 Nu kan ik misschien beginnen met het vertellen over mijn eerste bezoek hier. Een jaar geleden, toen ik hier kwam en ik was gevraagd om een werk voor deze plek te maken. Ik was heel veel geimpraasd en ongeveer geïntimideerd door de zijkant van deze Grand Hall. Omdat het zo beyond human scale is, remind me me heel veel van een soort mausoleum. Het is een soort... ...eternal iets, of ja, het bevrijdt ook de voordeur van mij. Het is een volledige gebouw. En ik dacht, waarom heeft de architect zo een volledige gebouw gemaakt? Is het een gebouw op zichzelf? Of is het misschien de volledigheid achter het gebouw? Het is misschien de familie of de grand-duck die deze enorme, grote, mooie museum financieel financieel financieel financieel financieel financieel financieel financieel. Maar het was wel een beetje verkeerd, ik moet zeggen. En ook ik heb de werk van de artiesten die hier voor mij aan het doen. En vaak voelt je dat als artiest je met de zes van deze plek moet beperken. Om iets te maken van heel, ook groot in de zes, en veel in het sens van materiaal. En ik dacht, eigenlijk, ik wilde hier iets profozen. Het lijkt zo serreer en quiet, bijna als als je in een church bent. Maar het voelt niet een heel democratische manier als een artmuseum. En ook met de belkernij daar, het voelt als in een church waar de prijs of de popen op te spelen met de normale mensen. Dus je hebt het voelt dat er een soort autoriteit of verschillende in staat is. En dan had ik soms het idee van deze painter van Brugel. De paintings van Brugel zijn heel veel over de mensbeheving. En ook de mevrouw van de wereld we in leven in. Op dat moment misschien anders, maar op hetzelfde moment. Ik dacht, wat deze plek nodig is een soort drama. Een soort mens, een soort smeligheid of iets expressief. Om een beetje de sereniteit van de spas te breken en om naar een niveau van de mensbeheving te komen. Dus ik heb de painting van Brugel, het moment tussen carnaval en land, gekomen. Er zijn veel activiteitsen op deze painting die ik niet begon. Er zijn veel symbolisme van carnaval of festiviteitsen, maar ook van religie. En je ziet de mensbeheving en de fysieke staat in verschillende situaties. Je ziet mutilatige karakters, je ziet het beste en het worst van mensbeheving eigenlijk. En ik dacht eigenlijk, Luxemburg, Nederland, België. Als je terug in de tijd gaat, er zijn veel routes in de volle traditie. Of misschien terug in de volledige christianiteit. Ik vond het interessant om in een manier te refereren naar carnaval. Dat was een van de begrijpingen. De tweede was om een sculptural installatie te maken. En ik begon met een karakter in mijn studio, want ik werk ongeveer op de mensbeheving. Want ik wil ook refereren naar het theater of dat de audience een manier is van een soort event. En ik wist in deze plek dat je een size nodig hebt tussen de mensbeheving en de grotesque size van dit gebouw. En ik kwam met een karakter met een groter dan een mensbeheving. Maar op de andere kant, als ik het in deze plek zie, is het niet zo groot. Het bevindt je nog van de mensbeheving, weet je? En ik wist ook dat ik een aantal karakters nodig heb. Om een scene te creëren of een scene te maken. En ik dacht dat het eigenlijk een soort arena zou zijn. Zoals een playground of een theatraal stage, waar iets plekken zouden. En misschien zou de grand duk van zijn belkering zijn. En hij zou bevinden of het voor hem zou bevatten of niet. En dus in deze idee van theater en representatie van iets theatraal. Ik dacht over de theatraal figuren. Ik ben enthousiast van het karakter van Klaus Kinski. Ik vond het heel interessant dat actoren zoals hij, of ook acten in general, ook om entertainement te maken. Maar wat actoren gaan er beyond dat. Ze zetten je, ze transporten je en ze kunnen provoken iets veel meer dan gewoon om een theatraal plek te performen. En ik dacht dat er ook iets in de fysieke apparaat van heel sterk actoren zoals hij is. Dat spreekt aan mij. Dus ik maakte deze portretten van deze karakters van mijn interesse uit de klei. Ik maakte het uit de klei eerst, de portretten. En dan maakte ik silicone rubber molds. En in die silicone rubber molds heb ik deze soort toxic chemical materials gegeven. Dat gebruik ik al veel jaar. Deze materials zijn industriele materials. gemaakt om buildings in te insuleren of ze in de refrigeratoren zijn. Bijvoorbeeld, ze zijn meerd om te zijn. Ja, natuurlijk. Ik ben erg bepaald. Maar wat ik vond fascinerend over deze material is dat het heel economisch is. Want als je begint te werken met deze chemicals en je ze mixt ze samen, dan krijg je een chemical reactie en het expandt. Dus het multiplieert zichzelf. Maar in het dagelijks leven zien we niet deze soort materials. Maar ze zijn er in ieder geval in ons huis, in onze buitenlaten, in onze buildings die we in leven. Dus ik vond het ook interessant, ook conceptief, dat de wereld dat we eigenlijk perceiveerd zijn als onze realiteit. Er is iets wat misschien achter het. Er is een strategie achter het of een psychologische sales, say that marketing strategy. Dus ik vond het, voor mij, entertainment, industrie, marketing, commercials, het is allemaal een deel van deze soort realiteit die is gecreëerd door mass consumption, society of motifs. Dus voor mij was het interessant om het ook in dit project te combineeren, om in deze heel non-artistische materialen te brengen. Ik heb ook als een begrijpenpunt de actrice Cicciolina, die actrice van Italië. Sorry. En ook een potentieel politie. Maar ik vond het interessant dat er in entertainement ook een element van perversie is. Dat we willen zien dat andere mensen in een verschillende stad en dat we deze kunnen bekijken, zoals een soort enjoyment. Dus er is een element van perversie. Het is ook wat je ziet in Brugel, dat het een beetje pervers is, ik denk in ieder geval. Dus ik bedoel me heel erg met wat onreveelings, eigenlijk de truth achter dingen. Maar in dezelfde tijd ook. Mijn werk is heel figuratief. People recognize things. Dus het is ook met deze soort psychologische technieken in een manier om de aandacht te vertrekken. Dus ik gebruik brugge kleuren. Maar in dezelfde tijd. People are very unfamiliar with this material. So there is a moment of attraction, maybe because of the visual aspects, the colors, the characters, the gestures. And when you come closer you realize that there is something strange in the material or unfriendly maybe in the subject. And I found it interesting to work with these kind of opposites of the attraction and the repulsion of the visual aspects. So recently I started to experiment more with the graffiti paint without a spray can, which allow me to enhance really the colors and also to make it even more, the visual layer more thinner in a way. So I decided to paint. But you'll see the material. Yeah, that's why I only painted the front sides of these characters, because I also want to unreveal the truth behind it. Yeah, to take it off. What you see as well are some elements of traditional sculptures like from the ancient Greeks. Because in my old art school there are these plaster models of Greek gods, like Hercules and the horse riding statue. And I collected over the years, I made moulache or the molds from these sculptures and I used them in these works. For example, in the work behind you you see the horse head, it's from a plaster cast. And the arms are actually the legs of an anatomical man. You see the feet and the muscles, you know. It's this kind of example of academicism, how art should, how an artist should learn how to master the tradition. It's very difficult to work with these materials, because I order them from a factory. So they come in liquids, in containers. And once you mix them to compounds, I have only 30 seconds to give them a direction. So there is often an element of imperfection. It's more the nature of the material. It doesn't want to be in an art context, because normally they use it in the industry. So I have to, within this short time frame, it allows me that moment to act, you know. So that's why it has this kind of rough edges or drippy effects, effects, because... Yeah, I think I see that the museum is also a stage, you know. But because when people, I'm interested in the choreography of how people walk through a museum, for example, or what kind of state of mind they are in when they are going to watch, look at art. Once you step in a museum, you go into a sort of mindset where you use the knowledge and the vocabulary you have about art to watch, to look at art. But this is very much according to some kind of rules, I think, how we supposed to look at art, or how we should interpret the symbols or... And for me it's interesting in a way to play with this mindset of the audience, how they enter something, and also to work with the element of surprise, you know, to maybe to shock for one moment, to have a moment of attention, and tend to pull people with me down into the deepness, into the darkness, you know. Because I think it's often in a museum that you have a respectable distance towards an artwork. But I think it's interesting when there is a moment of a shock of an emotion, that suddenly you have access in a way to somebody's... Too close for comfort. Yeah, I can have maybe as a film director a short moment of influence on people, you know, to implant something in their mind, and maybe to trigger something that is inside of them. And I found it interesting, these kind of same techniques that maybe they use on television to make you remember a brand name, for example, like to repeat something. Or I found it interesting that these materials are actually coming from mass production, mass consumption of industry. But you're not supposed to... Yeah, you're not supposed to experience that in an art museum, I think. But I found it interesting in a way also to question the position of the artist en also the function of the museum. I mean, what is the relationship between what's going on in a museum and the reality outside? Or is what happening in a museum a reflection of the reality? But it is really hard, I think, for an artist to get a real emotion or to get a reaction more than just an appreciation. So that's why I want people to enter, to walk through and to interact in a way, to become also a witness, or maybe to become part of this game that's going on. I want them to intimidate. I want them to, that you feel a bit small. You already feel smaller because of the space. But maybe also the element of the grotesque or maybe something humoristic can also bring you again above the subject, you know. Relatively, maybe the weight of art or of history. So in that sense I try to make things lighter or more digestible. Usually I'm very strict about the symbols in my work and also the references. But recently I have done a theater project with a New York theater company. They asked me to do costumes in a state set en it was a Shakespeare play. But it was set in a Native American context. Kind of experimental. And they were collaborating with a Royal Shakespeare Company in England. And this theater production did something to me. In the sense that I wanted to liberate myself also from certain conventions. So there's no specific meaning to that? Ja, maar in dezelfde... I don't think it comes back. Yeah. There is Benjamin Franklin here. I don't know. For some reason before in my work I was using that more specific. But I think also we are so much surrounded and influenced by cliche imagery that at some point it doesn't matter anymore, you know. So it is maybe populistic in that sense. But it's also maybe balancing out the... I don't know. It's maybe also something about liberating yourself. If you wear cowboy boots nowadays it has also something to do with that you are an outlaw. You don't want to conform yourself to fashion. It is out of fashion. So I found it in that sense interesting that it's maybe a very strong cliche image about the cowboy, about the outlaw. But in that sense I think if you look at Brögel's paintings it's also so much over the top in some way that I think I found it appropriate here to make it also flat in some way. I use all my abilities to give certain gestures to the characters. But it's interesting in a way to create a vocabulary where all the aspects from the most populistic and flat thing to the most conceptual and maybe deeper layered elements are combined. But I try to combine everything, also the material in all its aspects. That's the great thing about these kind of liquid high-tech chemicals. It's the cliche or the recognition that I need. The moment of oh it almost looks like a real guitar. But then suddenly you get behind it and you realize it's just a reflection of that. It's like there's something behind it but I like to make it easy for people to recognize that or to because the material as you can see here for example if I fill up the mold with this material the molds are often expanding. It's very imperfect. And I think also for me as an artist the idea of reproduction is also a reference for example to the... Artists have always been aware of marketing also. Like a road thinking. Ok, I make not one ball sack but I make ten out of it. If there is more demand I make more. So for me it's also very much about art history and the position of the artist in... How can you manipulate in a way the viewer or... And I think marketing and economy is a part of that. Sorry? So you can make many more linkers. I can make many more but the molds are... It is an imperfect process. So that's why you see so many imperfections.