 Salam dəyirli dinləyicilər. Yazın çoxya qəllüşünün növbəti burax uşu efirdədir. Ötən vəlüşümüzdə sizə Dünya Şöhrətli yazsın Leif Tolstoyun sar ikinci Nikolaya yazdığı məktubu səsləndirmişdik. Bugün size səsləndirəcəyimiz yazı keçməmişdən əvvəl, böyük yazsın hər bətsül romanından bir cümləni xoxmaq istəyirəm. Cünümüz üçün aktualdır. Əcər yararsız insanlar birləşirək böyük bir güvvə əmələ gətirirse namuslu insanlar da beləzə birləşməl edirlər. Aqı bu çox sade bir işdir. Bu gün dinləyəcəyiniz yazı isə Sadat Qanım Cahancıra aittir. Dinləyin və dinlədin. Kimlə deyirdesin? Əm böyük uğursuzluğlar bizim böyük xəyallarımızı keçəkləşdirmək imkanımıza güvənsizlikdən iləl gəlir. Daha dəgidəsək özümüze inamsızlığımızdan. Bu həqiqət bəlçədə ən çox Azərbaycan rəyallığına aittir. Problem ondadır ki, böyük uğurlar qazanmaq şərtləri ağır olan bir mühütdə çox zaman insanın özgüzünə inamı da sarsılır. Səvrədəki baskılar, yalanlar, kan unsuzluğlar, əncəllər, isdə istəməz insanı ruhtansalır. O halda da başlayırı başqalarının uğurlarına həsrətlə baxıb çöksötülməyə. Daha düşünmür ki, dövlət kuşu hətkimin başına durduğu yerdə gəlip kombur. Hətkimin əldi yettiyi naliyyətlər də oğuzunu köydən səhirli alma olara düşmür. Unudurux ki, uğurun serini tapmış səmiyyətlər də o mərhələyə gəlip çıxana kimi bizim qədər ağrılı, azılı yollardan çəsip. Niyə özümüze bu qədər inamsızlığı? Niyə gönümüzü başqalarının qazandığı naliyyətlərə baxıb ahçəşməklə kezirik? Niyə xilasımızı kənarda axtarırıq? Bilirsiniz niyə? Özümüzü öz gücümüzü öz imkanlarımızı düzgün qeymətləndirmədiyimizə görə? Gözümüzün düz önündəki şansları qasırdıqımıza görə? Həyatımızı dəyişmək? Yeni düzən qurumak? İləli getmək üçün yanında yer alabiləcəyimiz patensiyalı insanları düzgün dəyərləndirmədiyimizə görə? Oğurun sirzi bu həkəyədəki çimi insanların öznə inamında deyil misinizə? Bir gün məktəb direktoru üç müəllimi yana çağırıb deyir. Siz sistemdə ən yaxşı və peşəkar pedagoglar olduğunuz üçün sesilmiş 90 zəkalı şacirdiyi sizə verəcək. Bu şacirlərin cələn il də eyni bazarıqla çalışıb yaxşı təhsil alacaqlarına ümud edirik. Həm müəllimlər, həm də şacid və valideyirlər bu qərdəm məmnun qalırlar. Təhsilib itən zaman şacirdlər şəhərdəki başqa şacirdlərə görə göstəriciləri 20-30 faiz daha uğrulu olur. Müdür yenə her üç müəllimi yana çağırır. Bir ətraf etmək istəyirəm. Əslində o 90 nəfər ən zəkalı şacird deyildi. Onlar orta səviyyədən biraz yuharı olan şacirdlərdir ki, siyahıdan təsadüfən səsmişdik. Buna eşidən müəllimlər, yüksək uğrun öz öyrətmə qabiliyyətləri ilə ortaya çıxdığını düşünürlər. Daha bir ətrafın var. Siz də ən uğrulu müəllimlər deyildiniz. Adlarınızı bir torbanisində doldurduğum çağızdağın arasından təsadüfi seçdim. Siz inandığınız üçün uğrulu oldunuz. Onlar da elə. Bak, əsil həqiqət budur. Qazanmağın başınıza sirzi özünə cüvənərik çalışmaktır. Sətinliklərə, əncəllərə, badalallara bakmadan direnişlə çalışmaq. Bazaracağına mütlək şəkildə inanıraq çalışmaq. Çanarda ki, boş boğazları, əlinzəkləri və ətalət basmışların atmacalarına fikir vermədən çalışmaq. Bu xaldan, həç nə çıxmaz? Dəyənlərə inat olaraq çalışmaq. Hər kəs bazarar? Biz yox. Zəfənciyyatını pusat çıxarmaq üçün çalışmaq. Həy qətən, biz niye bazarə bilmirik ki? Gürciyə, Ukraini alıya bakıb nə qədər kök sötrəcəksiniz? Nə qədər öz gücünüzə, ağılınıza, uğur formununuzun tutacağına şüphelə yanaşasınız? Nə qədər sağa kaş firlərin, paraşən kuların boynu sevinəcəksiniz? Onların hansı sayıyat planetdən cəldini düşünürsünüzsə, yanıvırsınız? Ətrafa daha oyaq gözlə baxsanız, onlardan daha qətiyyətli, daha cəsur, daha laqyqli namizə dolduğunu da fərq edərsiniz? Ətrafa ayl gözlə baxsanız, çox şeyin fərqini ayırdı dərsiniz? Uğur qazanmaq üçün böyük imkanların olduğunu da?