 Kömür'ün hikayesi Muğla'da 1979 yılına kadar uzanıyor. Bu denli zararlı olduğunu kimse bilmiyordu. Hiç kimse sesini çıkarmadı o zaman. Fabrika'nın gelişine sevindiler bile. Toprağın altında kömür var, o kömürün çıkartılması gerekiyor. Toprağın üstünde de insanlar var. Bu bölgede açık olacak işletmeciliği tercih edildi. 10 bine yakın insan, 12 farklı yerleşim alanında kömür madeni için yerinde nedilmişti. Kömürün almasını isterdi. Gönl kalır canım, merak etme. Burası daha da şenleniriz. Birçok şeyler gelir, turistler gelir. Daha güzel olursunuz. Milasta sek köyde, yatağındaysa eski isarda kömür madeni için köyler boşaltılmış. Ardından, milast tarafında çakıralan hüsamlar, karaca aç, köyleri, ala tepe civarı. Maden ocakları için alt üst edilmiş. 2017 yılında köylüye ifarnameler gönderilmiş. Herkes de aynı fikir. Buna karşı çıkamayız, bir sürü köyü almış gelmiş. Yerin üstü de devletin, altındaki de devletin. Vatandaşı işte kaymakam lıga istediler. Bir imza atacaksınız. Yani siz yine evden çıkmayacaksınız. İşte tarlınıza almayacaklar. Bir imza atıp işiniz bitiyor dedim. Bir çoğu diyor, yani ben birçok yere imza atacağım diyerekten attım ilk imzayı. Halbuki satmışım, haberim yok diyor. Sizin paralarınız çok yatacak dedi. İşte, şimdi atsınız imzanız. Bu imzalar boş dedi bize. Biz orada toplandık. Ana, bizim paralarımız yatmış pangiye. Nasıl yatar pangiye dedik. Siz yerlerinizi satmışsınız dedi. İmzanınızı vermişsiniz dediler yani. Teşkil önceden bilgimiz olsaydı yani. Teşkil. Hiç yani zeytin konusunda. Aslında köyü de kaldıramıyormuş devlet yani. Bilmediği için köylü bireye bire kalktı kalktı gitti vatandaşım. Ayı da bilmiyorduk, beyi de bilmiyorduk. Ben ilkokul öğrencisiyim. Muhtarım dedim. Ne olursun. Biri gazeteci çığralım. Ha ay taş senin cebinde para var mı? Ninen getireceğin gazeteci dedi. Avukat tutalım. Lan dedi ağacından kan kusursun. Ninen tutuyorsun avukatı dedi bana. Ama avukat da tutuluyormuş. Gazeteci de gelecekmiş. Her şey paray değilmiş. Türkiye hala inandığına sürdürüyor. Kömürle enerji üretimle devam ediyor. 2014 yılında özelleştirildiğinde hiçbir çevre seletki değerlendirmesi yapılmadan, yöre halkına hiçbir şekilde danışılmadan, enerji politikalarına dair söz üretebilecek değerli bilim insanlarına, kamuoyuna, sivil toplum örgütlerine danışılmadan bu termiksantrellere tabiri caizse, kafadan bir 25 yıl daha yaşam ömrü biçmiş hükümet. 2019'da tekrar ikbar nameler geliyor köylüye. Seni toprağın da alacağım diyor. Biz 40 yıldır zaten kömürün gölgesine yaşamışız. Onun zehreni solumuşuz. Oysa artık bir 25 yıl daha kömürden elektrik üretme lüksümüz yok. Çok sevdiğimiz insanlarımızı kaybediyoruz. Gözümüzün önünde can veriyorlar. Hem de böyle çok kısa bir süre içinde inanamıyoruz. Kovar hastaları, akciğer hastaları, gırtlak kanserleri say say bitmiyor artık burada yani hani. Kimisi öldü, kimisi hasta oldu. Bak geçenlerde kimisi kanser oldu. Bu kömürün havasını, pis havasını yutar kana biz hepimiz, benim adamım kovar hastası. Hepimiz yani birer birer birer birer birer dağılıp gideceğiz. Sonuçta öleceğiz ama böyle ölmek başka. Yaşıyor yaşıyor ölmek başka. Su çıkan deresi kurudu. Yanında sondaj yaptıkları için kurudu. İki değirmen, üç değirmen çeviren su yok oldu. Şamköy su kaynağının merkezidir. Şamköy'deki sular çekildiği zaman hem Bodrum hem Güllük hem de havalimanı sussuz kalacaktır. Madende fabrikada soğutma suyu olarak kullanıyorlar. Bu köyün suyunu da onlar temin ediyor idi. Köylüye bakmış size su vereceğiz ama siz de bize karşı çıkmayın. Şeklinde bir düşünceleri vardı. Ama baktı ki köylü artık suylar, sunlar bundan olacak gibi değil. Emekliyim mesela. Bir yedi yüz elli lira parayla ben şehirde olsam nasıl geçinebilirim. Beşikistan tarlaya ot kalsa gelse, akşamı kavurur yerim yani ben onun yanında bir çanak yoğurt koyarım. Ama şehirde olsam ne yapacağım? Her taraftan beton. Gatta duramam. Beton mu yiyeceğim ben? Ben ellerim bile toprağa geçlerse öyle dururum. Öğretim olmadığı yerde ne olacak? Köylü de düşecek, şehirli de düşecek. Ondan sonra central habire alsın senin toprağını. Habire götürsün, götürebildiği yere kadar. Bu nokta ışıkları mahallesi bir kilometre mesafedeki ovamız var. Ya adam oradan sürdüğünüz burayı yerleştik. Burayı geldim yanım, burayı niye alıyorsunuz elimden? Burayı da alacak oldular. Burayı biz alacağız. Eğer siz vermezseniz kamulaştıracağız. Mecbur kalacaksınız vermeye gelin. Bu parçalileri bize devredin. İhbanneme göndermeye başlayınca kentapta sayıma geldiler. Birkaç kişi saydırmış. Karşı iktarnama çekerek ben arazimi satmıyorum diye. Bu arada da mahalli gazete yazdığım yazı üzerine Nura çevre platformu harekete geçti. Bir buçuk ay sonra toplantı yaptık. Köyleri de bilgilendirdi. Bize dedik arkada sizin ormanda da hakkınız var. Zeytininiz de hakkınız. Her tarafta sizin hakkınız var. Biz dedik yerlerimizi vermeyeceğiz. Ben saydırmayacağız dedik. İki tane mahkememiz devam ediyor. Bu 15 kilometrelik ölüm çukuru İkizköy'ün sınırlarında durdurulmuş durumda. 40 yıldır dur diyen bölgedeki ilk köy. Akbelen ormanı şirket tarafından satın alınmak istenen İkizköylü'lerin tarım alanlarının zeytinliklerinin tam ortasında yaralıyor. Hemen arkasında komşu köyler, Kuzey Batı'da Çamköy, Güney Batı'da Karaca Hisar. Eğer Akbelen ormanı kaybedilirse kömür madeni tarafından yutulacak talan edilecek diğer köyler. Geri kalan coğrafyaya madenin yayılmasına engelleyen çok güçlü bir tampon burada. 3 yıldır farklı farklı kılıflar uydurarak orman genel müdürlüğü tarafından kesilmek istendi. Ben buradan gittim. Benim hanım da gitti. Yolun ortasına oturdu. Orman idaresinin kamyoneti onun sebebinden orada kaldı. Kesemezsiniz. Maden alıyor burayı dedik. Yok dediler. Biz burada genişleştirme yapacak. Yalan söylediler yani. Tamamen şirkete tahsis etmişler. Çamların bedelini ödetmişler. Ve bizim tepkimiz üzerine Çam kesimini tam bir yıl ertledim. Ama bir yıl sonra yine bir baktık ki testereler çalışıyor ormanda. 2021 yılında 17 Temmuz'da bizimle köşe kavirmaçı oynarcasına ormana giriş yapmaya başlayan kesim ekipleri 35 ağacık kestiler. Jandarma geldi. Baya bir hadiseler olmaya başladı. Mahkeme sonuçlanıncaya kadar buradan bir tek çam kesemezsiniz dedik. Bunun üzerine bırakıp gittiler. Bu yangın Santralin olduğu bölgeye daha yüksek bir noktadaki ağaçlık bölgeden dolanarak geldi ve Santrali'de belirli sıçramaların olduğu sıcak bilgileri geliyor şu an. Bu durdurma ile bir ay kadar ya geçti ya geçmedi. Yangınla karşı karşıya kalındı. Tüyün, sahil boyunca ormanlarımız yandı. Bak biz yazın. Cahir Hacar yandı. Herkese. Kiminin evi yandı. Kiminin iniyi yandı. Kiminin zeytinliği yandı. Nasıl İkizköy, Akfelen ormanı. Görüyorsunuz arkamızı. 8 Ağustos günü. Yine YK enerji, YNK enerji şirketi 15 tane işçi ile buraya kesime girdi. Saat 10'da girmişler. Yüzün üzerinde ağaç kesmişler. Yine koştuk yetişemedik, koştuk yetişemedik. Ya böyle bir şey olabilir mi? Bu sefer de yangın adı altında kesiliyor bu ağaçlar. Uyumayın artık, uyumayın. Gidiyoruz burada, ölüyoruz burada. Yetişin artık, yetişin. Ondan sonra kesilen çamların şeyini göstererek avukatlarımız tekrar mahkemeye yürütmenin durdurulmasına karar olabiliyoruz. Daha önce böyle bir karar vermemiştim mahkeme. 2019'un aralığından sonra burada hummalı bir kazı çalışması başladı. Toprağın altından bir uygarlık fışkırıyor. Duyuyoruz. Orada yapanlar da anlatıyor. Görüyoruz da gittiğimizde. Bizans dönemine ait, Roma dönemine ait buluntular, kalıntılar olduğu söyleniyor. Yafabikaları, işte hayvanıyla birlikte ölüp gömülen kemikler bulunduğu söyleniyor. Bir sürü sikyeler vesaireler. Bugüne kadar bu kazı çalışmalarıyla ilgileri resmi herhangi bir bilgiye ulaşma şansımız olmadı maalesef. Biz de dava açtık. Bu alanda hangi tarihlere dayanan, ne tür tarihi eserler bulunuyor? Bunun envanteri yapıldı mı? Çıkan eserler nasıl korunuyor? Sitalanı ilan edilmesini istiyoruz. Yani bu şekilde kalsın, başka bir şey istemiyoruz. Yani ne buraya ilerlesin, ne başka bir köyü yok etsin. Ve dedik ki, evet artık meşru müdafaa hakkını kullanmanın alanda 24 saat nöbet tutmanın zamanı. Nöbet alanlarında artık her gün bekleniyor. Kulağımız, testerelerde en az bir yönümüz. Bir avukatımız oluyor, bir çevre dostumuz oluyor. En az 4-5 kişi orada devamlı kalıyor. Gece gündür, 7-24 nöbetimize devam ediyoruz. Nöbette kalan kişilere, yani sırayla yemek götürüyoruz. Yani suyunu götürüyoruz. İhtiyacını görüyoruz yani. Kadınlarımız bir kere söz hakkı edildi burada. Yani özgürce canları pahasına, eşlerinden önde yer aldı. Dayanışma çok güzel. Yemesiyle, içmesiyle, nöbetiyle. Çanakkale'den de geldi, İstanbul'dan da geldi, İzmir'den de geldi. Benim daha sayamayacağım yerlerden geldi yani. Bu kamp yaşamında, sisteme karşı direnmek ağacı korumak. Ve bir kolektif yaşamın parçası olmanın, hazıyla benfaatsız, karşılıksız, hiçbir şey beklemeden. Bunlar tabii güzel tarafları. Ama jandarmayla, burumuruna geldiğimizde. Tomalar. Stres çok büyük tabii. Sonuçta buraya, bu ormana, bir gece şirket çıkın diye gelecek mi? Kimi süreci beklenecek mi? Bucaçay'ın karşısındaki zeytin ağaçları duruyordu. Hiç yılda kesimiyordu, kesimiyordu. Bu en son çıkan bir martaki, maden yönetmeniğindeki, değişikliği kullanarak şirket, şuanda oradaki zeytinleri getir, kamyonlarla taşıyıp, kendi yerlerini dikme, için bugün geldiklerinin duymunu aldık. Bu soğukta yağmur demedik, çamur demedik, rüzgar demedik. Oradayız. Ev kişiye ait. Bugün bir hakkımız yok. Mülahane etme hakkımız yok. Ama çamacı hepimizin. Dolayısıyla orman hepimizin. Ormandan herkes eşit şekilde yararlanıyor. Devletin değil orman. Devlet çünkü biziz. Biz olmazsak devlet olmuyor. Yani burada yaşayanın da hakkı var. Karstı yaşayanın da hakkı var bu ormanda. Ne akbelin ormanını vereceğiz? Ne bu evimin yanını vereceğim? Biz savaşacağız, sonunda da başarıya ulaşacağız. Hem İkizköy'ün topraklarını, zeytinliklerini kurtaracağız. Havamızı, suyumuzu. Hem de bu güzelim akbelin ormanımızı kurtaracağız diyoruz. Umut her zaman var. Bir de o çantiyare, selam söyle o yara. Ben bu çamlara doyamadım, bunun buna bir çare.