 Dit is deel 2 van college 11. Nou, het eerste gedeelte van de college bespraken we de vele motieven die mensen hebben om iemand anders te helpen. Maar wanneer nemen we nou echt de beslissing om dat werkelijk helpen te bieden? Nou, dit hangt af van twee factoren. Nou, die factoren kan je inmiddels hopelijk dromen. Het is namelijk de persoon en de situatie. Laten we eerst eens gaan kijken naar de persoon. Er zijn personen, zoals moeder Teresa die je ziet, die een hele altruistische persoonlijkheid hebben. Dat zijn mensen die van nature heel hulpvaardig zijn en heel grote motivatie en drang hebben om andere mensen te helpen. Zelfs als het hun zelfschade biedt, zelfs als het ze helemaal niks oplevert, dan als nog willen ze gewoon andere mensen helpen. Nou, je kent vast ook wel mensen in je omgeving of misschien bij er zelf een van, ja, mensen die diepere drive hebben om anderen te helpen. Helpen eigenlijk als persoonlijkheidseigenschap, hulpvaardigheid. Nou, het zijn hele prettige mensen natuurlijk om in je omgeving te hebben, hele vriendelijke mensen, sociale mensen, behulpzaam, een hele mooie eigenschap. Maar waar hangt helpen nou nog meer mee samen? Zijn er nog meer factoren van de persoon die bepalen of we wel of niet hulp bieden? Laten we eens gaan kijken naar geslacht. Is er een verschil tussen mannen en vrouwen in behulpzaamheid? En er is wel een soort van stereotype beeld dat vrouwen behulpzamer zijn dan mannen. Is dit ook zo? Wat denk je zelf? Ik ben benieuwd naar jouw gevoel. Nou, het hangt heel erg af van de situatie en de hulpvraag. Het hangt namelijk af van genderrollen. Voel jij je op dat moment aangesproken om hulp te bieden? En dat hangt dus af van de verwachting die er is om trent mannen en vrouwen. En als jij jezelf identificeert als een vrouw, dan weet je welke stereotypen daar een beetje afvast hangt. Vrouwen zijn stereotyp erg zorgzaam, sociaal. En die zullen zich dus eerder geroepen voelen om te helpen als er bijvoorbeeld zorg nodig is. Als een kindje gevallen is of getroosd moet worden, dan zou je eerder hulp bieden dan een man. Ja, tenminste, dat wordt er meer van jou verwacht. En je voelt je dus meer aangesproken als er zo'n soort zorg nodig is en zo'n soort hulp. Bij mannen is meer het stereotype beeld dat ze hulp bieden als er bijvoorbeeld brute kracht nodig is. Als er koffers gedragen moeten worden of als er verhuisd moet worden. Dat hangt weer meer samen met de genderrol van mannen. Dus als je je identificeert als man, dan kan het zijn dat jij je eerder aangesproken voelt en verantwoordelijk voelt... ...om hulp te bieden als er meer genderstereotypen mannelijke hulp nodig is. Normen zijn dus in het algemeen ook heel erg belangrijk. De norm die samenhangt met man of vrouw zijn, maar ook de normen die er heersten in een bepaalde land of een stad waar je woont. Als er een norm is in jouw eigen land dat je zou moeten helpen, dan is er ook een grotere kans dat jij hulp gaat bieden. Maar de volgende factor die van belang is, is de persoon aan wie je hulp biedt. Dus het maakt heel erg uit wie je helpt. En in het algemeen zijn we veel meer geneigd om hulp te bieden als het iemand is van onze ingroup. Onze eigen groep waar wij onszelf mee identificeren. En dat kunnen bijvoorbeeld familieleden zijn of jouw vriendengroep... ...of misschien mensen van jouw eigen sportclub of mensen van jouw universiteit. Als je het gevoel hebt, dat is één van mij, dat is één van ons, dan voel je je meer aangesproken om te helpen. En je voelt ook vaker meer empathie voor die persoon. Dus als iemand hulp nodig heeft en dat is iemand uit jouw eigen groepje, dan voel je je vaak meer empathie. En zul je dus ook meer hulp bieden eigenlijk onszelfs zuchtig. Dus puur en alleen omdat je die andere persoon echt graag wil helpen. We zijn minder geneigd om mensen te helpen die niet bij ons groepje horen. Mensen van de outgroup, een groep waar we ons niet mee identificeren. En het kan alsnog wel zijn dat we hulp bieden aan iemand van een outgroup... ...van iemand die dus niet bij onze eigen groep hoort. Maar dat doen we dan meestal wel meer uit soort van zelfzuchtige egoïstische bewegen redenen. Dus omdat we denken dat we daar zelf op een bepaalde manier baat bij hebben. Dus de ontvanger van de hulp, dat maakt ook heel erg veel uit in onze beslissing om wel of niet te helpen. Tot slot, wat ook wel een interessante factor is, is locatie. Mensen blijken behulpzamer te zijn op het platteland, in vergelijking met mensen uit de stad. En dat blijkt uit de urban-overlood-hybothees. En die stijl is eigenlijk dat mensen in de stad heel vaak een beetje overweldigd zijn door alle prikkels. Er gebeurt zoveel in een stad, er zijn zoveel indrukken, geluiden, heel veel mensen. Dat we onszelf een beetje gaan afsluiten om ons zo te beschermen tegen al die prikkels. En als we onszelf afsluiten, we keren meer naar binnen, dan zijn we minder geneigd om te helpen. We zien misschien niet eens dat er hulp nodig is. Nou, dat verschil tussen mensen op het platteland en in de stad, dat is vaak onderzocht op veel verschillende manieren. En er werd ook wel eens gevraagd van, ja, is het nou zo dat mensen op het platteland, echt misschien van nature, echt aardiger zijn of behulpzamer zijn dan mensen in de stad? Nou, en of dat wel of niet zo is, dat was ook één van de vragen die centraal stond in het populair wetenschappelijke programma, wie denk je wel dat je bent? Dat is een programma waarbij twee groepen mensen eigenlijk met elkaar worden vergelijken. En in deze aflevering waar ik jullie een stukje van ga laten zien, zijn dat mensen die in het dorp wonen, dus dorpelingen, versus mensen die in de stad wonen. En de specifieke vraag was, zijn mensen op het dorp, in een dorp, behulpzamer dan mensen in de stad? Ik wil jullie daar een stukje van laten zien, ook omdat ik zelf één van de experts ben die heeft meegewerkt aan dit programma. Dus kijk maar even mee naar het stukje van wie denk je wel dat je bent. Goed, en dan komen we eigenlijk bij de misschien wel de belangrijkste vraag van vandaag. Kijk, we hebben soms de idee dat mensen in een dorpje, dat die gewoon wat aardiger zijn dan mensen uit de grote stad. Gewoon vriendelijker, gewoon geïnteresseerder, groeten naar elkaar. Ja, dus dat wilden we graag onderzoeken, dat hebben we gedaan in ons experiment. Zijn dorpelingen aardiger dan stedelingen? Zijn dorpelingen aardiger dan stedelingen? Tja, hoe meet je dat? Waarom had bedacht, een list? Dit is Eva, onze lapassistent. Eva is kerngezond, maar had voor het experiment een brace omgedaan en een zielig verhaal klaar over een gebroken middenvoetsbeentje. We gaan voor haar krukken en het zag er allemaal heel geloofwaardig uit. Ben je ook echt gewond of is dat een... Nee, ja, ik ben met basketball als iemand op m'n voet gesprongen. Deze week ben ik met mijn middenvoetsbeentje gebroken met basketball. De proekpersonen waren daar om een vragenlijst in te vullen over hun leeftijd. Ik heb hier een vragenlijst gekregen of dat je die invult. Je mag hierin vullen een voor- en achternaam, even omcirkelen dorp of stad. En deze zinsvragen over leeftijd. Die vragenlijst had verder niks met dit onderzoek te maken. Het ging ons namelijk op iets anders. Wie zijn aardiger? En aardig zijn splitsten we op in twee vragen. Wie is er behulpzamer naar Eva en wie is er empathischer? Dus wie leeft het meeste met haar mee? We begonnen met de behulpzaamheid. We hadden gezorgd dat Eva een pen had die het niet goed deed. En dus moest onze arme Eva opstaan, haar krukken pakken en naar een doos met pennen lopen. Nu doet de pen het niet. Ik ga even een andere... Hij doet het niet echt niet. Ik ga even een andere voorje pakken. Onze eerste meting was... Wie vraagt of ze Eva misschien even kunnen helpen bij het pakken van de pen? Onze dorpelingen waren behoorlijk hulpvaardig. Oh, doet-ie het niet? Ik heb een andere pen, mommitje. Kom. Nee, nee, nee, komt goed, dank je. Oh, ik... Zo, komt goed. Nee, nee, nee, komt goed. Moet ik hem pakken voor je? Nee, dat hoef je niet. Maar ook de stedelingen liet zich niet onbetuigd. Komt goed. Nee, nee, nee, ik heb het al hier. Zal ik hem even halen? Nee, nee, nee, dat gaat helemaal goed. Maar wel veel minder vaak. Van de stedelingen boden maar vijf van de twintig hulp aan tegenover tien van de dorpelingen. Een stuk minder behulpzaam dus. Maar nu het onderzoek naar meelevendheid, de empathie. We kijken wie er uit zichzelf aan Eva vroeg wat er in Vredesna met haar gebeurd was. Ik ben verstopt. Ja, er is met basketball iemand tijdens de training op m'n voet gesprongen. Wat is er daar? Nou, er is met basketball trainen iemand op m'n voet gesprongen. Wat heb je gedaan? Ik ben met basketball eens met iemand op m'n voet gesprongen. Hm. Sommigen, met name de mannen, dachten haar te troosten door gelijk over hun eigen ellende te beginnen. Ik heb m'n enkel ook gebroken. En ik ben er mee naarschappen geweest. Het is te hard en dat ging niet. Ik heb m'n pink al een keer gebroken gehad. Een schouding gebroken. Middenvoespintje gebroken. Echt? Ik heb ook een keer gehad. Ja, leuk. Ja, Ben, ontzettend leuk. Hier waren de rollen qua vriendelijkheid omgedraaid. Tien van de stedelingen vroegen uit zichzelf naar de voet en slechts vijf van de dorpelingen. Dus wat vriendelijkheid betreft staat er nu 1-1. Maar we hadden nog meer pijlen op onze boog. Aan het eind van het gesprek kwam Eva genadeloos tevoorschijn... met haar ultimetrale trekker. Kijk, het is mijn kat, Spik. Wat ik al een beetje sneus vind, is dat Spik is deze weken overleden. Hij is onder de auto van de puurman gekomen. Sorry dat ik hier misschien een beetje meer overval maak. De reacties hierop waren nogal wisselend. Laatst we beginnen met de hele empathische. Hij lag onder de auto van de puurman te slecht. Ja, en toen is hij achteruit gereden. Ah, gehoorlijk. Sorry, het zit zo in mijn hoofd. Dat snap ik al helemaal. Ik dacht zo willig dat hij zo langs het eindje moet komen. Ja, ja. Gekomende leerk. Dank u wel. Wat zielig voor de kaart? Ja, voor jou al. Nee, voor ik ook. Ik wil oud was hier. Ja, maar het is wel veel nog te veel. Ja. Vertel maar. Als je het kwijt, moet je het kwijt. Nee, dat is ook zo. Nee, het is gewoon... Je moet niet opkroppen. Nee. Jeetje, jullie hebben wel perform. Nou. Ah. Hij is onder de auto van de puurman gekomen. Ja, echt zo. Oh, zo stil. Wat zielig. Ik heb zelf geen huisdier gekomen van mensen die huisdieren hebben. Dat is best wel erg. Dus die tof verliezen. Nou, dat sterkte er mee niet op. Nou, dank je. Dat vind ik heel lief. Bedankt wel dat ik het even mocht vertellen. Jazeker. Sommige reageren wat aan de korte kant. Ik zeg het een beetje, toch. Maar deze week overleer je deelaars. Oké. Oké. Mensen, er zit daar een vrouw van vlees en bloed tegenover jullie die haar voet heeft gebroken. En in dezelfde week is de buurman over haar kat heen gereden. En wat zeggen jullie dan? Dat is van jou. Dat is van jou. Dat hoort van jou. Dat vind ik heel vervelend voor je. Maar dat mag jezelf oplossen. Dat klopt. Ah, dank je, Ludo. Dat was, denk ik, precies wat even nodig had. Sommige vonden het vooral een ontsmakelijk verhaal, zoals Marta. Eeuw. Nee, nou, het was en eeuw en echt superverdrietig ook. Maar je hebt wel pijnstillers. Is je kat dood en dan vraag je, heb je pijnstillers? Oké. Maar het is beter dan niks, zoals bij sommigen. En ik heb het hier best wel moeilijk mee, dus ja. Ja, je ziet Robert John gewoon denken. Ja, zeer een verhaal, maar heb je niet nog zo'n puddingbrootje? Ja, even voor de mensen die de afgelopen weken niet van geslaapen hebben. De kat van Eva leeft nog gewoon. Die hebben we niet opgehofferd voor de experiment. Dus we hoorden er allemaal bij. Ja, we hebben wel een beetje voor de wetenschap misbruik gemaakt van jullie empathie. Ja. Of althans empathie, Ludo. We hadden dus bij een filmpje aan het maken. En toen dachten wij, is het nou chic van ons om jou zo af te schilderen in het filmpje? Dat mag, absoluut. Ja, maar wij dachten inderdaad ook van, dat is van jou. Inderdaad, dat is voor jou. Dat vinden we ook veel het voor je. Maar dan moet je zelf oplossen. Dat is jouverdriet. En dat doe je zelf inderdaad. Toen werken. Ja, dat is. Inderdaad, zo werkt dat. Dat was bij de dode kat natuurlijk een enorme diversiteit aan reacties. Maar wel met een vrij duidelijke uitslag. Want van de stedelingen reageerde er negen van de twintig. Echt heel empathisch. Echt helemaal mee. En van de dorpelingen eigenlijk maar twee. Er waren er twee waarvan je dacht, ja, dat zit hard in de rest. Dat was een beetje plikmatig of een beetje heel kort. En we hebben het ook aan Eva gevraagd na het experiment. Zou je ervan eerlijk zeggen, wie vond je nou aardiger voor jou? Wie vond je mee leverden? En toen zei ze, ik vond toch de stedelingen wel iets aardiger. Dus wat vind jij van dit verschil, Tina? Ja, jullie hebben natuurlijk twee verschillende dingen onderzocht. En het eerste gedeelte met de PEN. Dat ging echt over behulpzaamheid. En we weten dat dorpelingen het algemeen wat behulpzamer zijn... naar vreemde en ook naar buren dan stedelingen. Wel een belangrijke toevoeging, dat geldt niet voor familie en vrienden. Stedelingen en dorpelingen, die zijn daarin hetzelfde. Dus het is niet dat jullie nooit helpen. Alleen je zegt wat kritischer naar wie je helpt. En het tweede gedeelte, dat ging dus over empathie. Hoe meevullend ben je? Nou, daar scoren de stedelingen beter. Het zou ook kunnen komen omdat het hier ging om een huisdier. En we weten dat huisdieren in de stad... hebben ze er vooral een sociale functie voor de gezelligheid. En in dorpen zijn huisdieren ook vaak nog wel een praktisch nut. Bijvoorbeeld om een terrein te bewaken of om ongedeerd te verjagen. Dus het kan zijn dat dorpelingen wat zakelijker kijken naar zo'n dode kat. Meer zo van als of je een stofzuil kapot is of zo. Dus dat zou ook kunnen verklaren waarom jullie wat meer invoel zijn geweest. We hebben nu al gezien dat we zijn eigenlijk verplaatst van eigenschappen van een persoon... naar eigenschappen van de situatie. Dus als je bijvoorbeeld in een stad woont, dan wordt je minder behulpzaam dan in een dorp. Omdat de situatie van een stad, dat is overweldigend. Dat levert heel veel prikkels op en daar wordt je minder behulpzaam van. We gaan nu meer praten over situationele factoren die invloed hebben... op onze beslissing om wel of niet te helpen. En een van de factoren die rol speelt is of je wel of niet onder tijdstruk bent. Of je hulpiet hangt af van jouw eigen situatie van wel of niet onder tijdstruk zijn. En dat is onderzocht in een hele leuke studie vind ik zelf. Het is een studie die uitgevoerd is met een specifieke groep deelnemers. Namelijk studenten van de priesteropleiding van het seminari, wordt het ook wel genoemd. Dit waren allemaal studenten die de opleiding volgen tot priester aan Princeton University. Deze studenten zijn natuurlijk best wel bijzonder. Omdat ze heel erg gelovig zijn en ook een heel erg kernwaarde hebben van hulpgedrag. Hele hulpvaardige studenten die er van overtuigd zijn en dienstbaar zijn naar andere mensen. En van overtuigd zijn dat hulp bieden heel erg belangrijk is. Dus dat is een beetje goed om in je achterhoofd te houden. Hele hulpvaardige mensen. Deze hele hulpvaardige studenten deden dus mee aan het experiment over helpen. Natuurlijk was dit weer een beetje het experiment waarin de studenten voor de gek werden gehouden. Er werd ze verteld dat ze eerst deel ging nemen aan deel 1 van de studie. Daarin gingen ze een paar vragenlijsten beantwoorden. En daarna moesten ze naar een ander gebouw lopen om deel te nemen aan deel 2 van de studie. Maar voordat zij vertrokken naar het andere gebouw werd, werd hen verteld dat ze wel of niet onder tijdstruk waren. Dus er waren drie condities. Eén groep studenten werd verteld. Nou, je gaat nu naar het volgende gebouw. Neem je tijd, want je ligt voor op schema. De tweede gedeelte begint nog even niet, dus doe maar rustig aan. De tweede groep werd verteld. Nou, je ligt precies op schema, dus je hebt geen haast, maar het is wel fijn als je een beetje doorloopt op weg naar het volgende gebouw. Tot slot, de laatste groep studenten werd verteld dat ze achter liepen op schema. Dus je hebt wel een beetje haast, we liggen achter op schema, dus fijn als je snel naar het volgende gebouw kan lopen. Op weg naar het volgende gebouw gebeurden het cruciale onderdeel van het experiment. Ze kwamen namelijk iemand tegen die help nodig had. De vraag was heel simpel. Gaan deze studenten van de prijstoupleiding met een hele sterke norm om te helpen, gaan die help bieden. En zo ja, hangt dat nog af van die verschillende condities. En van de situatie waarin ze zich bevinden. Hier zie je de resultaten. En overduidelijk zie je de situatie waarin ze zich bevonden, of er wel of niet tijdstruk was, had heel veel invloed. De studenten werd verteld dat ze voor liepen op schema. Daarvan was de meerderheid boden help. Die gedoegen zich eigenlijk in lijn met hun eigen overtuiging. Helpen is belangrijk. Als ik de mogelijkheid heb om te helpen, dan bied ik ook help. Dus dat is de eerste bar die je ziet. De middelste bar zijn de studenten die op schema liepen, al een kleinere kans dat ze gingen helpen. En de studenten die werd verteld als ze achter liepen op schema, die boden geen help. Terwijl ze als nog zo'n grote overtuiging hebben om te helpen, besloten ze dus toch om geen help te bieden, omdat ze nou eenmaal achter liepen op schema. En ook wilde opschieten om deel te nemen aan het experiment. Het experiment is later nog eens keer herhaald met een wat algemene groep deelnemers. En deze algemene groep deelnemers lazen twee verschillende soorten verhalen. Dus één groep deelnemers las in deel één van het experiment een verhaal over de barmhartige samaritaan. Dat is een verhaal waarin helpen heel erg centraal staat. En hoe belangrijk het is om help te bieden aan onze medemens. Dus die waren heel erg geprimed, want dat idee helpen is heel erg belangrijk. De tweede groep deelnemers kregen een ander verhaal te lezen, namelijk een verhaal over werk efficiëntie en hoe je zo efficiënt mogelijk je werk kan doen. Daarna opnieuw hetzelfde verhaal, die drie condities, je loopt achter op schema, je bent op schema of je ligt voor op schema, gaan ze wel of niet help bieden. En dan zie je de volgende grafiek. En die grafiek vind ik heel interessant, want wat je ziet is die gele lijn, die gele bars, die repliceren eigenlijk naplos het eerste experiment over met die studenten van de priesteropleiding. Als je een verhaal hebt gelezen over de barmhartige samaritaan en je ligt voor op schema, dus je hebt het gevoel dat je alle tijd hebt, dan is er echt de overgrote meerderheid 80% besluit aan om te gaan helpen, om help te bieden. Als je op schema ligt, dan is er al een stuk kleinere kans dat je gaat helpen, en als je achter op schema loopt, dan wordt die kans nog kleiner. En wat gebeurt er als je een verhaal hebt gelezen over werk-efficentie? Nou, dan ineens zie je dat bijna niemand meer helpt. Het maakt eigenlijk niet eens maar uit of ze voor ligt op schema of achter op schema, ze besluiten bijna allemaal of in ieder geval de meerendeel besluit om niet te helpen. En dan zie je ook dus dat het nogal wat uitmaakt wat je leest en waar je mee bezig bent in je leven. Als je een studie doet over management en je bent heel erg bezig met efficiëntie, dan word je dus ook een wat minder behulpzaam persoon dan als je bijvoorbeeld een studie doet waarin het helpen van anderen wel heel erg centraal staat, zoals dus een studie aan het seminari, of je doet een andere opleiding waarbij de behulpzaamheid naar anderen een kern onderdeel is. Nou, we zien dus nu al dat de situatie waarin je je bevindt een rol speelt in onze beslissing om wel of niet te helpen. Nou, die situatie speelt ook een hele grote rol bij het volgende verhaal, het verhaal over kitty genovisi. En dit was een jonge vrouw die leefde in New York in 1964 en het is eigenlijk een heel trug verhaal, want er gebeurde iets verschrikkelijks met kitty. Kitty kwam op een nacht thuis, midden in de nacht, om half drie en ze werd aangevallen voor haar appartementencomplex door een man met een mes. Ze woonde in de appartementencomplex met heel veel mensen en ze begon te schreeuwen, ze schreeuwt hem hulp en ze roept help me help me, ik word aangevallen. Er ging een lichte aan in het appartementencomplex in haar flat en iemand, één van haar buren, roept later met rust. Dan verdwijnt een man en hij denkt, oh jee, dat zijn allemaal mensen die hier wakker zijn, die man verdwijnt, de lichte ging er weer uit in het appartementencomplex, maar kitty was op dat moment al heel erg gewond en ze strompelde naar de voordeur maar ze was niet zo heel snel en toen kwam de man terug. Ze begon weer te schreeuwen, het licht ging weer aan in het appartementencomplex, maar helaas niet op tijd kwam geen hulp en de man heeft haar vermoord. Pas veel later, toen kitty al gestorven was, werd het eerst de telefoontje naar de politie gepleegd. En dit verhaal heeft wel heel veel opschudding gezorgd. Natuurlijk is het verschrikkelijk dat kitty vermoord is. Helaas is dat iets wat vaker gebeurde in New York rond die tijd bij jonge vrouwen die alleen op straat waren. Maar wat vooral zo shockerend was in dit verhaal was dus al die buren die aanwezig waren. Later onderzoek heeft wel aangetoond dat het beeld van die buren die zich helemaal bewust waren van wat er gebeurde en niet reageerde dat dat niet helemaal juist was. Dus dat lag wel wat subtiler. Maar toch heeft dit geval deze anekdoten heel veel losgemaakt. En het heeft heel veel invloed gehad op het onderzoek naar wat wij nu kennen als het bystander effect. En bystander effect is denk ik één van de meest zorgwekkende fenomenen in de sociale psychologie. Het is het fenomeen dat heel veel mensen aanwezig zijn als iemand hulp nodig heeft, maar niemand helpt. Kijk maar eens mee naar het volgende filmpje. Aan een kruid is het makkelijker om de buik te passen. Het is wat psychologen zullen de afspelding van verantwoordiging zijn. Liverpool Street Station in Londo, een bussie thoroughfair voor commuters. Unk known to these passers-by, Peter is een acteur. Als de partij van een experiment op bystanderapathy is hij pretenderen om te zijn. Help, help. Hoe lang voordat hij helpt? Please, I love you. Help me. Help me, please help me. Helping is ongeveer of even risicoe. Hij ligt daar voor meer dan 20 minuten en niemand luistert een kruid. Please, somebody help me. Het is altijd heel stressig om te kijken in situaties zoals dit, waar mensen natuurlijk aanwezig zijn en niemand eigenlijk helpt. We hebben hier twee konfliktingen. We moeten helpen. En de andere is de rule dat we moeten helpen met iedereen anders. En hier hebben we een groep, effectief, een groep van vrouwen die de pressie zijn om niet te intervenen, niet te helpen. En het is heel moeilijk om te rebelen. Ruth, een ander acteur, neemt Peter's plek. Hoe lang voordat hij helpt? 4 minuten later en 34 mensen hebben past zonder stoppen. We hebben geen tijd. We hebben geen tijd. Onwittingly, deze vrouwen hebben een temperatuur groep gevolgd met een rule. Neem niet in. Ze zijn gelijk om uit de grond te staan en willen geen actie nemen als er niemand meer doet. Deze vrouw heeft gelijk een vrouw gevaarlijk, maar hij bevormt de rule en doet niets. Kijk wat er gebeurt wanneer iemand meer helpt. Je ziet er een beetje uit. Ze bevindt zichzelf in een andere groep met een nieuwe rule om te helpen. Je ziet er wel uit. Wat is er? Ik dacht dat hij was dood. Ik zag het, en ik dacht dat ik niet zou geloven omdat er een bloed was dat ze in een nieuwspapel hebben geïnteresseerd. Dit keer is Peter's vrouw een respectabel vrouw. Nu zijn vrouw hoe lang voordat hij geïnteresseerd is. Hallo, Sir. Hoe ben je vandaag? Ik ben goed. Zodat hij even een vrouw bevormt en suddenly is iedereen een goede samaritain. Zet u van mekelepsie? Nee. Want hij is een deel van de juiste groep dat iedereen wil helpen. Ik vind het niet leuk om in zijn positie te voelen en niemand te helpen dus ik vond het wel oké maar ik dacht dat het wet is en het ruin is niet goed. Waarom treedt het Beistein effect nou op? Dat heeft twee verschillende verklaringen. Ten eerste, diffusie van verantwoordelijkheid. Dat wil zeggen dat je je niet zo verantwoordelijk voelt om te helpen als er heel veel andere mensen aanwezig zijn. Als je alleen bent met een persoon en die persoon valt ineens neer en heeft misschien een hartaanval en er is niemand anders om in te grijpen dan denk ik ben alleen maar aanwezig hier dus ik moet ingrijpen, ik ben verantwoordelijk met heel veel mensen bent en iemand valt neer wie er moet gaan helpen wie is er dan verantwoordelijkheid die verantwoordelijkheid is gespreid over heel veel mensen en als iedereen maar een heel klein stukje van die verantwoordelijkheid voelt dan is de kans eigenlijk best wel klein dat iemand dat werkelijk ingrijpt dus sprijding van verantwoordelijkheid diffusie van verantwoordelijkheid de tweede reden dat Beistein effect optreed is pluralistische onwetendheid en dit is een fenomeen wat we eerder hebben besproken in college 9 toen we het hadden over groepsgedrag en dat wil dus eigenlijk zeggen dat jij het idee hebt dat iedereen de situatie op een bepaalde manier interpreteert en dat jij de enige bent die het anders ziet dus als iemand dood op straat ligt en hem helpen aan te roepen is dan denk jij hey moet ik niet helpen je begint om je heen te kijken en ja niemand reageert dus dan ga je dat invullen dan denk je oh andere mensen zullen wel beter weten wat er aan de hand is andere mensen zullen wel weten wat een zwerver is die hier altijd op de grond ligt te schreeuw om te helpen terwijl er eigenlijk niks aan de hand is dus je probeert eigenlijk in te vullen wat de gedachten zijn van andere mensen maar dat is heel vaak onjuist en heel vaak hebben andere mensen precies dezelfde gedachten zoals jij namelijk waarom grijpt er niemand in waarom doet niemand wat ja omdat iedereen naar elkaar zit te kijken omdat we allemaal ons conformeren aan elkaar conformeren daar hebben we natuurlijk uitgebreid over gehad in college 8 het doet je hopelijk ook denken een filmpje wat we toen hebben gezien met dat rook experiment dus als je in een kamer zit en er komt ineens rook naar binnen en er gaat een brand alarm af dat er een hele grote kans is dat je gewoon blijft zitten met het rook alarm wat afgaat als iedereen blijft zitten terwijl als je alleen bent in een ruimte waar de rook alarm af gaat dan ben je heel snel weg dus opnieuw een voorbeeld van die pluralistische onwetendheid dat we zoeken naar cues naar soort van signalen van hoe moeten we ons nou gedragen in onduidelijke situaties blijkt ook wel uit het volgende onderzoekje dit was ook een onderzoek waarin de gekeken werd naar hulpgedrag gaan mensen hulp bieden op het moment dat het echt noodzakelijk is dit was een studie waarbij er op straat twee acteurs waren een man en een vrouw en die man fiel de vrouw aan het was dus allemaal in scène gezet maar het was gekeken of mensen dus hulp gaan bieden die vrouw werd aangevallen door een man en er waren twee verschillende condities en de ene conditie riep de vrouw uit ik ken jou niet ze maakte duidelijk dit is een vreemde iemand valt me aan en ik ken jou niet laat met rust de andere conditie was ik weet niet waarom ik ooit met je getrouwd ben dus die vrouw die zij die erkende eigenlijk dat zij de man wel degelijk kende sterker nog dat ze getrouwd was met de man wat de onderzoekers wilden weten was of wat die vrouw zij op het gedrag van de omstanders gingen omstanders wel of niet hulp bieden en ingrijpen en je ziet hier een overweldigend resultaat van de reactie dus van die vrouw dus wat die vrouw zij als zij duidelijk had gemaakt dat er een vreemde was die haar lastig viel, die haar aanviel dan gingen heel veel mensen haar helpen terwijl als ze zij duidelijk maakten dat het haar echtgenoot was die haar aanviel dan gingen mensen ineens niet meer helpen omdat mensen ook een gevoel van privacy zij zijn met elkaar getrouwd, ik weet niet wat die dynamiek is ze moeten het zelf maar uitzoeken dan zal je alsnog best wel zou kunnen besluiten om te gaan helpen, want zelfs als je getrouwd met iemand is het natuurlijk niet de bedoeling dat je die persoon fysiek gaat aanvallen dus je zou dan alsnog hulp kunnen bieden maar dan hebben mensen van ik wil me hier niet mee bemoeien, dit is een situatie ik wil mijn vingers hier niet aan branden terwijl als je dus duidelijk maakt dit is een vreemde, ik weet niet wat er gebeurt dit is iemand die ik niet ken het is een grote kans dat je geholpen gaat worden in het begin van dit college heb ik je de vraag gesteld hoe kan het nou dat sommige mensen dat we soms niet helpen terwijl er zoveel goede redenen zijn om te helpen dat komt eigenlijk omdat er een heel beslissings traject is om uiteindelijk de beslissing te nemen om te gaan helpen, ten eerste wat heel belangrijk is is natuurlijk dat je de gebeurtenis opmerkt dat je ziet dat er iets speelt en als je bijvoorbeeld op je telefoon zit te staren dan zie je dat helemaal niet je moet ten eerste zien dat er een situatie is dat het heel interessant is vervolgens moet je die gebeurtenis interpreteren als noodsituatie je moet denken oh daar gaat hier iets mis daar is hulp nodig daarna moet je de verantwoordelijkheid nemen je moet het gevoel hebben van ik neem de verantwoordelijkheid om hulp te bieden vervolgens als je die verantwoordelijkheid voelt moet je ook nog eens weten hoe je moet helpen hoe kan ik deze situatie nou het beste helpen ook natuurlijk op een manier waarop je zelf niet teveel in gevaar komt en dat heel hangt samen met die laatste stap nemen om uiteindelijk te helpen deze verschillende stappen die vijf stappen moeten allemaal gezet worden om vervolgens te interveniëren en hulp te gaan aanbieden dus dat geeft ook wel aan dat hoewel er dus heel veel goede redenen zijn te helpen, dat hulp heel vaak toch niet geboden wordt omdat mensen afhaken ergens in dit proces nou in dit college hoop ik dat jij heel veel uitgeleerd en dat je hebt gezien dat we heel vaak geen hulp bieden terwijl hulp degelijk noodzakelijk is en er zijn twee dingen die je tot slot nog aan je mee wil geeft en eerste als jij zelf nou eens in de situatie bent waarin je ziet dat iemand hulp nodig heeft let dan niet op het gedrag van anderen ook al grijp niemand in ga zelf toch in actie komen en doe het natuurlijk wel op een manier waarop je zelf veilig blijft maar vraag bijvoorbeeld aan het slachtoffer wat er aan de hand is kan ik je helpen, is er iets wat ik kan doen of bel gewoon de politie niet te benaderen ik ben bang dat ik zelf gevaar loop ik weet niet wat er met het slachtoffer aan de hand is zorg dan dat je mensen in schakelt die dat wel weten en weten hoe ze om kunnen gaan met deze situatie tot slot kan het natuurlijk zijn en dat hoop ik uiteraard absoluut niet dat je zelf ooit eens een keer in de situatie komt dat je een slachtoffer bent en dat je hulp nodig hebt en dat er heel veel mensen om je heen staan en niemand helpt jou verschrikkelijke traumatische ervaring wat kan je als slachtoffer doen om toch geholpen te worden in een situatie waar ook het bijstander effect kan optreden er zijn verschillende tips de eerste tip die ik je wil geven is dat het helpt om specifieke personen aan te spreken dat heeft te maken met dat gevoel van verantwoordelijkheid dus je moet mensen verantwoordelijk maken om hulp te bieden dat kan je bijvoorbeeld doen door te roepen jij daar meneer met een rode jas help me alsjeblieft help me verantwoordelijk maken voor het bieden van hulp vervolgens helpt het ook als je laat weten wie je bent en duidelijk maakt wat er gebeurt denk hiervoor aan die studie met die vrouw die duidelijk maakt ik ken jou niet, je bent een vreemde dus maak duidelijk, ik word hier aangevallen door iemand ik ken deze persoon niet, help ik ben een student van Tilburg University ik heb hulp nodig dus duidelijk maken wie je bent en wat er aan de hand is dan is er ook veel groter dan dat mensen denken je moet nu ingrijpen en tot slot zegt duidelijk wat je nodig hebt en dat helpt ook bij doorlopen van die vijf verschillende stappen je moet mensen daar zo snel mogelijk doorheen lood je moet het gevoel dat dit is een noodsituatie jij bent verantwoordelijk dit is wat ik nodig heb, bel 112 ik heb nu hulp nodig, schakel de politie in bel de ambulance maak duidelijk dat jij specifieke hulp nodig hebt en hopelijk bij je daartoe in staat en dat kan nog best wel eens bepalend zijn in de vervelende situatie dit was het er is het einde van college 11