 Bu da yazıım, birdə heç vaxt bu mözlulara girməyəcəm. Çünki sıradan bir vətəndaş olaraq artıq yorulmuşam, bezmişim. Əvvələ, şəxsən mənim Azerbaycan olan sevcimi və yanğımı ölcəcək, heç bir zihaz alət yoxdur. Adam, adam heç yoxdur. Kartox sogağın xıyar pamidor satırmış kimi əlində tərəzi tutub başqalarının vətən millət sevgisini çəkiyə vuranlara da ancaq güləblərəm. Ona da həvəsim olsa. Bu ölkədə güləcək və axtlayacaq daha ciddimətləblər var. Mənim Azerbaycan sevcim başqadır. Və bu sevcini də tamada təfəkcirli boş boğazlardan başqasının əvladlarının azısını payama yazıb, öz əvladlarını proqror, səfir təyinirətlərən şair yazsılardan öyrənməmşəm. Üzehirbəydən, Əbdürrəhimbəydən öyrənməmşəm. Onların öyrəttiyi Azerbaycan sevgisinin içində şüphələn mək var, soruqlamaq var, eitiraz etmək var, ələşdirmək var, Niyə sualı var? Məncun orta velosuppettən yıxılıb dizilərini asfal düzərində sıyraraq, evə ağla ya ağla ya gələn oğlumu bağramı basıb. Abdəklə 103 arasında vurnuqu, akşam klaviyatura arxasına kəsərək, başqasının bir avantüreləya qurbayng edən oğlunun resimli görüncə şəhid gələncün vətən torpağının toy bayramıdır. Yazabilmərəm, bilmərəm. Mən səhər bir tələbədən şuşfət alıb, yədə bir xəstəlin ağrıyan yerindən əvvəl onun cibinə baxıb, akşam da hansısa toyda hürmətli ziyarlığı profesorzat kimi söz verilərək yüksək əxlaqi dəyərlərdən dəm vura. O gün olsun, beləxeyir işlər, asında kəlbəzərdə qurulsun, deyə saxlıq qaldırabilmərəm. Mən Karlova vara dinzəlməyə gedib orada qaçqınlığı haqqında qiyuya çox çədərli hekaya yazabilmərəm. Jurnalistlər binasından əv almalı üçün şortikimi başıma cəyinib şəhid valideyinlərinin qan pulu tələbini ələs alabilmərəm. Öz oğlumun, qızımın adına şirqətlər atıb, özgələrinin oğlunu, qızını cüllə qabağına, canını fəda etməyə çağra bilmərəm. Mən, mənitor arkasına kətsiyyip, filan yerin kofesini bəyənmədim. Deyirlər, bəsməkən yeri də baxı olsa da buradan min dəfələzətlidir. Yazı, iki saat sonra həmin kofədən qurtunluya-qurtunluya, məsələn, bilə suvardaki nimdaş cihimli bir atanın Facebook-daki şəkilinin altına başını diktut, belə bir övla yetiştirdiyin üçün fəxrəm əsən, sözlərini döşəyə bilmərem. Mənim Azerbaycan sevcim başqadır. Hətta o bir sevgidən daha çox ağrıdır, sorgulamaqdır, kuşku duymak, eitiraz etməktir, niyə suamını vələ bilməktir. Mənim Azerbaycan sevcimin maddi qarşılıqı yoxdur, ona nəsaxtamanda düşür, nəp rəzidən təqaydır, nətərək qordini. Mənim Azerbaycan sevcim tribunaqı deyil, qaraq ışqırıqsı deyil, çüçü deyil, hurreçi deyil, saxı deyil, solçu deyil, dinci deyil, millətci deyil, liberal deyil, şair deyil, artist deyil, məmur, hət deyil. Mənim Azerbaycan sevcim başqadır və çox sadədir. Niyaqı, niyə? Niyətidir mənim Azerbaycan sevcim? Yəni, sorgulaycıdır. Həmişə və hər yerdə, hamiya inatla soruşmağa da davam edəcək. Salamat qalın.