere jongens dat wachten weer in huis gegaan was uit hun schuilhoeken tevoorschijn kwamen die lawwaard, nou Dick maar we hebben toch plezier gehad en Bruintje heeft zijn straf al te pakken dat is zo, zei Dick jongens, wat kreeg jij een zeldzaam pak slaag maar nu gaan we naar huis ik denk dat het al laat is het ogenblik later is geen alles stil in het dorp einde van hoofdstuk 11 hoofdstuk 12 van uit het leven van Dick Trommet deze LibriVox opname is vrij van de auteursrechten opname door Bart De Leeuw uit het leven van Dick Tromm door Cornelis Johannes Kieviet hoofdstuk 12 Vlipsen wordt nog boosig de volgende mooie gistapte Vlipsen met zijn verkeerde been uit bed de man was meer dan knorig hij was kwaad door en door kwaad zijn vrouw zag het er maar aan zo gauw hij zijn neus buiten het bedstak en met een verstoord gelaad in de kamer om het rondkeken oh jee dacht zij hij heeft de bockerd praak op ik zal hem uit doodstil houden vrouw heb je ook hele sokken vormen vroeg hij gemelijk gauw een beetje want ik heb haast door die van wensde jongens heb ik gisteravond mijn schrijfweek niet half afgekregen en aanstond moet de burgemeester het al hebben hele sokken man nee die heb ik niet je begrijpt niet moet ik dan met gaten in mijn sokken lopen of moet ik ze misschien zelf stoppen nee flipsen dat weet je wel beter maar door dat leven gisteren tegen de ruiten wat drommel wat hebben die kwajongens met mijn kapotte sokken te maken je zucht lelijk hoor zo zijn de vrouw die nu ook boos werd en wat hadden dan die kwajongens met je schrijfwerk te maken dat je ook niet af hebt je hebt immers even min kunnen werken dan ik ja dat is heel wat anders vormde flipsen uit zijn bedstappende hij trok de sokken van de vorige dag weer aan stopte met zijn rechterbeen in de linker broekspijp wat hem slecht beviel want zo kon hij zijn broek niet anders dan achterste voeren aankrijgen en dat was zijn bedoeling niet waste en klede zich en ging aan tafel zitten om te ontbijten toch het ontbijt stond nog niet klaar want zijn vrouw had zich dadelijk aan het werk gezet om hem nog hele sokken te bezorgen voor hij de deuraat ging flipsen ik graam storygrond en zei moet het brood nog gebakken worden of zijn er geen bakkers meer in het land wou je je boterham hebben flipsen zei zijn vrouw opstaande om het nodige daarvoor uit de kast te halen wel nee vrouw ik kan best van de wind leven net zo goed tenminste als jij zijn vrouw koos de verstandigste partij en zweeg flipsen gebruikten zijn ontbijt zo haastig mogelijk en begon aan zijn schrijfwerk toch nauwelijks was hij daarmee bezig of er kwam een boodschap van de burgemeester dat hij dadelijk op het kantoor moest komen daar heb je het nu al met je getallen en gezuurd nu moet ik dadelijk op het kantoor komen en mijn werk is nog niet half af daar zal weer wat voor me opzitten hoewel dat jou zeker wel koud zal laten dat kan ik me best begrijpen maar flipsen zijn zijn vrouw is het nu mijn schuld dat je gisteravond je werk niet hebt kunnen afmaken nee man je weet zelf al beter maar weet je wat je doen moet zeg maar ronduit tegen de burgemeester dat de jongens het je zo lastig gemaakt hebben die je mogelijk hebt kunnen werken wel nu nog mooier die flipsen schampen lachend uit zo onnozel heb ik het nog nooit gehoord dus ik, de veldwachter zou aan de burgemeester moeten vertellen dat ze weer in mijn eigen huis voor de gek komen houden ah, dommer kan het al niet nee, dat nooit ik zal ze die grappen wel afleren en goed ook, geloof me maar en bij de burgemeester moet ik me er maar doorslaan ik ga, goede morgen 1 minuten later klopte hij aan de deur vans burgemeesters kamer hij had zijn schijfwerk onder de arm binnen, liep de burgemeester goede morgen heb je het schijfwerk af, laat eens zien ja, burgemeester, zie tu heb je het niet af dan moet je geen ja burgemeester zeggen hoe is het, heb je het af of niet ja, burgemeester, zie tu ja, geef maar hier nee, burgemeester af is het niet, zie tu en je zegt van wel hou je me dan voor de gek volstrekt niet burgemeester, maar zeer nu maar niet langer alsjeblieft dus je hebt het niet af nee, burgemeester, af is het niet zo, hoe komt dat je wist wel dat er haast bij was ja, burgemeester maar ik ben bijna niet thuis geweest want de jongens worden tegenwoordig zo brutaal dat het meer dan erg is en daarom heb ik ze eens goed nagereden zo, zei de burgemeester, dat is goed daar wilde ik je juist over spreken en wat hebben ze gisteravond al uitgevoerd vertel maar, dat is haar fijn ja, burgemeester zei vlipsen, die met zijn leugens in de klem begon te raken zie tu, laat dat zie tu nu maar weg alsjeblieft, ik zie nog zeer goed, dat beloof ik je ik zie zelfs duidelijk dat je staat te liegen, is het zo niet vlipsen ja, burgemeester, zie tu ik bedoel dat weet u ik merk het al je bent evenoudig te luig geweest om te doen wat ik je opgedragen had je hebt waarschijnlijk dood op je gemak hier of daar een pijp zit te raken en komt me nu met leugens aan boord om je baan te schoon te vegen is het zo niet? nee, burgemeester, waarlijk niet de jongens, oh, dus je hebt toch de jongens achternaar gezeten ja, wel burgemeester zeg me daar maar eens kort en goed waar ze het meest geweest zijn eerst burgemeester eerst zaten ze zie tu in de boom op de markt en dat had ik ze al zo dik was verboden dat, dat, zo eerst in de boom op de markt en toen en toen zie tu burgemeester toen later waren ze later waren ze bij de kerk burgemeester oh, en wat deden ze daar bij de kerk burgemeester ja, daar waren ze in, zeg je ja, wel burgemeester daar deden ze zie tu, daar deden ze niets burgemeester zo, dat is een beetje en toen toen zijn ze ik ben er verkouden van geworden, zie tu ah, kom, wat deden ze toen toen zijn ze, zie tu toen gingen ze naar huis en welkaat hebben ze dus gedaan eerst in de boom, zie tu, en later niets meer zo, zo, Vlipsen je bent er daar lelijk in gelopen hoor want ze hebben wel degelijk waard gedaan en niet zo heel weinig ook maar ik merk het wel, dat jij er niets van weet en dat je nog ligt op de koop toe dat gaat met slecht naar de zinvriendje dat kan zo niet langer het is een schandaal zoals die kwaarde bengels hebben huisgehouden en daar jij het niet gemerkt hebt zal ik een veldwachter zien te krijgen die wel opmerkt wat er voor valt het spijt me voor jou, maar ik wist er veel vlipsen plotseling in daar hij begon te vrezen dat de burgemeester hem zijn betrekking zou ontnemen acht burgemeester nemen niet kwalijk dat ik het u niet dadelijk gezegd heb maar waardelijk, ik weet me altijd wel hoe ver de brutaliteit van die bengels gaat en als ik me er niet voor schaamde zou ik het u dadelijk gezegd hebben wel, wel, is het zo erg nu je vertel daar maar op en zonder omwegen of leugens, versta je ja, wel burgemeester die rakkers ontzins ik zelfs niet en gezag heb ik ze tot micpunten voor hun aardigheden te kiezen de burgemeester begon onbedaardelijk te lachen zeer tot verbrazing van vlipsen zo, wat hebben ze dan gedaan? wel burgemeester ik zat pas te schrijven of het er begonnen die deugd niet te bij me aan de ruiten te tikken zonder ophouden en zo brutaal mogelijk en als ik buiten kwam was er geen jongen meer te zien dat heeft tot mijn grote ergenis de gehele avond geduurd zodat ik bijna uit mijn wel sprong mijn schrijfwerkdienst heb kunnen afmaken en ten slotte nog een onschuldige die toevallig voorbij liep, een geduurd pak slag heb gegeven lacht er de burgemeester die grap is in elk geval niet onhaalig en durfde je dat niet te vertellen ik vind het toch waarlijk zo erg niet dat ze jou ook eens in het ootje nemen of beschouw jij dat als bijensteitschennis dat nu juist niet burgemeester maar dat ze zelfs bij de autoriteiten echt gezaggen, ach wat vent jij bent je autoriteiten en gezaggebers ik vind die grap kostelijk onbetaalbaar dat moet ik zeggen, hoewel ik toch dacht dat jij er de schik beter in had maar ik heb je nog wat anders te vertellen er zijn klachten bij me gekomen klachten burgemeester ja zeker, klachten dat dacht je niet he eerst heb ik geurs bij me gehad en die klagen de stenen en been dat de jongens zijn boomgaard zo plunderden de man was door en door kwaad hij was op te zorgen dat ieder in het rustige bezit kon blijven van het geen zijn eigendom is hij wilde een aanklacht tegen je in dienen, wegen splichtverzuim en dat is geen kleinigheid Flipster vond dat ook en daar hij er weinig tegen kon inbrengen begon hij zich verlegen achter het oog te krabben en dan is Mulder ook nog hier geweest met dezelfde boodschap die was ook al uit zijn humeur en had heel wat noten op zijn zang dus je begrijpt dat er een einde aan moet komen dergelijke klachten zijn voor mij zeer onaangenaam vooral wanneer je mens gevoel komen kan het dorp is zo groot niet of je kunt er wel voor zorgen dat de jongens niet altijd baldadig worden begrepen? dan moet je hier maar wel meer moeite getroosten als het niet alles kan moet je maar eens een van die baarsjes onder het stadhuis opsluiten dan zal de schrikker wel voor je geruime tijden inzitten liefst een van de bellhamers, dat spreekt vanzelf wie is de ergste? de ergste burgemeester, dat is Dick Trom zij de veldwachtig die blij was maar hij heeft toch nog wat van kon zeggen dat is een door en doorbrutale jongen die alles durft en de andere jongens tot allerlei kattenkwaad overhaalt maar hij is haantje de voorste zo, ik vind die Dick anders zo onaanig niet maar dat doet er niet toe wie kwaad doet moet maar straf hebben onverschillig wie het is je kunt nu je schrijfwerk gaan afmaken en zorg dan verder dat ik geen klachten meer ontvang maar daar valt me nog iets in als je er nu toch achterheen zit let dan wat op mijn tuin ook een mooi enige persiker gemist die gisteren nog aan de boom hing jawel burgemeester Flip zich in een ander vertrek zijn schrijfwerk afmaken hij was nu nog veel meer uit zijn humeur dan toen hij opstond wacht maar, dat zal me geen tweemaal gebeuren snappe zal ik ze, al zou ik er drie nachten voor moeten opleven en die Dick Trom zal spoediger onder het raadhuis zitten dan hij denkt dat beloof ik hem vanavond zal ik me in alle stilte verder verschuiden en als dan de vos niet in de van loopt is mijn naam geen flipsen daar kunnen ze oprekenen einde van hoogstuk 12