 Ik was niet thuis die ochtend, de 16e mei, 1944. Ik was bij mijn tante. In heel Nederland moesten alle Sinti en Roma gedeporteerd worden. Ondertussen waren mijn ouders in de trein gezet. Men besloot ons naar een station te brengen waar wij dus bijgevoegd zouden worden bij het transport naar Auschwitz. We waren daar gebracht door drie politieagenten waarvan één agent heel aardig voor ons was. Wij stonden daar omdat perron in afwachting van die trein en daar kwam die trein. En ik zag onmiddellijk waar mijn familie zat. Mijn zusje had een heel mooi blauwe jasje en mijn vader of mijn moeder. Die hadden dat blauwe jasje voor die roosters van die beesten gewoon gehangen. Zodat ik onmiddellijk zag waar ze zaten. En wij moesten dus ook mee met dat transport. Die ene agent die zij tegen ons, als ik mijn pet afneem, dan moeten jullie rennen. Rennen voor je leven. En ik zag mijn vader achter die tralis van die beesten wagon. Die ene agent lift zijn pet op. Aan de andere kant van het perron is een normale personentrein aangekomen. In al die commotie is het ons gelukt om in die personentrein te springen. Op datzelfde moment ging de trein naar Auschwitz rijden. En mijn vader schreeuwen uit die wagon naar mijn tante. Moeslen, moeslen, pas goed op mijn jongen. En toen gingen ze weg. En dat is het laatste wat ik van mijn vader, moeder en m'n zusjes en m'n broertje gezien had. Zo'n declaratie van die mensenrechten, dat erkent dat mij en met mij zoveel zo'n groot onrecht is aangedaan. Onvervreendbare rechten staan daarin als een soort handleiding voor het leven.