 Mijn onderzoek gaat over de onbedoelde gevolgen van klimaatbeleid. Klimaatbeleid opstellen is tijdroof een proces. De probleem moet om de agenda worden gezet, de politie moet hun consensus bereiken. En als het voorgestelde beleid erin wel is, is er vaak ook nog een aanloop tijd om energiegebruikers een aanpassingstijd te geven. Sommige economen zijn bang dat fossiele brandstofexporteurs, dat ze die aanpassingstijd zullen gebruiken om snel hun brandstof exasnel op te pompen voordat het beleid effect heeft. En dat kan ervoor zorgen dat, in plaats van dat klimaatbeleid het probleem oplost, juist alleen maar de opwarm versneld. Mijn onderzoek laat zien dat de angst voor zo'n zogere groene paradox waarschijnlijk onterecht is. Mijn onderzoek maakt onderscheid tussen twee verschillende soorten fossiele brandstoffen. Ten eerste de goedkope winbare schaarse brandstoffen, zoals olie en gas in het Arabisch gierland. En ten tweede overvloedige, maar veel vuilere brandstoffen, zoals kolen en teersantolie in Canada en Venezuela. Voor die eerste groep, die goedkope brandstoffen, geldt inderdaad dat, als in de toekomst de exporteurs hun streng koolstofbelastings verwachten, ze altijd de prijs omlaag kunnen doen en de grondstoffen snel op de markt brengen. Haarvoor, om klimaatopwarming echt tegen te gaan, is die tweede groep brandstoffen veel belangrijker. Omdat er veel meer van zijn en zoveel vervuilender zijn. Als we alle confessionele olie en gas gebruiken, blijft de opwarming nog binnen de perken. Maar als alle kolen en teersantolie wordt opgestookt, dan brengt dat het klimaat een grote probleem. Mijn onderzoek laat zien dat voor die tweede groep grondstoffen deze groene paradox veel minder waarschijnlijk is. Het komt in eerste omdat er een heleboel kolen zijn. Dus die afweging of je al die schaarse kolen nu gebruikt of ze voor de toekomst bewaard, is veel minder relevant dan voor olie en gas. Ten tweede ligt de producentenprijs voor die grondstoffen veel dichter bij de marktprijs. Dus als er in de toekomst een strenger klimaatbeleid wordt gevoerd, dan zorgt dat er veel sneller voor dat kolen niet meer concureerend worden en dat ze daarom in de grond blijven. Dus dan heeft het beleid tot effect dat kolenmijnen dicht gaan, in plaats van dat we de kolen sneller gaan exploiteren. De conclusie van mijn onderzoek is dat zelfs als er een aanloop tijd is voor klimaatbeleid, dat het zeer effectief is om de totale emissies te beperken en dat het effect van kolenmijnen die dicht gaan in teersant olie die in de grond blijft, veel groter is dan het effect van saurische olie die sneller wordt opgepont. Sterker nog, in plaats van dat we bang moeten zijn dat een geloofwaardig klimaatbeleid op de middelangere termijn leidt tot wat sneller oppompen van goedkope fossiele brandstoffen, moeten we juist zo'n geloofwaardig signaal uitzenden om groene investeringen te stimuleren. De investeringen die we nodig hebben om klimaatopwarming tegen te gaan, die we gaan gebruiken tussen 2030 en 2050, die moeten nu worden uitgevonden en bedrijven zullen daar alleen aan beginnen als ze ook echt vertrouwen dat er tegen die tijd een geloofwaardig kost of prijzing is en dat de vervuile betaalt. Voor klimaatbleid is dus vooral belangrijk dat die overvloedige vervuilende grondstoffen dat die in de grond blijven. We zijn dan een aantal maatregelen die we specifiek kunnen nemen om dat te werkstelligen. Dus geen nieuwe kolencentrales te bouwen. De VS kan beslissen om niet die pijplijn voor het importeren van teersantolie aan te leggen. Internationale handel in die vervuilende brandstoffen vereist gespecialiseerde raffinaderijen. We kunnen voor kiezen om dat soort investeringen niet te doen. En dat zorgt er vanzelf voor dat die vervuilende brandstoffen die juist zo gevaarlijk zijn duren worden. En daar valt de grootste winst te behalen in termen van het verreduceren van totaalemissies.