 Het Nederland is nog steeds een hoogproductief land en het moet ook, want we werken weinig uren. Maar we moeten dus echt van onze productiviteit, van onze human capital hebben. En als je daar niet voldoende zuin in gaat zijn, als je dat niet voldoende faciliteert, dan graaf je eigenlijk gewoon aan de wortel van die concurrentie-positie, die nog steeds redelijk sterk is. Maar de bedreiging zit met name, denk ik, in dat je dus aan de ene kant te weinig mensen opleidt voor de hoogproductieve sectoren. En aan de andere kant dat je mensen in die sectoren laat werken, maar onder condities waardoor ze niet hoogproductief kunnen zijn. Je ziet dat Nederland zoekt zijn flexibiliteit met name in allerlei flexcontracten, dus rond het bestaande ontslagrecht. Dat is altijd je aan de gang zo. En waar we niet in slaag is om de mensen die op een andere basis werken, ook te faciliteren, zodat ze zich voldoende kunnen scholen, kunnen ontwikkelen, mobiel kunnen zijn en productief kunnen zijn. Dus we hebben wel op die manier een bepaalde vorm van flexibiliteit, ook een behoorlijke banengroei, maar het dreigt op een te laag niveau te zijn omdat we niet de faciliteiten die gewone werknemers hebben ook van toepassing kunnen krijgen op die anders werk in de groep. Wat kan daar de consequentie van zijn? De consequentie is dat je dus wel flexibiliteit als bedrijf hebt, maar dat de mensen te weinig aan de ene kant gemotiveerd zijn, maar te weinig zich kunnen ontwikkelen om het productiviteitsniveau te halen dat je van de mensen verwacht en dat ook een bedrijf nodig heeft, inclusief ook het innovatievermogen. Dus wel aanpassen, maar nogmaals op dat te laag niveau. En hoe kun je dat oplossen? Dat kun je oplossen door dat onderscheid tussen die al die arbeidsvormen minder significant te maken. Dus het moet veel minder uitmaken op welke basis dat je werkt. Het is prachtig als mensen werken en dat mag op allerlei manieren zijn. We hebben daar een model voor ontwikkeld dat we heel veel van die flexvormen hebben, maar zorgen voor dat mensen in ieder geval ook ontwikkelingsmogelijkheden hebben dat ze zich kunnen scholen, dat je ze ook steunt in een mobiliteit, in een baan-aan-baan-mobiliteit en zorg dat ze ook een fatsoenlijke arbeids- ongeschiktheidsverzekeringen en de pensioenverzekering kunnen betalen. De oplossing ligt voor mij in het openstellen van de bestaande collectieve voorzieningen, waarvan het draagvlak afneemt, omdat steeds minder mensen de honden vallen. Geef mensen die op een andere basis werken, maar wel in een sector werken. Geef die toegang tot die voorzieningen, geef ze een silver membership-card, dan heeft de gewone werknemer nog een golden membership-card. Dat betekent dat ze betalen, bijdragen en ook uit die voorzieningen daar ook een beroep op kunnen doen. We hoefden dus niet hetzelfde te zijn, hetzelfde betalen, hetzelfde eruit trekken, maar deze mensen opnemen in de bestaande collectieve voorzieningen, dat heeft voordelen voor het draagvlak, maar ook voor de productiviteit van mensen waar het om raakt. Zit er ook niet een probleem in het onderwijs, dat het weinig aansluit op de arbeidsmarkt? Nou ja, dat is een oude kwestie al, maar die wordt steeds meer nijpend, want je ziet natuurlijk dat er veel vrijblijvendheid is in Nederland. Je kan studeren wat je wil en dan zie je wel hoe je dat op de arbeidsmarkt afloopt. Dat ging ook tijdig goed, maar tegelijkertijd zien we dat ook een sterke, kwalitatieve mismatch ontstaat. De groei zit met name in de technologie, in de technische sector, in de maakindustrie en aan de andere kant in de zorg, maar de animo van mensen om zo'n studie te kiezen of om zich om te scholen naar die sector is enorm beperkt. En dat leidt bijvoorbeeld toe dat een bedrijf als ASML nu 1200 ingenieurs in de buitenland moet zoeken. Maar dat los je niet binnen een generatie op? Nee, dat los je niet op, maar je moet je wel sterk afvragen of je zo'n vrijblijvend systeem in stand wil houden waarin een school directeur wordt afgereken op het aantal studenten dat hij heeft of het aantal diplomas, waarin verder niet wordt gekeken waar die mensen uiteindelijk belanden op de arbeidsmarkt. En ik denk dat die vrijblijvendheid, dat je daar wat aan moet doen en dat je ook moet zeggen van nou, volgen ook die studenten nog eens een keertje na hun afstuderen om te zien waar ze dan dat eindelijk ook aan de slag kunnen of niet.