 Halfstuk 1 van Micheel Strogoff De Corrie van de Tzaar. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leeuw. Micheel Strogoff De Corrie van de Tzaar door Jules Verne. Halfstuk 1. Een feest in het Nieuwe Palijs. Sire, al weer een depeche. Vanwaar? Van Tomsk. Is de telegraafdaad voorbij de stad gebroken? Hij is zeer het gisteren gebroken. Zend van uur tot uur een telegram naar Tomsk generaal en dat met mij op de hoogte houden. Ja, Sire, antwoordde generaal Kiezoff. Deze woorden werden smorgens de twee uur gewisseld op het ogenblik dat het feest in het Nieuwe Palijs gegeven in volle gang was. Gedurende die sparee hadden de regimenten van Preobragenski en Paolowski de uitgezochte Polkas, Bazorkas, Skottisches en Walssen van hun rippeltwaar onophoudelijk gespeeld. De dansparen vermeligvulderden tot in het oneindige door de schitterende zalen van het Palijs, dat zich in de nabijheid van het oude Stenen huis bevond, waarin eer tijds zoveel verschrikkelijke dramas hadden plaatsgehad en waarin de echos deze nacht ontwakten om de tonen van de muziek der kwadrijes te doen weerkaatsen. De hoofdmaatschalk werd trouwens zeer goed in zijn moeilijke taak terzijdige staan. De grootforsten en hun adjudanten, de kamerhieren van dienst, de officieren van het Palijs bestuurden en regelden zelf te dansen. De grootforstenen, met diamanten bedekt, de staatsdame zingale kostuum, gaven wakker aan de vrouwen en de hoge militaire en burgerlijke beanten van de oude Witte Stenenstad, het voorbeeld. Ook toen het zijn tot de polonaise weer klonk, toen de genodigde van alle rangen aan deze gekandenseerde promenade deelnamen, die bij de plechtergeden van dienaart al het gewicht van de nationale dans heeft, bood het mengsel der met kant afgezette Japons en der met decoratie en versierde uniformen een onbeschrijflijk gezicht aan onder het licht van honderd cristallenkronen, dat de weerkaatsing de grote spiegel nog verdienvoudigde. Het was ook verblindend. Daarboven deed de grote zaal, de schoonste van het Nieuwe Palijs, aan die prachtige stoet van hoge personages en schitterend getoorde vrouwen een welverdiende eer aan. Het gewelf met verguld zo rijk versierd, die door de tijd reeds in weinig tof waren geworden, was als met vlikkerende sterren bezijd. De met goud gebouwde gordijnen, de portiëres, hulden zich in purperkleurige warme tonen, die op de afwisselende prachtige plooien der zware stof weerkaatsten. Door de beslagen glazen der broogvormige ramen verspreiden zich het licht, waarvan de zalen schitterden getemperd en als de weerkaatsing van een brand naar buiten en straks zeer af bij de duisterdis welke gedurende enige uren dit schitterend Palijs omhulde. Ook trok die tegenstelling de aandacht van de genodigden die niet meedansten. Als zij voor de ramen bleven stilstaan, konden zij enige torens vrouw onderscheiden, die hier en daar hun zeer grote schuidoebeelden aftekenden. Onder de gebeelthoude balcons zagen zij talrijke schildwachten, bedaard met het geweer op de schouder, heen en weergaan, een puntige helm als door een vuurpleum verseerd was, voortgebracht door het licht dat zich naar buiten verspreidde. Zij hoorde ook de stappende patrouilles die op de vierkante blauwe steenen met misschien nog meer juistheid op de maten diepen dan de voeten der dansers op de vloer der zalen. Van tijd tot tijd herhaalde zich het geroep der schildwachten van post tot post en soms mengde zich een trompet zijn met de akkoorden van het orkest en hierop zijn scherre torenen te midden de algemene harmonie. Lager nog voor de gevel zond het de zich donkere massas van de grote lichtkeros af door het licht van het nieuwe paleis gevormd. Het waren boten die een rivier afvoren waarvan de wateren hier en daar door het trillendschijnsel van enige vuurbakend verlicht het lage gedeelte der terrassen bespoelden. De voornamste persoon van het bal heidi het feest gaf en aan wie General Kiezoff een titel toegekend had voor verworsten bestemd was eenvoudig in een officiers uniform de jagers van de garde gekleed. Het was van hem geen gemaktheid maar de gewoonte van een man die weinig met pralerij opheeft. Zij kleding stak dus af bij de prachtige kostuums om hem heen en zelf vertoonden hij zich meestal zo te midden van zijn geleiden bestaande uit georgiers, kozakken, legeers en schitterende escantrons in de prachtvolle uniformen van de koukasses uitgedost. Dit personage, groot van gestalte, met een vriendelijk uiterlijk, een kalm gelaad, toch met een voorhoofd dat zorgen verriet, ging van de ene groep naar de andere, maar sprak weiner en scheen zelfs slecht een flauwe aandacht te wijden met zij aan de vrolijke gesprekken de jongen genodigden het zij aan de meer ernstige der hoge staatsambtenaren of der afgezanden die bij hem de voortnaamste staten van Europa vertegenwoordigden. Twee of drie deze scherpzinnige diplomaten, gelaadkundigen van beroep, hadden wel gemeend op het gelaad van hun gastheer enig teken van ongerustheid op te merken, waarvan de oorzaak hun ontsnapte. Doch geen enkele zou zich voor oorloofd hebben hem hierover te ondervragen. In alle geval wilde de officier de jagers van de garde ogertwijfeld geen zins dat de geheimen gedachten die hem bezig hielden het feest zou bestoren, die daar hij een die zelfzame volgste was aan wie bijna een gehele wereld zich gewend heeft te gehoorzamen, zelfs in gedachten, werden de genoegens van het bal geen ogenblik belemmerd. Gen. Kiezof wachtte even wel dat de officier, aan wie hij zo even de DPS uit Tomsk had meegedeeld en met bevel zou geven zich te verwijderen. Doch deze bleef het stilswijger bewaren. Hij had het telegram genomen, het gelezen en zijn gelaad werd hoe langer hoe zomberdig. Hij bracht zijn hand zelfs onwillekeurig aan het gevest van zijn degen en vervolgens aan zijn ogen die hij een ogenblik bedekte. Men zou gezegd hebben dat het schellenlicht hem smachten en dat hij de duisterd is zocht om beter tot zichzelf in te keren. Dus hen naar mij, daar Gen. Kiezof naar het venster geleidte hebben, zijn we eens de gisteren niet meer in verbinding met de Grootvast? Nee, zie je, het is de vrees dat de DPS's weldra niet meer over de Sibirische grenzen kunnen. Maar de troepen en provinciën van de Amur en van Irkutsk, als mededie van Tans-Bajkalië, hebben ooit rondvangen onmiddellijk naar Irkutsk opdrukken? Dit bevel is met het laatste telegram gegeven dat wij geen incijden van het meer Baikal hebben kunnen doen bereiken. Wat de Goeverdementen van Ginesië, van Omsk, van Semipatlatinsk, van Tobolsk bedreft, zijn we altijd nog met hen in rechtstreekse verbinding sinds het begin van de invoel? Ja, zie je, onze DPS's bereiken hen nog en we hebben op het ogenblik de zekerheid dat de tartaren niet tot over de Irtisch en de Albi voortgerukt zijn. En heeft men geen enkel bericht van de verrader Ivan Orgev? Geen enkel antwoorden generaal Kizov. De directeur van politie kan niet met zekerheid bevestigen of hij de grenzen over is of niet. Dat zijn zijn elementen dan onmiddellijk opgezonden worden naar Nininofgorod, naar Perm, naar Ekantarinenburg, naar Kazimov, naar Tyumen, naar Ichem, naar Omsk, naar Edlandsk, naar Koli van, naar Tomsk. Daar alle telegraafkantoren waarmee de draad nog in gemeenschap is. De bevelen van uw meistijd zullen ogenblikkelijk ten uitvoer worden gebracht, antwoorden generaal Kizov. Geen woord over dit alles. Na een teken van eerbide geïnstemming gegeven en een diepe buiging gemaakt te hebben mengden zich de generaal onder de menigte en verdied hij weldraad de zalen zonder dat zijn vertrek werd opgemerkt. Wat de officier betreft, hij bleef enige ogenblikken pijnzend en toen hij zich weer onder de verschillende groepen van militairen en staatswieden kwam mengen die zich op verschrijdende punten ter zaal had gevormd, had zijn gelaat al de kam te hernomen die hem een ogenblik verlaten had. Evenwel was het ernstige feit dat tot deze stelgewissel de woorden aanleiding gegeven had, niet zo onbekend als de officier de jagers van de garden en generaal Kizov meenden. Menspakker, weliswaar niet officieel, ja zelfs niet officieus over, wijlte tongen niet los waren, doch enige hoge personages waren van de gebeurtenissen die over de grens het plaats vonden min of meer juist onderricht geworden. In alle geval, het geen zijn misschien slecht ten naaste bij wisten waarover zij zich niet onderhielden zelfs niet tussen leden van het kooi diplomatiek, hierover spraken in stilte twee genodigden die zich op deze receptie in het Nieuwe Palijs, nog door uniform, nog door enige decoratie onderscheiden. Deze schenen vrij juist de inlichtingen ontvangen te hebben. Hoe, langs welke weg, door welke tussenkomst, wisten deze twee eenvoudige stervendingen het geen zoveel andere personages, zelfs de aanzienlijkste, ter nauwenoord vermoeden. Maar zou het niet kunnen zeggen, bezaten zij de graven van in de toekomst te zien, bezaten zij in zes de zintuig, dat in staat stelde verder te zien dan de begrens de blik van de mens rijdt. Hadden zij een bijzonder fijne reuk de zorgenheden op te sporen? Hadden hun natuur dan een andere gedaan te aangenomen, dankzij deze gewoonte bij hen een tweede natuur gewoorde om te leven van navorsing en doornavorsing. Men zou in verzoek ingebracht worden dat aanzenemen. Van deze beide mannen was de eerste een Engelsman, de andere een Fransman, beide lang en makig. Deze bruin als de zuidelijke bewoners van Provence, genen rosachtig als een gentleman van Lancashire. De Anglo-Nomandier, afgemeten, koud, flechmatisch, weinig bewegelijk en weinig spraakzaam, is geen niet te spreken of gebaren te maken dan wanneer een of vier losging die bij geregelde tussenpozen wekte. De Gallo-Romein, levendig, dachtel, drukte zich de gelijke tijd met de lippen, ogen en handen uit, twintig manieren hebben er om zijn gedachten terug te geven, de Anglo-Nomandier als derde eenschijnt te hebben, die onveranderlijk in zijn bruin hysteriotipeerd was. Dat verschil idatuur zou de minst opmerksame mens getroffen hebben, maar een gelaadkundige, deze twee vreemdelingen een weinig van daarbij beschouwende, zou de natuurkundige tegenstelling die hen kenmerkte, juist bepaald hebben door te zeggen dat zo de Fransman geheden al oog, de Engelsman geheden al oor was. Inderdaad was het gezichtwerktaak van de een bijzondere vermaaktheid gebracht. Het netvlies van zijn oog moet even gevoelig zijn als dat van die googelaars die een kaart herkennen alleen door vlug af te nemen of enkel door de plaatsing en de valse kaart die door niemand anders wordt opgemerkt. De Fransman bezat dus in hoge mate het geen men noemde, het geheugen van het oog. De Engelsman daarin tegens geen in het bijzonder geschapen te zijn om te luisteren en te horen. Was zijn gehoeiwerktuig eenmaal door de klankenen met hem getroffen, dan kon hij die niet meer vergeten. En na 10 jaar, na 20 jaar, zou hij zijn nog onder duizenden herkend hebben. Zijn oren hadden wel niet het vermogen zich te bewegen, zoals een der dieren die met grote gehoorschelpen voorzien zijn, maar daar de geleerden bewezen hebben dat de oren van de mens slechts bijna onbeweegelijk zijn, zou men kunnen beweren dat die van boven genoemde Engelsman door ze op te zetten en ze heen en weer te vreen zochten op te vangen op hun zelfs voor de natuurvorser bijna onmerkbare wijze. Het is nodig hier te doen opmerken dat deze voor maaktheid van gezicht en gehoor deze twee mannen in hun bedrijf uitstekend te pas kwam, want de Engelsman was correspondent van de Daily Telegraaf en de Fransman correspondent van... Van welk dagblad of van welk dagbladun dit zij hij niet, en wanneer men het hem vroeg, dan antwoorden hij vrolijk weer dat hij met zijn nichtman de lerne briefwisseling hield. In de werkelijkheid was deze Fransman onder een schijn van luchtigheid zeer slim en zeer scherpzinnig. Links en rechts praten ze, misschien om beter zijn lust om nieuws te vernemen te verbergen, liet er zich nooit uit. Zijn praatsucht zelfs diende hem tot zwijgen en misschien was hij meer geheimhoudend en omsichtig dan zijn collega van de Daily Telegraaf. En zo beide dit feest bijwonen, dat in het Nieuwe Palijs in de nacht van 15 op 16 juli gegeven werd, dan was het in hoedanigheid van dagbladschrijvers en tot grote stichting hun alesers. Het spreekt vanzelf dat deze bijne mannen volleiver voor hun zending waren, door onophoudelijk als vretten het spoor te volgen van het meest onverwachte nieuws. Niets schrikte hen af, midden zijn maar slaagden. Ze hadden de onverstoorberkige bloedigheid en de werkelijke stoutheid van lieden van het vak. Als wezelijke jockeys van de stipeljes van de jacht op nieuwstijdingen klommen zij over hagen, trokken zij rivieren over, spongen zij de hindernissen over met de weergeloze drift van volknoedpaarden die de eerste willen zijn of sterven. Overigens lieten hun dagbladut hun aan geen geld ontbreken als zijnde dit de zekerste, snelste en volmaakste stof die tot nu toe bekend is om nieuwstijdingen te bekomen. Wij moeten ook tot hun er eer bijvoegen dat geen van beide zich ooit met het bijzondere leven bemoeide en dat zij dan alleen werkten wanneer staatkundige en maatschappelijke belangen in het spel waren. In één woord zij oefenden het geen mensen dat enige jaren noemt, het grote staatkundige en militaire verslaggeverschap uit. Alleen zal men zien wanneer men ze van naar bijgades laat dat zij de meeste tijd een zondelingen manier hadden om de feiten te beschouwen en vooral hun gevolgen daar ieder van hen zijn eigen manier van zien en van waarderen had. Doordat het met hun vak ernst was en zij zich niet ontzagen wanneer het te pas kwam zou het lelijk geweest zijn hen hierover te laken. De Franse correspondent heette Azit Jodive. Harry Blant was de naam van de Engelse correspondent. Zij ontmoette ook kander voor de eerste keer op het feest in het Nieuwe Parleis waarvan zij hun dagblad en verslag moesten geven. Het verschil van hun karakter gevoegd bij een zekere jaduzide métier moesten hun vrij weinig genegenheid voor okander inboezemen. Evenwel vermeden zij okander niet en zochten veel leer okander wederkerig te polsen omtrend het nieuws van de dag. Zij waren, alles wel beschouwd, twee jagers op hetzelfde jachtveld met gelijke behoedzaamheid jagende. Het kinder ene miste kon door de andere geschoten worden en deze tot voordeel strekken. Ook hun eigen belang bracht mee en de gelegenheid waren okander te zien en te verstaan. Die avond lagen zij dus beide op de loer. Er was werkelijk iets in de lucht. Al waren het slecht een zwerm wilde eenvogels, zij als Sid Jolivet tot zichzelf, dan is het wel een schotwaard. De twee correspondenten geraakten dus gedurende het bal met okander in gesprek, enig ogenblikken nadat General Kiezoff zich verwijderd had en beproefden okander een weinig te polsen. Vremannische, separatief vet et charmant. Inderdaad, dit feest is betoverend, zij op een bemindelijke toon als Sid Jolivet, die met deze uitnemende Franse spreekwijzen het gesprek meende te moeten beginnen. Ik heb reeds geretelegrafeerd, Splendet, antwoorden Harry Bloedt Kool, die dit woord gebruikte, omdat het in het bijzonder elke soort van bewondering van de burger van het Verenigde Kodekrijk uitdrukt. Ik heb even wel gemeent, maar ik voegde als Sid Jolivet erbij, tegelijkertijd aan mijn nicht te moeten zijnen, uw nicht, herhaalde Harry Bloedt met verwondering, terwijl hij zijn collega in de reden viel, ja, hernam als Sid Jolivet, mijn nicht Madeline, met haar houd ik briefwisseling. Mijn nicht is garene, snel en goed onderricht. Ik heb dus gemeent haarten moeten zijnen dat ik gedurende het feest een zekere zon bereid op het gelaat van de voorst het menen te bespeuren. Wat mij betreft, hij is mij nogal schitterend voorgekomen, de herrie Bloedt, die misschien zijn gedag die hierom trend wilde verbergen. En natuurlijk heb je hem doen schitteren in de kolommer van de Daily Telegraph? Zeer zeker. Herinnert ge u meneer Bloedt, zij als Sid Jolivet, hetgeener te Zacrette in 1812 is voorgevallen? Ik herinner het mij, alsof ik er bij geweest was, meneer, antwoorden de Engelse correspondent. Dan zult ge wel weten, hernam als Sid Jolivet, dat te midden van een feest te zijn er eerig gegeven, met een keizer Alexander kwam meedelen, dat Napoleon de Niemen met de voorhoede van het Franse leger was overgetrokken. De keizer verliet even wel het feest niet en, ondanks de ernstige tijding die hem zijn rijk kon kosten, liet hij niet meer ongerustheid blijken toen generaal Kiezofer meedeelde, dat de telegraafdraden tussen de grenzen en het Goeverneement Irkutsk afgebroken waren. Ha, die bijzonderheid is u bekend? Ze is mij bekend. Wat mij betreft, ik zou moeilijk onwetendheid kunnen voorwenden, daar mijn laatste telegram tot Oedinsk gegaan is, merkte als Sid Jolivet met een zekere voldoening op. En het mijne slechtst tot Kasnoyarsk, antwoorde Harry Blans, met niet minder voldoening. Dan zult ge ook weten, dat oorders naar de troepen van Nikolevsk zijn gezonden. Ja, meneer, dezelfde tijd, dat men aan de kozakken van het Goeverneement door Bosk telegrafeerde lagen. Niet ze smear waren, meneer Blans, die maatregelen waren mij insgelijks bekend en geloofbaar, dat mijn lieve nicht mooi in een reeds iets wel vernemen zal. Precies, zoals de lezers van de Daily Telegraafd ook zullen vernemen, meneer Jolivet. Daar hebt ge het, wanneer men alles ziet, wat er omgaat. En wanneer men naar alles luistert, wat er gezicht wordt. Een belangrijke veldtog erop te volgen, meneer Blans. Dan is het wel mogelijk dat wij ons op een terrein zullen terugvinden dat minder veilig zou zijn dan de vloer van deze zaal. Minder veilig, ja, maar maar ook minder glad antwoorden als die Jolivet, die zijn collega tegenhield op het ogenblik dat deze achteruit gaande het evenwicht verloor. En hierop verlieten de beide correspondenten ook handig verheugd te weten dat de een de ander geen vlieg had afgevangen. Inderdaad, ze waren beide evengoed op de hochten. Op dit ogenblik gingen de deuren der aan de grote zaalblenden de zalen open. Daar stonden verschijnen zeer grote, prachtig gedeckte tafels met kostbaar porcelijn en gouden vaatwerk in overvloed voorzien. Op de tafel die in het midden stond, en voor de prinsen en prinsessen en de leder daar diplomatiebestemd was, schitterde een zeer kostbaar middenstuk uit de Londonse fabrieken afkomstig. En rondom dit meestelstuk van goud glinstelden onder het licht der Christalle Kronen de duizend stukken van het bewonderenswaardigste service dat ooit de fabrieken van Severe verlaten had. De genodigde van het nieuwe palijs beguiven zich nu naar de zalen van het Soekpe. Op dit ogenblik nader de generaal Kiezoff, die binnenkwam schiel ik de officier der Jagers van de Garde. Wel, vroeg deze driftig, zoals hij de eerste keer gevraagd had. De telegrammen gaan niet verder dan een courrier terstond. De officier verliet de grote zaal en ging in een grote kamer daarnaast. Het was een werkvertrek, zeereenvoudig met oude ijkenhouten meubels gemobileerd en gelegen in één der hoeken van het nieuwe palijs. Aan de muur gingen enige schilderijen. Onder andere verschijnen de doeken van Horace Verne. De officier opende driftig het fenster alsof er geen zuurstof meer in zijn longen aanwezig was en ging op een ruimbalkon de zuivere lucht genieten die men in een heerlijke nacht van de maand juli in adem. In de helderen maneschijn zag hij in verstrekte ruimte zich afronden, waarin zich twee hoofdkerken, drie palijzen en een tuighuis verhiven. Rondom die omwalling tekenen zich duidelijk drie steden af. Kitai Gorot, Beloi Gorot en Zimli Amoy Gorot. Onmeterlijke Tachtaarse, Europese en Chinese wijken die door de Minaretts, de torens van 300 kerken met groene koepeldaken waarop een zilveren kaarsprijkte beheerst werden. Een kleine rivier met kronkelende loop weerkaatsde hier en daar de stralen van de maan. Het geheel vormde een merkwaardig mozaïk van verschillende geverfde huizen, samengevat als in een uitgestrekte lijst van 10 meilen. Deze rivier was de Moskova. Die stad was Moskou. De hekteruimte was het Kremlin en de officiërde jagers van de Garde die met overhoekande geslagen armen met een pijzend gelaad onverschillig naar het gedruis luisterden dat zich uit de Deuropoleis over de oude Moskovische stad verspreiden was de Tzaag. Einde van hoofdstuk 1 Hoogstuk 2 van Micheel Strogoff de Corrie van de Tzaag Deze LibriVolksopname is vrij van oudteursrechten. Opdame door Bart De Leel Micheel Strogoff de Corrie van de Tzaag door Jules Verne hoofdstuk 2 Russen en Tartaren Dat de Tzaag zo onverwacht de zalen van het Nieuwe Palijs verlaten had, op het oogblik dat het feest dat hij aan de burgerlijke en militaire autoriteiten van Moskoch gaf in volle glans was, kwam daarvan dan dat ernstige gebeurtenissen toen aan gedenzijden van de Oorau plaatshallen. Er viel niet meer aan te twijfelen en duurde inval de Siberische Provinciën aan het Russische bestuur dreigde te ontrukken. Aziatisch Rusland of Siberië beslaat een oppervlakte van 560.000 meilen en telt ongeveer 2 miljoen inwoners. Het streekt zich uit van het Oorau gebeurten dat het van het Europese Rusland schijt tot de kusten van de Stille Zuidzee. Ten Zuider-Turkistan en het Chinezenrijk tenoorden de IJssee en de Zee van Kara en de Zee-Straat. Het is verdeeld in de groevenementen of provinciën namelijk Tobolsk, IJsseeik, Irkutsk, Omsk en Jakutsk. Het bevalt tweede strikten Okotsk en Kachatka en bezit twee landen tegenwoordig aan de moscovische heerschapij onderworpen het lander Kirgisen en het lander Chukches. Deze uitgestrekte steppen die meer dan 110 graden van het westen naar het Oost te beslaan is een kolonie voor ministerigers en een barringsoord voor hen die door een oecaze tot uitzettingzijd veroordeelt. Twee governors vertegenwoordigen de opgebacht van de tsar in dit uitgestrekte land. De eenhoud zijn van blijfde Irkutsk de hoofdplaats van Oost-Siberië de andere te Tobolsk de hoofdplaats van West-Siberië de rivier Tjuna een never rivier van de IJssee schijt deze beide Siberiën. Geen spoorweg doorloop nog metelijke vlakten waarvan enige wezenlijk buiten gewoon vruchtbaar zijn. Geen spoor staat de kostbare mijnen ten dienste die de Siberische grond meer onder dan boven zijn oppervlakten rijkmaken. Men reist er in Tarentas of in Talega des Somas in Sleden des Winters. Een enkelige meenschap bestaat er tussen de westelijke en oostelijke grenzen van Siberië door middel van een draad die meer dan 8.000 versten 36 kilometer lang is. Vanaf de oer al gaat hij over Ekaterinburg Kerstin Moe Tyumen Ichem Omsk Elamsk Kodifan Tomsk Kastnojarsk Nendi Udinsk Irkutsk Verknee Enreken 6 hobbels en 19 kopeken voor elk woord dat tot zijn uiterste grens geseind wordt. Van Irkutsk gaat een zijlijn naar Kyatka op de Mongolse grenzen en vandaar brengt de post tegen 30 kopeken per woord de tijdingen in 14 dagen naar Pekingover. Deze draad nu tussen Ekaterinburg en Nikolevsk was afgesteden eerst aan geluidzijden van Tomsk en enige uren later tussen Tomsk en Kelivan. Daarom had het zaag na de mededeling die generaal Kizov hem voor de tweede mel gedaan had sterst met deze enkele woorden geantwoord. Een courrier, ter stot. Het zaag stond enige ogenblikken onbewegenlijk aan het fenster van zijn werkkamer toen de kamerdieners opnieuw de duren openden. De grootmeester van politie verscheen op de drempel. Het reed binnen generaal, zei het zaag kort af en zegt me al wat geen weet van Irvan Ogarev. Het is een uiterst gevaarlijk man, Sire. Antwoordde de grootmeester van politie. Hij had rang van Kolonel? Ja, Sire. Het was een schander-officeer. Sire schander, maar onmogelijk te beheersen en van een toomeloze eerzucht die voor niets terugdijnste. Hij heeft zich opeens met kruipereien ingelaten en toen een zij door de grootforst van zijn rang ontzet en vervolgens naar Siberië verbannen. Op welk tijdstip? Twee jaar geleden. Na zes maanden in ballingschap geweest te zijn heeft u over mijn tijd in Gennade geschonken en is hij in Rusland teruggekomen. En is hij seder dat tijdstip niet naar Siberië teruggekeerd? Ja, Sire, hij is er teruggekeerd. Toch, dit wel vrijwillig, antwoordde de grootmeester van politie. Hij voegde er bij, op enigszins zachtere toon. Er was een tijd, Sire, dat wanneer men naar Siberië ging is, kwam. Wel nu, zolang ik leef, is en zal Siberië een land zijn waaruit men wel terugkomt. Het zaar had het recht, deze woorden, met een wezenlijke trots uit te spreken, want hij heeft dikwoord door zijn vergevingsgezindheid getoond, dat het Russe zerechtvaardigheid wist te vergeven. De grootmeester van politie antwoordde niet, toch, het was klaarblijklijk dat hij niet van halve maatregelen hield. Volgens hem mocht niemand echt overschrijden, die er eens door de syndarmen was overgezet. Onder de nieuwe regering was het nu niet meer zo en de grootmeester van politie betreurde dit tenzeerste. Hoe? Geen levenslange verbanding meer voor andere misdaden dan die gepleegd tegen het gemeenerrecht. Hoe? Die politieke ballingen kwamen van taboos, van Jakutsk en van Irkutsk terug. Waardelijk, de grootmeester de politie aan de autocratische besluiten gewend, kon de wijze van regering niet goedkeuren, doch hij zweeg, totdat het Saar hem opnieuw ondervroeg. De vragen lieten zich niet wachten. Is Ivan Agarev vroeg de Saar niet een tweede maal in Rusland teruggekeerd na die reis in de Siberische provincie, een reis waarvan het ware doel onbekend is gebleven? Hij is er teruggekeerd. Hij zei dat die terugkeer heeft de politie zijn spoor verloren? Nee, Sire, want een veroordeel dacht echt wezenlijk gevaarlijk van de dag af dat hem geen nade geschonken is. Het voorhoofd van de Saar fronste zich een ogenblik. Wel ligt vreesde de grootmeester van politie te ver gegaan te zijn, aligwel zijn halstarigheid in zijn denkbeelden tenminste gelijk stond met de grenseloze verknochtheid die hij voor zijn meester koesterde. Docht de Saar, deze zijdelingsverwijten aangraande zijn binnenlandse politiek minachtende, vervolgde kort af de reeks zijn vragen. Daar was hij van ook daar even het laatst. In het groevende bend Pern in welke stad, in Pern zelf. Wat voerde hij daar uit? Hij scheed naar niets uit te voeren en zijn gedrag gaf niet de minste aanleiding tot verdenking. Stond hij niet onder toezicht naar hoge politie? Nee, Sire, wanneer heeft hij Pern verlaten? Omstreeks de maand maart. Om wij naartoe te gaan, dat is mij niet bekend. Ik zei dat dit tijdstip weet mij niet waar hij gebleven is. Dat weet mij niet. Nu, ik weet het. Antwoordde het Saar. Nameloze berichten die niet door de bureau's van politie gegaan zijn, zijn mij toegezonden en volgens de feiten die op het ogenblik aan genen zijn de grense plaatsschrijpen, heb ik alle reden te geloven dat ze juist zijn. Wil u meis tijd hiermee zeggen, riep de grootmeester van politie uit, dat hij van ook haar taartaren? Ja, generaal, en ik zal u vertellen het gegeen hij niet weet. Ivan Ogerev, na het government Pern verlaten te hebben, is het oer al gebergte overgetrokken. Hij is Siberië binnengedrongen in de Kyrgische steppen en hij heeft beproefd te zwerven de stammen in de opstand te brengen. Hij is toen weer naar het Zuider getrokken tot in het Freie Turkistan. Daar, in de Granaten Bokara, ze horten in de Siberische provincie te doen binnendringen en een algemene inval in het Russische Rijk in Azië uit te locken. De beweging is heimelijk op touw gezet doch ze is als een bliksemslag uitgepast en op het ogenblik zijn de wegen en middelen van verkeer tussen West en Oost-Siberië afgesteden. Daarin boven wil Ivan Ogerev doorstunde naar Vraak een aanslag op het leven van mijn broeder doen. Dat zaar had zich al praten heen en weer. De grootmeester van politie antwoordde niet toch hij zei tot zichzelf dat ten tijde toen de Kijsters van Rusland nooit gratie aan een bandeling schonken de plannen van Ivan Ogerev zich nooit zouden hebben verwezerd. Enige ogenblikken verliepen gedurende welke hij het stilswijgen bewaarde. Vervolgens de zaar naderende die zich in een leunenstoel gewarpen had. Uw majesteit, zei hij, heeft zonder twijfel beveilig gegeven die inval uit de slaan? Ja, antwoordde de zaar. Het laatste telegram dat Nini Oedins heeft kunnen bereiken, heeft de troepen van het Goeverdement Yenisysk, Irkutsk, Iakutsk, die de provincie van de Amur en van het Meer Baikal in beweging moeten stellen. Tegelijkertijd trekken de regimenten van Firm en van Nini Novgorod en de grenskozakken met geforceerde mars naar het Oerhal-geberten op toch oogelijke goed en verschijtende weken verlopen al voor een zijsig door de Tartarse kolonnen kunnen bevinden. En is de broeder van uw majesteit, zijn de Kijsselijke Hoogheid te grootvost op het ogenblik afgezonderd in het Goeverdement Yenisysk niet meer in rechtstreekse verbinding met Moskool? Nee. Maar hij moet toch door de laatste depessies weten welke maatregelen uw majesteit genomen heeft en welke hulp hij te wachten heeft van de Goeverdementen die het dicht bij dat van Yenisysk gelegen zijn. Hij weet ze ook, antwoordde het zaar, maar hetgeen hij niet weet is dat Yvan Ogerev tegelijkertijd dat hij de rol van oproerding speelt ook die van verrader vervult en dat hij in hem een persoonlijke en verbitterde vijand heeft. Aan de grootvost heeft Yvan Ogerev zijn eerste ongenade te danken en het ergste van alles is dat hij die man niet kent. Het plan van Yvan Ogerev is dus om zich naar Irkutsk te begeven en daar, onder een valsche naam zijn diensten aan de grootvost aan te bieden. Na zijn vertrouwen gewonnen te hebben en wanneer de tartaren Irkutsk zal het berend hebben, zal hij de stad overleveren en met haar mijn broeder, wie in het leven rechtstreeks bedreigd is. Dit weet ik door mijn berichten. Dit weet de grootvast niet en dit moet hij weten. Wel nu Sire, een schander, moedig courier, ik wacht hem. En hij moet spoed maken, voegde de grootbeester van policeer bij, de oorloof bij erbij te voegen Sire, Siberia is een land dat gunstig voor oproeren is. Welke hiermee zeggen generaal dat de ballingen met de vijand gemeente zaak zouden maken, riep dit zaar uit, die bij deze verdachtmaking van de grootmeester van politie zichzelf niet meester was? Dat uur mijstaat het mij niet in kwaarde duiden, antwoorden stamelend de grootmeester van politie, want zijn ongerustheid heeft deze gedachte ingegeven. Ik houd de badelingen toch voor Varelands lievender, hij nam het zaar. Er zijn in Siberia andere veroordeelden dan die welke het woord staat kunnig vergrijpend verbannen zijn, antwoorden de grootbeester van politie. Die boosdoeners, oh generaal, wat die betreft, ik laat ze aan u over. Het is het uitvaarser van het mensdom. Ze behoren tot geen land. De opstand of die voor de inval maar tegen Rusland, tegen dat land dat de badelingen nog eens hopen weer te zien en dat zij zullen weer zien. Nee, nooit zal een Rus met een tartaars samenspannen om al was het bij een uur de moscovitische markt te verzwakken. Het zaar had gelijk aan de vaderlandsliefde van hen die de staatkunde slecht duidelijk verwijderd hield te geloven. De vergevensgezindheid die de grond was van zijn gerechtigheid wanneer hij zelf daarvan de zeer verzachte de maatregelen die hij genomen had in de toepassing de Oecazen eer tijd zo verschrikkelijk waren voor hem een waarborg dat hij zich niet kon vergissen. Maar ook zonder dit machtige bestand wil tot steun van de inval der tartaren waren de omstandigheden zeer ernstig, want het was de vrezen dat de kirgische bewolking zich bij de vijand zou aansluiten. De kirgissen zijn in drie horden verdeeld. De grote, de kleine en de middel horde die een bevolking van 2 miljoen zielen uitmaken en omtrend 400.000 tenten bewonen. Van deze verschillende stammen zijn enige onafhankelijk, terwijl andere de oppermaatschappij erkennen het zij van Rusland, het zij van de Gannaten Giva, Gokhand en Bokara. Namelijk de geduugdste opperhoofdend van Turkistan. De middelhoorde is de rijkste en tegelijk de aanzienlijkste en haar legeplaatsen bestlaan de gehele ruimte gelegen tussen de Sarasu, de Irtisch, de Boven-Ijim en het Meer Hadisang en het Meer Akzakal. De grote horde die de geweste bewoond gelegen ten westen van de middelhoorde, streekt zich uit tot de guvernementen Omsk en Tobolsk. Indien dus die kirgische bevolking in opstand mochten geraken, dan zou dit de bemachtiging van Asiatisch Rusland ten gevolgen hebben en allereerst de afscheiding van Siberië in Issy. Het is waar dat deze kirgissen zeer onbedreven in het oorlog voeren geen geregelde soldaten zijn met veel eer plunderaars die desnacht de caravanen aanvallen. Gelaar die heer Levchin gezegd heeft een gesloten front of een karee goede infantorie kan een 10 maal taalrijker massa kirgissen het hoofd bieden en een enkel stuk geschut kan er een ontzettende menigte van vernielen. Goed, maar dat karee goede infantorie moet toch altijd nog in het opgestalen land aankomen en moeten de vuurmonden uit de geschutparken de Russische provincie vervoerd worden die 2 uit 3.000 wersten verwijderd zijn. Nu zijn uitgenomen de rechtstreekse werk die Ekaterinemburg met Irkutsk verbindt de steppen dik was moerasig niet gemakkelijk begaanbaar en verschillende weken zouden er zeker nodig zijn om de eusische troepen in staat te stellen om daar te horen terug te slaan. Omsk is het middelpunt de militaire organisatie van West-Siberië die bestemt is die kirgische bevolking in bedwang te houden. Daar zijn de grenzen die deze tendelenonderworpen zwervende volken meer dan eens geschonden hebben en aan het ministerie van Oorlog had men alle reden te geloven dat Omskreed zeer bedreigd werd. De line de militaire kolonien namelijk van die kozakkenposten die van tot Semipalatins geesceloneerd zijn moest op verschillende punten doorgebroken zijn. Nu was het de vrezen dat de grote sultans die over de kirgische districten in het bewind voeren de heerskapijderd dachtaren muzelmannen gelijk zei vrijwillig aangenomen of er zich gedwongen aan onderworpen hadden en dat bij de vrevel door de dienstbaarheid tevoorschijn geroepen zich nog de haat zou voegen veroorzaakt door de vijandige verhouding van de Gohamedaanse godsdiensten. Zeer dat lang inderdaad zochten de tartaren van Turkistan en voornamelijk die van de Ghanathen Bokhara, Giva, Gokland, Kondous, de kirgische horde aan de moscovische heerskapijten ontdrukken, zodoor geweld als door overreding. Enig woorden slechts over deze tartaren. De tartaren behoren meer in het bijzonder tot twee afzonderlijke rassen, het kalkasische ras en het kalkasische ras. Het kalkasische ras dat, zoals Abel de Remusa gezegd heeft, als de schoonheidsdieper van het Europese ras beschouwd wordt bestuidt het Turken en Persen. Het zuivermongolse ras bevat de Mongolen, Mansous en Tibetanen. De tartaren die toen het russische rijk bedreigden waren het wel een kalkasische oorsprong en bewonen meer in het bijzonder Turkistan. Dit uitgestrekte land is in verschillende staten verdeeld die door Kaans gereageerd worden, daar vandaan de benaming Kanaten. De voedaamste Kanaten zijn die van Bokkara en Gokland, van Kondous enzovoort. Op dit tijdstip was het belangrijkste en geduchtste Kanat dat van Bokkara. Rusland had reeds verschijtende malen tegen zijn opperhoofd een oorlog gevoerd die uit een persoonlijk belang en om hen van Yük te doen verwisselen, de onafhankelijkheid die er gier in gesteund hadden tegen de moscovitische heerschappij. Overhoofd veel verkan drukte de voetstappen zijn er voorgangers. Dit kanat Bokkara strikt zich van het noorden naar het zuiden uit tussen de 37e en 41e graad door de Breten en van het Oosten naar het Westen tussen de 61e en 66e graden oostenlengte over een oppervlakte van ongeveer 10.000 vierkanten meilen. Mentelt in deze staat een bevolking van 2.500.000 een leger van 60.000 man in tijd van oorlog tot het Drievoudige gebracht en 30.000 ruiters. Het is een land rijk en voortbringslos uit de dieren, planten en delfstoffen rijk en dat door de toetreding de provincie in Balk, Aukkoi en Meemane vergrotisch geworden. Het heeft 19 aanziendijke steden. Bokkara omgeven door een muur van meer dan 8 Engelse meilen in omtrek en door torens gededigd een beroemde stad vermaakt door de Avicene en andere geleerden dertiende eeuw wordt als het middelpunter muzelmanse geleerdheid beschouwd en gerangschikt onder de beroemdste steden van middel Azië. Samarkand, waar zich het graf van Tammerland bevindt en dat beroemde paleis waar men die blauwe steen bewaart waarop elke nieuwe kaan bij zijn trouwensbeklimming moet gaan zitten wordt door een buitengewoon een muur in een owaazes gelegen die door een morass omringt is vol schildpadden en hagedissen is bijna onneembaar. Tchachoy wordt door een bevolking van bij de 20.000 sillen verdedigd eindelijk vormen Katakogan Noorata, Jiza Paikande, Karakul Kusaar enzovoort een net van steden die moeilijk te bedwingen zijn. Dit kanaat Bokkara door zijn steppen beschermd, afgezonderd door zijn steppen is dus een wezenlijk gedurte staat en Rusland zou genootzaakt zijn dertegen belangrijke strijdkarten over te stellen. Het was nu de eerzuchtige en woeste veelvraag die in dat gedeelte van tartareien regerde. Geruchsteund door andere kaans voornamelijk die van Goklands en van Kondous vrede en rovzuchtige krijgslieden altijd klaar om aan ondernemingen en sterke natuurlijken neiging hebben, geholpen door al die opperhoofden der horden van Middle-Asie had hij zich aan het hoofd geplaatst van die inval waarvan Ivan Ogarev de ziel was. Die verrader, eventueel door zinneloze eerzucht als door haat gedreven had de beweging der troepen zo geregeld dat hij de grote, ciberische weg had afgesneden. Het was waardelijk dwaars van hem te menen het moscovische rijk tot wijken te kunnen brengen. Overloot had er een meer, dit is de titel die de kaans van Bokara aannemen, zijn horden over de russische grenzen gejaagd. Hij was in het Goevernement van Semipalatins gevallen en de kozakken die zich op dat punt in klein aantal bevonden, hadden voor hem moeten wijken. Hij was voorbij het meer Bacach voortgewerkt, op zijn doortwoord de kirigische bevolking medeslepende. Al plunderende, verwoestende in dienstnemende degene die zich verkoopten en gevangen neemende hendi-weerstandboden, rukte hij voort van stad tot stad, gevoort door die naastleep van een Oostersforst die men zijn hofhouding zou kunnen noemen, zijn vrouwen en stafelen en zulks met de onbeschaamde driestijd van een nieuwe wetser Cengiz Khan. Wij bevond hij zich op dit oog een blik. Tot hoe ver waren zijn soldaten voortgerukt op het uur dat de tijden van de inval te Bosco aankwam. Op welk punt van de oorschappen moeten wijken? Men kon het niet te weten komen. Het verkeer was afgebroken. Was de draad tussen Kodivan en Tomsk door enige veldondekkers van het Tartaarse leger vernieuwd geworden of had de emeer de provincie van Yenise Isk bereikt. Was heel westelijk Neder-Siberia in opstand, strikte zich de opstand reeds tot de Oostelijke gewesten uit. Men kon het niet zeggen. De enige werkzame kracht die nog door de gestringheid van de winter nog door de brandende hitte van de zomer kan tegengehouden worden die met de snelheid van de blik vliegt, de elektrieke stroom namelijk kon niet meer door de steppen heen snellen. En het was niet meer mogelijk de grootforst in Irkutsk opgesloten voor het gevaar te waarschuwen waarmee het verraad van Ivan Ogarev hem bedreigde. Een courier alleen kon de afgebroken stroom vervangen. Die man zou een zekere tijd nodig hebben om 1200 worsten 5523 kilometer af te leggen die Moskou van Irkutsk scheiden. Om door de gelederen der oproelingen en der overweldigers heen te komen moest hij, om zo te zeggen de gelijk een bovenmenselijke moed en een bovenmenselijk verstand ontwikkelen. Maar met een goed hoofd en een moeilijk hart komt men ver. Zal ik dat goede hoofd en dat moeilijk hart vinden, vroeg dit op. Einde van hoofdstuk 2 hoofdstuk 3 van Michael Strogoff de courier van de tsar. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel Michael Strogoff de courier van de tsar door Zilverde, hoofdstuk 3 Michael Strogoff De deur van het kijselenvertryk ging wel eraan open en de Kamertinaard diende General Kiezoff aan. En de courier, vroeg dit hij is daar siren, antwoordde General Kiezoff. Gehebte geschikte man gevonden? Ik durre voor hem instaan siren. Was hij van dienst op het paleis? Ja siren. Kent ge hem? Persoonlijk en meermalen heeft hij met goede uitslag moeilijke zendingen vervuld. In het buitenland? In Siberië zelf. Waar is hij vandaan? Van Omsk. Het is in Siberië. Zander moedig? Ja siren. Hij bezit al het geen nodig is om te slagen daar waar anderen misschien schipruk zouden leiden. Zijn ouderdom? Dertig jaar. Is het een krachtvol man? Siren, hij kan tot het uiterste, koude, honger, dorst en vermoeienis uitstaan. Hij heeft al een ijzeren bestel. Ja siren. En een hart? Als gecout zo eerlijk. Hij heet Micheal Strogoff. Is hij gereed om te vertrekken? Hij wacht in de zelden garde de bevelen van uw majestijd. Laat hem binnenkomen, zei de tsar. Enige oog omlikken daarna trat de courier Micheal Strogoff het keizelijk vertrek binnen. Micheal Strogoff was een sterk jong man, groot van gestalte, met brede schouders en brede borst. Zijn groot hoofd droeg de schone tot het kalkaarsische ras. Zijn goedzamen gevoegde ledematen waren even zoveel hefbomen geschikt tot het uitvoeren van zwaar werk. Deze schone, stevige en flinke jongenman had men niet gemakkelijk tegen zijn zin uit de werk doen gaan, want had hij eenmaal zijn beide voeten op de grond gezet, dan schenend als als zij er ingewordeld waren. Op zijn van boven vierkant hoofd, boven zijn breed voorhoofd, krolde Wildrich Haag, toen zijn moscovische muts uitkwam. Wanneer zijn gelaad, dat gewonelijk bleek was, een zekere blos aannam, was het enkel door een sterker kloppen van zijn hart dat zijn bloed sneller dit omlopen. Zijn ogen waren donkerblauw, met een oprechte, vrije en rustige blik, en zij schitterden onder een boog bij de licht ingetrokken wenkbrowspieren van een verheven moed getuigden. Van die moed, zonder toren, de helden eigen, zoals de geluidkundigen zeggen. Zijn grootte, naar onderbreed toelopende neus, beheerste een welbesneden mond, met de een weinig vooruitstekende lippen van de mens die edelmoedig en goed is. Michel Storgoff had het gestel van een vastberaden man die spoedig zijn besluit neemt, die in de onzekerheid zijn nagoos niet afbeid, die bij twijfelding zich niet achter de oor krupt, die in besluitenloosheid niet stampvoetend heen en weer loopt. In de jaren, als in woorden, wist hij onbeweegelijk te staan als een soldaat voor zijn meerdere, toch als hij liep, toonen zijn gang een grote ongedwongenheid aan, een opmerkelijke netheid van bewegingen. Het ging tegelijk het zelfvertrouwen en de levendigheid van zijn geest aantoonden. Het was één van die mannen via hand, vol van de gelegenheidshaar en schenen te zijn. Een zinnebeelde gezichtswijze die enigszins gedwongen is, was gekeken in een netten militaire uniform die veel overeen kwam met die de officieren van de jagers tepaard wanneer zij teveelden zijn. Lazen, sporen, halfnouwsluitende pantalon pels met bond afgezet en versierd met gele nestels op een bruine grond. Op zijn brede borst prijkte een ridderorde en verschillende medailles. Miguel Strogoff behoorde tot het keurkorpscorriers van de taag en hij had daarin de rang van officier. Zijn gang, zijn gelaadstrekken, zijn gehele persoon deden meer in het bijzonder gevoelen en het zaar merkte dit ook er stond op dat hij een uitvoerder van bevelen was. Hij bezat dus, volgens de opmerking van de beroemde romansschrijver Tourganjev, één dier in Rusland meest aan bevelingswaardige hoedanigheden die tot de hoogste posten van het Poscovische Rijk voegd. Voorwaar, zo een man die reis van Moskou naar Irkuts dwars door een overheerd land goed komt en einde brengen, alle hinderpalen konden boven komen en alle gevaar kon trotseren, dan was het, meer dan iemand anders, Miguel Strogoff. Voor het welslagen zijn er plannen was het in zeer gunstige omstandigheid dat Miguel Strogoff het land dat hij zou doortrekken uitmuntend kende en dat hij er de verschillende tongvallen van machtig was, niet alleen omdat hij ook omdat hij van cyberische afkomst was. Zijn vader, de oude Peter Strogoff, sederd tien jaar overleden, bewoonde de stad Omsk, gelegen in het Goevenement van Dinaam en zijn moeder, Maria Strogoff, woonde er nog. Daar, tenminde der woeste steppen der provincie in Omsk en Tobolsk had de geduchten cyberische jager, zijn zoon Miguel, hard en ruw opgevoed. Peter Strogoff was jager van beroep, zowel somers als zwinters, zowel bij een kerkring hitte als bij een koude van soms vijftig graden onder nul liep hij over de verharde vlakte door kreupelbossen van lorke en berkenbomen. Door dennenwouden zette zijn vallen en beloede het kleine wild met het geweer en het grote met de gafel of het mes. Het grote wild was niet minder dan de cyberische bier, een ontsachwekkend en vereet dier waarvan de grote gelijk is aan die van de ijsbeer. Peter Strogoff had meer dan 30 bier in gedood. Dat wil zeggen dat de veertigste onder zijn steken gevallen was, en men weet wanneer men de jachtlegenden van Rusland geloven mag hoeveel jagers die tot de 39e bier gelukkig zijn geweest voor de veertigste bezweken zijn. Peter Strogoff had dus het nootlottige getal overschreden zonder zelf zijn lichte woont ontvangen te hebben. Zeedert dit ogenblik vergezelde zijn zoon Miguel toen elf jaar oud hem voor duurend op zijn jachten, droeg voor hem Martina, namelijk de gaffel terwijl hij alleen met het mes gewapend was. Op zijn veertiende jaar had Miguel Strogoff zijn eerste bier gedood, geheel alleen. Dat nog niets was, maar na hem geveel te hebben had hij de huid van het rezachtige dier tot de ouderlijke woning gesleept waarvan hij enige wedstern verwijderd was, hetgeen bij het kind een ongewone kracht aanduiden. Dat leven was van dat gevolg dat hij op de mannelijke leeftijd gekomen was te doorstaan, de koude, de hitte, de honger, de dorst, de vermoeienis. Het was zoals de jacote der noordelijke streken, een man van staal. Hij kon 24 uur zonder eten, 10 dachten zonder slapen blijven en wist zich te midden der steppen tegen de koude te beschutten daar waar anderen doodgevoren zouden zijn. Toegerust met de zintuigen van een buitengemene feindheid, geleid door het instinkt van een Delaware te midden der witte vlakte, vond hij wanneer de mist de gehele gezicht einde onderschepte, zelfs wanneer hij zich in het land der hoge breedte bevond, waar de poonlacht lange tijd heerst, zijn weg daar we anderen hun schreden niet hadden kunnen richten. Al de geheimen van zijn vader waren een bekend. Hij had geleerd zijn schreden te richten naar bijna onmerkbare tekens, namelijk de richting de ijskeegels, de ligging der dunnetboomtakjes, de grenzen van de gezicht eindig toevloeiden, het vertrapte gras in de wouden, nauwberkbare tonen die in de lucht zweefden, knallen in de verte, trekvogels in de bedeevelde lucht, duizenden bijzonderheden die als duizenden baken zijn voor hem die ze weten herkennen. Bovendien, gehart in de sneeuw, als een damacener kling in de wateren van Sirie, had hij in ijzeren gezondheid, zoals General Kizov gezegd had, en het geen niet een hart van goud. De enige hartstocht die Mieke al Strogoff bezat, was de liefde voor zijn moedig, de oude Maria, die nooit het oude huis daar Strogoffen te omsk aan de boorden van de irtisch had willen verlaten, daar wij de oude jagen en zij zo lang te samen leefden. Toen haar zoon haar verlieed, was het met een beklemd hart, door hij beloofde haar, elke keer als hij zoekst kon, terug te komen, een belofte die hij altijd was. En was besloten geworden, dat Mieke al Strogoff met zijn twindigste jaar in persoonlijke dienst van de Kijzer van Rusland zou treden, in het corpse couriers van de taag. De jonge Siberië, stoutmoedig, schrander, volleiver, met een goed gedrag, kreeg al dadelijk gelegenheid zich in het bijzonder op een reis naar de koukassers te onderscheiden, te midden van een moeilijk land, door enige woelige opvogers van de koukassers, gedurende een gewichtige zending die hem tot Petropolovski, aan de uiterste grens van Asiatisch Rusland in Kamchatka bracht. Gedurende deze lange reizen, sprijde hij wondervolle kooploedigheid, voorzichtigheid en moedtentoon, die hem de goedkuring en de gunst zijn er chefs verweefd en er kwam zeerspoedig voorraad. Van zijn verlof, waarop hij telkers naar deze verre zendingen met recht aanspraak had, verzamende werken, om zijn oudermoeder te gaan opzoeken, al was hij duizenden werksten van haar verwijderd en dan maakte de winter de wegen onbegaanbaar. Echter. En wel voor de eerste keer had Micheel Strokov, die het in het zuiden van het rijk Seerdruk had gehad, de ouder Maria in geen drie jaar teruggezien en die drie jaren waren voor hem drie eeuwen. Zijn reglementair verlocht zou hem nu over enige dagen toegestaan worden en hij had bekend de omstandigheden zich voordelen. Micheel Strokov werd dus dit zaar voorgesteld, geheel onbekend van het geen dezen van hem verwachten. Dit zaar, zonder tot hem het woord te richten, keek hem enige ogenblikken met een doordringende blik aan, terwijl Micheel Strokov volkomen onbeweegelijk bleef staan. Vervolgens keerde dit zaar zonder twijfel voldaan over dit onderzoek, na zijn schrijf tafel terug en aan de grootmeester plaats te nemen zerde hij hem zacht een brief voor die slechts enige regels bevatten. Dit zaar las de opgegeven brief nog eens met een buitengewonen opletten tijd over, tekende hem vervolgens na zijn naam te hebben laten voor afgaan door het woord beat-post-semu, welke betekenden het zijzo en het vaste forbindier de Russische keizels uitmaken. De brief werd toen in een omslag gedaan en met het keizelijke wapen verzeegeld. Aans opstaande gelasde Micheel Strokov te naderen. Micheel Strokov trot enigens gereden nader en bleef op dieel onbeweegelijk staan, gereed om te antwoorden. De zaar keek hem nog eens goed in de ogen. Vervolgens voeg hij met een afgemetestem uw naam Micheel Strokov sier. Uw graad kapitein bij het koopscorriers van de zaar. Gekend Siberië? Ik ben een Siberië. Gij zei het geboren? De omsk. Heb gij buurtverwandte te omsk? Ja, sire. Welke? Mijn oude moedig. De zaar staakte uit ogenblik de reeks zijn er vragen. Vervolgens de brief tonende die hij in de hand hields. Zij hier een brief, zei hij, die ik u gelast, u, Micheel Strokov, eigenhandig de grootvast de hand te stellen en aan niemand anders dan aan hem. Ik zal hem de hand doen? De grootvast is de Irkutsk. Ik zal naar Irkutsk gaan. Hij zal een land moeten doortrekken door oproelingen in opstand gebracht door tartaren overmeestert die er belang bij zullen hebben deze brief te onderscheppen. Ik zal het doortrekken. Gij moet u vooral wachten voor een verrader. Ivan Ogarev, die gewellicht op uw weg zult het moeten. Ik zal mij voor hem wachten. Gaat gij over omsk? Dat is in mijn weg zieren. Indien gij uw moeder gaat bezoeken dan loopt gij gevaar van herkent te worden. Gij moet uw moeder niet gaan bezoeken. Micheel Strokov aarzelde een ogenblik. Ik zal hij niet bezoeken. Zweer mij dat niets zal van mogen u te doen bekennen wie gij zei het nog waar gij heen gaat. Ik zweer het. Micheel Strokov herlaapt tot het zaag terwijl hij de brief aan de jonge courier overhandigde. Ik zal deze brief waarvan het behoud van geheel Siberië en misschien het leven van mijn broeder de Grootforst afhangt. Deze brief zal zij de keizelijke hoogheid de Grootforst overhandigd worden. Gij zult dus Irkoets bereiken, hoe dan ook? Ik zal Irkoets bereiken of omkomen. Ik heb er belang bij dat gij leeft. Ik zal leven en slagen antwoorden Micheel Strokov. Dit zaas geen vandaan te zijn kan me vertrouwen waarmee Micheel Strokov hem geantwoord had. Ga dan, Micheel Strokov, zei hij, ga voor God, voor Rusland, voor mijn broedig en voor mij. Micheel Strokov stoeg aan verlieed ogenblikkelijk het keizelijke vertrek en enige ogenblikken daarna het nieuwe paleis. Ik geloof dat ik er gelukkig in uw keuze geweest zei het generaal, zei dit zaag. Ja, Sire, antwoorden generaal Kiezof, en uw meistijd kan verzekerd zijn dat Micheel Strokov alles zal doen wat een man vermag. Het is een man inderdaad, zei dit zaag. Einde van halfstuk 3 Halfstuk 4 van Micheel Strokov de courier van dit zaag. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel. Micheel Strokov, de courier van dit zaag door Zilverne halfstuk 4 van Moskou naar Nisny Novgorod. De weg die Micheel Strokov tussen Moskou en Irkutsk ging afleggen was in afstand van 5200 worsten 5523 km Toen er nog geen telegraaf tussen het Uralgeberten en de Oostenlijke grens van Siberië bestond werd de dienst der De Pesjes door couriers verricht waarvan de snelste 18 dagen nodig hadden om zich van Moskou naar Irkutsk te begeven. Doordat dit was een zeldzaamheid en de reis door Asiatisch Rusland duurde gewoonlijk 4 a 5 weken als gewoon alle middelen van vervoerd de beschikking deze gezanten van dit zaag gesteld waren. Als een man die nog de koude nog de stil vreest had Micheel Strokov liever in het roewe winterseizoen gereist waarin men van de gehele weg van sleden kan gebruikmaken. De moeilijkheden aan de verschillende wijzen van verplaatsing verbonden zijn dan tendelen minder geworden doordat de onmetelijke steppen de sneeuw effen gemaakt zijn. Geen wateren meer om over te trekken. Overal de bevroren vlakke waterspiegel waarover de steden gemakkelijk en snel glijdt. Wel zijden dit jaar getijden misschien zeker een natuurverschijnselend te vrezen zoals voortdurende dikke mist buitengeminstrengen koude lange en vreestelijke sneeuwjachten waarin soms gehele karavanen omkomen. Het gebeurt ook wel dat wolven door de hongen gedreven duizenden bedekken. Doch beter zou het geweest zijn deze gevaaren te lopen, want in die harde winter zouden de tartarse overweldigers zich bij voorkeur in de steden gelegend hebben. Zouden hun stroopers niet de steppen afgelopen hebben. Zou elke troepenbeweging ondoenlijk geweest zijn en zou Micheel Strookhof zich gemakkelijk een weggebaans hebben. Doch hij had nog tijd, nog uur te kiezen. Hoe de omstandigheden ook waren, hij moest er zich in schikken vertrekken. Zodanig nu was de toestand die Micheel Strookhof duidelijk in zag en hij bereidde er zich op hem het hoofd te bieden. Voor eerst bevolte hij zich niet meer in de gewone omstandigheden van de courier van de Tsaar. Deze hoedanigheid moest zelfs niemand op zijn werk kunnen vermoeden. In een overmeesterd land weemelt het van Spionnen. Werd hij erkend, dan was zijn zending in gevaar gebracht. Ook toen hij hem een belangrijke som gaf hij voldoende moest zijn en deze in zekere mate gemakkelijk moest baken, had General Kiezoff hem geen schiftelijk bevel gegeven houdende deze vermelding Dienst van de Kijzer tot de seizoen bij uitnemendheid is. Hij meende dat het voldoende was hem te voorzien van een Podaroshna. Dit Podaroshna was gesteld te dame van Nikolaas Korpanov, koopman wonende te Irkutsk. Het machtigde Nikolaas Korpanov zich door één of meer personen te doen bij geleiden, wanneer het nodig art werd en buitenlien was het door een bijzondere aantekening geldig zelfs in geval de moscovische goedeur elk ander onderdan mocht verbieden Rusland te verlaten. De Podaroshna was niet anders dan een vrijbrief om postpijden te kunnen nemen doch Micheel Strookhoff moest er alleen van gebruik maken en diende vrijbrief geen gevaar opleverden zijn houdanigheid verdacht te maken. Dat wil zeggen, zolang hij zich op Europese bodem bevolkt. Uit deze omstandigheid volgde dus dat hij in Siberië dat is te zeggen, wanneer hij de opgestaarde provincie zou doortrekken aan de poststation niet als hier en meester zou kunnen gebieden nog zich voor andere paarden zou kunnen doen geven. Nog de vervoermiddelen voor zijn persoonlijk gebruik zou kunnen eisen. Micheel Strookhoff moest soks niet vergeten. Hij was geen Korea meer, maar een Nikolaas Korpanoff die van Moskou naar Irkuts kruisde en als Soudaner onderworpen aan alle mogelijke voorvallen van een gewone reis. Ongemerkte doortrekken en wel meer of minder snel. Plaats zijn een bestemming bereiken. Dit moest zijn doel zijn. Voor 30 jaar stond het geleiden van een aanzienlijk reiziger uit niet minder dan 200 kozakken te paard, 200 man voetvolk, 25 baskeerse ruiters, 300 kameden, 400 paarden, 25 wagens, 2 draagbare boten en 2 stukken geschut. Zodanig was het materiaal voor een reis door Siberië gevoorderd. Hij, Micheel Strookhoff, zou nog stukken geschut, nog ruiters, nog voetknechten, nog lastieren hebben. Hij zou per ruitaar of de paard gaan wanneer hij zooks kon, te voet wanneer hij te voet moest gaan. De 1400 eerste worsten 1493 kilometer tussen Moskou en de Russische grenzen leverde geen moeilijkheid op. Spoorweg, postwagens, stoomboten, postpaarden waren tot een idersbeschikking en bij gevolg ter beschikking van de courier van dit zaag. Dus, diezelfde morgen op de 16. juli niets meer van zijn uniform aanhebbende met een reiszak op zijn rug gekleed in een eenvoudig Russisch kostum een nauwslaatende korte rok met de traditionele gooidel van de muziek. Een weide broek, laar ze tot aan de knie met een riem vastgemaakt, begaf Michiel Ostrókov zich naar het station om de eerste trein te nemen. Hij droeg, zichtbaar tenminste, geen wapenen, maar onder zijn gooidel was een rivolver verborgen en in zijn zak één van die grote jachtmessen die het midden houden tussen Mess en Jatagan, waarmee een Siberisch jager en bear de buikwet open te snijden zonder zijn kostbare huid te beschadigen. Er waren veel reizigers aan het station te Moskou. De stations van de Russische spoorwegen zijn zeer bezochte plaatsen, zowel door toeschouwers als door vertrekkenden. Men houdt daar als een kleine beurs van nieuwstijdingen. De trein, waarin Michiel Ostrókov plaats nam, moest hem afzetten, de Nišný Novgorod. Daar eindigde op dit tijdsteep de spoorwerk die Moskou met Petersburg verbindende tot de Russische grenzen verdenkt zou worden. Het was in afstand van 400 werksten ongeveer 426 kilometer en de trein zou er 12 uren over doen. Michiel Ostrókov, eenmaal de Nišný Novgorod aangekomen, zou naar gelang der omstandigheden, het zijden landweg, het zijden stoomboten van de wol gaan nemen, ten einde zo spoedig mogelijk het Uroh-gebergte te bereiken. Michiel Ostrókov trekte zich in zijn hoek uit, even als een waardig burger die zich niet veel om de wereld bekommerd en die als slapende de tijd zoekt te doden. Even wel niet alleen in de coupé was, sliep hij slecht met één oog en luisterde met beide oren. Inderdaad was het gerucht van de opstand der kirgische horden en van de invalderch tartaren en weinig uitgelegd. De reizigers, met wie het toeval wilde dat hij de reis baakte, spraken er over, toch niet zonder enige omsichtigheid. Deze reizigers, evenals de meeste van hen die de trein vervoerde, waren kooplieden die zich tijdens de beroemde jaarmarkt van het Oerhoeven. Natuurlijk een zeer gemengd gezelschap, samengesteld het Joden, Turken, Kozaken, Russen, Georgiërs, Kalmuken en anderen, maar bijna allen de nationale taalsprekende. Men besprak het voor en tegen de gewichtige gebeurtenissen die aangenezijden van het Oerho gebergen de plaats vonden en deze kooplieden schelen te vrezen dat het russische groe van de ment zou genootzakt zijn enige beperkende maatregelen te nemen vooral voor de provincie, maatregelen waaronder de handel zeker zou leiden. Het moet gezegd worden deze zelfzuchtigen beschouderde oorlog dat we zeggen de onderdrukking van de opstand en de strijd tegen de inval slechts uit het oorpunt van hun betreigde belangen. De aanwezigheid van een eenvoudig soldaat gekleed in zijn uniform en bent weet hoe groot in rustant het gewicht van de uniform is, zou zeker voldoende geweest zijn om deze kooplieden de mond te snoeren. Zij werd in Micheel Strook als zich bevond deed niets de tegenwoordigheid van een militair vermoeden en de courier van het zaag, verplicht om onbekend te blijven was er de man niet naar om zich te verraden. Hij luisterde dus. Ben beweerd dat de thee door caravane aangebracht naar de hoogte gaat, zijn pers die te herkennen was aan zijn mut van AstraKam en aan zijn bruine tallwaard met brede plooien die door het vele vrijvend versleten was. O, de thee heeft niets van de dading te vrezen, antwoorden een oudiood met een nors gezicht. De thee die op de markt van Ninsi Novgorod komt, zou gemakkelijk naar het westen verzonden worden, maar dat zal het geval niet zijn met de tapijten van Bokara. Hoe dan? Ge verwacht dus een bezending van Bokara, vroeg de pers? Nee, maar een bezending van Sammerkant en zij is daarom destem meer bloot gesteld. Hoe kan men rekenen op verzendingen uit een land dat van de Giva tot de grenzen van China in Ninsi? Goed, antwoorden de pers. Wanneer de tapijten niet aankomen, dan veronderstel ik dat de wissels ook niet zullen aankomen. En de winst, God van Israel riep de kleine oud uit, reekend gediever niets. Krijpt gelijk, zijn de andere reiziger, de artikelen van middel-aasier lopen gevaren van op de markt te ontbreken, en dat zal ook het geval zijn met de tapijten van Sammerkant, even als de wol, antwoorden een russisch reiziger met het spot achtergelaten. Gezult u zelfs verschrikkelijk vetmaken als geze in aanraking brengt met uw talk. Geen lacht daarmee, en nam op een scherpe toon de koopman die zulke gekscheren weinig beviel. He, wanneer men zich de haren uit het hoofd trok, wanneer men in zak en as geen zitten, antwoorden de reiziger, zou dat de loop de zaken dan veranderen? Nee, even zo min als de prijs daar koop waren. Sammerkend had geen koopman zijn, en nam de kleine jood. Jongen, nee, waar de afstammering van Abraham. Ik verkoop nog hop, nog dons, nog honing, nog was, nog helpsaat, nog gezouten vlees, nog kaffejaar, nog hout, nog wol, nog lint, nog help, nog vlas, nog marokkijn, nog pelterijen, maar koopgeerg voegde pers, de reiziger in de reden vallende. Zo min mogelijk en alleen voor eigen gebruik antwoorden deze knip oogende. Dat is een grappenmaker, zei de jood, tot de pers. Of een spion antwoorden deze vluisterende, laat ons op onze hoede zijn en laat we niet meer spreken dan nodig is. De politie is tegenwoordig niet gemakkelijk, en men weet al niet met wie men reist. In een andere hoek van de coupé sprak men een beetje minder over handelsproducten, maar een weinig meer over de invaltig tartaren en over zijn droevige gevolgen. De Siberische paarden zullen wel opgeeist worden, zijn reiziger en het verkeer tussen de verschillende provinciën van Middle-Asieën zal zeer moeilijk worden. Is het zeker, vroeg hem zijn buurman, dat de kyrgizen van de middelhoorde gemene zaken met de tartaren gemaakt hebben? Men zegt het, antwoorden de reiziger zacht, maar wie kan zich vleien iets in dit land te weten? Ik heb horen spreken van het samentrekken van troepen op de grenzen. De kozakken van de don zijn reeds aan de straat tegen de kyrgizen optrekken. Indien de kyrgizen de ertisch afgezakt zijn, dan moeten weg naar Irkuts niet meer veilig zijn, merkten zijn buurman op. Trouwens, gisteren heb ik een telegram naar Kasluayges willen verzenden en het heeft niet door kunnen gaan. Het is te vrezen dat de tartaren binnenkort Oostelk-Siberië zullen afgesneden hebben. In een woord verandertje, en am de eerste sprekig, de kooplieden hebben reden van ongerust te zijn handel. Na de paarden opgeijsten hebben, zal men de boten, de wagens, al de middelen van vervoer op ijzen, totdat men over de gehele uitgestrektheid van het rijk geen stap meer zal mogen doen. Ik vreeseer dat die jaarmankt in Ninsi-Nofgerod niet zo schitterend zal eindigen als hij begonnen is, en dan de tweede spreker het hoofd schuddende. Toch de veiligheid en de onschendbaarheid van de Russe symbolen boven alles. De zaken zijn maar de zaken. Zo in deze kooperend onderwerp van de bijzondere gesprekken weinig verschil de, even zo was dit geval in de andere rijtuigen van de trein. Maar overal zou een opmerker een buitengewonen omzichtigheid waar genomen hebben in de gesprekken die de reizigers onder ookander wisselden. Wanneer zij zich somweilen op het gebied de feiten waarden, gingen zij nooit zover op de inzichten van het maskoffisch groevelement te toetsen of te beoordelen. Dit werd serieus opgemerkt door één de reizigers die in één der voorste regens van de trein zat. Deze reiziger, blijkt bij een vreemdeling nam alles nauwkurig op en deed twintig vragen waarop men sterkst ontwijkend antwoorden. Elk ogenblik uit het raampje kijkende, waarvan het glas naar beneden was tot groot ongerief van zijn medereizigers verloor hij geen enkel gezichtspunt van de gezicht eindig ter rechtenzijde. Hij voegde naam de meest onbeduidende plaatsen. Hun ligging, welke handels uitreven, hun nijverheid, zijn al inwoners. Het getalder sterfde van beide seksen enzovoort. En dit alles schreef hij in een boekje reeds over laden met aantekeningen. Dit was de correspondent Alcy de Jolivet en indien hij zoveel onbeduidende vragen deed, was ze ook om te midden van zoveel antwoorden die daarop volgden een belangrijk feit voor zijn nicht te vernemen, maar natuurlijk zag men hem aan voor een spion en men zei niets dat betrekking had op de gebeurtenissen van de dag. Zien er dat hij niets kon vernemen betrekkelijk de inval der dag taren schreef hij in zijn notitieboekje reizigers van een volstrekte stilswijgendheid in staat kunnen gezaken los te krijgen. Terwijl Alcy de Jolivet zijn reisindruk in nauwkeurig aantekende gaf zijn collega in dezelfde trein gezeten en voor hetzelfde doel reisende zich over aan dezelfde arbeid in een andere waggon. Geen van beide hadden ook anderen die dag en ze wisten van weerzijden niet dat zij naar het toeneel van de oorlog vertrokken waren. Door Henry Blunt die weinig sprak, maar veel toe luisterde, had aan zijn medereisigers niet hetzelfde van trouwen ingeboesend als Alcy de Jolivet. Ook had men hem niet aangezien voor een spion en zijn buren praten in zijn tegenwoordigheid zonder zichtig generen en lieten zich zelfs meer uit dan uw natuurlijke onzichtigheid het meebracht. De correspondent van de Daily Telegraph had dus opmerken hoe zeer de gebeurtenissen deze kooplieden die zich naar Ninsi Nofgorod begraven, Pesig hielden en zozeer de handel met middel Asië in zijn doorvoer bedreigd werd. Ook aangelde hij niet in zijn aantikkingenboekje deze alles sinds juiste opmerking te schrijven reisigers zeer ongerust men spreekt van niets dan oorlog en men spreekt erover met een vrijheid die tussen de wolgen en de weg zo verwondering moet wecken. De lezers van de Daily Telegraph werden dus even zo goed op de hoogte gehouden als de Nicht van Asië Joliver. En daar Harry Blunt, gezeten aan de linker zijde van de trein, slechts in gedeelte van de streek gezien had, dat zeer huivelachtig was, zonder zich de moeite te geven, naar het rechte gedeelte om te kijken, dat daar het onafzienbare vlakte bestond, bleef hij niet in gebreken en met Britse zekerheid bij te voegen bergachtig land tussen Moskou en Vlaadimir. Het was even wel zichtbaar dat het russisch moment in deze ernstige omstandigheden enige strengen maatregelen nam zelfs binnen het rijk. De opstand had de ciberische grenzen niet overschreden, maar in die provincie van de wolga, zo dicht in de naarbijheid van het land der Kirchisen, wordt men vreeskoesteren voor de uitwerking van kwaarde invloeden. Inderdaad had de politie het spoor van Ivan Ogarev nog niet kunnen terugvinden. Had deze verrader de vreemdeling oproepende om zijn persoonlijke vrok te koelen, was er verkaan gevoegd. Ofwel zocht hij het ophoer aan te stoken in het Goevelement van Nincinovgorod dat in dit gedeelte van het jaar een bevolking bevatten uit zeer verschillende bestandheden samengesteld. Waarde niet onder deze persen, deze Armeniërs, deze Kammucen die naar de grote jaarmaak toestroomden, vertrouwenlingen belast om een beweging binnen het rijk uit te locken. Al deze veronderstellingen waren mogelijk, vooral in een land als Rusland. Inderdaad, dit uitgestregte rijk, dat een oppervlakte heeft van 12 miljoen vierkante kilometer, kan onmogelijk de volksenheid bezitten van de staten van West-Europa. Tussen de verschillende volken waaruit het samengesteld is, bestaat er noodzakelijk meer verschil dan een onmerkbare overgang. Het Russische grondgebied in Europa, Azië en Amerika stekt zich uit van de 15e graad Oosterlengte tot de 133e graad Westerlengte, zijn er een uitgestrektheid van ruim 200 graden en van de 38e tot de 1 en 80e graad Noorderbreedte zijn de 43 graden. Men telt er meer dan 70 miljoen inwoners, men spreekt er 30 verschillende talen. Het slaafische ras heeft er zonder twijfelde overhand, maar het bevat met de Russen, Polen, Litauers en Koerlanders. Voegen bij de Finnen, Estlanders, Laplanders, Tjeremissen, Tjufakken, Permijaken, Duitsers, Grieken, Tartaren en Kalkasische stammen, de Mungozen, Kalmukse, Zomoljeetse, Kamschadaalse, Eloïtische Hoorden en men zal begrijpen dat de eenheid van een uitgestrekte staat moeilijk de handhaven was en dat zij slechts het werk kon zijn van de tijd samenwerkenden met het beleid de Goevenementen. Hoe het ook zei Yvonne Ogere had tot dus verre aan alle mensen te ontsnappen en zeer waarschijnlijk moest hij zich gevoegd hebben bij het Tartarse leger. Bij elkste zon waren inspecteurs aanwezig die de reizigers ondervroegen en allen een streng onderzoek deden ondergaan, want op bevel van de grootmeester van politie zochten zij Yvonne Ogeref. Het Goevenement meende inderdaad te weten dat deze verraden Europese Rusland nog niet kon verlaten hebben. Wanneer een reiziger zich aan het politiebro bekend maken. De trein vertrok dan zonder zich in het minst over de achterblijver te bekomen. Tegen de Russische politie die zich streng is, is het volstrek doeloos om te willen redeneren. Haar beambten zijn gekleed met militaire graden en ze gaan op militaire wijze te werk. Waartrouwen ze het middel te vinden om niet zonder een woord te spreken aan de beveiligde gehoorzamen uitgeveiligd door een vorst die het recht heeft dit formuleer aan het hoofdzijde zijn. Wij, door de gratis gods Kijzer en alleenheerser alle Russe, van Moskou, Kiev, Vlaadimir en Nofgorod Tsaar van Kazan, van Astrakhan Tsaar van Polen, Tsaar van Siberië Tsaar van het Taurische schereiland Heer van Pskov Grootwurst van Smolensko van Litouren van Volhynieë van Podolia en Finland Wurst van Estland van Lievland van Bialystok van Karelia van Igiugria van Perm, van Wijatka van Borgarije en van verschijnde andere landen Heer en Grootwurst van het grondgebied van Nincinovgorod van Tjernikov, van Ryazan van Polotsk, van Rostov, van Jaroslav van Bilozersk, van Udorje van Obdorje, van Kondinië van Wytipsk van Mistilaf Heerzer der Poostreken Heer der landen van Iverië van Kartalinië van Guzinië van Karbaritinië van Armenië erf en opperheer der Gjerkesische Voortsten van Diederbergen en Anderen erf genaam van Noorwegen van het Herterdomsleeswerk Holstein van Stormaar van de Ditmarsen en van Oldenburg een machtig opperheer inderdaad wiens wapen een dubbele arend is houdende een septig en een aardkloot die het wapenschild omgeven van Novgorod, van Vlaadimir van Kiev, van Kazan van Astrakhan, van Siberië en dat de keten van de orde van St. Andreas omgeeft, gedekt door een Koningskron. Wat Miguel Strogoff betreft zijn pas was in orde en hij, bij gevolg, tegen elke politiemaatregel beveiligd. Aan het station de Vlaadimir hield de trein enige ogenblikken op. Aan het station de Vlaadimir stopten nieuwe reizigers in de trein. Onder andere kwam een jong meisje aan het portier van de wagen waarin Miguel Strogoff zat. Er was een lege plaats tegenover de courier van het zaag. Het jong meisje nam die plaats in naar een eenvoudige roodledere reishak die haar gehele bagagescheenten bevatten naast zich neergezetten hebben. Vervolgens met neergeslagen ogen zonder zelfs de mede reizigers die het toevall haar bezorgden aangezien te hebben zetten zij zich neer voor een overtocht die enige uren zou turen. Miguel Strogoff kon niet naalaten zijn nieuwe reizigersel in nou keurig op te nemen. Daar ze achteruitreed boten haar zijn plaats aan toch zijn bedankte met een buiging. Dit jong meisje moest ongeveer 16 of 17 jaar oud zijn. Hij bekoorle kopje vertoonde het slaafische type in zijn volle zuiverheid. Een wat streng type dat hij bestemde eerst gewoon dan mooi te worden wanneer na enige jaren haar trekken geheel gevormd zouden zijn. Uit een soort van kap die zij ophad golfde een overvloed van goudplonden haren. Haare ogen waren bruin van een onbeschrijvelijk zachte uitdrukking. Haar rechte neus was aan haar wat maagere en bleke wangen door verwegebare neusvleugers verbonden. Haar mond was fijn getekend maar het scheen dat zij zeer dat lange tijd het lachen had afgeleerd. De jonge reizigster was lang, slang voor z'n wermen kon oordelen over haar tajen onder de wijden zeer eenvoudige pels die zij aanhad. Hoewel zij in de volle betekenis dus woord door een zeer jong meisje was, leidde de ontwikkeling van haar hoog voorhoofd. De juiste vorm van het onderste gedeelte dachten dat zij in sterke, zedelijke wilskracht bezat, een bijzonderheid die aan strooghoofd niet ontsnapte. Klaarblijkelijk had haar jongen meisje al vroeg geleden en vertonen de toekomst zich zonder twijfel voor haar het niet onder vrolijke kleuren. Doch het was niet minder zeker dat ze had weten te strijden en zij besloten was, nog meer te kampen tegen de bezwarendeslevens. Haar wil moest volhardend haar kalmte onverstoorbaar zijn zoals in omstandigheden waarin een man bloot zou staan om te bukken of toorlijk te worden. Zodanig was de indruk die men op het eerste gezicht van het jongen meisje kreeg. Miguel Stogos zelf, van een krachtvolle natuurzijnde, moest getroffen worden door de uitdrukking van dit gelaat en door wel oppassende haar niet lastig te vallen door aanhoudend kijken sloeg hij zijn reisgenoten toch met zeker oplettenheid gade. Het kostje van de jonge reisigster was de gelijkertijd eenvoudig en buitengewoonzindelijk. Ze was niet rijk, dat kon in haar gemakkelijk aanzien, maar men zou te vergeefs in haar kleding enige stoordigheid opgemerkt hebben. Haar gehele bagage was in een lerenzak geborgen die zij bij gebrek aan plaats op haar knieën hield. Zij doeg een lange, donkerkleurige pels zonder mouwen die bevallig om haar haal sloot, afgezet met een blauw bord zo. Onder deze pels bedekte een tuniek, ook van een toegere kleur, een japon die tot haar enkos kwam waarvan de onderhand bedekt was met een weinig opvallend bord duurzo. Gestikte leden en halve laagjes met vrij sterk zolen, alsof ze gekozen waren voor een lange reis, schoeiden haar kleine voeten. Miguel Strogoff meende uitzekere bijzonderheden in haar klededracht de sneede van de lijflantse klededracht op te merken. En hij dacht dat zijn reisgeselin afkomstig moest zijn uit de Oostzee provincie. Maar waar ging het jonge meisje heen? Alleen, op een leeftijd waarop de steun van hun vader of een moedig de bescherming van hun broer, om zo te zeggen, noodzakelijk waren. Kwam zij misschien reeds naar een lange reis uit de provincie in van West-Rusland? Begaf ze zich alleen naar Ninjinovgorod ofwel strikte zich het doel van haar reis uit tot over de Oostelijke grenzen van het rijk. Wachtte een of andere bloedverwand, een of andere vriend, haar bij de aankomst van de trein. Was het niet waarschijnlijk er darin tegen dat zij, bij het verlaten van de wagen, zich even enig zou gevoelen in de stad als in die coupé waar niemand, ze mocht het geloven, zich om waarschijn te bekommeren? Dit was wel waarschijnlijk. Inderdaad, de gewoonten die men in de afzondering aaneemt, vertoonden zich zeer opvallend in de manieren van de jonge reisigstig. De wijzen waarop zij in de wagen trad en waarop zij zich voor de reis schikten, de weinige drukte die zij veroorzaakten, de moeite die zij nam om niemand hinderlijk te zijn, alles verraden de gewoonten om alleen te zijn en slechts op zichzelf te rekenen. Michele Strogoff beschouwde haar oplettend, doch, even terughoudend zocht hij geen gelegenheid om met haar te spreken, hoewel nog verschijtende uren voor lopen moesten voor de aankomst van de trein Tnisny Novgorod. Een enkele keer slechts, toen de buurman van de jonge meisje, de koopman die zo overzichtig de talek en de kalsvermengde in slaap was geraakt en haar met zijn groot hoofd bedreigde dat van de ene schouder naar de andere wachtelde, maakte Michele Strogoff haar bevrij nog zwakker en deed hem begrijpen dat hij recht op en op het meer betamelijke wijze moest zitten. De koopman van Natuurzeegroff bromde enige woorden als tegen luiden zich bemoeien met zaken die hun niet aangaan, maar Michele Strogoff kreeg hem met zo'n ongemakkelijke blik aan dat de slapper naar de andere zijde ging leunen en de reizigster van zijn lastig buurschap bevrijde. Zij keken ogenblik de jonge man aan en er lag een stille en zelige dank in haar blik. Maar er deed zich een omstandigheid voor die aan Michele Strogoff een juist denkbeeld gaf van het karakter van dit jonge meisje. Twaalf-wersten voor de aankomst van de treintending in Zinovgorod kreeg de trein bij een sterke kromming van de baan een hevige schok vervolgens liep hij gedurende een minuut over de heling van de reizigers. Het gevolg hiervan was dat de reizigers door okander gegooid werden. Kreten, verwarring, algemeen opzuttingen in de wagens men vreesde dat er een ernstig ongeval had plaatsgehaald. Ook werden de portieren voordat de trein stilhield geopend en de verschrikte reizigers hadden slechts eengedachten de rijtuiger te verlaten en een schuidplaats op de weg te zoeken. Michele Strogoff dacht dadelijk aan zijn reizigenoten, maar terwijl de reizigers uit zijn wagon kwamden, schreeuwende en okander verdringende, was het jonge meisje zeer rustig op haar plaats gebleven en vertoonde hij gelaten slechts in lichte bleekheid. Zij wachten, Michele Strogoff wachten ook. Zij maakte geen beweging om de wagen te verlaten. Hij even min. Beiden bleef even cool. Een krachtvolle natuur dacht Strogoff. Het gevaar was even wel spoelig voorbij. Het breken van één der wielbanden van de goederen wagon en vervolgens stilhouden van de trein hadden een schoktewege gebracht, maar het had weinig geschild of de trein zou buiten het spoor geraakt en in een koud gestort zijn. Men had een uur op onthoud. Eindelijk, daardoor de weg weer vrijgemaakt was, kon de trein vertrekken. S'avonds de half negen kwam hij aan het station Tinnishnie Nofgorod aan. Voordat iemand de wagens had kunnen verlaten vertoonde zich de inspecteurs van politie aan de portieren de Strogoff-toonen zijn Podaroshna, afgegeven op de naam van Nikolaas Korpanov, dus geen moeilijkheden. Wat de andere reizigers van de wagen betreft, allen gingen naar Tinnishnie Nofgorod en kwamen gelukkig voor hen niet verdacht voor. Het jonge meisje toonde geen pas omdat de pas niet meer in Rusland verplichtend is, maar in vrijgeleide voorzien van een bijzonder zegel. De inspecteur las het met aandacht en na haar, die zeer element hij in de hand hield, opgenomen te hebben, zei hij, gekomt van Riga? Ja, zei het jonge meisje. Gegaat naar Irkutsk? Ja. Welke weg? Over Perm. Goed, herdamde inspecteur, daar zorgde hoe vrijgeleide aan de politiebrood Tinnishnie Nofgorod te laten aftekenen. Het jonge meisje boog, terwijl zij te kennen gaf, dat zij ze ook wist. Deze vragen en deze antwoorden horenden onderfond verwondering en van medelijden. Wat? Dit jonge meisje, alleen op weg naar het Ferrisibirie, en dat terwijl bij de gewone gevaren zich nu al de onheilen van hun overmeestert en op roerig rand voegden. Hoe zou zij daar aankomen? Wat zou er van haar worden? Nadat het onderzoek afgelopen was, werden de portieren van de wagens geopend, maar voordat Micheal Stokelf bij haar kon komen, was het jonge, lijvlantse meisje, gestapt was, verdwenen onder de menigte, die zich op het perron verdrong. Einde van half stuk 4 Half stuk 5 van Micheal Stokelf, de courier van de Tzaag. Deze Librivox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel Micheal Stokelf, de courier van de Tzaag, door Jules Verne half stuk 5 een besluit in 2 artikelen. Nisni Nofgorod, of Laagnofgorod, gelegen aan de samenvloeien van de wolken en de ocha, is de hoofdplaats van het Goevenement van Dinaam. Daar moest Micheal Stokelf de trein verlaten, die op dit tijdstip niet verder ging. Naarmate hij dus voordorde, werden de middelen van vervoer minder snel, vervolgens minder veilig. Nisni Nofgorod, dat gewoonlijk niet meer dan 30, a 35.000 inwoners stelt, bevatten er nu meer dan 300.000. Dat wil zeggen, dat zijn bevolking was verdienvouderd. Deze vermedering was het gevolg van de beroemde jaarmarkt, die gedurende 3 weken binnen haar muren gehouden wordt. Vroeger was het Makarjev, dat voordeel trok van deze toeloop van kooplieden, maar seit 1817 is de jaarmarkt naar Nisni Nofgorod verlegd. De stad, gewoonlijk vrij dood, vertonen dus nu een buitengewone levendigheid. Tien verschillende rassen van kooplieden. Europianen of asiaten verbroedden zich onder de invloed van handels aangelegenheden. Hoewel het vrij laat was, toen Micheal Strogoff het station verliet, was er nog veel volk op de been in deze twee steden, door de loop der wolgagescheiden, die Nisni Nofgorod bevat en waarvan het hogere gedeelte, op het steile rots gebouwd, verdedigd wordt door een dier vorten, in Rustland Kreml genoemd. In die Micheal Strogoff genoodzaakt was geweest, dat Nisni Nofgorod bij enige moeite gehad hebben om een geschikt hotel of zelfs een herberg te vinden. Alles was bezet. Daar hij eventueel niet aan stond kon vertrekken, omdat hij de stoomboot van de wolga moest nemen, moest hij naar één of ander verblijf onzin. Maar van tevoren wilde hij nu kurig het uur van vertrek weten en hij begaf zich naar de bureau's dermaatschappij, wie schependienst toen tussen Nisni Nofgorod en Pern. Daarvan nam hij, tot zijn grote spijt, dat de koukasses, met de naam de stoomboot, niet eerder dan de volgende dag smiddags naar Perm vertrok. Zeventien uren wachten. Dat was onaangenaam voor een man die zo gehaast was en toch moest hij er zich in schikken. Dat deed hij ook, want hij pruttelde nooit onnodig. Daarin boven zou, in de tegenwoordige omstandigheden, geen rijtaar, telega of tarantass, berlinen of postwagen, nog enigpaar temspoediger gebracht hebben, naar Perm of naar Kazan. Het was dus beter om het vertrek van de stoomboot af te wachten, een sneller vervoelbiedel dan elk ander en die hem de verloren tijd zou doen inhalen. Sidaidus Michael Strogov naar de stad gaande, zonder zich al te angstig te maken en herbeer opzoekende ten einde te overnachten. Doch hierover bekommende hij zich weinig en zonder de honger die hem kwelde, zou hij waarschijnlijk tot de morgen door de straten van enkele heiligen voor wie een met goud gebouwduurde stof tot lijst diende. Een eend met zuur gehakt, gevuld, in dikke room zwemmende, gerste brood gestrepte melk, fijne suiker met kamer, schraaltjes gemobileerd, maar aan het beeld van de heilige maart niet ontbrak, nog de portretten van enkele heiligen voor wie een met goud gebouwduurde stof tot lijst diende. Een eend met zuur gehakt, gevuld, in dikke room zwemmende, gestrepte melk, fijne suiker met kaneel verminkt, een pot kwas, een soort van bier, in Rusland zeer algemeen, werden hem dadelijk voorgezet en hij had meer dan nodig was om zijn honger te stillen. Hij verzadigde zich dus en beter dan zijn tafelbuur die in hoedaligheid van oud gelovige van de sector van Raskolnić een belofte van onthouding afgedicht hebben de aardappelen van zijn bord wegwirp en zich wel wachten suiker in zijn thee te doen. Toen zijn avond nou afgelopen was hij dan Mikke Ostrogov, in plaats van naar zijn kamer te gaan, onwillekuurig zijn wandeling door de stad, maar hoewel de lange schemering nog voortuurde, verdwenen menigte werden de straten langzamerhand leeg en zocht ieder zijn verblijf op. Waarom had Mikke Ostrogov zich maar niet eenvoudig naar bed begeven zoals het betaamd naar de gehele dag in het spoor doorgebrachte hebben. Dacht hij aan het jonge lijvlantse meisje dat gedurende enige uren zijn reisgenoten geweest was. Niet beter te doen hebbende dacht hij aan haar. Vreesde hij dat zij in die woedige stad als verloren, misschien bloot zou staan en een belediging. Hij vrees dus ook en hij had een reden voor. Hoopte hij haar dan terug te zien en dus noodshaag tot beschermer te dienen. Nee, haagte ontpoeten was moeilijk wat het beschermen aangaat met volle recht. Alleen zijn hij bij zichzelf alleen te midden van dat zwervende volk. En daarin tegen zijn de tegenwoordige gevaren niets in vergelijking met die waarin zij nog kan bloot staan. Siberië, Irkousk. Het geen ik voor Rusland en het Zargabeproeven doet zij voor. Voor wie? Voor wat? Ze heeft het recht om over de grenzen te gaan en het land al daar is in opstand. Tartarse bende lopen de steppen af. Michele Strogov bleef van tijd tot tijd stilstaan en begon na te denken. Zonder twijfel dacht hij, is dat reisplan mij haar opgekomen voor de inval. Misschien is hij zelfs onwetend van het genderomgaat. Maar nee, de kooplieden hebben in tegenwoordigheid van haar over de onlusten in Siberië gesproken. En zij was voorstrik niet verwonderd. Ze heeft zelfs geen enkele uitdaging gevraagd. Maar zij wist het dus en zij. Het arme meisje. Het schijnt dat de bewegereden wel machtig moet wezen. Maar hoe moedig zij ook is, en zij is het zeer zeker, zullen haar een kracht in haar op weg begeven en zonder nog te spreken over de gevaren en de hinderpalen kan zij onmogelijk de vermoeienissen van zulke reisverdragen. Nooit zal zij eerkoets kunnen bereiken. Intussen liep Michele Strogov de terugvinden van de weg voor hem geen zwaarigheid opleveren. Na ongeveer een uur gelopen te hebben ging hij op een bank zitten. Staande tussen een houten tent die zich inmiddels van meer anderen op een groot plein bevond. Hij zat daar ongeveer 5 minuten toen een handvrij ruw op zijn schouderdier kwam. Wat doet hij daar, voeg hem een ruwe stem. Een lange kerel die hij niet had zien aankomen. Ik rust uit, hernam Michele Strogov. Zou het geen plan hebben om de nacht op deze bank door te brengen, hernam de man. Ja, wanneer mij zoos bevalt, hernam Michele Strogov op een enig sinds te scherpe toon voor de eenvoudige koopman die hij moest zijn. Nader dan, dat men u zien kan, zei de man. Michele Strogov zich herinnerende dat hij bovenal voorzichtig moest zijn, ging wektuigelijk terug. Het is niet nodig mij te zien, hernam hij, en het ook bedaard het tiental passen achteruit. Die kerelgoedopnemende kwam met hem voor, dat hij te doen had met een soort van zigeunig, zoals men die op alle kermissen aantreft, en met wie het niet aangenaam is in stoffelijke of sedelijke aanraking te komen. Vervolgens, meer nauwkuurig in de duizenden eenskijkenden, die langzamerhand dichter werd, bemerkte hij in de nabijheid van de tent een grote wagen, dat gewone en beweegelijke verblijfder Heidens die in Rustland krieulen, overal waar enige koppeken te verdienen zijn. Ondertussen had hij zigeunig twee a drie passen naar voren gedaan en was hij voornemend om Strookhoff meer bepaald te ondervragen toen de deur van de tent open ging. Een vrouw nauwelijks zichtbaar nader de Haastig en in een vrij ruwe tongval die Strookhoff hield voor een mengsel van Mongols en Siberiys, zei zij al weer een spion, laat hem gaan en kom eten, de paploeke is klaar. Miguel Strookhoff kon niet nalaten te glimlachen over de benaming die men hem gaf, aan hem die voor spionnen in het bijzonder bevreesd was. Maar in dezelfde taal hoewel de uitspraak van de spreker zeer verschillend was van die der vrouw antwoordde de zigeuner met enige woorden die betekenden, je hebt gelijk Zangarre, morgen zijn we toch vertrokken. Morgen, heer dan de vrouw, zeer zacht op een toon die een zekere verwondering aanduidde. Ja, Zangarre antwoordde de zigeuner, morgen en het is de vader zelf die oncent en wij willen heen gaan. Mooi, zei Strookhoff, indien deze zigeuners niet begrepen willen worden, wanneer ze onder elkaar spreken, raden kunnen aan zich een andere taal te bedienen. In zijn hoedanigheid van Siberië, en door zijn kindheid in de steppen doorgebracht te hebben verstond Miguel Strookhoff bijna al de tong vallen, in zwang van tachterijen tot aan de IJssee. Wat die juiste betekenis betreft der woorden tussen de zigeuner en zijn vrouw gewisseld, daar brak hij zijn hoofd niet mee. In hoever kon dit hem ook belang in boszummen? Daar het reedsvij laat was, dacht hij erover, om na zijn logement terug te keren, ten einde daar enige rust te nemen. Hij stond op en volgde de loop der wolgen, waarvan de wateren verdwenen onder de somberen mascha van onttellbare schepen. De richting van die rivier deed hem de plaatsherkennen die hij verlaten had. Deze opeenhoping van karren en van tenten was het uitgestrekte plein in waar elk jaar de voortnaamste jaarmarkt van Nyshninovgorod gehouden werd. Het geen de verzameling hier ter plaatse van krogelaars en zigeuners uit alle hoeken der wereld toegestroomt, ophelderde. Micheal Strogoffs liep een uur daarna enigszins onrustig op een van die rustische bedden die de vreemdelingen zo hard vinden en de volgende morgen 17 juli ontwaakte hij toen het reeds lang dag was. Nog vijf uren te Nyshninovgorod moeten doorbrengen, dat scheen hem een eeuw toe. Wat kon hij uitvoeren om deze mooie geklein te krijgen? Niets anders dan even als de vorige dag door de straten van de stad te gaan dwalen. Na ontbeten, zijn rijzaak toegemaakt te hebben en zijn ponder Rosna aan het politiebrood hebben laten aftekenen zou niet zijn belet hebben om te vertrekken, maar er de man niet na zijn om naast ons op gang op te staan, verliet hij zijn bed. Kleden zich aan, zeer zorgvuldig de brief met het keizel wapen in een zak die in de voering van zijn tunica gemaakt was en waarover hij zijn gooidel vastmaakt. Vervolgens stoot hij zijn rijzaak en bevestigde hem op zijn rug. Dit gedaan hebben de en niet meer in de stad Constantinople wildende terugkeren en erop rekenende aan de oefens van de wolga in de nabijheid van de aanleg plaats te ontbijten betaalde hij en verliet het logements. Uit grote bezorgdheid begaf Micheel Strokov zich dadelijk naar de bureau's van de stoopschepen en daar vergewiste hij zich dat de koukersus werkelijk op het bepaalde uur vertrok. Voor de eerste baal kwam bij hem de gedachte op, daar het jonge lijvlantse meisje de route over perren moest nemen, dat het zeer mogelijk zou kunnen zijn dat het ook haar plan was plaats te nemen op de koukersus, in welk geval Micheel Strokov erop rekenen kon met haar de reis te maken. De bovenstad met haar kremlin waarvan de omtrek twee wedstern lang is en het welk opdat van Moskou blijkt was toen zeer verlaten. De Goeveneur woonde er zelfs niet meer maar zo doodst de bovenstad was zo levendig was de benedenstad. Nadat Micheel Strokov op een schipbrug de wolger had overtrokken bewaakt er kozakken te paard kwam hij op de plaats waar hij de vorige avond in aanraking was geweest met een of ander ziegeunerkamp. Het was even buiten de stad waar deze jaarmarkt den Isny Novgorod gehouden werd, waarmee die van Leipzig zelfs niet kon wetteiveren. Op hun grote vlakte aan genenzijden van de wolga gelegen verhief zich het tijdelijk paleis van de Goeveneur generaal die daarop hoger bevel moet verblijf houden gedurende de gehele tijd van de jaarmarkt die dank de bestanddelen waaruit zij is samengesteld een onophoudelijke bewaking noodzakelijk maakt. Op deze vlakte stonden toen houtenkamen regelmatig op zodanige wijze geplaatst dat er vrij brede laden tussen beide waren om aan de menigte het rondlopen hun gemakkelijk te maken. Een zekere verzameling deze kramen van allerlei grote en verschillende vorm maakte een verschillende wijk uit bestemd voor een bijzondere tak van handel. Er waren de wijk voor ijzerwaren, de wijk voor pelterijen, de wijk voor wol, de wijk voor hout, de wijk voor geweefde goederen, de wijk voor gedroogde vis enzovoort. Enige huizen waren zelfs vervaardigd uit bouwstoffen van de zonderlinks de soort. Sommige uitpakjes thee in de vorm van klinkers. Anderen met blokken steen uit gezouten vlees bestaande, dat wil zeggen uit de monsters ter koop waren welke hun eigenaars er aan de kopers sleeten. Een zondelingen wijze om artikelen aan te bevenen, meer of meer Amerikaans. In dilane en gangen was tijdens onreeks hoogpover de gezichtseinder stond omdat zij die mooie gevoor vier uur was opgegaan, de toeloop van mensen bereidst zeer aanzienlijk. Russen, Siberiërs, Duitsers, Turkomanen, Persen, Georgiërs, Grieken, Ottomanen, Hindus, Chinezen, een zondelingen mengelmoes van Europiaanen en Asiaten, Braten, Twisten, Redekafelden en Handelden. Alles wat te koop en te verkopen was scheen op dit plein opgehoopt te zijn. Sauwerlieden, paarden, kabelen, ezels, boten, karren, alles wat nodig is tot verzending der koop waren was op dit kermisveld opeen gehoopt. Peltereien, kospare steden, zijdenstoffen, indische schaals, Turkse tapijten, wapenden van de koukersus, geweefde groederen van Smirna of Isbahan, wapen uit rustigheid Tiflis, karavanen T, Europese bronzen, Zwitterse uurwerken, fluwelen en zijdenstoffen van Leon, Engelse kattoenen, ruitaarbedoordigheden, vruchten, groenten, erzen uit het oer al gebeegden, achieten, lasuursteen, welriekende kruiden, reukwerk, geneeskrachtige planten, hout, teer, tauwerk, horens, pompoenen, watermeloenen enzovoort, al de voortbrengstenen van Indië, China, Persië, Niederkaspische en Zwarte Zee, die van Amerika en Europa waren op dit punt van de aardbol verenigd. Het was een beweging, een opgewondenheid en gedrang, een verwacht geschril, waarvan men zich geen denkbeeld kan maken. De inbolingen, toch de lagere voorgsklasse, waren zeer opdringend en de vreemdelingen gaven hun op dat punt niets toe. Er waren daar kooplieden uit midden-Asie, die een jaar nodig hadden gehad om die uitgestrekte vlakte door te trekken, hun koop waren medefoerende en die in geen jaar nog hun winkels, nog hun kantoren terug zouden zien. Maar zo groot is het gewicht van die jaarmarkt van Nisni Nofkorot, dat het cijfer daar handelsomzettingen niet meer of minder dan 100 miljoen rubbel bedroeg. Verder was het op de pleinen tussen de wijken van deze in een oogwenkverese stad, een opeenhoping van gogelaars van allerlei aard, kwakselvers, koordendancers overdovend door het gekras van hun orkesten en het geschil bij hun vertoning. Siegeuners uit de bergen gekomen en waarzeggenden aan de domkoppel van een telkens vernieuwd publiek. In de opeens of ciganen, de naam die de russen geven aan de gypsies de afstammelingen der kopten, hun sterkst gekleurde liedjes zingenden en de meest oorspronkelijke dansen uitvoerenden. Troepenreisende comedianten, dramas van Shakespearevoorstellenden in overeenstemming gebracht met de smaak der toeschouwers die er in menigte na toestroomden. Vervolgens leiden in de lange laden vertoners van beren hun viervoetige equilibristen in vrijheid rond. Weergeamd in beesten spellen van het gebulder dieren, aangehitst door de vleimende slagen der zweep of door de gloeiende stang van de temmen. Eindelijk bootsten, in het midden van het grote middelplein, omringt van een vierdubbelkring van opgewonde liefhebbers een kooi van hun bootselieden der wolgen, gezeten op de grond, even als op een tek van hun boten, het roeienaar onder de dirigeerstok van hun kapelmeester, een echt stuurman van dit denkbeelden gevaartag. Zonderlingen en bekoorlijke gewoonten. Boven de hoofden van deze menigte ontsnapte een vluchtvogels uit de kooien waarin mensen meegebracht had. Volgens hun oudgebraak opende op de jaarmarkt van Nyshninovgorod in ruil voor enige koppeken door goedersielen liefderijk aangeboden de sipiers, de deur van hun gevangenen en bij hondenden vlogen zij vrolijk tilpende weg. Zodanig was het gezicht van de vlakte, zo zou het zijn gedurende tien weken, dat de jaarmarkt ten Nyshninovgorod duurde. Na dat oorverdovende tijdbeek zou het geweldige geraas als door een toverslag verdwijnen de bovenstad uit deftige amtelijke karakter hernemen, de benedenstad weer in haar gewone eentoonigheid vervallen en van al die buitengewone toefloed van kooplieden behorende tot al de streken van Europa en Middle-Azië zou er geen enkel verkoper overblijven die nog iets te verkopen, nog een enkele koper die nog iets te verkopen had. Het is nodig hierbij te voegen dat deze keer tenminste Frankrijk en Engeland op de jaarmarkt ten Nyshninovgorod elk vertegenwoordigd waren door twee der uitmuntigste voorbrengstoos van nieuwe wetsenbeschaving de heren Harry Blunt en Alcitte Joliver. Inderdaad waren de twee verslaggevers daarheen gekomen om er indrukken in het belang hun lezers te verzamelen en ze besteden zo goed mogelijk aan de kerkers, want ook zij zouden op de kerkersers plaatsnemen. Zij ontmoeten ookander juist op het kermisveld en waren er niet erg verbaasd over, omdat inzelfde instingten op hetzelfde spoor moest voeren, maar ditmaal spraken ze ookander niet aan en bepaalden zij zeer tot een vrij koele groets. Alcitte Joliver, van natuur een optimist vond dat alles redelijk ging en daar het toevall hem gelukkig tafel en huisvesting had verschafd, had hij in zijn notitieboekje enige dinsdienofgerod bijzonder vleiende opmerkingen neergeschreven. Harry Blunt zag zich daarin tegen na te vergeefs gezochten hebben om een avondmaalmachtig te worden verplicht onder de blote hemel te slapen. Hij had dus de zaken uit een heel ander oogpunt beschouwd en pijnste over een verpletterend artikel tegen een stad waar de documenthouders weigerden, reizigers te ontvangen die niets liever verlangden dan naar Lichham en Ziel gesneden te worden. Micheel Strogoff, met de ene in zijn zak, met de andere zijn lange pijp met een roer van kriekenhoud vasthoudende, scheen de meest onverschillige en minst ongeduldige der mensen te zijn. Evenwel zou een opmerker aan zekere samentrekking zijn er wingbrouwen gemakkelijk gezien hebben dat hij zijn leed verborgen. Gedurende twee uren liep hij door de straten van de stad om altijd op het kermisveld terug te komen. Door de massa heendringende merkte hij op dat een zekere ongerustheid wel onder al de kooplieden die uit naar buren gestreken van Azië gekomen waren. De handelsomzettingen leden er zichtbaar onder. Dat potsemakers, kwakselvers en kortansers voor hun tenten veel geweldbaakten, dat begrijpt zich vanzelf, want die arme duivels hadden niets in handelsondernemingen te verliezen. Maar de kooplieden aazelden zich in te laten met de handelaars uit Mereel-Azië via land verontrust werd door de inval der tartaren. Ook was er nog op de schijntsel te letten. In Rusland vertoond zich bij elke gelegenheid de Militaire Uniform. De soldaten mengen zich graag onder de menigte en juist tenis die nog gerot worden gedurende dejaarmaakten de agenten van politie bijgestaan door een groot aantal kozakken die met de lands op de schouder de orde bewaren in deze opeenhoping van 300.000 vreemdelingen. Evenwel waren die dag de Militaren kozakken of anderen niet op dejaarmaakt aanwezig. Ook getwijfeld waren zij in afwachting van een spoelig vertrek in hun kazernen geconcineerd. Maar hoewel ze geen soldaten vertonen, was welks niet het geval met het officieren. Zei dat de vorige dag eilden adjudanten uit het paleis van de Goeverneur-generaal komen in alle richtingen heen. Er was dus een ongekende drukte die alleen door de ernstige buurtenissen te verklaren was. De Korea's vermenen vuldigde zich op de grote wegen. Voor de Vlaadermeer, het zijn naar de kant van het Oerhoog-gebergte. Onophoudelijk werden telegraafische depressies tussen Moskou en Sint-Petersburg gewisseld. De lichting van Nisdinovgorod, niet ver van de Siberische grenzen, voordat de klaarblijkelijk ernstige voorzorgsmaat regelen. Men mocht niet vergeten dat de stad in de veertiende eeuw tweemaal ingenomen was door de voorvaderen van die tartaren die de eeuw zucht van de veeuw verkan door de kirgische steppen tot personage die het niet minder druk had dan de Goeverneur-generaal was de politiemeester. Zijn inspecteurs en hij belast met het handhaven der orde, het ontvangen der klachten, het waken voor de uitvoering der reglementen waren niet stil. Die bureau's de administratie, nacht en dag open werden onophoudelijk bestormd, zowel door de inwoners der stad als door de vreemdelingen, Europeanen of Asiaten. Juist bevond Miguel Strogoff toen het gerucht zich verspreidde dat de politiemeester per courrier ontboden was op het paleis van de Goeverneur-generaal. Een gewichtige depech was, zeiden men, uit Moskou aangekomen. De politiemeester begast zich naar het paleis van de Goeverneur en aanstond verspreid zich als door een algemeen voorgevoel het nieuws dat een gewichtige onvoorzienende en buitengewone maatregel optil was. Miguel Strogoff luisterde naar het geen gezicht werd ten einde er zo nodig zijn voordeel mee te doen. Men zal de jaarmarkt sluiten, zeiden een. Het regiment van Nisniy Novgorod heeft ooit gekregen om te vertrekken, antwoorden een ander. Men zegt dat de tartaren topstik bedreigen. Daar is de politiemeester, scheelde men van alle kanten. Plotseling was er een verwachtige schreeuw ontstaan, dat langzamerhand verminderde en waarop een voorkomen stilswij gevolgde. Een ieder voorspelde één of andere mededeling van de Goevernementswegen. De politiemeester verlieed voor afgegaan door zijn agenten het paleis van de Goeverneur-generaal. Een detachement kozakken vergezelden hem en deed de menigte door stoten en duwen op zijgaan. De politiemeester verscheen op het middelplein en in ieder kon zien dat hij een dipes in de hand hield. Vervolgens maakte hij met luiderstem het volgende bekend. Besluid van het Goevernement van Nisniy Novgorod, ten eerste verbod en elke russisch onderdan de provincie om welke reden ook te verlaten. Ten tweede bevel en alle vreemdelingen van Asiatische oorsprong om de provincie binnen 24 uur te verlaten. Einde van hoofdstuk 5