 Als ik de film zie en ik probeer te verantwoorden hoe in Arnaus Mundi de hel is op de wereld, een man die niet meer zal sterven, die altijd door de keel van de keel gaat, dan wil hij een rabbein vinden, om een kaddish te zeggen voor de doodbood van een jongen. Dat is een actief actief... Dat is voor hem, dit dier, het dier. Het is seksueel. Maar als we niet naar de donkere deel gaan, dan is er geen manier om te zien, of te zien, want nu, als civilisatie, we gaan weg van de donkere dood, en de donkere dingen, en natuurlijk, de corporele internet dingen, zijn opgepust aan ons, zodat we gewoon consumers zijn van welke manier. Maar ik denk dat het heel belangrijk is, dat is waarom art is belangrijk. Het is de enige manier om te kijken naar de donkere. Ja, maar zeggen dat kadisch niet een seculare waal is. Dus je stond deze boek op kadisch. Wat is het betreft van kadisch? Ja, let me beginnen met het zeggen dat dit kadisch in het Las Vegas film was de hoogte van de mens's menselijkheid, dat hij niet gehumaniseerd was. En de programma van de Nazis, in het hele exterminatiecamp, niet mind de Zonderkommandos, die de darkest feit was die nog nooit beveiligd was, was om de Jews te dehumaniseren en de Jews te dejuiden. Ze waren hetzelfde. En wanneer deze man op het ontdekten dat een kadisch in geen circumstances was, dat was een geweldige acte van resistentie, een reale proef dat hij niet een gevaarlijke man zou dieden, want deze mensen hadden geen hoop van leven. Ze wisten dat ze niet zouden sobrevinden. In de kadische, er zijn voorstellingen, we weten van cases, van Jews die in de ravines, wanneer ze worden beveiligd door de Einzansgruppen, dat is eigenlijk hoe mijn vrouwen waren beveiligd, ze waren beveiligd om kadisch te zijn voor zichzelf voordat ze gebouwd werden. Kadisch is ontdekend om de mythologie van kadisch te leveren, is dat wanneer een Jew die duift, his soul will be evaluated, will pass before a divine tribunal. If the process takes a year, it's based on a biblical verse, not important, takes a year. The assumption, the rabbinical assumption is, that most people who die are neither saints nor villains, because neither the saints nor the villains require this year long tribunal. But the rest of us, et cetera, kadisch is, at this tribunal, the tradition looks for ways to show merit upon the soul of the deceased. One of the ways this merit is shown is by the arrival of the deceased's children to say this prayer, men and women, because the assumption is that you can see the parent in the child. And if the child is behaving in meritorious ways, then this is proof of the merit of the dead parent. So that the son or the child who comes to say kadisch is not there as the lawyer, as the advocate, he's there as the evidence. He's there as the evidence. And the idea being that this will then, a good verdict will be given and so on. By the way, the words of the kadisch, there's not a single word about death in the whole kadisch. It is a structural element of the liturgy that became used to commemorate the dead in the High Middle Ages along the Rhineland, when after the Crusades, the massacres of the Jews in the Crusades, there were too many orphans who needed to rep... The idea was, if you led the prayers, you showed merit. But there are only three prayers a day. And there were too many orphans. And so the idea was, it was devised, that the rabbis took this minor structural unit, which goes back to the Talmudic academies in Iraq in the 10th century. This minor structural unit and said, okay, all you children, all you boys who are younger than Bar Mitzvah, or even people who we just don't have enough room, you can all get up and say this prayer and help your parents soul. That was the idea. And ever since then, because of its association with the parent-child relationship, and because of this very powerful myth of the tribunal and what you can do to help your parents get into heaven, it became a minor prayer that had disproportionate position, culturally and in the Jewish tradition.