 Hoofstuk 13 van Onder Moeders Vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of was u vreerwilliger wild worden, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. Onder Moeders Vleugels door Louise M. Alcott. Hoofstuk 13. Luchtkastelen. Op zekere warme september naamiddag lag Lori heerlijk aan zijn hangmat heen en weer te schommelen. Hij was nieuwsgierig om te weten wat zijn buren toch uitvoerden maar te luien om het te gaan onderzoeken. Lori was uit zijn humeur want hij had zijn dag nutteloos en onbevredigend doorgebracht en wensen dat hij hem nog eens over kon leven. Het warme weder maakte hem lui. Hij had de hand gelicht met zijn werk, het geduld van de gouverneur tot het uiterst op de proef gesteld. Zijn grootvader ontstemd door de halve middag piano te spelen. De dienstboden angst aangejaagd door ga hij hem zinnig te kennen te geven dat één van zijn honden dolst geen geworden. En nadat hij hoge woord had uitgelokt met de stalknicht over het een of ander vermeend verzuim aan zijn paard, was hij in zijn hangmat gevallen om te brommen over de onmogelijkheid van de wereld in het algemeen. Tot de rust van de liefelijke naamiddag hem ondanks zichzelf tot kampte gebracht had. Naarbovenstaand in het groen- en loverdak van een wilde kastanje droomde hij allerlei droomen en verbeelde hij zich juist rond de zwalknoppe de oceaan bij een reis rondom de wereld toen het geluid van stemmen hem in het oogwenken aan land bracht. Door de mazen van de hangmat glurend zag hij de meisjes March uit het huis komen alsof ze de een of andere expeditie gingen ondernemen. Wat ter wereld beginnet de meisjes nou, dacht Lori. Zijn slaperige ogen wijd open sperd om eens goed te kijken, want daar was iets vreemd aan zijn buurmeisjes. Ze hadden elk een grote, overhangende hoed op, een bruinlinde zak over de schoudig en een lange stok in de hand. Meta door hun kussen, Johan Boek, Betts een mandje en Amy een portefeuille. Zeer bedaard liepen ze de tuin door, het achterhekkje uit om de heuvel te beklimmen die tussen hun huis en de rivier lag. Dat is al heel leuk, zeel Lori bij zichzelf, een buitenpartij te houden en mij niet eens te vragen. Ze kunnen niet met de boot gaan, want ze hebben de sleutel niet. Misschien hebben ze hem vergeten, ik zal hem even gaan brengen en meteen zien wat ze uitvoeren. Hoewel hij een half dosijn hoede in zijn bezit had, duurde het enige tijd voor haar er één vinden kon. Toen moest hij naar de sleutel zoeken die hij eindelijk in zijn zak vond, zodat de meisjes al ver uit het gezicht waren, toen hij de heining oversprong en een achternaad raafde. Hij nam de kortste weg naar het schuiterhuisje en wachten daar een komst af, maar niemand verscheen, dus beklim hij de heuvel om het terrein eens te overzien. Deze was gedeeltelijk bedekt door een dennenbosje en uit het dichtst van dit gepoomde kwam een sterker geluid dan het zachte ruizen der dennen en het slaapere gezang der krekels. Hier zit het wild, dacht Lori, door de takken gluurend, nu geheel wakker en in zijn humeur. De meisjes zaten lekker in de schaduw, terwijl het zon ligt door de takken speelden, een koeltje de geurige dennen lucht door hun haren en langs hun gloeiende wangenblies en al de kleine bosbewoners met hun bezigheden voortgingen, alsof de marches geen vreemdelingen maar vrienden waren. Meten, die op haar kussen zat en met haar fijne handjes ievericht neiden, zag er in haar roze japonnetje op het groene gas zo fris en lief uit als een roos. Bets zocht ievericht naar dennenappels waarmee de grond onder de struiken bezijd lag, want ze maakte er allerlei aardige dingen van. Eeming schetst een groep varens en Joe breide een soldatensok terwijl ze las. Even betrok Lori's gezicht toen hij bedacht dat hij eigenlijk behoorde heen te gaan, omdat hij niet meegevraagd was. Toch bleef hij staan. Het ging hem thuis zo eenzaam toe en het rustige partijtje in het bos had bijzonder veel aantrekkelijks voor hem in zijn ongedurende stemming. Zo stil dat een eekhoorn bezig voedsel te zoeken van een pijnboom vlak naast hem afkwam. Maar toen het zulke een shrillen kreeg terugrenden, dat Bets omkeek, het verlegen gezichten ze de takken bemerkte en hem met een bemoedigende glimlach wenkte dichterbij te komen. Mag ik dit heiligdom binnen treden of zou ik maar tot last zijn? Vroeg hij, langzaam naderend. Meta trok haar wenkbrau op, maar Joe keek haar boos aan en zei om middelijk, natuurlijk mag je. Ik wist niet te gaan, maar we waren bang dat je zo meisjes bedenks al saai zou vinden. Ik vind jullie bedenks als nooit saai, maar als Meta mijn liever niet ziet, verdwijn ik. Ik heb er niet tegen wanneer je iets uitvoert, dus tegen de orde hier licht te zitten zijn Meta ernstig maar vriendelijk. Zeer verplicht, ik wil alles doen wanneer jullie mij een poosje duldt, want het is thuis zo saai als in de Sahara. Zal ik nijen, lezen, dennenappels zoeken, tekenen of alles tegelijk, gehaapt slechts te bevelen, ik ben tot uw dienst gereed. En Lori ging zitten met zo'n ondadanig gezicht dat Meta verteed het werd. Lees het verhaal uit terwijl ik de hielzet, commandeerden Joe, hem het boek overhandigend. Alsjeblieftje vrouw, was het deemoedig antwoord, en Lori las op zijn Arlof Sierlikst om zijn dankbaarheid te tonen voor zijn toelating tot de Nijverebijclub. Het verhaal was niet lang, en toen hij het uitgelezen had, bewezen diensten een paar vragen te doen. Als het niet te vrij postig is, dames, zou ik wel eens willen vragen of deze gezellige en hoogstnutige vereniging passes opgericht. Mag hij het weten? Voeg Meta aan de anderen. Nee, hij zal ons uitlachen, maar schoede Amy. Wat zou dat, voeg Joe? Ik werd dat hij het wel aardig zou vinden, meen de bed. Wel ja, natuurlijk, ik geef u de mijn woord dat ik niet zal lachen. Die day bang voor jou? Nou, je moet weten, we speelden vroeger altijd de pelgrimstocht, maar sinds verleden winter stellen wij hem in ernst voor. Ja, dat weet ik, zei Lori, met een knikje. Wie heeft het je dan verteld, voeg Joe snippig. Een geest? Nee, ik heb het gedaan om hem eens te amuseren op een avond toen jullie allemaal uit waren, en hij zich zo verveelde. Hij vond het niet schrik, hij heeft geen geheim bewaren. Nu, hij doet er niet toe, het wind nu alweer moeite uit. Ga voor alsjeblieft, verzocht Lori, toen Joe in haar werk verdiept, ontstemt voor zich blijf kijken. Oh, heeft ons nieuwe plan niet verteld. Nou, we hebben ons best gedaan om onze vakantietijd niet te verlummelen, maar ieder heeft een taak op zich genomen en geprobeerd die af te krijgen. De vakantie is bijna om, onze taak af, en we zijn vreselijk blij dat we niet geleid hebben. En Lori dacht Blerauvel aan zijn eigen verbeuzelde dagen. Moeder heeft graag wat weer zoveel mogelijk buiten zijn. Daarom nemen we onze taak hiermee naartoe. Het is hier heerlijk. Voor de grap stoppen we ons werk in deze zakken, zetten oude hoeden op, gebruiken lange stokken om de heuvel te beklimmen en spelen pelgrims, zoals we jaren geleerd plachten te doen. We noemen deze heuvel de berg ter verrukking, omdat wij van hier het heerlijke land kunnen zien waar we eenmaal hopen te gaan wonen. Voetnoot uit The Pilgrims Progress eind de voetnoot. Joe wist het hem en Lori kwam overeind om te kijken. Door een opening in het hout Zagman over de breder blauwe rivier de wijnlanden aan de overkant, verder over de buitenwijken der stad naar de groene heuvelen die de horizon begrensten. De zon stond al laag en de lucht baden zich in de prachtige gloed van een herfst zondondergang. Gouden en purpore wolken zweeft hem boven de heuvels en hoog in de rood gekleurde lucht verhiven zich nevelige toppen als de zilveren kerktoers van de een of andere hemelse stad. Heerlijk, zei Lori zacht, want hij had een open oog vooral wat mooi was. Het is dik wel zo mooi en we kijken er zo graag naar, want het is nooit hetzelfde, maar altijd prachtig, zei Amy, wensen nu dat ze het kon tekenen. Joe spreekt van het land waar we eenmaal hopen te wonen, het wezenlijke landmensen en kijkers in Hoijbergen. Dat zou wel heerlijk zijn, maar ik wou dat dat land daar in de wolken werkelijk bestond en dat we daar eens heen konden gaan, zei Bets, pijnzend. Jij zult wel in de hemelse stad komen, Bets, wees daar maar niet bang voor, zei Joe. Ik ben degene die zal moeten strijden en werken en klouteren en wachten en misschien nog niet eens zal worden toegelaten. Dan zul je mij tot gezelschap hebben als je dat kan troosten. Ik zal heel wat moeten afreizen als ik er heel laat aankom. Zul jij dan nog goed woordje voor mij doen, Bets? Een zeker iets in Lori's gezicht voor ontruste zijn vriendinnetje maar ze zei opgewekt met haar vriendelijke ogen op de drijvende wolken gevestigd. Als iemand echt verlangt er te komen en er zijn hele leven zijn best voordoet geloof ik dat hij zeker zou mogen binnetreden, want ik denk niet dat er grens of wachters voor die poort zijn. Ik stel het me altijd voor als op dat plaatje waar de vriendelijke gedaante de handen uitstrekken om de arme Christian te verwelkomen wanneer hij de rivier door water heeft. Wat zou het leuk zijn als al de luchtkastelen die we bouwen eens werkelijkheid werlen en wijering konden wonen, zucht hij jo, na enige ogenblikken stilswijgen. Ik heb er al zoveel gebouwd dat het me moeilijk zou vallen te zeggen welk ik per slot van rekening zou verkiezen zijn Lori, terwijl hij zich zo langzij was op het moslied vallen en dennenappels gooiden naar het eekhorrentje dat hem verade had. Als ik het mijnen vertel, zullen jullie dit dan ook doen? Ja, als de anderen het ook beloven. Ja, dat is goed. Nu Lori. Zodra ik genoeg van de wereld gezien had zou ik in Duitsland willen gaan wonen en zoveel van muziek genieten als ik maar kon. Ik zou zelf een groot genie willen zijn zodat alle mensen toestromden om het te horen. Ik zou nooit iets van geldzaken of handen willen horen maar alleen genieten en leven voor de dingen waar ik van hou dat is mijn liefste luchtkasteel en wat is het jouwe meta? Meta scheen het wat moeilijk te vinden het haren te vertellen ze streek met een varen takje langs haar gezicht alsof ze denkbeeldige muggen wilde verdrijven terwijl ze langzaam begon ik zou graag een mooi huis hebben vol met allerlei prachtige dingen lekker eten mooie kleren vols, aardige mensen en hopen geld ik zou de eigen rest van moeten zijn en het helemaal kunnen inrichten zoals ik wou met veel dienstboden zodat ik niet hoefde te werken wat zou ik ervan genieten want ik zou niet luieren maar veel goed doen en maken dat iedereen mijn lief had en moet je geen ridder in je kasteel hebben? volg Lori ondeugend ik zei immers aardige mensen en Meta strikte zich vuldig haar schoen vast zodat niemand haar gezicht kon zien waarom noem je er niet bij op dat je een vol maakt verstandig bemindelijk echt genoot wil hebben en een paar engelachtige kinderen je weet best dat je kasteel zonder dat toch niet vol maakt zou zijn riep de openhartige Jo die nog geen tedere gevoelenskoesterde en liefdeshistorisch behalve in boeken verachten jij zou in het jouw en niets dan paarden incokers en boeken willen hebben zijn Meta geraakt en Arabische Paarden willen hebben en Kamers opgehoopt met boeken en ik zou willen schrijven uit een betoverde incoker zodat mijn werken even beroemd werden als de Lori's muziek maar voordat ik mijn kasteel betrek moet ik iets groots doen iets helthaftigs of ongelooflijks dat na mijn dood niet vergeten zal worden ik weet nog niet wat maar ik ben steeds op de uitkijk en van plan jullie allemaal nog eens te verrassen ik denk dat ik boeken zal gaan schrijven en rijk en beroemd worden nou weet jullie mijn lievelingsdroom en de mijne is stil bij vader en moeder te blijven en voor de anderen te helpen zorgen zij betst tevreden verlang je niks anders voor Lori nu ik mijn piano heb ben ik voorkomen tevreden ik hoop alleen dat we allemaal gezond en belkander mogen blijven anders niets ik heb een massa wensen maar de voortnaamste is schilderijs te worden en naar Rome te gaan en de beste schilderijs van de hele wereld te zijn was Amy's nederig begeerde wat zijn we een eerzuchtig troepje behalve bets verlangen we allemaal rijk en beroemd en in ieder opzicht onovertreffelijk te worden ik zou wanneer eens willen weten of we ooit een van al onze wensen bereiken zullen zij Lori op een gras sprit kouend als een nadenkend kalf ik heb de sleutel van mijn luchtkastel maar het blijft te vragen of ik de deur zou kunnen open krijgen zei Jochijm Zinnig ik heb van mijn ook de sleutel gekregen maar ik mag hem niet proberen ik wou dat de academie opvloog mompelde Lori met een ongedulde gezucht hier is de mijne een Amy's waarde met haar penseel ik heb er geen zij meten terug wel waar, riep Lori waar dan? in je gezicht nonsense, dat geeft niet wacht maar af of het je niet iets geven zal dat het moeite waard is voor de heim dat hij meende te weten meta bloost achter haar varen takje maar vocht niet verder en keek naar de rivier met dezelfde verlangende uitdruk nu ons broek de dag waarop hij van de ridder vertelt dat als we alle vijf over tien jaren nog leven moesten we bij elkaar komen om te zien wiens wensen vervuld zijn en hoeveel naden wij er aan toe zijn dan nu zei Jo, die altijd met een plan gereed was oh hemel wat ben ik dan al oud? 27 zuchtemeten de dame beschouden als hij juist 17 was geworden jij en ik zullen 26 zijn Teddy Bets 24 en Amy 22 wat een eerwaardig gezelschap riep Jo ik hoop dat ik tegen die tijd iets gedaan zal hebben om trots op te wezen maar ik ben zo'n luio hond dat ik vrees ik zal blijven landen van ten Jo je hebt maar een prikkel nodig, zegt moedig als je die helemaal hebt, zal je wel flink aan het werk gaan zegt ze zegt je moeder dat? zo ga ook haar kans toe zie riep Lori uit, met plotstelling en geest drift overeindkomend het moest mij genoeg zijn wanneer ik grootvader tevreden stel en doe ook mijn best maar het is tegen stroom opvaren zie je en dat valt niet mee hij wilde dat ik, net als hij vochtig, als koopman naar Indië zal gaan maar het laat me nog liever doodschieten ik heb een hekel aan teen en zij en specerijen en al die rommel die met zijn schepen hierheen komt en zodra ze van mij zijn kan het me niet schelen of ze naar de kelder gaan groot papa moest tevreden zijn als ik de academie afloop wanneer ik hem vier jaar van mijn leven geef behoorde hij mij van de handel vrij te laten maar hij staat erop dat ik net toe, zoals hij gedaan heeft als ik me niet weg loop met mijn eigen hoofdvolg, zoals mijn vader was er maar iemand om bij de oude heer te blijven dan deed ik het morgen Lori sprak opgewonden en keek alsof hij bereid was bij de minste aanleiding zijn bedreiging ten uitvoer te brengen hij ontwikkelde zich sterk en hij had een gewone jongens afkeer van onderdanigheid en een rusteloos verlangen zelf zijn weg door de wereld te zoeken ik zou in een van mijn eigen schepen wegzeilen en niet terugkomen voordat ik mijn voortuim beproefd had wie je verbeelding geprikkelt werd bij de gedachte aan de moed die zulk een helden feit vereisde en wie er sympathie dadelijk was opgewekt door wat ze het onrecht noemde te die aangedaan dat is niet goed, zo moet je niet spreken en je mag de raad niet opvolgen je moet doen wat je grootvader van je verlangt zijn meter op haar moedelijkste toon tot je best aan de academie en wanneer hij ziet dat je hem plezier wil doen ben ik zeker dat hij niet hard of onrechtvaardig tegen je zal zijn er is zoals je zegt niemand om bij hem te blijven en hem lief te hebben en je zou het jezelf nooit vergeven als je hem zonder zijn toestemming verliet later je niet door te neerslaan maar doe je plicht wat weet jij van Burke voeg de lorry dankbaar voor de goede raad maar ongeduldig over de vermaning en verlangend om na zijn ongewone uitbasting uit gesprek van zichzelf af te leiden alleen maar wat je grootvader aan moeder vertelt heeft hoe hij zorgde voor zijn moeder tot zijn stierf en dat hij niet met een goede familie als gouverneur buitens lands wou gaan om wat haar er niet kon achterlaten en dat hij nu een oude vrouw onderhoud die zijn moeder heeft opgepast en er nooit tegen iemand van spreekt dat hij altijd zo edelmoedig en geduldig is als een man maar wezen kan dat is hij die beste keel rib lorry hartelijk toen met hem met een kleur eindigde net iets voor grootvader om zondere broek te laten merken dat alles van hem uit te vissen om het dan aan anderen te vertellen zodat ze van hem gaan houden Burke kon ook al niet begrijpen waarom je moeder zo aardig voor hem was en hem met mij meevoeg en hem op haar lieve vriendelijke manier behandelde hij vond haar absoluut vol maakt geloof ik hem allemaal uitgepraat je had hem eens moeten horen wanneer je ooit mijn mensen uitkomt zal je een zien wat ik voor broek doen zal begin nu maar liever door hem niet dood te ergeren zijn mee te scherp hoe weet je dat ik dat doe meneer vrouw ik kan het altijd zien aan zijn gezicht als hij weg gaat wanneer je je best gedaan hebt zie daar je tevreden uit en loopt hij vlug en opgewekt voorbij maar als je hem geplaagd hebt kijk er ernstig en loopt hij langzaam als alvij liever terug zou keren hoe dat is mooi je houdt dus volgens broek's gezicht een aantekend lijst van mijn goed of slecht gedrag ik zie hem wel buigen en glimlachen wanneer hij jullie huis voorbij gaat maar ik wist niet dat er een telegraaf tussen jou en hem bestond dat is ook niet zo wanneer je er maar niet boos om en oh vertel hem alsjeblieft niet dat ik iets gezegd heb ik zei het alleen om je te tonen dat ik wel weet hoe hij het maakt en wat hij gezicht wordt in zijn vertrouwen gezegd dat begrijp je riep meten, ongerust over de mogelijke gevolgen ik klikt niet, zei Laurie met zijn hooghartig air zoals Jo een zekere uitdrukking noemde die zijn mond soms aannam maar wanneer broek voor termometer gebruikt wordt dien ik te zorgen dat hij altijd op mooi weer staat ocht toe Laurie wist mij niet boos ik wou eigenlijk niet prek of zo flauw zijn alles over te brieven ik was alleen maar bang dat Jo je zo aanmoedige in gevoel is waarover je later op berouw zou hebben je bent zo vriendelijk voor ons dat we je als een broer beschouden wat we denken, neemt me maar niet kwalijk het meende het goed en meta stak hem vriendschappelijk maar verlegen de hand toe Laurie drukte het handje en zei openhartig daar hij beschaamd was over zijn ogenblikkelijke opwelling ik heb eerder vergiftenis nodig ik ben de hele dag al uit mijn humeur ik vind het best hoor dat je mij op mijn gebreken wijst en een beetje over mijn moeder geef er dus maar niet om wanneer ik ins kwaad word ik ben er je toch wel dankbaar voor om te tonen dat hij niet beleidigd was doeg Laurie zich verder zo beminnelijk mogelijk hij wond graag over meta op reciteerde versen voor Jo's plezier schudde dennenappels voor Betts hielp Amy met haar varens en bewees zo dat hij waardig was om tot de Nijverepij Club te behoren midden onder een levendige discussie over de gewoonte van schildpadden daar juist zo'n beminnelijk diertje uit de rivier was komen aanwandelen waarschuwde hen het verwijdend geluid van de bel dat Hannah de tegenzet had en dat zij maar juist bijtijds voor het avond eten kunnen zijn mag ik weer komen voor Laurie ja, midden schijt braaf op past en naastig leert zoals de jongertjes in het ABC-bokje zijn mee te glimlachend, ik zal mijn best doen daar mag je komen en zal ik je leren breien zoals de schotten er is nu juist behoefte aan sokken zei Jo, terwijl ze met haar als een blauwe gepreide bannier tot afscheid wuiften terwijl Betts die avond in de schemer voor grootvader Lawrence speelde stond Teddy in de schaduw voor het gordijn naar de kleine David te luisteren, wie er eenvoudige muziek altijd zijn oproerige gedachten tot bedaren bracht en toen hij naar de oude man keek zoals hij daar met het grijze hoofd op de hand gesteund verzonken zat in gedachten aan het verloren kind dat hij zo inig had liefgehad hij herinnerde de Laurie zich opeens het gesprek van die middag en zij hij tot zichzelf ik zal mijn luchtkasteel opgeven en bij grootpapa blijven wat hij nog in de wereld heeft einde van hoofdstuk 13