 China streeft erna om een grotere zeggenschap te krijgen en het IMF. Ze zien dus ook dat dat betekent dat ze zich wat soepeler moeten opstellen, bijvoorbeeld aan de aanzicht van het wisselkoersbeleid, aan de aanzicht van het internationale kapitaalverkeer. Maar ik denk dat het beleid, het binnenlandse beleid, aan de aanzicht van de eigen financiële sector, de slaat van de hervormingen en de aard van de hervormingen, daar zullen ze zich weinig aantrekken van deze adviezen. Het IMF begint eigenlijk met een diepgaande analyse van het financiële systeem. Daar hebben daar een jaar met een straf van 25 mensen gezeten, echt diepgaand onderzocht. Ze merken op dat het financiële systeem in China de afgelopen jaren sterker is geworden, gezonder is geworden, maar ze zien tegelijkertijd dat een aantal oude zwakheden, met name door de internationale crisis, weer de kop opsteken. En daarbij zijn ze op. Een van die zwakheden, er zijn er een aantal, maar één van die zwakheden is dat ze vinden dat bij het stimuleren van de economie de Chinese overheid weer te veel gebruik maakt van dat bankwezen, in plaats van de eigen instrumenten zoals ze dat in de markteconomie gewend zijn. Dus het bankwezen in China is tijdens de afgelopen drie jaar eigenlijk geinstrueerd om meer leningen te geven, met name aan lagere overheden. Door die lagere overheden zijn die leningen gebruikt voor infrastructuur, voor grote projecten, werkgelegenheidsprojecten. En soms via de balans, door een directe kredietvergroting, maar soms ook buiten de balans om. En de angst van de IMF is dat er op die manier weer slechte leningen opgebouwd zijn, die in de nabije toekomst tot insabiliteit en risico's leiden. En dat is iets wat China tien jaar geleden heeft gehad, maar toen hebben ze dat geïrstructureerd en nu dreigt het weer de kop op te steken. Dus die aanbeveling van de overheid zou zich wat minder, wat meer afstand moeten nemen van het bankwezen en zich wat meer marktconforme instrumenten moeten aanmeten, dat is een hele belangrijke. Tegelijkertijd zeggen ze dan als dat bankwezen wat loser komt te staan van de overheid en wat zich gaat commerciële gaat instellen, dan is het van belang dat ze zich meer gaan instellen ook op schokken. De besteding, de groei van de binnenlandse bestedingen en China die daaruit zit te komen, die vraagt of het bankwezen, maar ook de financiële sector als geheel, wat meer variëert aanbod van financiële diensten aan kan bieden. Dus niet alleen maar simpele bankleningen, maar ook langlopende kredieten of financiële adviezen en dergelijke. Wat denk je dat China weer deze aanbevelingen gaat doen? China zal die aanbevelingen te hard te nemen, maar ze zal ook fijnjes opmerken dat dankzij de overheidsinfloed in het financiële systeem iets wat ze van het westen dus eigenlijk niet mogen en dat ze toch een grote mate van stabiliteit tot op dit moment hebben kunnen bewerken zelf hier. En ze zullen even fijnjes opmerken dat dat in het westen even iets anders is gelopen, dat daar de overheid ja, ze even moeten ingrijpen. Dankzij dat het grote stimuleringsprogramma is, is de motor van de wereldeconomie wel draaiende gebleven. Ik denk dat de Chinezen wat dat betreft hun eigen weg zullen kiezen. De financiële sector is een strategische sector. De financiële sector is altijd door de overheid gebruikt om politieke doeleinden te realiseren, industriepolitiek en dat zullen ze niet loslaten. Dat blijft gewoon een absoluut kenmerk van het Chinezen model. Staatsinterventie, staats eigenom in de financiële sector. Ze zullen wel dat die andere aanbevelingen, die bijvoorbeeld gaan over hoe ga je om met risico's en met externe schokken die groter kunnen gaan worden als je groeit en als de binnenlandse bestelingen belangrijker worden. Ik denk dat ze daar wat iets mee gaan doen. En met name het hele framework van toezicht, systeemtoezicht, niet alleen maar individueel toezicht, maar systeemtoezicht, daar zullen ze de komende jaren een verbetering gaan doorvoeren.