 نام مشفق، نه اگه انتنسا دست. سنده ما چیلسی سال است، از دواج کدیم، سماره از دواج ایم دو تفل دارم، ما پای خوده دا کابول در جیریان و وزیفه در اصر این فجاره ما ایندست دادم، و خوده ما اینخواستو میکنسان بیسار ما ایر در کار خود باشم، ولی آرزو ها بره هم خوردو و همی معلولیت دمه بایس شد. در جیریان و آروسی ما بره ما یک تیلوزن روی نماکی داده شد، باز ما اگه انتن بیسار ایک خوردو کوچک خواستوم که پیدا کنوم دشار بسار تلاشکدوم، اما او انتن خوردو کوچک هم هنی آفتوم، انتن خوردو کوچک هنی آفتوم، اگه انتن باز از خود صاختوم، از خود صاختوم یا انتن ما واقعت اگه انتن بیسار آولی برامت، دل آبرتب اگه اتن پایوان که پایوان که گر فیره بلا کتده بلا، فیره که بلا کتده، ویگفی هی ناگو که خوب نتیده داره، گفی این جور میگنیم، ما گفتم خوب بیر، خوب ما سرمای نارو ده نادارم چرا. مرکز اورتبیدی دو دو دار یک، دا بایل حال، در حدوزی نوصد و سی نفره خردای کنشک داده نمودیم. واته که دیزیم شفق بچه روشن و آدم کارفم معلومی شد، ما ای قرزر بلیر شفق هم تا دیر نمودیم. افرادی معلولی که از ما قرزر مطلبه کنه، ما اورا شکو برناسی می کنیم که آیا می کاری که می کنه، آیا زی پول بلیست آردمی تانه. می آنطنای که شفقولا می سازه، دار افغانستان اولین کسی که اخترا کرده، شفقولا اس، شفقشان یاگ بچه خبی از، باوجود که ملولم از، که خیل بچه باهمت و که اولین، از جمله اولین مشتریهایش که ما استیم فروش می کنیم جنسایشه. قرزر اگه گرفتیم از قرزه اولی خود، باز مجبور شدیم که ما یک مشین بخرم، که دمه کار آنطن خود اگه در پرداز و خوب صاخت باشیم، این مشین خرداری کدیم، تمری که فیلان شیشتیم زندگی می کنم، همی از منفتان تنم از دیگه شکور ده زندگیم، دیگه کده مشکل فیلان ندارم، مشکلات زندگیم شکور همه رفع شداره ای از،