 Elə bilirəm yoxu görəm. Mən inanabilmirdim ki, bu mən başıma gəlb, inanırsız. Mən inanabilməzdim ki, mən orfan siz gəşirə bilərəm. Qapı nağzında, gönl düzünə deyisən xoşbəxt sən mənimlə. Mən deyidim ki, mən dünyanın ən xoşbəxt qadınıya. O həqi qətən elədi. Artı qapriya döjçlərindən altı il keçir. İllər keçikcə hər kəsin başı öz həyat qayıqlarına qarşır, hissəkdiyi qəzəf və acı duyqsu yozlaşır. Lakin elə insanlar ilə ailələr var ki, onların duyqları acıları keçmir. Sədəcə o hisslə yaşama qöyrəşilir. Məsələn, Şəhid pilot major Ürfan Vəlzadənin həyat yoldaşı Könül Vəlzadəkini. Khanın Vəlzadə Şəhid Həyat Yoldaşı haqqını nə qədər keçmiş illərdən xatirələr danışsa da, gözlərindən haqqan yaş duyqlarının hələ deyini qaldıqını ifadə edir. Dəyir ki, birlik doqduru sünif yoldaş Ürfan Vəlzadə ilə öncə yoldara ayrılsa da, 8 il sonra təsat fən rəstaşıqlar və bir daha ayrılmayıqlar. Könül Vəlzadə, dəyir ki, sanki həyat yoldaşı heç hərbici deyildi. Ürfan ailəsi ilə mehribağın güləri öz qayaq keç dəvranırdə. Deməli, məktəbdə bir yerdə biz oxumuşuq. Dəhsilimizi bir yerdə almışıq. Sonra, Ürfan məktəbi bitirəndən sonra hava harbokuğuna qəyabil oldu. Türkiyədə oxudu, o məktəbinin münavi bir tələbəsi olaraq bitirdi məktəbi və Azərbaycana kürdəmirə təyinatı alıq, gəlib orada işini davam elədi. Mənisə, məktəbi bitirdikdən sonra, həyatın başqa gətti. Oxudun filolog olaraq bitirdim üniversiteti və Ürfanla 8 ildən sonra biz qarşılaşdırdı, həyat bizi qarşılaşdırdı. Və Ürfanın təkidi ilə biz ailə kurduq, bizim iki dənə balamız oldu, iki qızımız oldu, Zəhra, böyük qızımız və Betül. Ürfan hər bir şeydi, amma biz onu ailədə hissələmirdi, onu bizə göstərmirdi. Hər bir şey olaraq iştə çox peşəkar idi, necə lazımdı, öz işinin öhtəsindən gəlirdi. Amma qapıdan girendə evə, o, bizə çalsırdı ki, taman başqa insana çevrilirdi. Yana çox ailə canlı bir insanı idi. Amma mən həmişə deyirdim ki, mən nə sınıf yoldasın an, nə hər bir şey nə, nə də təyərət şey nə, ailə qurmayacaq. Bilirsiniz, təsadıq ilə kismət qətirdi ki, bunlar namısı Ürfan daydı. Və mən bunu onun özünə deymişdim, o mən onda o vaxtı dədi ki, sən heç nə rahat olma, sən hissələməyəcəsən ki, mən hər bir şey. Doğrudan da elə də oldu. Ürfandan sonra deyirdər ki, Ürfan iştə belə idi, belə idi. Mən elə bir yoldaşımı təzdən tanıyırdım, inanırsınız. Nə qədər ailədə yumşaq, nə qədər ailədə şən, nə qədər həssas bir insanı idi. O qədərdə o işin də, o necə lazımdır, hər bir şey olaraq, hər bir işinin öhtəsindən çox gözəl gəlirdi. Yəni, şahlarını çox istəyirdim. Baxçədə bir tədbir olanda aparırdı, gətirirdi, çəkiliş eləyirdi. İnanırsınız, bütün valideyinlər mətəl qalırdı ki, yəni, bu nə gözəl atadın. Martin 14-ki kişi qızmın adı günü idi. Martin 23-ü, Zəhra'nın. Mənə deyirdik ki, gəl uşaqlarımızın adı gününü bir gündə eləyək. Zəhra'nın adı günündə 23-ü. Mən uşaqlarıma heç vaxt ristanında adı günü keçirtməmişim. Urfan, bilirsiniz, çox təkidəti. Dedim, lazım deyildi, orfan. Yəni, necə deyim? Həyatımız omsız da əsant deyildi. Dedim, yaxşı, o istiyirsə, mən de razı oldum. Gehti özü taptır, istaran, fudmani bir yeriydi, baxladı bir kabiniyyət. Yığıştıq orfanın qohumları, yəni, ən yaxın, qardaş bacı ata. Biz de mənim yaxınlarım. Biz yığıştıq, qeydilədi, inanırsız. Mənim yoldasın, çox skromli bir oğlanı idi, də belə ağır oğlanı idi. Necə deyim, ailədə nə qədər şəni idi öz içimizdir, mənim yanımdır. Amma başqalarını, məsələn, qözəl rəxeliyən insan idi. Amma bilirsiniz, beləs çəkin gəni idi. Amma həmin günü inanırsız, həm oxudu mənim üçün, aldı mikrofonu, mənim üçün oxudu, rəxseliyədi, palalarınla, nə nə. Bax, o qədər şən keçdir, yəni yaxınlarına, o qədər qucaxlaşa, qulcaxlaşa. Yəni orfan tamam başqa orfanı idi. Mən özüm təcibüləmişdim ki, bu nə yaxşı bir belədi? Bu, deyəsən bilirdi, da bu yaxın bilirdi ki, son günlərdə nə demək bilmirəm. Bil də bilirsiniz, akşam biz evə gələrdə. O mənə qayıtı, dedik ki, qönülsən xoşbəxcən, mən o sözü inanırsız, hər yerdə də deyirəm, deyəcəmdir, unutmayacağım. Hələ, heç evə də keçmədi, qapın ağzında, qönül düzünə, desən xoşbəxcən, mənim biləm. Mən dedim ki, mən dünyanın ən xoşbəxc qadını yan. O həqi qətən elədi. Orfan gəttə, ayn 30-u, 30 martda gətti. Çantasına yığdı, gətti, işdəmədi ki, hara gedir. Həsi uşağın ad günü olan da, sinif yığır hədiyələr. Uşağım hədiyələrlə bir yer də gəldi, evə. Dedik ki, heç bir hədiyəni açmayacağım, adam gəlməmiş. Betül yerdə oynuyordu. Zəhra da civandırdı. İkisi də yerə düştü. Oturdu iki uşağın arasında dizi üstü. İnanızlıca uşaqları oynayacağı qıcaqlardı. Belə uşaqları bir qoxluyur, bir qoxluyur. Belə gözünü də yumub bir anlıq dolu burada. O diqqətimi çəkti bilirsiniz. Bən dedim ki, görəsən biniyə bilir. Dedim, hayırlan, sən hala düzünü də, sən hara gedir, sən nəsə olub. Dedim, yolu xıya üçünə. O, bilirsiniz, xoştırdı uşaqları qoxlamalı. Dedirdi uşaqların ətri başqadı. Hama bu dəfə, o tamam fərkliydi. Daha elə bil, vidalaşmaq kimiydi. Həm bilirsiniz elə bil, vəziyyətiydi ki, həm istiyirdi, gətsin, həm de istəmirdi, gətsin. Dedim, gözlə, açaca suatım. İnanızı suyu atandı, su bürəs üçünə sıçradı. Dedə, qiz mən de su elədin. Dedim ki, bu elə üstünə su tüsün. Səx salamad qaydasan. Suyunu atanda su tüştü, kruşqa yerə tüştü. İnanın, o mən içimə pisəliyyət kimi elə yürəmək girdi. Elə bilirəm yoxu görün. Mən inanabilmirdim ki, bu mən başıma gəlip inanırsınız. Mən inanabilməzdim ki, mən urfanı siz yaşı görürəm. Urfan gibi gətirdilər 8 gündən sonra. Urfanı görmədim, göstərmədilər, icazə verimədilər ki, açaq baxaq. Sədəcə olaraq mən istəyərdim ki, urfanın adı əbədiləşsin. Yəni, mənim yoldaşım, ömrünü verdi bu peşiyə. Ömrünü, canını qoydu. Mən müraciət eləmişəm. Mənim yoldaşımın adı unutulmasın. Elə bir insanı unutmaq olurlar mı? Canını qanını tövhdü. Vətən uğrunda. Hiç nəyə baxmadı. Bətülün bir yaşı var idi, Zəhranda 8 yaşı var idi. Hiç düşünmədi, demədi ki, mən ailəmi hiç nə olmaz, qoy ailəmi başında olun. Çox su da elə elədi. Elə eləyənlərdə var idi. Çox su yox elə eləyənlərdə var idi. Hiç kəsin haqqına girmək istəmirəm. Amma bu düşünmədi, dedik ki, mən burdakən calvanlar uçmasın. Təbrizlən bir yerdə, əbibəkirlən bir yerdə, onlar vətən uğrunda şəhidə oldular. Qəhramancasını, halqın qəhramanlardı. Bəs bu, halqın qəhramanlarını əbədləşdirmək lazımdı da. O deyirdi ki, muherbə olsa, mən bil ki, birinci gedəcəm. O sözü o daim deyirdi. Mənim deməli yoldaşım fəxri-fəyabanda bastırılın. İkinci fəxri-fəyabanda, təbrizlən, əbibəkirlən, başqa şəhidlərlə bir yerdə. Amma bilirsiniz, mənim şahı bir ara bizim yoldaşımın qəbrinə ən gözəl güllər hardaydı, biz onu alıf qətirirdi, al, aparıf qoyurdun. Həmişə oranı gülsüz qoymamsın. Amma inanısız belə bir məsələ var idi. Kimsə gəlirdi, güllərə uğruyordu. Şəhidin qəbrin üstünlən, bəyəm. Güllər uğurlanar mı? Yəni, bu nə hürmətdir, bu nə hürmətsizdikdir? İllərləm bu davam elədir. Mənim qızım ahırda bir gün buna dözmədir. Götürdü bir dənə məktub yazdı, bu uğruya, o balaca barmaqlarından, yağışlı bir havada biz gəttik oran. Yazdı orada uğraya məktub ki, mən xayş eylirəm səndən. Mənim atam şahidi oluf. Həç nə eləmə, səndən həç nə istəmirək. Amma bir dənə səndən xayş eylirəm. Həç nə eləmir sənsə, həç olmasa biz gəhtirdiğimiz günləri uğrama. Mənim atamın günlərini uğrama. Artıq mənim bu qızı məktub yazandan sonra, yağıqın ki, bəlkə bir kimlərsə insafa gəldilər, və oraya indi ahran qoyublar, ahran var, kamera qoyublar. Mən istəyərdim ki, Şəhid aylələr nə, qazilərin ayləsinə, Şəhid ayləsinə itirif aylərin başçısını. Mən ayləmin başçısını itirmişəm. Mən hansısa nəvacımət ağıramda. Yəni, zarplatı, pensiya ağıramda. Amma bilirsiniz, mən bu kamunal nəvacı bir ödəyəndə, mən elə bil ki, mənə veriləm pulum, mən geri qayıt ağıramda, bəslən, mən şəkər qəstəsin. Hər şeyi bahadı. Həç olmasa, bunlardan biz azad olmaq. Mən bizim hükmətimizdən, devlətimizdən bunun müraciət deyilirəm.