 Kastopse identiteit. En de vragen die hij met de wereld is, zijn heel veel base... en een mooi gevoel om de tijd in die hij was die ligt. Dat is de verliezen van de wereldwacht. Eén, de eerste wereldwacht. Je eetpocht, mijn eetpocht was... we zijn nog in de wijk van de tweede wereldwacht. Maar voor jou is het 9.11, de financieel crisis... de Arab Spring, de dominatieve eventen in je leven zo ver. Dus mijn eerste vraag is, wat is het soort effect... met deze grote eventen op de identiteit van je wereldwacht... je leven en wie je bent. Het is... Wat is 9.11 aan jou? Dat is een heel moeilijk vraag. Hoe oud ben je dan? Ik ben 16, ik geef mijn eeuw af, maar... Oh. Maar... Like Hans Kastorp, sometimes there are moments in life... which make you think about things very deeply. 9.11 was a very painful one, I think for many people in my generation. And it posed a whole series of questions... that I had never asked myself, which I didn't feel I needed to ask myself. Who are you? Where do you stand on so many things... that before that I had just been a British kid in a British school... like all my fellow pupils... and then being thrust into the very sort of jewel... that we had this morning, but on a daily basis... of this supposed Kastorp civilisations... where you have these monolithic blocks... and you have to position yourself between supposedly... between a vision of Islam... dat was being portrayed by these people... at the extremists and the media... which I did not recognise at all from my upbringing... from the way I lived my faith. And Western civilisation, in which I felt very comfortable... but where I also felt that space was being restricted... for having a multi-layered pluralistic identity. And so in such situations... you have to either be subjected to these big structures... and allow them to define you... or you need to take some agency... and you need to ask those questions yourself... and explore them with others. And so I found that it made me in a way... strangely more of an active citizen in a way... pushed me to go out and dialogue with others... and to speak with others who were different... and to ask myself difficult questions as well... en to construct my own version of identity... of humanism and faith... and to refuse to give in to this idea... that you have to choose one or the other. Jesse, you were in New York at the time, right? Do you remember or...? Ja, I was 14, so it was my third day of high school... in a scary time to be in a new place... with new people, a new building and everything. I went to school in downtown Manhattan... so we heard the plane go over the... I was on the top floor of my school building... the first class of the day, so we heard the plane go over... and we heard everything and saw everything. I had already gone through personal tragedy in my life... but I had never gone through it. Een neighborhood, community of a national tragedy. Dat was mijn eerste ervaring met dat. De eerste initiale ding die in mijn memorie stikt... is de manier waarin het gemakkelijk veel communie... tussen de New Yorkers en mijn teacher... en de neighbors en de studenten... en er was zo'n immediate uitpoering... van liefde, support en samenleving... in het einde van het dag, in het volgende dag... dat was zo'n hoopvol, optimistisch en echt zo'n mooie... het is vervelend dat er tragedieën van te brengen is... maar het was een geweldige ding om te bekijken op een jonge eeuw. Maar wat volgde meteen, was een reale verandering... en dat, na dat gevoeligheid... en dat soort liefde en support begon te vervinden... dan was er zoveel feest... en vijtig, vergeten, debaten... en veel van de veiligheidsstof... en we konden niet naar huis met een stuk van mail... met onze adres en onze ID... en mensen konden niet naar elkaar, maar ook... zoals je zei over de vragen... want we waren alleen 14 en we waren alleen kinderen in school... maar nu waren we debaten, vijtig en argumenteren... over iets dat eigenlijk echt was. Ik was heel liefde als ik een teen was... en 9-11, de economische crisis, was een soort van wake-up voor mij... want ik dacht dat ik met de promissie... alles zou beter zijn, elke dag beter en beter, beter voor je... want je vrouwen, mijn vrouwen en iedereen... ik denk in Westen, in Europa, na de tweede World War... en dankzij de economische boom... geloof ik dat. En de enige feit was de progres, was de kapitalisme... mijn vader was zo poort met hoogte... en mijn vader, zoals veel vader en moeder in Europa... waren de eerste, niet alleen om de kans te buyen... maar ook om de studie voor hun kinderen te payen. En ik was een van de kinderen... en de eerste generatie die hadden de kans om naar de universiteit te gaan... en niet zoals vandaag. Vind je wat je wilt, of je het als Hansen-Greek of muziek... of natuurlijk kun je het doen. Dit is het systeem, geloof in het. En dan, een dag, iemand zei... we waren verkeerd, sorry. Dus nu moet je jezelf veranderen. Verander je mindstrijd, nee, niet meer geloven. Maar dat was... op dat moment was progres een feit. Het is zo, om religion te praten... dat iemand niet meer geloven in de God.