 Bart Berden, voorzitteraad van bestuur van het Elisabeth Twee Steden ziekenhuis, waar we nu staan. Fijn dat je even tijd kon maken, überhaupt. Even geen gesprek over corona, maar over de toekomst van Tilburg University. Ja, een langere termijn dan ik hoop dat corona nog duurt. Nou, dat hopen we denk ik met z'n allen. Laten we maar meteen ter zaken komen. Er is al een intensieve samenwerking tussen het ziekenhuis en de universiteit. Hoe gaat dat op dit moment? Nou, ik vind het erg goed. We zijn wel in het verleden echt elkaar wat uit het spoor verloren, uit het zicht verloren. En hebben nu sinds een paar jaar toch echt heel veel contact. We doen veel samen waar het gaat over onderzoek. Maar ook om steun te vragen vanuit de universiteit voor ons beleid. Ja, dat klinkt allemaal heel goed. Maar we wensen de universiteit natuurlijk het allerbeste toe. En wat betekent dat je altijd moet blijven. Vernieuw we mee moet gaan met dat wat er om en heen gebeurt. Als we daar naar kijken en berichten ons visier even op 2027. Het jaar waarin de universiteit honderd jaar bestaat. Wat zou je hen dan toewensen? Nou ja, kijk, een organisatie of nou een ziekenhuis is of een universiteit moet je eigenlijk richten van buiten naar binnen. Dus wat leeft er nou in die buitenwereld? En wat doe je daar interne? In de buitenwereld zie je echt dat de burger verandert. Kijk anders naar de universiteit, anders naar wetenschap. Gezachtsproblemen ook, van wat de wetenschap allemaal zegt. Is dat nog onomstreden of mag er zelf iets van vinden. Kijk eens naar vaccinaties. En vervolgens probeer je daar de organisatie intern ook weer op aan te passen. Dus welke mensen hebben we nodig binnen de universiteit, welke structuur. Hebben we ergens een kern van waaruit we ook kunnen sturen. Hebben we daar ook de middelen of zijn die in zo'n organisatie verdeeld. Bij de facultijten. Maar je zou liever willen dat ze ook ergens liggen. Waardoor je ook echt kunt sturen. Dat zijn echt aanpassingen die ik de universiteit wel toewens. Om te zorgen dat ze dan meest slagvaderig kunnen zijn. En dat ze zich ook heel goed kunnen richten wat in de maatschappij leeft. Eigenlijk zeg je twee belangrijke dingen. Je laat het eerst even hebben over die maatschappij. En de voelspieten daarin, dat kan beter, zeg jij. Pas voor meneer. Kijk, als ik zie, heb ik net zei. Ik vind dat er in de maatschappij ontzettend veel vraagstukken zijn. Waar de burger zich ook druk over maakt. Bijvoorbeeld of wij democratie nog de meest normale wijze vinden. Om naar elkaar te luisteren. En daar kan de universiteit zich niet aan ontrekken. En op twee manieren, om het in beeld te brengen. Want dat is erg gewenst. Maar ook als de beeld is gebracht. Om daar ons ook bij te helpen. Hoe we dat beter kunnen laten doorklinken. In de universiteit. Dus wat om bij de burger leeft. Via social media, op de sporen. Of via andersins contact met die burger. Om goed te weten. Waar de universiteit ook bij kan helpen om antwoorden op te vinden. Eigenlijk heeft de universiteit op dit moment te weinig gevoel. Met dat wat er leeft in een samenleden. Ja, dat is zo naar oordeel. Maar ik vind dat dat beter kan. En ik denk dat als je spreekt over een universiteit. Die in de komende tien jaar, twintig jaar. Ook positie moet krijgen. Dat kan helpen om die positie te verbeteren. En je noemt al social media. Is dat dan de methode? Of hoe zou je dat voor je zien? Kijk eens naar social media. Hoe moeilijk wij het hebben om daar een goed antwoord op te vinden. Het loopt vaak in alle richtingen. En wij kunnen alleen maar volgen. Welke manier zouden we dat goed kunnen volgen. Maar ook dat nog kunnen beïnvloeden. Of kunnen bijdragen. Of in die discussie ons ook kunnen mengen. Als universiteit. Dat is niet anders dan als ziekenhuis. Als je kijkt hoe de gedachten over vaccinaties alle richtingen op zijn gevlogen. We hebben heel veel last van. Dus dat is een heel waardevol iets. Als je het in beeld kunt brengen. En daar ook aan kunt bijdragen. Eigenlijk is het gek dat er op de maatschappijgericht de universiteit daar nog niet bezig is. Men is dan natuurlijk wel niet bezig. Maar ik denk en dat is de vraag die je stelt. Ik vind dat het beter kan. Nog beter aanvoelen wat er nodig is. Wat er leeft. En wat ik daarbij nog daarnaast zeg. En kijken wat we daar aan kennis. Over dat domein nog kunnen toevoegen. Dus dat is ook onderzoek. Ontwikkeling is daar ook gewenst. Om te weten hoe je dat kunt beïnvloeden of daar aan kunt bijdragen. Dus en doen. En ook kijken om daar meer over te weten te komen. Anders zei je dus ook binnen de universiteit zelf. Kan ook nog het ene dan worden aangepast. Om die voelsprit te juist wat meer gericht te hebben. Ja ik zie wel eens dat universiteit het moeilijk heeft om een koers te kiezen. Om één richting te kiezen. En ik zie ook dat geld is in wezen de wind waar een boot mee zeldt. Die middelen zouden ook ingezet kunnen worden. Om een centrale doelstelling en als een centrale doelstelling beter te schragen. Beter ook tot was om te laten komen. Ik word dat vaker terug in de gesprekken die ik voer. Maar hoe kan het dan dat ze geen koers kunnen kiezen? Waar ligt dat voor de zaar? Je hebt er natuurlijk een leerstool gehad. Dus je hebt er zelf praktijk ervaring. Je noemt het erg ruig. Geen koers dat zou ik niet willen zeggen. Maar ik zie wel dat dat een spel is. Dat dat gespeeld wordt tussen diverse facultijten en de centrale de kernen van. En dat zou beter kunnen door die middelen ook daar beter voor in te zetten. Dus eigenlijk zijn facultijten een soort van op zichzelfstaande eilandjes die allemaal hun eigen dingen willen bewerkstelligen. En is er niet één centrale leiding die dat samenvoegt die zegt jongens maar dit gaan we doen. Nou het is meer dat ik het geld zie als wind voor de zelboot. En als je dat op diverse plekken in die organisatie de facultijten laat verdelen dan is het veel moeilijker om tot één koers te komen omdat je het ergens centraal bij elkaar brengt. En daar zou een kern, het college van bestuur zijn die dat dan kunnen doen. En het is niet anders dan in een ziekenhuis waar datzelfde probleem speelt. Het is een verdelingsvraagstuk. En ik denk dus dat dit wel een winst zou kunnen zijn om het beter te doen. Ja precies. Ik heb dus meer centraal georganiseerd waar je scherpe keuzes kan maken die op dit moment dat hoor ik vaker terug niet altijd worden gemaakt omdat het vaak bij praten blijft maar echt concreet worden, actie ondernemen. Daarom greet het wel eens aan. En 100 jaar is een feestelijk moment dus ik benoem het als verbeter potentiële. Jij zet wat strak aan de jacht. Maar zo hoort dat ook he. Anders komen we tot niks. De samenwerking tussen de universiteit en het ziekenhuis zelf. We hadden het net al eventjes over. Je maakt ook gebruik van de kennis, vakmanschap, talent. Zijn daar nog verbeterpunten? Ja, ik zou zeggen daar hebben wij een open aanwebbeleid. Wij zouden nog meer dan we dat nu al doen samen ook daarin willen ontwikkelen. Lagerse voorbeeld noemen we cent. We zitten in de coronatijd. Dus ik haal dat makkelijker als voorbeeld aan. Wij maken hier een heleboel lastige keuzes. En die keuzes kun je maken strikt medisch inhoudelijk. Dat is natuurlijk ook heel veel ethische vraagstukken. Morele vraagstukken waar wij ons over toch afvragen of we dat goed doen. Meer dan ooit? Ja, zeker. Want de schaarste en de schaarste wordt echt in de zorg. Meer wordt een prangende probleem dan het is. En we hebben daar de universiteit gevraagd. Staan we ons bij? En ik heb toen gezien hoe waardevol dat is. Maar ik heb ook gezien dat daar nog ontwikkeld potentieel is. En mijn open armen zijn dus van gebruiken we ons als werkplaats om met ons daarin verder tot ontwikkeling te komen. Oké, het is dus waardevol wat er tot nu toe gebeurt. Maar er is ontwikkeld potentieel. Dat klinkt nog erg algemeen. Waar heb je behoefte aan dan? Als wetenschappers, mensen die bekend zijn met wat er in de wereld allemaal gebeurt op dat gebied, onderzoek doen daarnaar. Die moeten de switch maken naar de toegepaste onderzoek of heel praktijk gericht aan bevelingen. En dat is niet iets wat je over mij doet van leg met problemen uit. Oké, dan maak ik daar een passend antwoord op. Het is veel meer in kwestie dan het tijdkost om die stap te kunnen zetten. En daar willen wij als ziekenhuis ook onze bijdragen aanleveren. Dat doen we ook omdat wij hier ook millen vrijmaken om een aantal van onze mensen ook op de universiteit aan te stellen. Leerstoelen of ook in term van scholing, extra scholing, opleiding. Maar wat mij betreft zou dat voor de universiteit ook een interessant iets zijn om in te investeren om te zorgen dat je de toepassing van wat je allemaal aan kennis hebt, omdat in het ziekenhuis nog veel tot ontwikkeling te brengen. Ja, het moet echt veel concreter voor jullie toegepast kunnen worden. En dan vervolgens ook niet alleen voor dit ziekenhuis, maar ik denk voor de zorg in totaal. En dan heeft de Talbot University toch een heel mooie arsenal waar zij allemaal actief in zijn, is sluit heel goed aan op de boefdes die een ziekenhuis heeft. Dat kan nog veel beter. En dat is uiteindelijk dan ook wel goed voor de uitstraling van de universiteit, als je dat veel beter voor elkaar heeft te krijgen. Want daarin heeft echt de Talbot University een unieke propositie, een oneerbiedige termen, een unieke profiel, anders dan heel veel van de facultijt die je op andere universiteiten. Zien ze dat al genoeg? Ik denk dat er meer en dat er beter stappen gezet kunnen worden. Daar zit nog potentieel. Ook daar zit nog potentieel. Ik geloof dat je heel wat nuttige dingen hebt benoemd op dit moment. Zijn er nog andere onderwerpen, zaken die je heel graag aan wilt snijden, richting 2017. Ik wens toch 100 jaren en natuurlijk een hele goede toekomst. En ik ben daar heel erg optimistisch over. Ja, ik kan alleen maar beter. Jij zegt het. Succes hier. Dank je.