 De Aventuren van meneer Prikkebeen door J. J. A. Goeverneur. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Gelezen door Bart De Leel. De Aventuren van meneer Prikkebeen, een wondebaarlijke en kluchtige historie door J. J. A. Goeverneur. Kinderen komt en hoort mee aan. Ik zal je hier vertellen gaan hoe het heer Prikkebeen verging, die zo graag kappellen ving, maar wie een zuster Urso wou dat hij het vangen laten zou. Hoort hoe hij ten einde raad voor zes Urso vluchten gaat. Hoe een walfers hem zomaar binnen slokt met hout en haag. En hoe eindelijk de arme bloed aan het braadspit crimpen moet. Al wat met hem is geschiet, zult hij horen in dit lied. En nou klinkt het soms wat raag, wat gedrukt staat, dat is waar. Fiddel die wil dan verstaan, nu vangt de historie aan. Hoe meneer Prikkebeen zich met de kappellenvangst verlustert. Smorgens vroeg shockt Prikkebeen druk door dik en dunnel heen. Vlinders vangen in zijn net is zijn allergoudste pret. En als men hem dat verboot, kniesde hij zich zeker dood. Heeft hij zo naar lange jacht heen gevangen? O, wat lacht Prikkebeen dan wonderzoet. Het beestje speelt hij op zijn hoed. En geen gouden koningskron is dan in zijn oor zo schoon. Komt hij eindelijk, moe en matt, savings thuis met zijn schat, dan wordt alles net geschikt en in kastjes vast geprikt. Kreuzes, schoon als rijk bekend, was bij Prikke een arme vent. Nog voordat hij slapen gaat en in het blote hemd al staat, neemt hij zo een beetje op en bekijk dat op en top. Zoals afgebeeld staat hier, hinnegapt hij van plezier. En zelfs nacht nog op zijn bed, met zijn slaapmits opgezet, droomt hij van een toverland, waar de vlinders aan de wand zitten en waar overal toren vliegen zonder tal. Vroeg, voordag en dauwel staat hij weer voor zijn bed paraat, brommend ben nu schierig al wat vandaag ik vangen zal. Prikkebeen, ik raad je man, trek door eerst je broek maar aan. Twee, hoe meneer Prikkebeen aan zijn zuster een afscheidprix schrijft. Maar helaas, het was jammer dat Prik een boze zuster had, die hem dagelijks bekeef, dat hij bij haar thuis niet bleef, tot hij eindelijk op papier bracht dit korte briefje hier. Lieve zuster Urzula, ik ga naar Amerika. Dat is het echt Kapelle land. Ik schrijf je dit met eigen hand en blijf, evenals voorheen, je getrouwen Prikkebeen. Toch pas is dat schrijven klaar of wie komt me binnen daar, met zijn eigen zusje lief, dadelijk pakt hij de brief, leest en de arme onnozelen prik staat de trillenal van schrik. Urzul krijgt hun kleur als bloed, pakt zijn net en schreeuwt verwoed, wat jij woudt van mij vandaan, jij woudt mij verlaten gaan. Bevend pang bleek als een doek, kruipt ons Prikkie in een hoek. Urzul gaat vlak voor hem staan, kijkt hem met pauze ogen aan, tikt hem op zijn lange neus en zegt, nu, vertel me eens huis, wil je reizen, broertje lief, nee, nooit, zegt hij, hartendief. Ach, tot bijt, het smaakt hem niet, vol van spijt en van verdriet, zit hij daar en spreekt geen woord. Urzul, die hem zucht en hoort, zegt in het end, toe, praat eens wat, wees maar niet zo trist, mijn schat. Kom, ik wil tot je plezier eens wat spelen op het klavier. En met haar schellestem zingt zijn heel mooi lied voor hem. Doch, hij hoort het brommend aan en denkt, loop jij naar de maan. Eindelijk houdt hij het niet meer uit. Laat me gaan, zus, roept hij luid. Maar zij schreeuwt, daar komt niet van, jij zult stil hier blijven, man. Waarbij ze op de tafel slaat, dat hij het onderst boven gaat. Nu heeft Prikkebeen gewacht tot in het hartje van de nacht. En toen sloop hij als een muis op zijn tenen uit het huis. Ik roet je, zus, als het kan geschien, hoop ik je nooit weer te zien. Trie, hoe meneer Prikkebeen op reis gaat en per schip Europa verlaat. En toen hij nu reizen ging, wat was het eerste dat heeft hing? In zijn net een grenadier, in zijn hoed een vrouw. Getier en geschimp was het geen gebrek, iedereen hield hem voor gek. Maar tot laat nog in de nacht houdt hij voltoch met zijn jacht. Tot een kat daar schuwdoort ligt, hem komt vliegen in het gezicht. Dat maakt er het spel in en, en hij zoekt een logement. Eindelijk, na een dag of twee, komt hij aan het strand der zee, waar een schip juist zeilree ligt. Bij dat heugelijk gezicht jaart hij Prikkebeen het uit, en neemt aanstond een beslaat. In een bootje roet hij volgt, naar het grote schip aan boord. Vrolijkswijt hij net en hoed, Holland roept hij wees gegroet. Klacht u, met zus Ursula, en ga naar Amerika. Ach, pas komt hij aan op het schip, of wie krijgt hem bij zijn slip? Zijn liefsustertje Ursula was gereisd hem achternaar. Zag hoe hij naar boord vertrok en pakt hem nu bij zijn rok. En ze huilen balkt en schrijt tot hij haar heeft toegezijd af te zien zijn levenlang van zijn dwaars kapelgevang. Prikke keuert stil en stom met haar op het schip wat om. Ursul speelt tot zijn plezier blindeman met broerlief hier en de onnoosle sukkeltast zoekend rond tot zielijk was. Tot hij eindelijk, als zijn buit, Ursula in de armen sluit. Dans is Urzol blinde koe. Stijf trekt hij de doek haar toe. En wiept toen met zachte stap de kajuit uit langs de trap. Ursula blijft dus alleen en zoekt vruchteloos prikke been. Op het dek staat hij daar zo en ziet klagelijk ach en o. Omdat hij niet meer voortaan op de vlindeljacht mag gaan. Kijk, zijn ogenrollen wilt en tot zelfs zijn neus toe trilt. Onderwijden zit Ursula nog maar altijd broerlief na. Maar al zoekt zij al haar best, nergens vindt ze iets. Tot zo op het lest zich de doek van de ogen trekt en geen spoor van hem ontdekt. Vier, hoe met de prikke been in het water springt en wat daarop volgt. Gillend komt ze boven dekst. Prikke been staat eerst per plekst, maar neemt toen een kloekbesluit, steekt ze lange beenen uit en ploft boven neer in zee. Ursula zeelt ach en wee. In het verschiet ziet hij een zeil. Daarheen zwemt hij in de eil. Toch zijn zuster Ursula springt hem in haar wanhop na. Plomp! De kapitein ziet haar door zijn kijker tuimlen daar. De kapitein ziet dat met schrik, maar verzaamt geen ogenblik. Met zijn degen en zijn hoed werpt ook hij zich in de vloed. Plomp! De steuermand die dat hoort, kijkt nieuwsgierig over bocht. Jongens, helpt je kapitein, roept hij, springt en, groot en klein, oud en jong, in dicht een klomp, voort hem alles. Plomp! Plomp! Plomp! Alles plompt in zilte nat, dat het bobbelt scharmt en spat. Tot de dieren zelfs op het schip nemen allen vlug een wip. Plomp! Daar tuimlen zo paar does, paard, koe, varken, bok en poes. Muis en rot zelfs springen mee. Plomp! Plomp! In de natte zee. Op het schip in de verte daar was een Turkse roverskaar. Toen die merkte wat er was, kwamen ze nog net van pas en ze visten kop voor kop de arme natte zwemmers op. Urzul was in doodsgevaar, maar een Turk die pakte haar met een haak en trok haar op. Prikkebeen duikt met zijn kop onder water toen hij het ziet. Met haar meegaan wil hij niet. Twee ton water ongejocht had hij vast wel ingeslokt toen hij eindelijk dik als wat boven kwam weer uit het nat. En een klein zwart eiland vond, waar hij opkroop, ton er rond. Ach, geen huis, geen boom, geen plant was daarop dat kleine land. En het scheen wel dat het zwom. Prikkebeen keek angster om. En wordt doodelijk vervaard, want het eiland heeft een staart. Kort en goed het eiland was een gedierd van het walfisras. En toen het beest zich schudder geleed, Prikkebeen er af. Het deed op zijn bek en Prikkebeen vloog door het weide keelgat heen. Vijf, hoe meneer Prikkebeen in de walfis gezelskap vindt en wat verder gebeurt. Toen U Prikkebeen omlaag neerkomt in de walfismaag, vindt hij tot zijn blijdschap daar al een heerschap, kort en zwaar, die hoog boven nat en slip stijft zich vasthoud aan een rip. En die kleine dik buik zeid, ik begrijp niet waar het aan leid, dat ik nog mijn pruik niet vang. Ik heng al drie maanden lang en nog krijg ik haar niet beet. Het is zo waar een kruis en leed. Broertje liefst zeid Prikkebeen, twee zijn knapper vaak als één. Ik wil zien of ik helpen kan. Doe dat, zeid de dikke man. Als je het bruikgeweerder vindt, ben ik je aller dikste vriend. Op een goede morgen dat het paar zo in de ribbe zat, slokt het hongerige dier nog weer op een mens of vier. Het was aandoenlijk de armelien daar zo spartelend te zien. Het was een speelman zoals Bleek en een boer met grote steek. Met zijn knecht en Peternel zijn dochter, die heel veel schreeuwen en haar zwarte mop steever vast hield bij de kop. Wat bekomen van de schrik, keuert Nel eens rond met Prikke, die verliefd raakt op en top. Speelman strikt vrolijk op terwijl Dickey breed vertelt hoe het is met zijn pruik gesteld. Prikkebeen, die tans bedenkt wat gelukkend huwelijk schenkt, vraagt de boer de goede trouw, Peternel tot echte vrouw. Ik mag het leien, zei de man, als ze je aanstaat, trouw haar dan. Bal is het in de walfisbruik, alles danst naar oud gebruik. Zo veel gratis, kunstenswier, walsen, Prikke en Nelle hier, dat men wis op het wereld rond, Zeldenhuis gelijken vond. Doch helaas, door altgestamp, krijgt de walfis een kramp, die hem ziek en misselijk maakt. Het is of hij aan het braken raakt. Dickey, Dickey, opgepast, hou de rip toch stevig vast. Peternel in dat gevaar, dacht nu aan haar mobshondsmaar. Zij laat los, daar vliegt er stond. Speelman, boer, knecht, Nelle en hond, met een vreselijk gerucht, zwalfis keel uit in de lucht. Zes, hoe men Prikkebeen bitter bedroefd is, maar eindelijk toch uit de vis verlost wordt. Het was gelukkig dat net kwam het schip voor tuin van Rotterdam en door het zenden van een boot allen redden van de dood. Vier stuks mensen en demop haalden ze uit het water op. Onderwijl zit Prikkebeen nu met Dickey heel alleen tot des walfis bitrenlast, nog daar in zijn ribben vast. Het beest had hen van harte graag, ook gesleten uit zemaar. Toch dat lukte dit wel niet. Prikkebeen huilt van verdriet en is dodelijk bedrukt dat zijn Nelle hem is ontrukt. Wat al Dickey zegt en troost, Prikkey huiltbaar onverpost. Eindelijk echter krijgt het dier aan het braken weer plezier. Het hossebost hen heen en weer, het gooit en smakt hen op en neer, tot hun alles binnenkort, geel en groen voor de ogen wordt. De arme walfis heigt en kreunt dat zijn gansten lichaam dreunt, uit zijn zijde druppelt bloed. Prikkebeen krijgt weer wat moed. Toch de Dickey, daar hij het ziet, roept grunt. Dat begrijp ik niet. Werkelijk was hulp daarbij. Walfis vangers waren het. Zij kregen pas de vis in het oog of zij kwamen en daar vloog een harpoonhem zo door het lijf dat hij gauw lag dood en stijf. Het beest werd aan de wal gebracht, stukgemaakt en afgeslacht. Toch bij het openen van zijn mond raad er is wat men daar vond. Goeiemorgen, riep hij prik. Goeiemorgen, riep hij dik. Prikkebeen tast pas aan land naar de Haarlemmerkurant. Maar de dikker roept ach, heer, lieveling, heb ik jou daar weer. Want hij vond zijn bruikje dat in een van de darmen zat. Zeven, hoe meneer Prikkebeen aan de Noordpoel komt en wat daar verder met hem gebeurd is. Zoetjes aan al komen zij nu de Noordpoel mooi naar bij. Het snield, rijpt, haagelt. De ijsbrekkaal verft hem bij de bond en blauw. En de vorst bevriest hun, huis, tenen, vingers, mond en huis. Eindelijk is hun het bloed gestolt. Prikkebeen valt om en rolt zo pardoes op dikkie neer. Die ook heeft geen leven meer, maar ploft met zijn ene been in de lucht, als blok daarheen. Toen de vissvangst was volbracht en het schip betraan bevraagd, vond men de bevroren twee en nam ze op de schouder mee. Enkel om de vremligheid, als een ding van rariteit. Met omhals en benen strop hing men aan de mast hen op. Houd, verkleund, hard stijf en stom bongen er daar beide om. Het was, begrijpt in ieder licht, een heel akele gezicht. Maar, zie daar, een woeste orkaan dreef hier dan ook het hoofdschip aan. Urzulag met turken daar stijfbevroren door elkaar. En zo hees men met een wip, heel de troep in het walfisschip. Het man volk wierp men onder dek. Geen bewoog zich van de plek. Maar toen mook een dame vond, namen die apart en bond naast de kapitein haar vast tot versiering van de bast. Daars daarna, toen een matroos vuursloeg in zijn tondeldoos, spatten een vong en daardoor kwam de arme Turk in laaienvlam. Doch de warmte en hitte doet brik en urzul in het goed. Toen de Turk van kop tot zool was verbrand tot as en kool, kwam het in beide leven weer. Zij omhelst haar broedig teer, doch die knijpt, benoud te moe, dadelijk weer zijn ogen toe. Brikkebeen houdt zich als dood. Dat brengt Urzul zeer in nood. Zij bevrijdt hem van zijn strop, pakt hem aan en zet hem op. Doch bewegingloos en stijf, valt hij, bonds haar tegen het lijf. Acht, hoemen in Brikkebeen door de zorg van zus Urzula toch nog ondooidraakt. Schoon ze bitter klaag tenschrijd, hij met soet in naampjes vleid en met tranen overgiet. Wat ze doet, het helpt hij niet. Koud en hard als marmersteen, blijft de hele Brikkebeen. Da's hij even wel het gebonds van zijn hart voelt, neemt z'n spons, en ze vrijft hem heel niet mal, sta mee borst, gezicht en hals. Door het gekriewl en gedoe, is hij haast aan het lachen toe. Al wat zij bedenken kan, doet zij voor de arme man. Kom een vliertee, krokend heet, hiet ze in hem. De klammen zweet, breekt wel draad de sukkel uit, en ondooid zijn hart de huid. Urzula, zodra ze het ziet, treuzelt nu ook verder niet, maar bind hem, zolang hij is, aan een braadspit, waar toch wis nu de hitte en laaien gloed hem wel heel ondooien moet. Daar de hitte in korte tijd zich door het gans schip verbreid, dringt hij ook door lijf en leen der bevroren Turken heen. Zoetjes aan ondooid geraakt, zijn ze als uit een droom ontwakt. En in woeste toren ontbrand, grijpen ze nu het zwaart ter hand, komen boven en verslaan al wie hun maar durft weerstaan. Hun de sabels scherpen goed, druipendra van Christenbloed. Urzula zit, bleek van schrik, door bij het vuur en braad haar prik. Tot in grimmig turkisch meneer binnenkomt met blank geweeg. Ach, pardon, hier officier, riep ze, ik braad in Christen hier. Prikkebeen begreept danst wel dat het uit was met het spel. Ook was voet, wang, oor en hand hem al tamelijk verbrand. Urzul, riep hij, schiel ik, bind los me, ben ondooid weer kind. 9. Hoe meneer Prikkebeen en zijn dikke vriend gered worden en onder de Turken gaan. 8. Doch de Turken zijn niet mak, wat hij daar ook tegen sprak, wou hij het leven redden, dan moest hij worden muzelman. Knielend en diep aangedaan neemt hij dus de turban aan. 9. Dikkie, bongelend aan de mast, wordt in het eind ook aangetast door de warmte en raakt ondooid. Schoon in het hoofd nog vrij berooid, laat hij zich van boven neer zakken en, daar staat hij weer. 8. Als in sprakeloos staat hij daar een hele poos en, toen hij de Turken ziet, waardig nee, toen valt hij het niet. Hij begrijpt van heel het geval net zoveel als niemand al. 9. En een van de Turken scheen hem precies wel Prikkebeen, lichaam mager, dunnen schuil, neus lang, wangen, geel en vauw. Dikkie ziet hem, schrikt en bom, tijmelt van ontsteldnis op. 9. Prikkebeen lacht en vertelt hoe de dingen zijn gesteld, Dikkie ook kordaat tot de Turken overgaat. Met de turban op zijn kop lijkt hij net een vette mob. 10. Urzol nog dan spraat en vleid tot haar Prik heeft toegezijd dat hij huiswaarts met haar gaan zal en het reizen laten staan. Op een goed gezeegeld blad schrijft hij en belooft hij dat. 11. Toen het stuk was in schift gebracht heeft eerst Prikkebeen bedacht dat zijn zus toch maar al toos hij verkos en dat hij zich altijd maar ringeloren liet door haar. Daarop eens komt in zijn kop een gelukkig denkbeeld op. Zijn gezicht ontploit zich weer, moeder stapt hij op en neer en, na kort en goedbaraat, zegt hij tot zijn dikke maat. Horizier, wat duunt je ervan? Wil je nooit gaan trouwen, man? Ik weet zeker dat een vrouw je gelukkig maken zou en? Denk er eens over na, 10. Hoe men in Prikkebeen Ursula allemaal verlaten wil en hoe dat afloopt. Dickey zegt hierop zijn vriend dat hij het voorstel kostelijk vindt en heeft zwaar verlieft geraakt Ursula zijn hoofd gemaakt. Prikkebeen ziet hoogst voldaan het zoetgevrij der beide aan. Zo slijt men in liefdenvrij wel een week, twee, drie op zee. Prikkebeen heeft rust voordaan. Dickey kust hoogst aan gedaan met een roosje, lievelijk en schoon, hem door Urzul aangebouwd. Eindelijk wordt men landgewaag. Prikke maakt zich aanstond klaar stelt een dikke aan Urzul voor en zegt lieve Sussie, hoor, nu een man krijgt, kun je mij, missen en te scheiden wij. Urzul echter schild verwoordt nee, ik zeg je dat je blijven moet. Prikkebeen valt om van schrik, even zo ook meester Dic. Beide liggen still en stom. Urzul trappelt op hen om. Doch van drift en boosheid krijgt Urzul zelf een flaut en zegt met een gil op beide deer. Geen van hen verwoordt zich meer, en zo liggen alle drie nu zo still in compagie. Eindelijk na een uur misschien wagen zij het eens op te zien en daar Urzul ba nog boe zegt, zo sluipen ze op haar toe. Och, daar ligt ze levenloos, als een bleke witte roos. Wis en stellig is zij dood. Dicke is droevenis is groot, want hij had het lieve kind aller tederlijkst beminst. Diep geroerd en aangedaan vatten zij het lichaam aan. Toch, toen zij dat na het behoort Willen Goyen overboord komt de dode opeens weer bij en stoot beide wild op zij. Prikkebeen ontstelt geducht en neemt overhaast de vlucht. Elf, hoe meneer Prikkebeen kipsvork krijgen te speelt. Ach, die goeie prikkebeen. Hij wil vluchten, maar waarheen? Rondom het schip is alles zee, nergens is een veilig steeg. Rustloos, al rondom, rondom, rendt hij op het vaartaar om. En pas ziet dat Urzula of zij, wip hem achterna. Zo vervolgt ze in breden kring vliegens vlucht en vluchteling. Rustloos, al rondom, rendt hij ook op het vaartaar om. Zelfs de korte dikke man loopt, zo hard hij lopen kan met vooruitgestoken buik en verlies daarbij zijn praak. Rustloos, tapend, boom, boom, boom, rendt hij ook het deksel om. Alle Turken, twee aan twee, lopen nu ook spoedig mee in gedurig snelle vaart. Het zweet treibt taplings uit hun baart. Rustloos, kringens, stom en krom rennen alle Turken om. Ganzen, eenden, duif en kip, al het gevolg op het schip, komt ook daar in rep en roer. En met vreselijk rumoer vladren zij in dichterdroom om de mast al om en om. Schoenen, kousen, buis en hoed, waten, tonnen, beddengoed, tafels, banken, mes en schaar, waterpot en kandelaar. Kortom, wat Marisa en Boord, gaat mee in de maling voort. Paart en koe en zwijnen os breken uit hun hoeken los. Hond en kat, de hele hoop gaat als razend op de loop. Rustloos al rondom, rondom rennen ze op het vaart daarom. Zelfs uit Scheepshol, reed en gat komt gekropen muis en rat. Oud en jong en groot en kleen, dik en dun raakt op de been en rendt. Onder dof gebrom rusteloos op het vaart daarom. Prickeween en Urzelaar, Dickey en de Turkenschaar, vee gereedschap ieder ding, komt in wilde sliggering tot in het eind het schip zelf zwijt en als dol in het ronde draait. Twaalf, hoe de wijze van de dé van Algiers het draaiende schip voor een komet houden. Aan het strand met zijn visiers zit de dé daar van Algiers en roekt lekkere farina, de ene pijp voor de andere na. Slaaprig kijkt hij voor zich neer en verveelt zich uiterst zeer. Eindelijk echter wordt hij daar ver in zee een ding gewaar dat als razend gek en dol in het ronde draait als een tol. Schoonheid met zijn ogen ziet wat het is, dat wat hij niet. Hierop dus ontbied de dé als een wijze. Kijk wat rij, en hij vraagt een kort en goed wat dat ding beduiden moet. Geven ze er geen antwoord op, dan draagt hij met gal en stop. Bleek van schrik en heel ontdaan vangen u de wijze aan slaan het ding door kijkers ga lezen honderd boeken naar door wat of zij doen of niet ook zij vatten het wonder niet. Eindelijk komt men over een dat het een komet wel scheen en nu stelt de vluchtstuk op knapjes een verhandling waarin aan zijn majesteit alles breed wordt uitgeleid. Strenge heer, zo spreken zij, de overtuigen kregen wij dat het voorwerpt welk jij ziet een komet is, anders niet die uroom en heil voorspelt elk kreeg duizend hulden geld. Zanderen daars kwam, draaiend nog maar wel en behoudend toch het schip aan bij de Haarvendam. Toen het daar tot stilstand kwam kon van alles in het ronde gaan geen meer op zijn benen staan. Prikkebeen voelt maakkolik Dikkie ligt naar vlou en ziek Urzor staat bij het duizend hoofd het scheepsvok is heel afgesloopt allen tasten mis de grond of ze tuimelen op de grond. Toen de Dij de zaak vernam werd hij allerverreselijkst kram en hing ieder aan een strop al zijn domme wijzen op, omdat hij hem altimaal vopten door hun leugentaal. Dertien, hoe meneer Prikkebeen en de Dikke in de slavernij komen. De drie Christen in houten Dij voert aan vreed in slavernij met een ketens waar belaan moet Prikke naar de Acker gaan en wordt op het Heteveld ergens aan het werk gesteld. Toch pas hoort de Dij ervan wat doorknap en kundig man Dikkie is of levenslang de doktersrang waarvoor hij het jong prinsengoed handig lezen leren moet. Maar de prinsjes, speels en lui hebben van het AB den Bruy leren kunnen ze altijd wel zij begeer een pret-en-spel en dus staat tot hun plezier Dikkie voor hen bokje hier. Dat behaagt hun extra zeer van het leren komt niets meer wat ook Dikkie knocht of schelt wat al mooi zij hun vertelt altijd is kom dokter kom sta nog maar eens knapjes kom eindelijk komt op dat skandaal de oude bijeens in de zaal kennen roept hij deze twee morgen niet hele taar wc vriendje lief dan bouwen op zult hij borrelen aan de strop onze Dikkie staat ontzet in de gal vindt hij geen pret en dus zijt hij allemaal door het AB aan de prinsjes volg toch terwijl hij denen goud wat voert toen de andere uit kijk die slaat op het vette been van den dikke een touwstrik heen en daar bind hij nog tot last een heel zware ballek aan vast toen nu Dikkie lopen wou zat hij vast aan blok en touw daarop vluchten zij tezaam naar de tuin Dik roept door het raam lieve prinsjes alle twee ik bidje leer toch taar bc ach als je het niet boi gekend hangt je paar mij arme vent 14 hoe het waardige drithal uit de slavernij ontvlucht Dikkie die graag vlucht in wou zit nu dierlijk in het nauw want of hij al trekt en doet vast zit hij met denen voet wat hij trappelt, spartelt, stampt stijf blijft hij daar vast geklampt eindelijk echter met een ruk raakt hij los bij ongeluk stort de kamer van de D Tevens helemaal in daarbij zo ijsbaarlijk was de schok toen Dik zo vervaarlijk trok en Thans springt hij desperate uit het raam dat open staat toch niet denkend aan het ding dat aan het ene beenhem hing houdt dat aan het kozijn hem vast daar is Holland weer in last toen de prinsjes even wel zagen dagloop van een spel pakte de ene hem bij zijn rok de ander gaf een stootje aan blok en zo kwam de dikke weer op zijn beide voeten hier nauwelijks staat hij op de grond of hij kijkt verpijstert rond neemt een vaart en gaat als doel met zijn blok uit het been op hol hij had wel zo wijs gedaan door zich eerst daarvan te ontslaan Urzul die voor het venster staat ziet hoe Dikkie lief vluchten gaat en ter slond vlucht nu ook zij uit de vrede slavernij met op zij een blinkend zwaard loopt zij als een holletpaard onderwijl plant prikke been kropsla, bloemkool, ui en peen en een baardig Turk soldaat die daarbij op schildwacht staat geeft hem ieder ogenblik op zijn lange neus en Tik schoon daarop en morgen ziet hij Urzul in het verschiet en dat maakt hem zo benauwd dat hij vlucht naar het naaste woud waar hij in zijn angst de wijk neemt op een stok oude ijk vijftien, hoe bij de vlucht ergens van het land om het leven komen prikke been zit hoog en droog op die ijk maar het scherpziend oog van zuster Urzula merkt zijn lange benen draa kom broer, roept ze, vlucht met mij uit de vrede slavernij broer lief nog tans, houdt zich doof en knipt hoger op in het lof wat zes Urzul roept of bit prik verhoort geen enkel lid hoe gelukkig denkt er man dat mens dus niet klauter kan onderwijl vlucht vlucht er dik voortgesweept door angst en schrik toch door het schuren dat het doet raakt zijn blok al links in gloed vonk en vlam slaat er uit op dik is wanhoop, reist, tent op gras en kruiden, heesterplant alles raakt wel draa in brand met de staart in de lucht komen leeuwen aangevlucht mens en dier stormt bang te moe op na buurige zee strand toe prikke been die spoedig ook om de brand lucht rook moest nu om de dood tont gaan ook wel uit zijn hoek vandaan toen hij naar beneden kwam stond de stam al half in vlam Urzul grijpt hem bij de hand om te vluchten naar het strand dikkie voort met luid gekerb mens gedeerd, een dichter zwerm loopt, loeit, brult uit volle keel, het is een akeler toneel stadig wint de brand meerveld alles vlucht wordt vuurgeweld alles springt par het doos in zee alles tot die leeuw zelfs mee alles spartelt nog een poos en verzinkt toen voor althoos dikkies blok was echter toch helemaal verbrand niet nog en dient nu het driet al tot een hun het leven reddend vlot daar mijn dijzin ze ondergaan in de koele oceaan zesdien hoe de reis op het blok voorspoedig aflapt daar dus dobberen de drie zoetjes voort in compagnie tot een oog in het ver verschiet eindelijk een vaardag ziet langzaam komt dat naderbij en verneemt hun noodgeschrij spoedig nu verschenen bout die hen redden uit alle nood en wie had wel ooit verwacht wie het ooit mogelijk gedacht dat het schip erop ben kwam was het vertuin van Rotterdam uurzo had door het koele bad even wel en voelt zich van rheumatiek onplezierig, flauw en ziek waarom broerdief nacht en dag van haar bed niet wijken mag prikkie zucht ze voor en na voel dat ik ga sterven ga maar als je mij wat bemint dan belooft me beste vriend van dat dwaars kapelgevang af te zien je leven lang prikkie wordt van schrik zo bleek dat hij zelf ook ziek wel leek en dus drinkt ze hem een kop bankfles op zuchtend slikt hij met haar mee vlieg zop en kamelletee eens toen hij aan het sneur kunt hoort dat zij slaapt, pakt hij zich voort zoetjes, zonder het minst geluid weept hij de kajuitsteur uit tot hij eindelijk onverlet op het dek zijn voeten zet lievig rut wie denkt geweld staat daar voor hem Peternel zijn als doodbetreur de bruids zoent hem, spelenman speelt zo mooi als hij maar kan zeventien, hoe meneer prikkebeen nogmaals de vlucht neemt Nelle zegt, kom, vluchten wij en kom naar mijn land met mij doch hij schud bedroeft het hoofd wat hij Urzel heeft beloofd valt hem eensklapp zwaar op het hart arbe man, groot is zijn smart maar toen eindelijk Peternel zegt kom Engel, kom toch snel in de landstreek waar ik woon wonder schoon toen kon prik haar niet weer staan en roept schatje, laat ons gaan voordat Urzel haar ontwaakt wordt nu alles klaar gemaakt de kapitein geeft op hun be hun inpoot met roeier mee die hen, zonder ongeval brengen moet naar vaste wal prikkebeen met zijn de bruit die haar mob in de armen sluit en de speelman, deze drie vluchten zo in compagnie op de maat van spelenman roeit de roeier wat hij kan door een lange slaap verquikt ontwaakt Urzel en ze schrikt daar ze prikkebeen niet ziet, proe, waar ben je hoor je niet, roept ze maar erantwoord geen driftig springt zij op de been prikkie was al ver van boord en toen Urzula dat hoort krijgt ze een vlaag van razer ney wild stoot ze iedereen op zij grijpt zich aan de touwen vast en klimt in de hoogste mast daar juist komt de sloep aan het strand allen springen blij aan land en een warm wie neerlands bloed geeft lucht aan hun volgemoet zelfs de mob brompt wel te vree in het koor met de anderen mee Urzel zien de hoeprik land houdt in woede en drift ontbrand zich niet meer behoorlijk vast gillend tijmelt ze uit de mast maar gelukkig houdt een touw nog in het vallen de arme vrouw 18 hoe Urzula uit kwataardigheid jammerlijk aan haar einde komt toen zij weer beneden kwam vloos ze naar het hoer en nam dat de stuurman uit de hand regelrecht stuurt ze aan op het land en totseert het golf geklots en het gevaar van klip en rots Spudegerte stoot het schip krak op een verborgen klip het is met man en muis vergaan Urzel stort zich daar niet aan maar werpt zich pardoes in zee en zwemt moedig naar de re ook de dikke die aan het been nog zijn blok had als voorheen ging daar dadelijk recht op staan om al zo de dood te ontgaan wel wat nat maar welgemoet drijft hij landwaard met de vloed prikkenbeen zit hand in hand met zijn peternel aan het strand toen hij daar in het ververschiet eens klaps Urzul zwermen ziet raardeloos van angst en schrik vluchten zij op het ogenblik toen de dikke koud en nat eindelijk het land betreden had loopt hij met zijn blok aan het been en is eerder niet te vreem dan toen hij zijn trouwen vriend Nelle en speelman weder vindt maar ach daar komt Urzul aan het viertal blijft nu roeloos staan en wacht met beklemd gemoed wat er verder volgen moet prikkenbeen trilt als een riet speelman speelt een klaargelijk lied speelman speelt een klaargelijk lied speelman speelt een klaargelijk lied Urzul komt maar toen zij hoort dat haar broeder hard en woord heeft verpant aan peternel springt van kwaadheid ze uit haar vel met een vreselijk gerucht spat ze in stukken door de lucht prikkie delft met eigen hand haar een grafkuil in het zand en strooit roosjes daarop neer dickies ogen tranen zeer en de speelman speelt zo drof dat zelfs mob houdt oef oef oef 19 hoe alles in het eind nog wonderbarlijk goed afloopt hierop trekt het viertal voort naar het land waar Nell thuis behoort heel genoegelijk kuuren zij arm in arm in bontere speelman huppelt voor en uit oh die speelman is zo'n goud eindelijk echter op een dag toen Nell storp al voor hen lag zette de bruit zich bijstertheer naar haar bruigoms zijde neer uit hem, zoent hem hempt en keugt en snikt onder diep gezucht lieve, best de schat ik word nu je huisvrouw binnenkort maar, één ding versweeg ik jou weet dan ik ben wee duwvrouw ik heb kinders acht in tal zeg, dat doet toch niet mijn dal prik trok bij dat vreemd bericht eerst wel een wat suur gezicht maar toen hij het zoet acht tal zag en dat hem in de armen lag riep hij kinders groot en klein ik wil je trouwe vader zijn het builoft feest had plaats met glans prikkebeen leeft jarentans kneutrig met vrouw Peter Nell en is fris, gezond en wel nooit gaat er een dag voorbij zonder vlinder vangerij Dickey woont bij het paren in huis en leert aan al het jong gespuis even druk het ABC als hij het aan die prinsjes deed schoon hij altijd nog zijn blok tot gedacht het is met zich trok speelman ook komt nu en dan en heeft dolplezier die man als hij ziet hoe het jongen goed vecht, ravot en kunsten doet daarbij drinkt hij zijn glas bier deze historie eindert hier einde van de avonturen van meneer prikkebeen van de avonturen van meneer dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org gelezen door Bart De Leeuw 10 uur op jacht eenvoudige grillige inval door Zulverde 1 er zijn mensen die niet van jagers houden en die hebben wat licht de hele en al ongelijk komt het misschien daarvan dat het die heren niet tegen staat het wilt dat ze zullen eten met eigen handen te doden en zij dus als slachters optreden of zou die minder receptie ook daaruit kunnen voortkomen dat de heren jagers er te veel van houden om te horen en te gras steeds en altijd, te pas of te onpas over hun jagers helden daden te praten ik voor mij helwel naar die laatst aangehaalde reden over het is nu zo wat 20 jaar geleden dat ik bij aan het eerst bedoelde misdrijf heb schuldig gemaakt ik heb gejaard, ja, ik heb gejaard en om mij daarvoor te straffen zal ik bij aan de tweede misdrijf schuldig maken ik zal u mijn jachtavonturen naar haar fijn vertellen oh, mogen dit verhaal dit oprecht en waar rachtig relaas, mijn en mede mensen voor immer en voor altijd afschrikken, om met een wijtas op de rug, met een patroontas met een buik aan de gooidel bevestigt met het geweer onder de arm achter de staart van een hond over het veld aan te draven maar ik reken er weinig op, dat moet ik bekennen desondanks begin ik 2 een goudig wijsgeer heeft ergens in zijn werk en gezegd schaff u nog buiten verblijf nog rijtuig, nog puiden nog jachterijnen aan gezuld steeds vrienden aantreffen die het ten uur gebruiken zullen bezitten het is door de toepassing van die stelregel dat ik een uitnodiging ontving om mijn eerste proeven in de behandeling de wapens op geriserveerde jachterijnen in het sommendeepartement gelegen af te leggen zonder dat ik van die terreinen eigenaar was het was op het einde van de maand augustus als ik mij niet vergis van het jaar 1859 een besluit van de departementsperfect had de opening de jacht op de daarop volgende dag bepaald die plechtige dagdekening was in onze goede stad amien waar zelfs de kleinste winkelier de geringste handwerksman het een of ander gewierbezit waarmee hij in de jachtijd langs Serenwegen slentert, stelligreed zei dat de laatste zes weken met het meeste ongeduld verwacht de bonnebozen van het vak zei die de jacht tot een hartstocht hadden laten aangroeien zowel als de schudders van de derde en vierderang, de behendigen die raken ook zonder te mikken zowel als de onhandigen die mikken zonder oei te raken de domoren, zowel als de jagers van de bovenste plank die primo cartello, zeggen de italiënen bereiden alles voor die grote dag de jachtopening voor ze rusten zich uit ze zorgden voor de mondbehoeften ze verleiden ook kander als ze dachten, dan was het slechts om een kwartels te denken als ze sprake, dan was het slechts om over het haast te praten droomden, droomden zijn slechts van patrijzen vrouw kinderen, huisgezin nabestaanden, vrienden dat alles was vergeten staatkunde, kunstend, letterkunde landbouw, handel wetenschappen alles verdwenen het niet bij de voorbereidingen voor die grote dag waarin de dweper zich met roem gingen beladen en het vermaak gingen genieten dat door Joseph Preudon met in grond van waarheid paas tijdverdrijf is genoemd nu bevond zich onder de weinige vrienden die ik de amniën bezat een die als doortraptjager bekend stond het was een eilige vent in weerwel dat hij ambtenaar was wanneer hij zich naar zijn kantorboes begreven beweerde hij steeds enigermaat aan jicht te zuckeren maar had hij een verlof gekregen om de jachtopening bij te wonen dan was hij zo vluchtig bij een als iemand die vriend heette Britinho enige dagen voor de grote dag kwam hij Britinho op zoeken mei die van de prins geen kwaadtacht hij heeft in m'n gejaagd niet waar vroeg hij mij op die toon van meerderheid die op twee delen welwillendheid acht delen geringschatting bevatten nooit Britinho antwoord ik en ik denk er niet aan om wel nu kom die jachtopening met mij meemaken viel Britinho in we kunnen gejagen op 200 hectare gereserveerde jachtterreinen waar wild in overvloed is ik heb het recht een genodigde mee te brengen jij bent mijn genodigde want ik nodig u uit en dus ik neem u mee maar ik heb geen geweer nee Britinho ik heb er zelfs nooit aangedacht oh dat maakt niets uit ik zal u er een lenen een geweer met laatstok een tomplader weliswaar maar dat toch een haas op 80 passen afstands neerlegt voor waarde van het te raken het nam me klachende maar dat geweer zal goed genoeg voor u zijn te goed Britinho maar gezocht geen hond hebben die kan ik u niet verschaffen die is geheel onnodig zolang ik een haa naar mijn geweer heb zou de hond over compleet zijn mijn vriend Britinho keek mee met een zuurzoet gezicht aan hij houdt er niet van die waarde vriend dat met jachtzaken de spot treift eindelijk verloren zijn Winkbrouwer hunne rimpels wel nu gek komt die dwaar zei de hij als hij erop gesteld zijn antwoorde ik zonder enige geest drift jewel jewel meende hij mijn moet toch zoiets eens in zijn leven bijgewoond hebben we zullen zaterdagavond vertrekken ik reken op u en zie daar hoe ik aangewoven was voor die verwenste jachtpartij die mij nog lang zal heugen ik bekende dat de voorbereidingen mij niet erg verontrusten ik liet er bij mijn ziel geen uurslapens voor en toch moet ik de gehele waarheid zeggen dan valt mede te delen dat het de nieuwsgierigheid daar voor mij wel een weinig bekroop zou zo'n jachtopening dan zo belangrijk zijn wat er ook van aan zei ik deed bijzelf de belofte dat ik minder handelend zou optreden maar daarin tegen als nieuwsgierige liefhebber meer de jagers zowel als het jachtvermaak zou gradenslaan die ik mij ook al overhalen om mij met een geweer te beladen dan was dat om er niet te zo'n figuur te maken voor die nimrods wie er helde daden ik op aardodiging van britigio moest komen bewonderen ik moet erbij voegen dat alleen hij mij ook een geweer een kruithoren, een haagozak hij nimme gewacht gemaakt had van een wijtas ik moest dus dit voorwerp zelf aanschaffen maar die jagers wel zouden kunnen ontberen ik zocht er een uit de hand te kopen maar, ja wel die moeite was te vergijs de prijzen der wijtassen waren stijgende alle waren uitverkocht ik moest dus een nieuwe aanschaffen maar onder de bepaalde voorwaarden dat de verkopen haar zou terugdemen met 50% verdies voor mij wanneer er geen wild ingeborgen was geweest de kooppang keek mij aan glimlachten, maar nam de voorwaarden aan wie weet even wel, dacht ik de eindelheid is de wereld nog niet uit 3 op de eigen duidelijk dag dat wel zeggen daaks voor de jachtopening was ik op de plaats van samenkomst die mij door Brettingeau op het perigoorplein aangewezen was de saaf woest de zes uur aanwezig daar nam ik, als de achtste de honden niet meegerekend plaats in de rotonde van een postwagen Brettingeau en zijn die jachtgezellen ik durfde mij nog niet als één hunner meerekenen, zaten prachtig onder de traditionele tuig het waren voertreffelijke typen die wel de waarnemming waard waren enige hunner waren ernstig in afwachting wat de volgende dag gebeuren zou andere waren opgeraamd babbelzuchtig en richtte reeds met de mons een mortader bloedblad onder het wild van de gemeente Hérissaaraan er waren daar een half door zijn man aanwezig die tot de meest beroemde schutters van de hoofdplaats van Picardie gereken werden ik kende hen ter nauwe noot bijna mijn vriend Brettingeau moest mij dan ook vormelijk voorstellen voor eerst begon ik kennens met Maximeau een grote uitgedroogde vent die in het gewone leven voor het zachtste karakter kon doorgaan maar die de vredaardigheid in persoon was zodra hij een geweer onder de arm had hij was één van de jagers van wie hem de weerd dat zij de stoots één hunner welke zouden doodschieten om niet platzak te huis te komen Maximeau sprak niet hij was steeds in gedachten van hogere oiden verzonken bij dat belangwekkend personage stond Durangel welke tegenstelling mijn god Durangel was dik en kort tussen de 55 en 60 jaar oud en zo doof dat hij de knol was een eigen geweer het niet hoorde toch maakte hij aanspraak op alle twee verlachten geschoten om er ooit van toegeven te weten men had hem dan ook al eens een dode haas met een ongeladen geweer laten schieten een van de jagers aardigheden die gedurende zes maanden het gesprek uitmaken van de gezelschappen in de sociëteuten en der tabelen dood in de hotels ik moest de krachtige handdruk ondergaan van Marifah die wel de grootste opstijder van jagers helden daden was hij sprak nimmer van iets anders er welke tussenwerpsels en na bootzingen hij daarmee bezigde de kreed er jongen patrijs het geblat van de hond de los basting van het geweer paan paan paan in de regel bezigde hij 3 pans voor een geweer met 2 lopen en dan welke gebaren nu eerst maakte zijn hands zwij in de bewegingen om de zichtzaaks van het wild na te bootzen dan weer bogen zijn knieën rond de zicht zijn rug om het schot faster te maken met de linkerarm gestrekt met de borst gebracht was om het aanleggen van het geweer aan te duiden paan paan paan en wat vielen en dan dieren zowel viervoetige als gevolgoten hoeveel hazen werden daar niet met kogels neergeveld hij miste er geen enkele ik liep zelfs gevaar door zijn gebaren gedoten worden maar wat men moest horen dat was wanneer patifah met zijn vriend Paul Cloé praten dat waren 2 vingers van 1 hand wat niet beletten dat ze ook al naar post 6 aandeden wanneer de 1 de voet op het gereserveerde jachterrein van de ander zetten hoeveel hazen ik verleden jaar geschoten heb verhaalde matifah terwijl de hotsen de postwagen de reis naar Erissaren voortzetten ja hoeveel hazen ik geschoten heb is niet de teller kijk dat is net als ik dacht ik en ik dan matifah aan het worden Paul Cloé herinnert gehuurd de laatste keer nog te samen in de nabijheid van Argeurve zijn gaan jagen nou die patrijzen daar oh ik zie nog de eerste die het toeval vlak midden door mijn schot hager voerde en ik de tweede waarvan de veren zo afvlogen dat hij niets anders dan het fel over de beenderen moet overgebleven zijn en dan die andere die door mijn honten nimmer in de akker voor waarin zij toch ooggetwijf moest vallen is gevonden en dan die die ik de brutaliteit had op honderd passen te schieten wel overtuigd als ik was haar geraak te hebben en die andere dan die ik met twee schoten pam pam pam in de klaver heb doorrollen maar waarvan mijn hond bij het inslikken oog gelukkig slecht zijn hap maakte en dan de vlucht die juist op ging toen het mijn geweren herhaalde brr brr oh wat een jacht mijn vrienden wat een jacht die ik telde is stilte en had ik goed geteld wel nu dan was het bewijzer dat van alle patrijzen die pro kloé en mattifah geschoten hadden geen enkele in hun rijtas terecht was gekomen maar ik durfde niets te zeggen omdat ik wat blow uitgevallen ben in tegenwoordigheid van mensen die het beter weten dan ik en toch als ze erop aankwam om mis te schieten wel nu brr juist dat kon ik ook wat de andere jagers betreft ik heb hun naam al vergeten maar als ik mij niet vergis dan werd 1 hunne met de naam van bakkarie aangeduikt omdat hij steeds schoot zonder ooit iets leert te leggen waarlijk wie weet of ik die bijnaam ook niet zou gaan verdienen kom aan dan waarachtig de eerzucht bekropt bij ik begon ongeduldig te verlangen dat het mooi geweest vier die morgen kwam maar oh god welke nacht heb ik in de herbeek die saar doorgebracht een enkele kamer voor 8 personen een lendige stroozakken die voor bellen moesten dienen waarin een meer wild opleverende jachtenhouder zou zijn geweest dan op de privatieve jachterijnen van de gemeente woogelijk ongedierte dat broedelijk met de honden gedeeld werd die dicht bij de bellen sniepen en de houten vloer deden dreunen door hun gekrap en ik die in mijn eenvoudigheid adewerd in van de pikardische vrouw met vuil, slordig, kroezelig haar op het hoofd gevraagd dat of er geen vlooien op haar slaap zou waren vlooien had zijn geantwoord nee, waarachtig niet als die er waren zouden de weegluizen ze opleten ontsteld door het antwoord had ik besloten de nacht door te brengen op een keupele stoel die bij iedere beweging een lendig piepte en kruikte ik had dan ook een gevoel alsof ik gekookt was natuurlijk was ik de eerste op britigno, mattifah, bon clouet de vochel en al de andere snorkten nog even als al de onervaren jagers die voor de dag eraat op weg willen gaan was ik ongeduldig om zonder zelfs om beden te hebben in de vlakte op het jachtveld te komen met de meesters in de kunst die ik eerbiedig de een naar de ander wakker waakte bracht er mij tot bedaren en lachte mijn ongeduld van een eerst beginnende uit zij wisten, die slimmert dat bij het aanbreken van de dag de patrijs weer vleugels nog nat van de douw zijn zeer moeilijk te naderen is en dat wanneer zij opvliegt zij ongaarder weer deerkomt men moest wachten totdat de zon al de douwdrobbers opgedrocht al de dageraard straden opgedronken had zijde de jagers eindelijk na een voorlopig ontbijt en na de onvermijdelijke teug op de valreep verliet ben de herberg de kuiten krabben toen begaf men zich naar de vlakte waar de privatieve jachterijden begonnen toen wij de randen van bereikt hadden rie Brithin Jo mei een ogenblik alleen en zij draag je geweer nu goed zo schuims voor overhelend met de loop naar de grond gekeerd en doe je best om niemand te doden ja, ik zal mijn best doen antwoorden ik zonder mij door deze belofte te willen verbinden maar tot weder die is bereid niet waar, waar de vriend Brithin Jo haalde minnachten te schouders op eindelijk waren we op jacht een geheel vrije jacht ieder deed zoals hij goed vond het was een vrij lelijk land het land van hier is zaar nog lelijker dan de naam aandacht het was daarin boven niet zo wildrijk als wel beweerd werd men had er wel haas gezien beweerde Monifah en Pomp Clouet voegde erbij dat men het haas meer dan 12 op het doos zijn met de blik op de buik had zien liggen met het uitzicht op zo'n heerlijke jacht waren alle heren goed gemutst men stapte steeds voorwaard het was een prachtig weer enige zonnestralen drongen door de boi genefels wie rolvormige massa zich bij de gezichtseindel ophoopten gescheel, gepiep, geklok werd overal gehoord er waren vogels die loodrecht uit de akkervoren op gingen en in de lucht verdwenen evenals racquetballen die door een plotseling ontspannen veer worden voortgedreven meer dan eens had ik niet in staat mij te bedwingen mijn geweer in de aanslag gebracht niet schieten, niet schieten riep mijn vriend Brittinho die ommerkt mijn gades toch mij toe waarom niet, zijn het geen kwarters nee, het zijn leeuwen rikken niet schieten ik zal me onvermeld laten dat Maximo, Duvocell, Pomp Clouet Monifah en de twee anderen mij schuinse blikken te werpen toen waren zij voorzichtig zij waren het afgetrokken met hun honden die, met de neus omlaag in de spurrie en klavervelde snuffelden en weer omgebogen staart einde een kwispelend boven het groen verschenen als zoveel vraagtekens die ik niet beantwoorden kom ik dacht dat de heren ongaan in de gevaarlijke erbijheid bleven van de nieuweling winsgeweer hen enige mate bank voor hun koud te maakten te drommel draag je geweer toch beter herhaalde Brittinho op het ogenblik dat hij zich van mij verwijderde wel, ik draag het iets slechter dan een ander als word ik een weinig door die overdaad van aanbevelingen geprikkeld Brittinho haalde ten tweedebare de schouders op en verwijderde zich in de schuinse richting daar ik geen lust gevoelde om achter te blijven versnellde ik de pas vijf ik had me met gezellen ingehaald maar om mij niet meer te vond rusten droeg ik mijn jachtroer op de schouder met de koof omhoog wat zagen die jagers van professie prachtig uiten doen te nu wit vest met ruime fluwelen pantalon brede schoenen met bespijkende zolen die buiten het overleer uitstaken linne kuitendekkers die de wolk kausen bedekten wol is beter dan kantoen daar het laatste ontvelling veroorzaakt waarvan ik de ondervinding opdeed ik was een ver vanaf even mooi onder mijn gelegenheid stuig te bronken maar men kan van een eerst beginnende niet vergen dat hij al dadelijk onperispelijk in het pak zit in tussen zag ik niets op het gebied van wild toch moest de op dit privatief jachtveld een menig de kwartels voorkomen ook patrijzen en wachtelkoningen verder ook haas waarvan mijn tochtgenoten de mond vol hadden zo althans beweerden al die jagers en het moest wel waar zijn daar zij het zijde maar had vriend britijn joh aan bevolen vermijd een volle haas te schieten dat is een jager onwaardig vol of leeg dat het droom om mij halen als ik een onderscheid in had kunnen zien ik die geen konijn van een groot kat zelfs als haasepeper toe bereid weten onderscheiden britijn joh eindelijk die erop stond dat ik als zij genodigde hem eerst zou aandoen voegde erbij een laatste opmerking die niet van belang ontblot is wanneer je op een haas schiet als er een voorbij komt merkte ik spotten top en zullen er wel voorbij komen antwoorden britijn joh koeltjes wel nu herinner je dat tegenvogen van zijn vorming een haas sneller loopt wanneer hij in helling op uit dan wanneer hij naar beneden vlucht je moet daarmee rekening houden voor het richter van je schot je doet goede waarschuwen vriend britijn joh antwoorden ik die opmerking zal niet te loor gaan en ik beloof je dat ik ze te pas zal brengen maar inderlijk dacht ik dat al vlucht hij zelfs in helling af een haas toch toch te hard moet lopen dan dat mijn dodelijk gloot hem zou kunnen bereiken om hem te stuiten in zijn vaart op jacht, op jacht riep toe Maximo we zijn hier niet om eerst beginnende met de zuigfles op te voeden met de zuigfles verschrikkelijk mens die Maximo maar ik durf er niet te antwoorden voor ons trekte zich zover het gezicht ook ter rechter en ter linker zij er dragen kon een grote vlakte uit de honden waren vooruit gestoven hun meesters hadden zich verspreid met alle mogelijke moeite om hem niet uit het oog te verliezen en inderdaad één ding beeld plaagde mij het was dat mijn makkers alle grappenmakers de lust niet zouden kunnen bedwingen mij een poets te bakken mijn onervarenheid zou dit enige mate wettigen ik herinnerde mij onwillekuurig in collega geschiedenis van de nuweling dien zijn vrienden liet schieten op een konijn van bordpapier dat op zijn achterste in een dichter struik gezeten spotterwijs op een tromsloeg oh ik zou val schaam te gestoven zijn na zoonverschalking men stapte middelen wijn wel wat op goed geluk over de graanstoppers voort men voorde de honden die zich naar een terreinverhoging begraven welke op 3 of 4 kilometer het uitzicht begrenste en waarvan de kruin met kleine bomen begroeid was wat ik ook deed al die plat voeten die aan de moeilijke bodemnemurassen en de omgeploegde akkers kwam waren, stapte nog sneller voor dan ik, en wel zo dat ik Weldra op een afstand geraakte Britinho zelf, die eerst de pas ingehouden had om mij niet aan mijn treurig lot over te laten, had weer zijn tred versteld, daar hij deel wilde nemen aan de eerste geweerschoten die knallen zouden ik neem het je niet kwalijk vriend Britinho, je instinct was sterker dan je vriendschap, het sleurde je onweerstaanbaar voor te en Weldra zag ik van mijn makkers niets meer dan de hoofden, die zich als even zoveel schoppenaarsen boven de struiken vertonen hoe het kwam weet ik niet maar twee uren nadat wij de herberg van hieriszaar verlaten hadden, had ik nog geen enkele losbranding gehoord nee geen enkele wat een vrevel, welke verwijten en tegen verwijten welk getier dat bij de terugkeer zou geven, wanneer dan de wijdtassen zo plat als bij het heen gaan zouden zijn mijn geloven mij al of niet maar mij werd het toevall beschoren het eerste schot af te geven ik zal de schande beleven om te vertellen in welke omstandigheden dat gebeurde moet ik het bekennen mijn gewer was nog niet eens geladen was het de echte zorgenloosheid van een eerst beginnende, nee, waarachtig niet het was de kwestie van eigen liefde daar ik vreesde mij vreselijk onhandig bij het laden te betonen had ik willen wachten tot ik alleen zou zijn om dat te dus bij afwezigheid van alle getuigen opende ik mijn kruithoren stochte in de linkerloop een flinke lading waarop ik een poppapier aanzetten en wanneer ik er een goede maat hagel op deed, ik zag op geen korrel want wie weet misschien met één hagelkorreltje meer vermijd mijn platzak thuis te komen ik zette toen de lading met de laatstok flink aan en eindelijk oh, overmaat van onvoorzienigheid bracht ik een slaghutje op het schoorsteentje van de loop die ik zo even had gevulds toen dat gedaan was begon ik dezelfde bewerking met de rechterloop maar wat was het voor een losbranding terwijl ik aanzetten het schot was afgegaan de gehele eerste lading was mij langs het gezicht gevlogen ik had vergeten de linkerhaan op het slaghutje neer te laten en een schok was voldoende geweest om deze te doen overgaan dat zulks een waarschuwing zijn ik had de jacht open in kunnen berucht maken met een betrurenswaardig oogelijk wat zou dat een buitenkuisje geweest zijn voor de gemengde berichten in de plattelandsdagbladen en toch indien in het ogenblik toen het schot bij oogelijk afging indien ja, nu ik eraan denk indien in de richting van de lading het een of andere wild voorbij gesneld waren wel nu dan zou ik dat neergelegd hebben dat was misschien een kans geweest om daar terugkomen zes in tussen had de Briting Jo en zijn Makkers de terreinafscheiding bereikt ze hielden daar stand en beraadslaagden wat er te doen veel om de boze voortuin te bezweren ik haalde hen in naar mijn geweer ditmaal met de nodige voorzorg te hebben geladen het was Maximon die het woord op mij richtte maar op een hoge toon, zoals het een meester voegd heb jij geschoten, vroeg hij? ja dat is te zeggen ja, ik heb geschoten een patrijs ja, een patrijs voor het niets ter wereld zou ik mijn onhandigheid voor deze vier scharen hebben willen erkennen en waar is die patrijs? vroeg Maximon, terwijl hij mijn wijtas met de loop van zijn geweer aanraakte verloren antwoorde ik onbeschamd weg wat is er aan te doen? ik had geen hond oh, als ik een hond had gehad op een hondige valtheid kon het niet missen of ik moest een echte jaar geworden plotseling werd de ondervraging waarin ik onderworpen werd afgebroken de hond van Pau Cluwer had op binnen dan tien passen een kwartel doen opgaan onwillekeurig en bij instinct als men wil, legde ik aan en pang! zo was Monifaz zijde maar welke klap ontvigg ik omdat ik de koof slecht tegen de schouder had gesteund één van die klappen waarom trept men weliswaar niemand rekenerschap kan vragen en niemand uitdagen maar mijn schot was ogenblikkelijk door een ander gevoord door dat van Pau Cluwer de kwartel viel als het zeef doorboord en de hond pracht haar aan zijn meester die hem in zijn wijdtas borgen men had de eerlijkheid die deze op eraan te denken dat ik toch ook enig deel had aan die moord maar ik zei niet de lezer weet dat ik van natuur beloot ben uitgevallen tegen over mensen die meer van de zaken weet dan ik waarachtig deze eerste gunstige uitslag had al die razende wildverdelgers verlekkerd gemaakt denk toch eens na drie uren jagens één kwartel voor zeven jagers nee, het was niet mogelijk dat op deze rijke jachtgronden van hierisa en nog niet één zou zijn die, wanneer het gelukte haar te doden bijde een derde kwartel per jager zou geven toen de terreinafscheidingen overscheden waren bevond men zich andermaal op pas omgeploegde gronden wat mij betreft ik houd niets van die ploegijzer voren die iemand tot vreselijk vermoediende stappen noodzaken nog van die kleverige klei waarop de voet uitgeleid en omswikt ik zou daarboven het asfalt der boedevaars verkiezen onze bende stapte met haar hetroep jachthonden nog zo twee uren voort zonder iets te zien de wenkbrouwen vondste sigaret een soort woeste prikkelbaarheid begon zich over de geringste nietigheden luchten geven wat zouden waar tegen de voet aanschopten over een hond die een ander in de weg liep in het kort de ondubbelzinnige kenmerken van algemene vrevel waren voorhanden eindelijk zagen we in vlucht patrijzen op 40 passen boven een bietwachtelveld benoemde die vlucht in compagnie ik heb er geen verstand van maar als dat de compagnie was dan was zij op groot in compleet want inderdaad zijn bestond z'n twee jonge patrijzen maar dat was minder ik schoud erop los en ook deze keer werd mijn geweerschopd door twee andere onmiddellijk gevoord Paul Clouet en Mathifah hadden het buskaart laten spreken een der armenvogels viel de andere vloog met spoedweg en streek weer op meer dan een kilometer afstand achter de sterke terreinigolving neer oh ellendige patrijs van welk krakil waard jij niet schuld welke beturenswaardige woordenwisselingen hadden er plaats tussen Paul Clouet en Mathifah ieder hunner beweerde de moorden naar te zijn van daar dan ook de bittere answoorden aan ookandig welke kwetsende verdachtpijkingen en welke bedamingen inpakker? hij weet dat alles voor hem is naar de duivel met die lieden die geen schaam te gevoelen dit is de laatste beeld dat men te samen zou jagen en andere liefelijkheden met een pikardische saus die men pen weigerd weer te geven de waarheid is dat beide geweerschoten van de twee heren tegelijkertijd waren losgebrand er was nog wel een derde schot geweest dat een ogenblik voor de ander geknald had maar daarover was niet de reden kavelen hoe kon het aaneembaar zijn dat de patrijs door mij gedood was begrijpen eens door een schooljonger ik meende dan ook niet tussen beide te moeten komen in de twist tussen Po-Cluay en Mathifah zelfs niet met het ene moedig voornemen hem te verzoenen ook stond ik ben belangen niet voor maar dat komt omdat ik van natuur bloot ben gekend het vervolg van die voorzin zeven eindelijk was het middaguur tot grote voldoening onze maak het aangebroken we maakten halt uit de voedelen heling onder de schaduw van een oude ollenboom de geweren en de wijdtassen de laatste helaas zeer plat werden opzij gezet toen ombedmen om enige mate de krachten te herstellen die seden het vertrek zo nutteloos gespeeld waren goed beschouwd was het een droef geestig baal en weer klonken net zoveel beschuldigingen over en weer als er happen in de mond werden gestoken het was een aakelig land en wel bewaakt jachtterrein ja wat door de wildtieven werd afgestropt maar moest die schuimers opknopen met iedere boom en met een veel papier op de bos tot afskrik de jacht werd er nog mogelijkheid binnen twee jaren zal er geen wild meer zijn waarom de jacht niet gedurende energetijd verboden ja, nee ja in één woord al het gezeur van jagers die seder te dagen raad niets geschoten hebben toen begon allemaal de twist tussen Paul Clouet en Mathifah over die patrijs de andere in het gekibbel en waarachtig met was op het punt elkaar in de haren te vliegen eindelijk, goddank togen we een uur later weer op weg goed gevoederd en goed gedrekt zoals men hier te landen zegt men zal misschien nu voor het idee gelukkiger zijn daar is de jager die niet te weinig hoop blijft koesteren wanneer hij het geluid der oude patrijs hoort die haar kleintjes roept om ze voor het invallen van de nacht te verzamelen we waren dan weer op weg de honden even knor en gas wij waren vooruitgestofen hun meesters schilden hen achterna met zulke schrikkelijke geluiden dat zij op commando's van de Engelse marine geleken ik volgde met onzekere tred ik begon me bek af te gevoelen mijn wijtas, hoe plat ze ook was ben wel de loodswaard tegen mijn lendem mijn geweer dans van een ongelooflijke zwaardte deed bij mijn wandelstok betreuren ik had garen mijn kruithoren en hagel-tas voorwerpen die het wel uitermate lastig maakten te dragen gegeven uit een paar van de kleine boeren jongens die mij volgden en bij spot het voegen hoeveel van die vier voeten gebeest ik al geschoten had maar ik durfde niet uit eigen liefde zo gingen nog twee uren nog twee doodelijk lange uren voorbij onze benen hadden wel 1 km afgelegd wat mij als zeker een vast voorkwam was dat ik eerder met het spit in de lenden zou terugkeren dan een half dozen kwartels thuis kom brengen plotseling laat zich een gezuis horen dat mij van mijn stuk brengt oh deze keer is het waarlijke compagnie patrijzen die bij een strak opvliegt algemeen geweervuur wilde kurig vuur op z'n minst knalde vijftig schoten waaronder het mijnen midden van de rook weer klinkt en kreeg ik kijk het is een boewe wiens rechterwang zich zo dik vertoonden als over je aan die kant een nood in de mond had mooi zou, een ongeluk ripretinho dat mankeerte nog maar aan scheerde duvo shell dat was alles wat hun dat misdrijf ontlockte van verwondenden toegebrachte hebben zonder het voornemen te hebben dood te brokken zoals het wetboek zegt zonder gevoel, zonder hart liepen op hun honden toe die twee patrijzen aanbrachten die slechts gekwetst waren en die zij met de heel hunnerlaarsen afmaakten oh, ik wens hun hetzelfde genoot toe wanneer zij ooit het leven moeten laten en gedurende die tijd stond de boer daar steeds met zijn dikke wang en kon niet spreken maar daar kwam er bretinho en zijn makkers op hun scheerde terug wel nu braver man, wat is er vroeg maximaal op beschermende toon wat er is zie je dat niet hij heeft een haakrooskot in de wang antwoorde ik ach, dat is niets en amduvo shell dat is volstrekt niet jewel, jewel, zei de boer die de belangrijkheid van zijn verwonding door een verschrikkelijk lelijke gegrijders meende te moeten onderstrepen en wie je zo handig geweest om die armen drommel te kwetsen vroeg betinho die heb ik op mij bleef rusten heb jij niet geschoten vroeg mij maximaal ja, ik heb geschoten, net als iedereen wel nu, dat is de zaak uitgemaakt riep duvo shell hoe, uitgemaakt vroeg ik ja, jij bent een even onderhandig jager als Napoleon de eerste zei Paul Clouet die het keizerrijk vervoegde ik, riep ik niemand anders kan het zijn inderdaad, die manier is een gevaarlijk mens meen de mattifah en wanneer men zo kruier is dan weigert men de uitdaging die ben ontvangt van waar ze ook mochten komen en daarmee maakte de heer er zich vanaf ik begrepen ze lieten de gewonden voor mijn rekening er viel niet te azerlen ik legde het hoofd in de schoot ik haalde mijn beurs voor de dag en bood die braven boer 10 franc aan merkwaardig was de uitwerking van dat geneesmiddel op die gewonden zijn gezondewang slonk onmiddelijk ik ben overtuigd dat hij de noten hij achter de kiezer had ingesnikt heeft het gaat nu beter, vroeg ik oh la la oh, daar komt het weer anders worden hij terwijl de wang weer op zwol maar nu de andere, de linker nee, nee, riep ik egikwetste wangen is voor ditmaal genoeg en ik ging heen acht terwijl ik zo mijn rekening met die stimmenpikardier boer vereffende waren de anderen vooruit gestapt ze hadden mij daarin boven genoeg saam te verstaan gegeven dat men volstrekt niet veilig was in de nabijheid van zo lompert als ik de meest invoudige voorzichtigheid maande hen, zich van mij te verwijderen Brittany Jozelf gestrekt, maar onrechtvaardig liet mij aan mijn lot over als of ik een heksemester was die met het kwaad oog is bedeeld de verdwenen weldra achter een klein bos ter linker zij en om de waarheid te zeggen, ik was er niet rouwig om, ik zou nu slecht verantwoordelijk voor mijn eigen daden zijn ik zat dus alleen, alleen te midden van die vlakte die niet te overzien was, grote god wat kwam ik er ook doen met al dat tuig op mijn schouders geen enkele patrijs die mij tot het lossen van een schot uitnodigde geen enkele haas wins lepelzikon ontwaren zoals de jagers zich in hun vreemd soortige taal uitdrukken in steden van in mijn kabinet lekkertjes te zitten lezen of schrijven of zelfs niets te doen, stond ik hier ik stapte doeloos voorwaard ik zocht de gebaande padel op en verkoos die boven de oplochte akkers ik ging tokenmalen gedurende 10 minuten zitten en stapte daarna weer gedurende 20 minuten volgt er was geen huis binnen een straal 5 kilometers te zien geen torenspits stak boven de gezicht eind eruit ik bevond me in een woesternij van tijd tot tijd verief zich dreigend in paal met het spot het opschift privatieve jacht privatieve toch niet voor het wild voor zeker want daarvan was geen spoor te ontdekken ik stapte maar voort dromende, filosopherende met het geweer aan de riem over de schouder hangende en legde daarbij een vlugheid aan de dag of ik een lang geschoten vlek had de zon daalde niet vlug genoeg volgens mijn verlangen had de nieuwe Josua haar in weerveldig cosmografische wetten andermaal in haar dagelijkse loop aan tegen genoegen van mijn razende metgezellen doen stilstaan zou de nacht dan nooit haar vleugelen over die ellendige jachtopeningsdag uitspreiden negen maar er is in grens aan alles zelfs aan privatieve jachtterreinen dan bos in het gezicht dat de vlakte afsloot nog een kilometer en ik zou het bereiken ik stapte dus voort evenwel zonder de pas te verstellen de kilometer werd ook afgelegd en ik kwam bij de rand van het bos aan in de verte maar zeer in de verte knalde de geweerschoten als een slotboek uit van een luisterrijk vuurwerk hoeveel doden zij van het arme wereld dacht ik, waarachtig ze willen niets voor het volgend jachtseizoen overlaten en hoe veranderlijk de mens toch kan zijn toen kwam het denkbeeld bij mij op dat ik in het bos misschien gelukkiger zou wezen dan op de vlakte in de boomkruinen konden toch nog altijd van die onschuldige muzzen te schieten zijn die, behoorlijk opgepend door de beste gaarkirkers aan hun klanten voor vette leeuwenrikken of vinken voorgezet worden ik volgde toen de bosparen die op de grote weg voeden waarlijk, de jachthaar voor had bezit van uw onderdanige dinaar genomen ja, ik doeg mijn geweer niet meer over de schoudig ik had het met zorg geladen en doeg het met gespannenhaan terwijl ik angstig en oplettend keek, rechts en links maar niets de mussen wanthouden waarschijnlijk de Parijzer gaarkirkens en hielden zich schuil ik legde één of twee malen aan het waarslend bladeren die onder de bries zich bewogen en, wel beschouwd, mocht ik mij toch niet voor oorloven bladeren te schieten het was toen vijf uur ik wist dat ik binnen 40 minuten in de Herberg terug zou zijn waar wij zouden dineren al vorigens in de postwagen plaats te nemen die ons allen, mensen en beesten levenden en doden naar Amiens moest terugbrengen ik bleef dus het voornaamste bospad volgen dat in schuine richting naar Giri Saar voorde en keek daarbij waaksam rond plotseling bleef ik staan het hart klopte mij sneller in de bosem onder een struik op 50 passen afstand tussen de doornen en ruichten zag ik voorwaar iets het was zwartachtig, met een zilverachtige rand en vertonen een plek van levendig rood even als een vuurig oog dat mij aankijk voorzeker, een 4 voedig wild of wel een grote vogel dat kon ik niet uitmaken, was hier neergekomen ik aazelde tussen een haas een volwassenen voorzeker en een vazanten hen wel nu, waarom niet kijk, dat zou mij in het bijzonder in de dunk bijna makkers doen stijgen, wanneer ik met een vazant in de wijdtast terugkwam ik nadelde het dan ook zeer voorzichtig met het geweer gereed om aan te leggen ik hield mijn adem in ik voelde bij onthoord nog erger onthoord dan Duvoche Maximo en Bretignio het te samen konden zijn toen ik eindelijk op een gepaste afstand was gekomen, op 20 passen ongeveer, knielde ik om van mijn schot zeker te zijn de achterkool van het geweer aan de schouder deed het rechteroog flink open sloot het linker en zorgvuldig door de inkeep van het visier toestel, langs de bovenrand van de visierkorrel naar het wildmikkende drukte ik op de trekker en gaf vuur geraakt, ribbing buiten mijzelf dit zal niemand er zijn om mij mijn schot te betwisten inderdaad, ik had goed gezien ja, met mijn eigen ogen gezien hoe de veren beter de haren er afstofen bij gebrek aan een hond liep ik naar de struik en storten mij op het wild dat onbeweegend ik daar lag en geen teken meer gaf van leven ik raapte het op het was een marsoceroed geheel met zilver geboord met een rode kokarder erop waarvan het rood bij als een oog scheen aan te staren 10 in dit ogenblik stond een lang lichaam dat op het gas uitgestrekt lag op met schrik herkende ik de blauwe pantalon met zwart en naadstreep de donkere uniform jas met zilver de knopen de gele buikrim en het ledergoed van pandoor die door mijn ongelukkig schot gewekt was zodat geen tans marsoceroede schiet zij hij met die stembuiging en tongval die het gehele gilt kenmerkt marsoceroed, ik verzeker u antwoorden ik stotterend zodat jij zelfs de kokarder vlak in het midden geraakt hebt marsoceroede ik dacht dat het een haas was een eindeldroombeeld maar ik bied u vergoeding aan waarlijk zodat de marsoceroede zeer duur is vooral wanneer hij zonder jachtakten aangeschoten is ik werd bleek al mijn bloed stroomde naar het hart terug oh dat was een netelige punt zodat jij een jachtakten hebt vroeg pandoor een jachtakten ja een jachtakten gewet er wel wat een jachtakten is waarachtig ik had geen jachtakten ik had gemeent dat ik voor een enkele dag jagens het zonder dat zou hebben kunnen doen evenwel ik betuigde dat ik mijn jachtakten vergeten had een meestalijke en voorname glimlak van ongelovigheid krulde de lip van de vertegenwoordiger de wet zodat ik noodzaak ben procesverbaal op te maken, zei hij op de meer milde toon van iemand die een buitenkantje in het verschiet heeft waarom een procesverbaal mooi gezint te kunnen jachtakten mijn braver marsocer en ik weet er alles van zodat ik genoodzaak ben procesverbaal op te maken wel nu maakt procesverbaal op als jij toch ongevoedig bent een gevoedig marsocer zou geen marsoce meer zijn deze bracht een zakboekje te voorschijn dat in een geel percament gewikkeld was zodat jij heet vroeg jij mij trommels, ja het was me bekend dat het het dergelijke wichtige gevallig gebruikelijk is aan de autoriteit de naam van een vriend op te geven als ik toen op dat tijdstip de eer had gehad lid te zijn van een of ander letterkundig genoodschap zou ik geen ogenblik geazelt hebben de naam van een mener collega's op te geven maar ik vegenoeg de metans slechts de naam te noemen van een mener oudste vrienden te Parijs een pianist met groot talent de braver kerel zat waarschijnlijk in dat ogenblik voor zijn instrument zich te oefenen en kon onmogelijk gissen dat men bezig was procesverbaal tegen hem op te maken ter zaken van een jacht te licht Pandoos geeft zorgvuldig de naam van dat slachtoffer op zijn beroep, zijn ouderdom en verder adres toen verzocht hij mij beleefd hem mijn geweerd toe te vertrouwen waar hij ook onmiddellijk en volleiverig voldeet dat was zoveel minder gewichte dragen ik verzocht hem zelfs om ook de wijtas, de kruithoren en de hagenzak onder de verbuurd verklaarde goederen om te nemen maar dat wijgede hij met een belangenloosheid die ik betreurde bleef nu het voorval met de Desmarre Saussais hoed over die kwestie werd onverwijld inmiddels in goudstukten genoegen van beide partijen geregeld het is jammer zei ik, het was een goed onderhouden hoed een bijna nieuwe hoed antwoordde Pandoor zodat ik hem gekocht heb 6 jaar geleden van een brigadier die gepensioneerd werd en na hem met een voorschift matigebaar op het hoofd geplaatste hebben stapte de Desmarre Saussais terwijl hij het lichaam Lootrecht op de Heupen geplaatst hield en deze laatste balanceerde op de ene kant op terwijl ik naar de andere kant ging een uur later had ik de herberg bereikt waar ik zo goed mogelijk de afwezigheid van mijn geweer verborgen en waar ik ook geen enkel woord over dat ongeval heb te laat mij erbij vertellen dat mij met gezellen een kwartel en twee partijen voor hun zeven in meegebracht hadden Paul-Cloé en Mathivin waren sedertunnen twist voor doodschwijanden ze hadden ook kander met vuistslagen toegetaakeld van het haas dat nog liep negen dat is de lijst de aandoeningen die ik op die gedeekwaardige dag onder vond ik had misschien een kwartel en misschien een patrijsgedoot ik had misschien een boer verwond maar ik had zeer zeker er maar een Saussais hoed door boord ik was jagende zonder jachtakten betrapt geworden er was een proces voor beeld tegen mij opgemaakt maar op een ander man's naam ik had het gezag bedrogen dat mijn nieuwe lin in de edele kunst er anders ons en der pertuze meer overkomen het is buitenkijft dat mijn vriend de piadist onaangenaam verrast is geweest toen hem betekend werd dat hij voor het kantongerecht de douleur moest verschijnen ik vandaan sedert dat het hem niet mogelijk geweest was een aarlimiet te bewijzen daar ter gevolgen was hij tot 16 Frank Boete en tot de kosten veroordeeld welke laatste nog wel eens die zon bedroegen ik haast mij aan mijn verhaal toe te voegen dat hij enige tijd daarna een postwissel ontving onder de leus van restitutie, groot 32 Franks die hem zijn onkosten vergoeden nooit heeft hij vernomen en zal ook nooit vernemen van wie die postwissel kwam maar hij is door het kantongerechtelijk volgens gebrand meekt hij is dans bij de justitie bekend 12 ik houd niet van de jagers ik heb het reeds aan het begin van deze schets verklaard ik houdt vooral niet van hen omdat zij steeds hun jachtavonturen vertellen nu heb ik de mijnen verhaald vergeef het mij het zal niet weer gebeuren die tocht is de eerste geweest en zal ook de laatste zijn door de schrijver ondernomen er is mij even wel een herinnering van bijgebleven die veel op in een gevrok gelijkt zo vaak ik dan ook een jaar geontmoet die met het geweer onder de arm achter zijn hond voortstapt laat ik nooit daar hem een goede jacht toe te wensen mijn beweer dat dit een kwaad voortekenis en zeker tegenspoek berokkend einde einde van 10 uur op jacht