 μέρος το δέκατον ξενοφόντος κιούρου αναβάζεως, χαίδε χαίχοογραφέ, χουπότες λιμπριβόξ κοεινωνίας πεπόγεμένε, χουπάρχε το κοεινό εκτέματι. Επέιδε χαίρεντο, χαίμερατε σχεδόν, χουπεφάινε, καί εις το μέζον χαίκον χώι άρχοντες, καί εδοξεν αουτοις προφυλακάς κατάστεζαντας, στου καλέινε τους στρατιώτας. Επέιδε καί χώι άλλοι στρατιώτας σου νελθον, ανέστε πρώτος μεν χαίριζοφος χώλα και δαημόνιος, καί ελεξεν χώδε. Άνδρες στρατιώτας, χαλεπά μεν τα παροντα, χουπότε ανδρώνα στρατεγόν το γιούτων αστερόμεθα, καί λοχαγόν καί στρατιώτων, προς δέτοι καί χώι αμφιαριάιον, χώι προς θενσούμμα χώι οντες, προς δε δοοκάζειν χέμας. Όμως δε δε ηεκτών παροντών άνδρας αγαθούς τελεθέιν καί με χουφιέσται, αλλα παιηράσται, όπως ειν μεν δυνοόμεθα καλός νικοντες σως δόμετα. Ειν δε με αλλα καλός γε αποθνέσκομεν, χουποχαίριοι δε με δεποτεγενόμεθα σδόντες τωις πολεμιωις. Όιωμα εγκαρ αν χέμας, τωιά οταπαθέιν χωια τους εκθρούς χωι θεόι πογιεζέιαν. Επίτουτο ε, κλαιάνορ χωοορχωμένιος, ανέστε καί ελεξε χώδε. Αλ χωράτε μεν, ο άνδρες, τέν βασιλεως επιορκίαν καί ασεπείαν, χωράτε δε τέν τυσαφέρνους απιστίαν, χώστης λεγονχός γέτοντε αιεθές χελάδος, καί περιπλέιστου αν πωιασάιτω σωσάι χέμας, καί επίτουτοις αυτος ομωσάς χέμιν, αυτος δεξιάς δούς, αυτος εξαπατεέζας σιουνέλαβε τους στρατεγούς, καί ουδε διάξένιον ειδέστε, αλλα κλαιάρχοε καί ομοτράπεσδος γεννόμενος, αυτος του ούτως εξαπατεέζας, τους άνδρας απόλου όλεκεν. Αριάιος δε, ον χέμαις εθέλωμεν βασιλεία καθιστάναι, καί εδοόκαμεν καί ελάβομεν πιστά, με προδοώσεν αλέλους, καί ούτως ούτε τους θεούς δεξας, ούτε κύρον τεθνικότα αιδεστες, τιμωμένος μάλιστα ουπό κύρου στώντος, νυν πρός τους εκείνους εξιστους αποστάς, χέμας τους κύρου φίλους κακός πωγέν πευράται. Αλλά τους ούτως μεν χωή θεόι αποτέζαντο, χέμας δε δε τάουτα χωρώντας με έποτε εξαπατεθέναι αίτη χυπό του ούτω, αλλά μαχωμένους χώσ αν δυνοόμεθα κράτηστα, τούτο χώτι αν δοκαρτώεις θεόις πάσχειν, και τούτου γζενοφόν ανίσταται εσταλμένος επιπολαιμον χώσ εδιούνατο καλίστα. Νομίζον, αίτε νίκεν διδόγεν χωή θεόι, τόν καλίστον κόσμον τούτο νικάν πρέπειν, αίτε τελεουτάν δεόι, ορθώσ αίχειν τόν καλίστον, αίτε τόν αξιώσαντα εν τούτως τελεουτές τουχάνειν. Του λόγου δε έρχεται ο χώδε. Τε μεν τόν μπαρβάρον επιορκίαν τε καί η απιστίαν, λέγε η μεν κλαιάνορ. Επίστας δε καί χιουμές ουμάι. Ει μεν ούνα μπουλόμεθα πάλιν αουτοις διά φιλιάς ίέναι, ανάγχε χέμας πολλέν ασυμίαν έχειν, χορώντας καί τους στρατεγούς, χοι διά πίστεως αουτοις χε αουτούς ενεχαίρισαν, χοια πεπονθασιν. Ει μεν τοι διάνοουμεθα σουν τόις χωπλωις, χον τε πεποιακαζιν, δικεν επιθέναι αουτοις, καί το λοιπον διά παντός πολεμου αουτοις ίέναι, σουν τόις θεόις πολλάι εμην καί καλάι ελπίδες εις η σωτερίας. Του τω δε λεγοντος αουτου πτάνιου τάιτις. Ακούσαν τες δοι στρατιώται παντες μία χορμέ προζεκυνέζαν τον θεόν, καί χο γζενοφόν αίπαι, δοκέμμοι ο άνδρες επέπερει σωτερίας χαίμον λεγοντον, οιονός του διός του σωτέρος εφάνε, αιούξασθαι τόι θεόι του ούτοις στουζεν σωτερια, όπου αν πρώτον αις φιλίαν χωρώραν αφικοόμεθα. Σουν αιούξασθαι δε καί τόις άλλοις θεόις στουζεν κατά δυναμιν. Καί, χο τω εδοκέι τά ο τεύε, αναθενάτω τέν χαίρα, καί ανέτεναν χάπαντες. Εκτουτου αιούξαν τω καί επαιανισαν. Επιδετα τόν θεόν καλός αιχεν αίρκετο παλιν χώδε. Ετουχανον λεγον τότι πολλαί καί καλάι ελπίδες χαίμιν αιν σωτερίας. Πρώτον μεν γαρ χαίμες μην εμπεδουμεν τους τόν θεόν χορκούς, οι δεπολέμιοι επιορκεεκάζει τεκαίτας ποντάς παρά τους χορκούς λελουκάσιν. Χου τω δεχοντων εικοστοις μεν πολλαίμιοις εναντιούς εναιτους θεούς, εμην δε σου μάχους, οι περχικανόι αιζι καί τους μεγάλους ταχου μικρούς πογέιν, καί τους μικρούς καν εναινόις οζι, σως δειν ευπετός, χοταν μπουλοντάι. Επίτα δε αναμνιαζο γαρ χιουμάς, καί τους τόν προγόνων τόν χεμετέρων κυνδιούνους, χινά ειδέται χως αγαθώις τε χιουμιν προζεέκει αινάι, σως δοντάι τε σιντώις θεώις καί εκεπάνου δεινόν χωι αγαθώι. Ελθοντων μεν γαρ πιρσον καί τόν σιν αιτώις παμπλεθέι στώλωι, χως αφανιούντων τάς αθένας, χουποστέναι αιτώι αθέναιοι τολμεέζαντες ενικέζαν αιτώους. Καί ευξαμενούι τε αρθέμιδι, χωπόζους κατακάνωιν τόν απολυμίον, τός αωτας χημαϊρας καταθυζειν τε θεώι, επαί ουκ αίχον χικανάς χεωρέιν, έδοξεν αωτοις κατείνια ούτων πεντακοζίας θυέιν, καί αίτι νιουν αποθυζιν. Επίτα, χώτε ξέρξες, χυστερον αγκαίρας τέν αναρίθμετων στρατιάν, αίλθαι επί τέν χελάδα, καί τότε ενικονοχοί χεμέτεροι πρόγονοι, τούς τούτων πρόγονους, καί κατά γέν, καί κατά θάλαταν. Χόν αίσθημεν τεκμεέρια χοράν τά τρόπαια, μεγίστον δε μερτουρίον χελαίου θερία, τόν πόλεον εν χάις χιουμέις εγένεςθαι καί ετραφέτε. Ουδέναγαρ ανθρώπον δεσπότεν, αλάτους θεούς προσκυνέται, τούτων μην αίστε πρόγονόν. Ουμενδέ τούτογε ερώχος, ουμέις καταισκυνέται αυτούς. Αλ' ούπολα οι χεμέραι αυχού αντιταξαμενούι τούτων τόις εκείνων εγγόνωις, πόλα πλαζίους ουμών αυτον, ενικάτε σιούν τόις θεόις. Καί τότε μενδέ περιτέσκει ουρου βασιλείας άντρες αγαθώι. Τώρα μπορείς να δημιουργήσεις ουμετέρες σωτερίας ο αγόν αίστες, πόλου δεύπου ουμάς προζέκει καί αμένωνας καί προθυμωτέρους αινάι. Αλαμέν καί θαράλεωτέρους νιούν πρέπει αινάι πρόστους πολεμίους. Τότε μενγάρ απευρώι ούτες αυτον, τότε πλέθος αμέτρων χωρώντες, όμωςε τόλ με έζατε σουν τόι πατρόαιο εφρονεύατι, ιέναι εις αυτούς. Νουν δε χωπότε καί πέυραν εέδε εχετε αυτον, χωτι ουθέλουσι καί πολλαπλάζιοι οντες με δεχεσταί χυμάς, τί ετοι χυμιν προζέκει τούτους φοβείσται. Με δε μεντωι τούτο μεγιον δοξέται εχην, οτι χοικούραιοι πρόσθεν σουν χεμιν τατομενοι νουν αφαιστεεκασιν. Ειτιγαρ χουτοι κακιονες εις τόν χιουφεμον χετεμενον. Εφυγον γουν προς εκείνους καταλυποντες χεμας. Τους δε θελοντας φυγες αρχαιν πλου κρετον σουν τωις πολεμιωις τατομενος ειντα ειχεμετερα εταξει οράν. Ειδετις χιουμον αθουμει οτι χεμιν μεν οκ εισιν χιπεις τωις δε πολεμιωις πολλοι παρεισιν. Ενθουμεεθατε οτι χοι μυριοι χιπεις ουδεν αλλο ει μυριοι εισιν ανθρωποι. Οπόμεν γαρ χιπου ενομαχει ουδες ποποτε ούτε δεκθαις ούτε λακτης θεις απεθανεν οι δε ανδρες εισιν χοι ποιουντες οτι αν ενταις μαχαις γυγνεεται. Ουχουν των χιπειον πολλοι χειμεις επεφαλεσταιρου ο χειματοσεςμεν οι μεν γαρ χιπον κρεμανται φοβουμενοι ου χειμας μονον αλλα και το καταπεσαιιν. Χειμεις δε πιγες επεκοτες πολλοι μεν εις κουρωτερον παισομεν ειν της προσιαι πολλοι δε μαλλον οτι αν βουλοομεθα τεοξομεθα. Χει δε μονοι προεχουζιν χοι χιπεις χειμας φευγειν αουτοις ασφαλεσταιρον εις τιν ει χειμειν. Ειν δε δε τας μεν μαχας θαρειτε οτι δε ου κετι χιουμειν τις αφέρνιες χειγειζεται ουδε βαζιλαιους αγορανα παρεξαιι τουτο ακθεσθαι. Σκεψαθαι πωτερον κρειτον τις αφέρνιν εγει μονα εχαιιν χος επιβουλευον χειμειν φανεροσαιστιν ει χους αν χειμεις άνδρας λαμποντες χειγειςθαι κελεομεν χοι ειζονται χοτι ειν τιπει ειμας αμαρτάνωσι περειτα ας αιωτον ψιουχας και σωματα αμαρτεεσονται. Τα δε επιτεδεια πωτερον ον αιςθαι κρειτον εκτες αγορας αις χουτοι παρέχον μικραμετρα πολλου αργουριου με δε τούτο αιτι αιχοντας ει αουτους λαμπανει εμπερ κρατωμεν μετροε χρωμενους χωπόζω εαν χεκαστος μπουλεεται ει δε ταοτα μεν γυγνωσκεται χοτι κρειτον α τους δεποταμους απορονομιςδεται αιναι και μεγαλος χειγειςθαι εξαπατεθεναι διαβαντες σκεψαστε ει αρατουτο και μωρωτατον πεποι εκαζιν χωι μπαρπαραι. Παντες γαρποταμοι, ειν και πρωζο των πεγων αποροι οζι προζιουζι προς τας πεγας διαπατοι γυγνωνται ουδε τωγωνου μπρεχοντες. ει δε μεθαι ποταμοι διεσουσιν χε γεμωοντε με δεις χειμιν φανειται ουδος χειμιν γε ασιουμετεον. Επισταμεθα γαρμουζους ους ουκαν χειμον φαιεμεν βελτιους ειναι οτι βασιλεως ακοντος ειν βασιλεως χωωραι πολλαστε και ευδαιμονας και μεγαλα σπολαιις ουκουσιν. Επισταμεθα δε πισιδας χωσαουτος. Λουκαωνας δε και αυτοι ειδομεν, οτι εντωις πεδιωις τα ερυμνα καταλαβοντες τεν τουτων χωωραν και χαρποονται και χαι εμας δαν εφεν εγωγε χραιναι μεεπο πανερους ειναι ουκα δε χωρ μεμενους αλλα κατασκευασδεσται χω σαουτου ουκαιεσοντας ουτα γαρχωτοι και μυζοις βασιλεως πολλους μεν χειγεμονας αν δωιε πολλους δαν χομεερους του αδολος εκπεμσαιιν χοδοποι εζαιιε γαν αουτοις και ει σουν τεθρυποις μπουλοιντω απιέναι και ει εμην γαν οιδ χωτι τριζασμενος τα ο τεποιιιι ει χεωρα εμας μενεν κατασκευασδομενους αλλα γαρδεδοι καμι αν χαπαξ μαθωμεν αργοις δεν και εναπθονοις βιωτεοιν και μεεδονδε και persoν καλαις και μεγαλαις γιναιξι και παρθενοις χομιλειν με γως περχοι λοτοφαγοι ειπι λαθοομεθα τεες οικαδε χοδου δω και ουνμωι οικος και δικαιον ειναι πρωτον εις τέν χελαδα και πρωστοους οικαιους παιυρασται αφυγναισται και επιδεξαι τωις τωτι γεκοντες παινονται εγγζον αωτοις τους νουν οικοις κλερως εκει πολιτευοντας ενθαδε κομισαμενους πλουζιους χοραν αλλαγαρ ο ανδρες παντατα οταταγαθα δελον πωτι τωνα κρατουοντον εστι τωτον δευλεγιν χοπωσαν πωρευοι μεθατει χοσ ασφαλεστατα και μαχασταιδεωι ο σκρατιστα μαχοι μεθα τωτον μεν τωινουν εφε δοκει μοι κατακαουζαι τας χαμαξας χασ εχομεν χιναμε τας δευγε χαιμοντα στρατεγει αλλα πωρευοο μεθα οπε αν τα στρατεια σουν φερεε επιτα και τας σκαινας σουν κατακαουζαι χαωτει γαρ αω οχλον μεν παρεχουζιν αγειν σουν οφελουζι δουδεν οωτε εις το μαχασται οωτε εις τω τα επιτεδεια εχειν ετη δεκαετων αλλον ασκευον τα περιτα απαλλαξομεν πλαιν χοζα πωλει μου εχαινεκεν εσύτων εποτων εχομεν χινα χωσ πλαιστοι μεν χαιμον εν τωις χοπλωις οζιν χωσ ελαχιστοι δε σκευοφορωσιν κρατουμενον μεν γαρ επισταστε χωτι παντα αλλωτρια εν δε κρατομεν και τους πολεμιους δε σκευοφορους χεμετερους νομισδαιιν λοιπομμοι ειπαιν χοπερ και μεγιστων νομισδο ειναι χορατε γαρ και τους πολεμιους χωτι ου προσθεν ετολμεζαν προς χεμες πολεμον πριν τους στρατεγους χαιμον συνελαμον νομισδοντες οντων μεν τον αρχοντον και χαιμον παιιθομενον χι κανους ειναι χεμες περυγενεσταιτοι πολεμον. λαμοντες δε τους αρχοντας αναρχιαιαν και αταξιαι ανομισδον χαιμες απολεσται πιουν πολλου μεν τους αρχοντας επιμελεστερους γενναισται τους νιουν τον προσθεν πολλου δε τους αρχομενους ει ο τακτοτερους και πειθομενους μαλοντωις αρχουσι νιουν ει προσθεν ειναι τις απευθαι ειναι ψεφιζασθαι τον αι γιμον εντουκάνοντα στω αρχοντι κολασδαιιν ούτως χωί πολέμειοι πλαίστον ευσευσμένοι αίσονται. Τευδεγάρται χεμέραι μουρίουις οψονται ανθενός κλαιάρχους τους ουδενοί επιτρέψοντας κακόε αίναι. Αλλαγάρκαι περάιναιν αίδε χωρά, ίσως γάρχοι πολέμειοι αυτοί καπαρέσονται. Άτοι ένα τάοτα δοκέι καλώσσέχειν, επικιούρω σάτω χωστακίστα, χιναεργοί περάιναιν αίται. Ειδέτει άλλο μπέλτιον αί τάοτα, τολμάτω καί χω ιδιότητας διδάσκειν, πάντας γαρκοινές σωτείριας δεόμεθα. Μετά τάοτα χευρίζω φοσέιπεν. Άλλα αίμαντινως αλλουδέ προς τούτος χωής λεγγει γζένωφων καί αουτικα-εξέσται ποιαίν. Χαδενούν αίρεκε δοκέι μόι χωστακίστας σε φύζασται αριστον αινάι. Καί χωτοι δοκέι τάοτα, ανατείνατο τένευρα. Ανετίναμπαντες, ανάστας δεπαλήν αίπαιγζένωφων. Ο Άνδρες ακούζεται χώνα προς δοκεμόι. Δελονχώτι πορεοστά η χέμας δε, όπου εξομεντά επιτέδεια, ακούω δε κόμμα σ' ένα εκαλάς ού πλέον έκουζει σταδίον απεχούζας. Ούκαν ούνα θαυμάς δοημεν αίχοι πολέμιοι, χώσπερ χώι δελόι κοινες, τούς μεν παρίοντας διόκουζει τε καί δάκνιουσιν. Εν διούνοοντά, τούς δε διόκοντας φεύγουσιν, αίκαιοι αυτοί χέμιν αποιούσιν επακολουθόιεν. Ίσως ένα ασφαλέστυρο χέμιν πορεούσταει πλαίζιον πωιαζαμένους τόν Χώπλον. Χίνα τάσκευο φόρα καί Χώπλους όκλος εν ασφαλέστυρωε εγέ. Είσον, νιούν, αποδεχθέ η αιτήνας χρέη, αιγεηστά, του πλαίζιου και τα πρόσθεν κοσμέν και την ασπετώνα πλευρών, καθέρον ένας τίνας δοπιστοφουλακέιν, ουκάν χοπότεχοι πολέμειοι ελθογέν, μπουλεουεστάι χέμασα δέοι, αλλά χρόι μεθά ανεουθούς τόις τεταγμένοις. Είμαιν ουν άλλο της μπελτιον χορά, άλλο ως εχέτοο, ειδέμαι, χευρίζωφος μεν γεγόιτο, επειδέ και λακεδαϊμόνιος αίστοι. Τόν δε πλευρών γεκατέρον, δούω το πρεσβιουτάτο στρατεγό επειμελόιςθεν. Οπιστοφουλακόιμην δεχεμές χοι νεότατοι εγώ και τη μαζίον τόνουν αίναι. Τό δε λοϊπόν παιηρόμενοι τότες τεες τάξεως μπουλεουεσσόμεθα, οτιάν αέι κρατιστον δοκαί αίναι. Ειδέτης άλλο χορά εμπελτιον λεξάτο ο επειδουδέις αντελεγεν αίπεν, οτοε δοκαί τάοτα ανατευνάτο τέν χαίρα, έδοξε τάοτα. Νουν τόνουν εφε, αποιώντας πωγέν δε τα δεδογμένα, και χωστις τε χιουμον τους οικαίους επεισουμει ιδέιν με μνέστρο ανέρ αγκαθός αίναι. Ουγαρέστιν άλλος του ούτου τουχέιν, χωστις τες δέν επεισουμει, παιηράστρο νικάν. Τον μεν γαρνικόν τον τοκαίναι, τον δεχετομένον τό αποθνέις κενεστή, καί αίτης δε χρεεμάτων επεισουμει, κρατέν επειράστρο. Τον γαρνικόν τον αίστι καίτα αίω τόν σώσδιν, καίτα τόν αίτομένον λαμπάνειν. Του τόν λεχθέντον ανέστεζαν καί απελθόντες κατέκαγον τάς χαμάξας καί τάς σκένας. Τον δε περίττων, χωτουμέν δεύωι τωτής μετεδίδωσαν αλελόις, τά δε αλλα εις το πιούρ ερρυπτουον. Τα οταποιασαντες εριστοποιουντο. Αριστοποιουμένον δε αιτών ερχεται μηθραδάτες στους χυπέουςιν, χωστιάκοντα, καί καλεσάμενους τους στρατεγούς εις επεικόν, λεγειχόδε. Εγώ ο άνδρες Έλληνες καί κούρωε πιστοσέν, στους χυμαίς επίσταστε, καί νουν χουμιν αιούνους, καί ενθάδε δε ημί στους πολλοί φόβοαι διάγων. Εί οον χωρώιεν χυμας σωτερίοντι μπουλευομένους ελθοιμι αν πρός χυμας καί τους θεραποντας παντας εχον. Λέξατε οον προσμετή εννοεέχεται στους φίλοντε καί εγνουν καί μπουλόμενων κοινέ στους χυμιν τονστόλων ποιαίς τάει, μπουλευομένους τως στρατεγούς εδοξεν αποκρίνας τάει τάδε, καί έλεγε χειρίσοφος. Χεμίνδο καί, έμεντις έαε χέμας απέναι οικαδε, διάπορευε στ' τέν χώραν, χώσ' αν δυνοόμεθα ασυνέθτατα. Ενδέτις χέμας τες χωδού αποκολλοί, διάπολεμέν τούτωε, χώσ' αν δυνοόμεθα κράτηστα. Εκτούτου, επειράτω μηθραδάτες, διδάσκεν, χώσ' άπορον αίγε, βαζιλέως, άκοντας σωθέναι. Ενθαδε εγγυγνώσκαιτο, χωτι χουποπέμτος αίγε, καί γαρ' τόνα της αφέρνους της οικαίωνα παρέεκ ολούθε έκαιοι πίστεως ένεκα. Καί εκτούτου, εδοκέιτω εις στρατεγώ εις μπελτιον ειναι, δογμα πω εις ασθασται, τόν πολυμον ακεερουκτον ειναι, εσθεν ται πολυμια ειναι. Διευθευρον γαρ' προσιοντες τους στρατιωτας, και ειναι γε λοχαγον διευθευρον νικαρχον αρκαδα. Καί, ο ειχετο αποιον νουκτος, στους ανθρωποις, χώσ' αίκουσι. Μετατωτα αριστεεζαντες και διαβαντες τόν στραπατανον ποταμον, επορευοντο τεταγμενοι τα χουπους δουγια και τόν οχλον εμμεζωε εχοντες. Ουπλου δε πρωελε λουθωτων αιτων, επιφαίνεται, παλιν χω μυθραδατες, χυπεας εχον χως διακωσιους, και τοξοτας και σφενδοναιετας εις τετρακωσιους, μαλα ελαφρους και εις δωνους. Και προσέγε μην χως φιλος ον προς τους Χελενας, ει παιηδιγιους αιγενοντο εξαπινες χωι μην αιτων ετοξεων και χυπεας και παισδοι, χοι δε σφενδονων και ετττροςκων. Χοιδε οπιστοθουλακες τον Χελεναν επασχον μενακακος, αντεποιουν δουδέν, χοιδε γαρ κρέτες, μπραχουτερα τον Περσον ετοξεων, και χαμαψιλωι οντες, ειζο τον Χοπλον κατεκεκλειντο. Χοιδε ακοντισται μπραχουτερα ειε κοντισδον εχος εξυκναισται τον σφενδοναιε τον. Εκτου οτου ξενοφωντι εδοκαιι διωκτεον ειναι, και εδιωκον τον Χοπλι τον και τον Περταστον, χοι ετουχον σουν αυτοαι οπιστοθουλακοντες. Διωκοντες δε οδένα κατελαμβανον τον Πολεμιον. Ούτε γαρ χιπτεις εζαντω εις ελεζιν, ούτε χοι πεσδοι τους πεσδους εκ πολου φευγοντας εδουναντο καταλαμβανοιν εν ολυγωε χωριοε. Πολου γαρ ουχογιοντε ειναι, αποτου αλλου στρατευματος διωοκαιιν. Χοι δε βαρβοροι χιπτεις και φευγοντες χαμα ετητρος κον εις του ουπισθεν τοξευοντες, αποτων χιππον, οπόζονται διωξειαν χοι ελενες, τωσουτων παλιν επαναχωρειν μαχωμενους εδει. Χοστε τες γεμερας χολες διελθον ουπλεον πεντε και εγκουζι σταδιον, αλα δειλες αφικοντο εις τας κοομας, ενθα δε παλιν ασουμια ειν. Και χερισουφος και χοι πρεσβουτατοι τον στρατεγον, γζενοφοντα ει τιοντο, οτι εδιοκαιν αποτες φαλανγος, και αωτος τε εκειν διουνευε, και τους πολεμιους ουδεν μαλλον εδουνατο μπλαπτειν. Αχουζας δε γζενοφον ελεγεν οτι ορθος ει τιοντο, και αωτο το εργον αωτοις μαρτουρωιε. Αλλ' εγώ εφε ενανκάς δε διοκαιιν, επειδε χεωρον χεμας εντω εμέναιν κακος μεν πασχοντας, αντιπογειν δε ουδουναμενους. Επειδε δε διοκουμεν, αλεθε εφε χουμεις λέγεται, κακος μεν γαρπογειν ουδεν μαλλον εδουναμεθα τους πολεμιους ανεχωρουμεν δε πανχαλεπος. Τω εις ουνα θεωις χαρις οτι ουσουν πολει ρωμε αλλα σουν ολυγωις ελθον, χως δε μπλαπσαι μεν με μεγαλα, δε λοζαι δε χον δεωμεθα. Νουν γαρ χοι πολεμιοι τοξεουσιν και σφενδονωσιν, χωσουν ουτε χοι κρετες αντιτοξεουαιν διουνανται, ουτε χοι εγχει ρος μπαλλοντες εξυκνειςθαι. Όταν δε αωτούς διωωκομεν, πολουμεν ουχ χοιον τε χωριον απατου στρατεωματος διωκαιιν. Εν ολυγωε δε ουδει τα χιους ειε πεσδος, πεσδον αν διωωκον, καταλαμβάνω εκτοξου ριουματος. Εμεις ουν ει μελλοι μεντουουτους ειργεν, χωστε με γιουνασθαι μπλαπτειν, εμας πορευο μενους, σφενδονε τον τεν ταχιστεν δει και χιπαιον. Ακουωδειναι εν τω στρατεωματι χαιμον ροδιους, χον τους πολους φαζιν επιστασθαι σφενδοναν, και τοπελος αωτων, και διπλαζιον φεραισθαι τον περσυχον σφενδονων. Ειν ουν αωτων επισκεψομεθα τινες πεπανται σφενδονας, και τοτοι μεν δωμεν αωτων αργιουριον, τωε δε αλλας πλεκεν εθελοντι αλλου αργιουριον τελωμεν, και τω σφενδοναν εν τωε τεταγμενου εθελοντι, αλλα εν τινά ετελαιιαν χεωρισκομεν, Ιζος τινες φανονται χικανωι χεμασ οφελειν. Χορω δε χιπους οντας εν τωε στρατεωματι, τους μεν τινας παρεμωι, τους δε τον κλαιαρχου καταλλελαι μενους, πολλους δε και αλλους αιχμαλοωτους σκευοφορουντας. Αν ουν ατου τους παντας εκλεξαντες σκευοφορα μεν αντιδωμεν, τους δε χιπους εις χιπεας κατασκευασομεν, Ιζος και χουτοι τι τους φευγοντας ανιασου, εδοξε και ταωτα, και ταωτες τρες νουκτος σφενδονεται μεν εις διακοζιους εγένοντο, χιποι δε και χιπεας εδοκιμασταιζαν τραι χιυστεραια εις πεντεεκοντα, και σπολαδες και θοωρακες αωτοις επορυσταιζαν, και χιπαρκος επεσταθε λουκιος χοπολουστρατου αθενάιος. Τέλος του δεκατου μέρους. Μερος το χενδεκατον ξενοφοντος κουρούρου αναβάζεως, χαιδε χιχογραφε χουποτες λιμπριβοξ κοινονίας πεπογεμένε, χουπαρχε το κοινοεκτε αίματι. Μέναντες δε ταωτεντε εγγεμεραν, ται αλλαι επορευοντο πρωι αιτερον ανασταντες. Χαραδραντ γαρ εδαι αωτοις διαμπέναι, εφεει εφωμπουντο με επιθοιντο αωτοις διαμπαίνουσιν χοι πολέμιοι. Διαμπευκοζει δε αωτοις παλιν φαίνεται μυθραδάτες, εχον χυπεας χιλίους, το ξωτας δε καις φενδοναιέτας εις τετρακις χιλίους. Τος ούτους γαρ ειτες τις αφέρνεν, και ελαβεν ούπος χομενος, αν του ούτους λαβει παραδοωζειν αωτοι τους χιλενας, καταφρονιεζας, οτι εντάει πρόσσεν προσβολεει ολυγους εχον επαθαιμεν ουδεν, πολλά δε κακά εννομις δε πολεσάι. Επιδε χοιχελενες, διαμπευκοτες απεικον τεες χαραδρας, χοζον οκτοωσταδιους, διεμπαίνε καιχο μυθραδάτες, εχον τεν δυναμιν. Παραγγελτο δε τον τεπελταστον, χοζεδε ιδιωκεν, και τον οπλειτων, και τωις χιπευζιν ειρετοθαρρουζι διωκεν, χος εφεψομενες χικανες δυναμεως. Επιδε χο μυθραδάτες κατευλεεφαιι, και εεδε σφενδοναι και τοξεωματα εξικνουντου, εσέμενε τωις ελλεζι θεεε σαλπινγι, και ειουθους εθεον χωμοςε, χος ειρετο, και χοι χιπευζ εελαωνον. Χοιδε οικεδεξαντο, αλεφευγον επιτεν χαραδραν. Εντω τε ται διωξει, τωις μπαρπαρουις τον ται παισδον απεθανον πολοι, και τον χιπεον ενται χαραδραι, στωι ελεευθεζαν εις οκτοκαϊδεκα. Τους δε αποθανοντας αωτοκελεουστοι χοι ελλενες εικησαντο, χος χωτι φοβερωοτατον τωις πολεμιωις ειε χοραν. Και χοι μεν πολεμιωι, χουτω πραξαντες απελθον, χοι δε ελλενες ασφαλος πωρεομενοι τωλωι πον ται σχεμερας, αφικοντο επιτον τυγρετα ποταμον. Εν τωθα πολις εν ρμ μεγαλε, ονομα δαωται εν λαρυσα. Οι κουν δαωταιν τω παλαιον μεδοι. Του δε ταιχους αωταις εν τω ειουρους πεντε και εικος υποδες, χουψος δεχατον. Του δε κουκλου επεριοδος διουο παρασανγαι, ο εικοδομετω δε πλυνθωις κεραμεαις. Κρεπις δουπαιν λιθιναι τω χουψος εικουζι ποδον. Τω ταιν βασιλεως person, χωτε παραμεεδον ταιν αρχαιν ελαμβανον περσαι, πολιορκον ουδενι τροποε εγιουνατο γελειν. Γελεον δε νεφελε προκαλουψαζα, εφανισε μεχρι εξελπονχοι ανθρωποι, και χουτος γεαλω. Παραταωτεν ταιν πολιν ειναι πυραμις λιθιναι, τω μεν ευρος γενος πλεθρου, τω δε χουψος δουο πλεθρων. Επιταωτες, πολοι των μπαρβαρον εζαν, εκ των πλεζιον κομον από παιθαιογωτες. Εντευθεν, δε πωρευθαιζαν σταθμον γενα, παρασανγας εξ προς ταιχος ερεμον μεγα προς ται πολι κεημενον. Όνομα δε εν ται πολαιι μεσπηλα. Μεδοι δαωτεεν πωτε ο οικουν. Εν δε εμεν κρεπις λιθου γζεστου χονχιουλιατου, τω ευρος πεντεκοντα ποδον, και τω χουψος πεντεκοντα. Επιδε τωτε, επω ο οικοδομετω πληνθινον ταιχος, τω μεν ευρος πεντεκοντα ποδον, τω δε χουψος χεκατον. Του δε ταιχος ε περίοδος, εξ παρασανγας. Εν τωθα, λεγεται μεεδεια γυναιε, βασιλεως καταφουγαιιν, χωτε από λιζαν ταιν αρχεν, χουπό persoν μεεδοι. Τω ταιν δε ταιν πολιν πολλιορκον, χω persoν βασιλεως, ουκ εδουνατο ούτε χρονοι, ελαιιν ούτε μυα. Σδεως δε μπρονται, κατεπλεξε τους ενοϊκουντας και χουτος εαλω. Εν ταιωθεν, δε πορεουθεςαν σταθμον ενα παρασανγας τετταρας. Εις του τον δε των σταθμον, τι σαφέρνες επεφάνε. Χους τε αυτος χυπαιας ελθεν εχον, και ταιν ορωντα δουνεμιν του ταιν βασιλεως θουγατερα εχοντος, και χους κυρος εχον ανεβε μπαρπαρους, και χους χο βασιλεως αδελφος εχον βασιλεοι εμποεεθαιοι, και προστοωτοις χος βασιλεως εδωκεν αυτοι, χο ώστε τω στρατευμα παμπολιου εφανεε. Επιδε εγγιουσαιγεντω, τας μεν τον ταξιον οπισθεν κατασταιεζας, τας δε εις τα πλαγια παραγαγων, εμβαλειν μεν ουκ ετολμεζεν, ου δε μποουλετο διακυνδυνευειν. Σφενδοναν δε παραγγελε και τοξευαιν. Επιδε διαταξιντες χοι ροδιοι εσφενδονεζαν, και χοι σκουθαι τοξοται ετοξευζαν, και ουδεις εμαρτανεν ανδρος, ουδεγαρ ει πανου προυθουμειτο ραϊδιον ειν, και χοτις αφέρνες μαλαταχεως εξοβελον απεχωραιι και χαι αλλαι ταξις απεχωραισαν. Και τολοι ποντες εμερας χοι μεν επορευοντο, χοι τειποντο, και ουκ ετοι εσυνοντο χοι μπαρβαροι ται τωτε ακροβολησαιι. Μακροτερον γαρ χοιτε ροδιοι των περσον εσφενδονον, και των τοξοτων. Μεγαλα δε και τωξα τα περσικα εστιν. Χωστε χρεςιμα ειν χοποζα χαλισκοι των τοξευματων τωις κραισαιι, και διετέλουν χρωμενοι τωις των πολεμιον τοξευμαζι, και εμελετων τοξευαιν άνω χιέντες μακράν. Χαιυρισκαιτο δε και νεοραπολλα εν ταις κοωμαις και μολυπδιος, χωστε χρεςτα εις τας σφενδονας. Και τωτε μεν τειχεμεραι, επαι κατεστρατοπαιδευοντο χοι χελενες, κοωμαις επιτουχοντες, απελθον χοι βαρβαροι μεγοντες, ται ακροβολις εις. Τεν δε πιουζαν χεμεραι εμειναν χοι χελενες, και επεσητησαντο, εν γαρπιλους σητος εν ταις κοωμαις. Ται δε χιυστεραι αι επορευοντο διατου παιδιου, και τις αφαρνες, επειτο ακροβολις δομενος. Ενθα δε χοι χελενες, εγνωζαν πλαϊζιον ειζοπλευρον, χωτι πονερα ταξις ειε πολεμιον χεπομενον. Αν αγκαι γαραιστιν, εν συγκυπται τα κερατα του πλαϊζιου, αι χοδους ται νοτερας ουσες, αι ορεων αναγκασδοντον, αι γεφιουρας, εκ θλυβεσται τους χοπλιτας, και πορευεσται, πονεερος, χαμα μην πιες δομενους, χαμα δε και ταρατομενους, χωστε διους χρεες τους ειναι, αν αγκαι ατακτους οντας. Χωτα δαου διασχε τα κερατα, αν αγκαι διασπασται τους τωτε εξλυπομενους, και κενον γυγνυσται το μεζον τω κερατων, και ασθουμειν τους τωταπασχοντας, πολεμιον επομενον. Και οποτε δε οι γεφιουραν διαμπαιναι, ε αλλεν την αδιαβαζιν, εσπευδεν εκ αστος μπουλωμενους θάζαι πρωτος. Και ευεπιθετων εεν εν ταλθα τωεις πολεμιωεις. Επιδε ταλθα γνωζαν χωι στρατεγωι, εποιζαν εξ λοχους, ανά εκατων ανδρας, και λοχαγους επεστεζαν, και αλλους πεντεκοντερας, και αλλους ενω μοταρχους. Χουτοι δε πρωεωμενωι, οποτε μεν συγκουπτωι τα κερατα, οποτε μενον χουστερωι χωι λοχαγωι, οωστε με ενοχλειν τω ισκεραζι, τωτε δε παρεγον εξωθεν τω κερατων. Χωποτε δε διασκογεν χαι πλευραι του πλαιζιου, τω μεζων αν εξεπιμπλαζαν, ει μεν στενοτερον εγγε τω διεκον κατα λοχους. Ειδε πλατουτερον κατα πεντεκοσθιους, ειδε παινιου πλατου κατενο μοτειας. Χωωστε αι εκπλεον ειναι τω μεζων. Ειδε και διεβαιναι ειντινα δεοι διεβαζιν ει γεφυραν, ουκ εταρατων τω. Αλλεντω εμερει χωι λοχαγωι διεβαινων. Και ειπου δεοι τι τες φαλαγγος, επιπαρευζαν χουτοι. Του τω τω τροποαι επορεωθεζαν σταθμούς τεταρας. Εινικε δε τω πεμτον επορεωων τω, ειδον βαζιλειοντι και περιαωτω κωωμας πολλας, τεν δε χωδον προς τω χωριον τουτω, διαγελωφον χουψελον γυγνωμένεν, χωι καθεκον αποτου ορους, ουφ χωι ειναι κωωμε. Και ειδον μεν τως λωφους ασμενωι χωι Hellenes, χως ει κωστον πολεμίον οντων χυπεον. Επιδε, πωρε ο ομινωι εκατου παιδιου, ανεβεζαν επι των πρωτον γελωφον, και κατεβαινον, χως επι των τετρον αναμπαιναιιν, εν τωθα επιγγνωνται χωι barbaroi, και αποτου χουψελου εις τω πρανες εμπαλον, εσφονδωνον, ετοξεων χουπομαστηγον, και πολους ετητρος κον, και εκρατες εν των Hellenes γυμναιτων, και κατεκλαιιζαν οντους εις των χωπλον. Χωστε πανταπαζει των τεν γεμεραν, αχρες τωι εζαν, εν τω εοχλωε, οντες και χωις φενδονεται, και χωι τωξωται. Επιδε πιεσδομενοι χωι Hellenes επεχευρεζαν διωκαιιν, σκολει μεν επι τον άκρων αφυγνουνται χωπλυται οντες, χωιδε πολεμιωι ταχου απεπεεδον. Παλεινδε χωποτε αποιωιεν πρωσα τω άλλο στρατεωμα τω τα επασχον. Και επι του δεωτερου γελωφου, τω τα εγγυγναιτο, ώστε απο του τρειτου γελωφου έδοξεν αουτοις με κυναιν του στρατιωτας, πριν αποτες δεξιάς πλευράς του πλαϊζιου ανεγαγων απελταστας προς τω ωρος. Επι δουτωι εγεννουν τω χουπερ των επωμενων πολεμιων, ουκαιτι επετηθεν τω χωι πολεμιωι τωις καταμπαίνουζι. Δεδοϊκωτες μη αποτμεθέζαν και αμφωτεροθεν αουτον γεννοιντω χωι πολεμιωι. Χουτω τω λουπονατες χεμερας, πωρεομενοι, χωι μην ενταιχω δω κατατου γελωφου, χωι δε κατατω ωρος επιπαριοντες, αφικοντω εις τας κοωμας, και γιατρους καταστεζαν οκτω, πολλοι γαρεζαν χωι τετρομενοι. Εν τωθα εμειναν χεμερας τραις, και τω τετρομενοι γενεκα, και χαμα επητεδεια πολλα ειχον, αλευρα οινον κρυθας χιποις σουμπευλεμενας πολλας. Τω τω δις σουνενε νεγμενα εν, τω ες σατραπευοντι τες χωρας. Τεταρτε δεμερα καταμπαίνουζι εις τω παιδιον. Επιδε καταλαμπεν αουτους τις αφερνες, σουνα τα δινάμει, εδειδαξεν αουτους χε αναγχε, κατασκενεζαι, χω πρωτον ειδον κοωμεν, και με πορεοσται ειτι μαχομενους, πολλοι γαρεζαν χωι απομαχοι. Χωιτε τετρομενοι, και χωι εκεινους αφερροντες, και χωι των φεροντω, τα χωπλα δεξαμενοι. Επιδε κατασκενεζαν, και επεχευρεζαν αουτωις ακροπολισθις δεσται χωι μπαρβαροι προς τέν κοωμεν πρωζιοντες, πολλοι περιεσαν χωι χελαινες. Πλλοι γαρ διεφερεν εκ χωωρας χορμοντας αλεξασται, ει πορεομενους εποιουζι τωις πολεμιωις μαχεσται. Γενικα δέν εεδε δευλε χωρα ειν αποιαιναι τωις πολεμιωις. Ουποτε γαρ μειον απεστρατοπαιδευοντο χωι μπαρβαροι του χελαινι χου εξαικοντας σταδιον, φοβουμενοι με ταις νουκτως χωι χελαινες επιθονται αουτωις. Πωνερον γαρ νουκτως εστι στρατευμα περσικον. Χωι τε γαρ χιπποι αουτωις δεδενται και χως επιτοπαιλου πεποδις μενοι εισι του μεεφεογειν γενικα ει λιουθεγεζαν. Εαντε τις θορβος γυγνεται δαι επισαξαι τον χιππον περσαι ανδρει και χαλινώσαι δαι και θωρακις θεντα αναπεναι επιτον χιππον. Τα οταδεπαντα χαλεπα νουκτωρ και θρουβου οντως του του γενικα πωρο απεσκενουν τον χελενον. Επιδε εγγυγνωσκον αουτους χωι χελενες μπουλωμενους απειέναι και διαγγελωμενους εκερουξετοις χελεζι στους κεωασδεσθαι ακουοντον τον πολεμιον. Και χρονον μενετίνα επισκον τες πωραιασχοι μπαρβαροι επιδε δε οψε εγγυγνωτο απευσαν. Οι γαρ εδωκειν λουειν αουτους νουκτως πωρεουσθαι και καταγεσθαι επιτο στρατοπιδον. Επιδε δε σαφως απειοντας εεδε χεωρον χωι χελενες επορευοντο και αουτοι ανασδεουξαντες και διελθον και γυγνται τωσουτον μετεξου τωνα στρατεωματον οωστε ται χιυστεραια ουκ εφανεζαν χωι πολεμιωι ουδε ται τρειτει ται δε τεταρτει νουκτως προελθοντες καταλαμβανουζι χωριον ουπερδεξιον χωι μπαρβαροι. Χαι εμελον χωι ελενες παραιναι αχρονουχιαν ορους ουφανε καταμβαζεις ειν εις το παιδιον επειδε δε χεωρα χαι ριζοφος προκατελε μενεν τεν αχρονουχιαν καλει γζενοφον τω απωτες ουρας και κελεουι λαμβοντα τως πελταστας παραγενεςται εις το πρωστεν οδε γζενοφον τως πελταστας ουκ αιγεν επειφαινομενουν γαρ χεωρα τις αφαιρνεν και το στρατευμα παν αυτος δε προσελαζας ερωτα τι καλεις οδε λεγει αυτοι εξαιςτι χωραν κατελεπται γαρ χεμιν ο ουπερδες καταμβαζιος λοφος και ουκ αιςτι παρελθαιν ει με του ουτους αποκοψουμεν αλλα τι ουκ αιγες τους πελταστας οδε λεγει χωτι ουκ εδωκαιι αυτοι ερεμα καταλυπαιιν τα ουπισθεν πολεμιον επειφαινομενουν αλλα μειν χωρα γεφε μπου λευεσθαι πως τις τους ανδρας απελαε αποτου λοφου ειν τωθα γζενοφον χωραε τους ορους τεν κορουφεν ουπαιρ αυτοι του χεωτων στρατεωματος ουσεν και αποτου αυτες εφωδον επειτο λοφον εινθα αιςαν χωοι πολεμιονι και λεγει κρατηστον ου γερυζοφε ειμιν χιεσθαι χωωσταχιστα επειτο ακρον ειν γαρτουτο λαμβομεν ου γιναιζονται μεναιν χωοι ουπαιρ τες οδου αλλα ει μπουλαιι μεναι επειτο στρατεωματι εγω δε θελο πορεωσθαι ειδαι κραισδαιις πορεω επειτο ορος εγω δε μενω αυτοι αλλα διδω μισοι εφε ο χευρυζοφος οποτερον μπουλαιι γελαισθαι ει ποντ ο γζενοφον οτι νεωτερος εστιν χαυρειται πορεωσθαι κελευει δεχοι αποτου στωματος άνδρας μακρον γαρ ειν αποτες ουρας λαμπαιιν και χο χευρυζοφος συμπαιμπαιι τους αποτου στωματος πελταστας ελαβαιδε τους καταμεζον πλαισιου συνεπεσθαι δε κελευζεν αυτοι και τους τριαχωσιους χους αυτος ειχε τον επιλεκτον επειτο στωματι πλαισιου ειν τεωθεν επορευοντο χως εδουναντο ταχιστα ειδε πι του λοφου πλεμιωι χως ενοιζαν αυτον τεν πορευαν επειτο ακρον ειουθους και αυτοι χοορμεζαν χαμηλασθαι επειτο ακρον και ειν ταυθα πολε μεν κραυγει ειν του χελενικου στρατεωματος επειτο πκελευομενον τωις ειαωτον πολε δι κραυγει τον αμφιτις αφέρνεν τωις ειαωτον διακελευομενον Γζενοφον δε παρελαωνον επει του χιπου παρεκελεουτω Άνδρες, νιουν επει τεν γελαδα νιουμιζεται χαμηλασθαι νιουν προς τους παιδας και τα ασγουναικας νιουν ολυγον ποναισαντες αμαχαι Αμα χέι τέν λοϊπέν πορεουσόμεθα, σωτεί ρίδας δε χω σικουόνιος αίπεν, ου καξ ίσου ο γζενοφόνες μεν, σιου μεν γαρ εφήπου ο χέι, εγώ δε χαλεπός καμνο τέν ασπίδα φέρον. Καί χώς ακούζας τάοτα κατεπέδι έζας από του χύπου ο θέιτα αυτον εκτέες τάξεως, καί τέν ασπίδα αφελόμενος χώς εδούνατο τάχιστα έχον επορεουέτο. Ετούνκανε δε καί θωρά καέχον τόν χυπικών, χώστε πιέσδετο, καί τόις μεν έμπρος τέν χουπαγέν παρεκελεουέτο, τόις δε όπισθεν παριέναι μόλις επόμενος. Χωί δάλω εστρατιώται παγιουζι καί μπαλουζι καί λοϊδορούζι τόνα σωτεί ρίδαν, αίστε ενανκαζαν αλλαβοντα τέν ασπίδα πορεουστάι. Χώδε αναβάς, χαίως μεν βάσιμα έν, επίτου χυπου έγγεν, επίδε αβάτα έν, καταλυπών τόν χυπον ασπίδα επέσδει, καί φθάνουζιν επίτω εακρό, γενόμενοι τους πολεμιούς. Ενθαδέ, χωί μεν βάρβαροι στραφέντες εφεύγον, χαί χεκάστος εγγιούνατο, χώδε χαίλενας ειχοντοακρόν. Χώδε αμφίτις αφέρναν καί αριάιον από τραπόμενοι, αλλαινχοδόν ειχοντο. Χώδε αμφίγε η ρίζοφον καταβάντες εστρατοπαιδεύοντο εν κοωμέ, μες τέπολον αγαθών. Εσαν δε καί αλλαί κομμαί πολάι πλέρεις πολόν αγαθών εν τούτω τόι παιδίωοι παρά τον τίγρετα ποταμών. Χαί νίκα δένα δέλη εξαπίνες χωί πολεμιούς επιφάνοντας εν τόι παιδίωοι, καί τόν γελένων κατέκοψαντίνας τόν εσκεδασμένων εν τόι παιδίωοι καθαρπαγέν. Καί γαρνομάι πολάι μπωσκεμάτων διαβιβασδόμεναι εις τό πέραν του ποταμού κατελεευθέζαν. Εν τάλθα της αφέρνης καίχοι σιουνάωτοι καίειν επεχαίριζαν τά σκόμας. Καί τόν γελένων μάλα αιθούμεζαντίνες εννοούμενοι με τα επητέδεια αικαίωιν ουκέχοιν χωπόθεν λαμβάνωιν. Καί χοι μεν αμφί χευρίζοφων απαίζαν εκ θέες από αιθέας. Ο δεξενοφών επαί κατεύε, παρελαωνον τάς τάξεις, χαϊνικα από τέσπο αιθέας απεέντεζαν, οι γελένες έλεγαν. Χωράτε, ο άντρες γελένες, ουφιέντας τέν χωρώραν έδε, γεμέτεραν έναι. Χαγάρχοτε σπέντοντο διαπράτοντο, με καίειν τέν βαζιλαίος χωρών, νυν αυτοικαϊουζιν χωσ αλλοτρίαν. Αλ εάν που καταλέπω σιγγε αυτοις επητέδεια, αυσονταικαί χαϊμας εν ταλθα πωρευομένους. Αλ ο χαϊρίζοφε, Εφε, δοκέι μοι βοεθαιν επί τους καϊοντας, χωσ χυπέρ τες χαϊμετέρας. Χοδε χαϊρίζοφος επεν, ούκουν αιμόιγε δοκέι, αλλα καϊαϊμείς, Εφε, καϊόμεν, καϊουτω σαττονοπαουσονται. Επιδε επητας σκένας ελθον, χοϊ μεν αλλοϊπαιρίτα επητέδεια εζαν, στραταγόι δε καϊλοχαγόι σουν εζαν. Καϊ εν ταλθα πωλε απορίαν. Ενθαι μεν γαρ ώρε εν χυπερουψελα, ενθαι δε χοποταμός το ζουτός μπαθος, χοσ με δε τα δωρατα χουπερεχειν παιηρουμένοις του μπαθους. Απορουμένοις δαουτοις προζελθοντις ανερρώδιος αϊπεν. Εγώ θέλω ο άνδρες διαπιβάζα χιουμας, κατά τετράκης χιλιούς χοπλίτας, αν αιμόι χωνοδεωμαιν, χουπερεται εζεται και ταλαντομισθον πορίζεται. Ερό το όμενος δε χωτου δε οιτο, ασκον εφε δισκηλιον δε εζομαι. Πολλα δωρο πρωπατα και αγγας και μπους και ονους, χα αποδαρεντα και φυζεθεντα, ραιδιος αν παρέκοι τεν διαπαζιν. Δε εζομαι δε και τον δεσμον, χωις χρεςθαι περειτα χιουπς δουγια. Τουτοις σδεουξας τους ασκους προς αλλελους, χορμιζας εγκαστον ασκον, λιθους αρδεζας και αφεις, ο ασπερ αγγκυρας εις τω χιουδορ, διαγαγον και αμφωτεροθεν δε εζας, πιβαλο χιουλεν και γεν επιφορεζο. Χωτι μεν οον οου καταδιουζεστε αυτοι καμαλα εζεστε, πας γαρ ασκος δου ανδρας χεξει του με καταδιουναι. Χωστε δε με ολισθανειν χιουλε και χεγε σχεζει. Αχουζες ει τωτα τωις στρατεγωις, τω μεν εντζουμεμα χαριεν εδοκαιιναι. Τω δε εργον αδιουνατον. Εζαν γαρ χοι κοι λιζοντες παιραν πολλοι χιπαιις, χοι ειουθιους τωις πρωτοις ουδεν ανεπετρεπον του ουτοναποιαιιν. Εν ταλθα τε μεν χιουστεραιαν, χου πανεχωρουν εις του ομπολιν ει προς βαμβιλωνα, εις τας ακαουστους κοωμας. Κατακαουζαντες ενθεν εξαιζαν, χωστεχωι πολεμιωι ουπροζεελαωνον. Παλα εθεοντο και χομωιωι εζαν τω μασδειν, χοποι ποτετρεψονται χοι ελλενες, και τι εννοε εχοιεν. Εν ταλθα χοι μεν αλλοι στρατιωται, επιτα επιτεαιδεια εζαν. Χοι δε στρατεγωι παλιν συνελθον, και σουνα γαγοντες τους εαλοκοτας, ελλενκοντε νεκουκλωε παζαν κοωραν, τις χεκαστε ειε. Χοι δε ελεγονχωτητα προς μεζεμπριαν, τεες επι μπαγουλωνα ειε και μειδιαν. Δι' εσπερ χεκοιεν, εδε προς χεω επι σουζατε και εγπατανα φερωι, ενθα θερισδειν λεγεται βαζιλαιους. Χεδε διαβαντει τον ποταμον προς εσπεραν, επι λιουδιαν και γιονιαν φερωι. Χεδε διατων ορεων, και προς αρκτον τετραμεναι, χοτι εις καρδουχους αγωι. Τουτους δε εφαζαν οικαιν αναταορε, και πολεμικους ειναι, και βαζιλαιος ουκ ακουειν, αλλα και εμβαλειν πωτε εις αυτούς βαζιλικαιν στρατιαν, δωδε καμμυριαδας. Τουτων δουδένα πονωστεζα, διατεν δυς χωριαν. Χοποτεμεντοι προς τον σατραπεν, τον εντω επι διω εσπευσαιντο, και επι μυγνυναις φων τε προς εκεινους, και εκεινων προς αυτούς. Ακουζαν τε στωτα, χωι στρατεγωι, εκαθιζαν χωρις, τους εκασταχωσε, φασκοντας ειδέναι. Ουδεν δελωνα πωια εσαντες, χωποι πωρεου εσθαι εμελον. Εδω και δετωις στρατεγωις, ανανκαιον ειναι, δια τον ορεων εις καρδουχους εμβαλειν. Τουτους γαρ διελθοντας εφαζαν εις αρμενιαν χε εξαιν, εις οροντας ερχε, πολλες και ειουδαϊμονους. Εντευθεν δευπωρον εφαζαν ειναι, χωποι τις εθελουις πωρεου εσθαι. Επιτουτωις εχιουζαντο, χωπος εινικα και δωκωιε, τε σχωωρας τε νπορεια πωιωιντο. Τε νγαρ χιουπερβολεν τον ορεων, εδε δοικαζαν με προκαταλευθειε. Και παρεαγγελα επαιδε δευπναιζαιν, στους κεουαζαμενους παντας αναπαωεσθαι, και επεσθαι εινικαν τις παραγγελει. Τελους του χενδεκάτου μέρους. Μερος τω δω δεκατον, ξενοφωντος κιουρου αναμπαζεως. Χε δε χε ειχογραφε, χωπο τες λιβριβοκς κοινονιας πεπογεμένε, χουπαρκει τω εκοινοεκ τεματι. Κιουρου αναμπαζεως τω τεταρτων. Χωσαμεν δε εντε αναμπαζει εγγενετω μεχρει τες μαχες, και χωσα μετατεν μαχεν εν ταις πονταις, χας βαζιλεως και χοισιν χιουροι, αναμπαντες ελλενες επογεσαντο, και χωσα παραμπαντος τας ποντας βαζιλεως και τις αφέρνους επολεμεθαι προς τους ελλενας επακολουθοντος του περσικου στρατεωματος, εντω επροσθεν λογοε δε δε ελοται. Επιδε αφικοντο ενθα χωμεν τυγρες ποταμος πανταπαζιν απορος ειν, διατωμπαθος και μεγεθος, παροδος δε ουκ ειν, αλλα τα καρδουχεια οραι, αποτομα χουπερ αουτου του ποταμου εκκρεματο, εδω και δε τω στρατεγω εις, διατων οραιον πορεου τεον ειναι. Εκουν γαρτων χαλισκομενων, χωτι ειν διελθοιν τα καρδουχεια οραι, εντε ει αρμενια τας πεγας του τυγρετος ποταμου, ειν μεν μπουλονται διαβεσονται, ειν δε με μπουλονται περιοιυασι, και του ευφρατου δε τας πεγας, ελεγετο ουπροσο του τυγρετος ειναι, και εστιν χουτος εχον. Τεν δεις του σκαρδουχους εμβολεν οδεποιουνται, χαμα μεν λαθειν παιι ρομενοι, χαμα δε φθαζαι πριν τους πολεμιους καταλαβεντα ακρα. Ειν νικα δειν αμφι ταιν τελεουταιαν φυλακιαιν, και ελευπιτο ταις νουκτος χωζον σκοταιους διελθαιν τοπεδιον, ται νικαοτα ανασταντες απο παραγγελσεως, πωρεομενοι αφικνοονται χαμαται χεμεραι πρωστο όρος. Ενθα δε χεριζωφος μεν χεγειτο του στρατεωματος, λαμβον τον αμφαωτον και τους γυμνέτας παντας, γζενοφον δε σουν τωις οπιστοφυλαξιν χωπλιιταις, χαιπιτο ουδέναν εχον γυμνέτα. Ουδέις γαρκυνδονος εδωκειν αι, με αι της ανοοπορεομενοι εχτου οπισθεν επισποιτο, και επημέντο ακρον αναμπαίνει χεριζωφος πριντίνας αισθέσται τωναπολεμιον. Επιτα δυφεγγειτο. Εφειπετοδε αι το χουπερβαλον του στρατεωματος εις τας κοωμας, τας εντωις ανκεσιτε και μυχωις τωνορεον. Ενθα δε χοιμεν καρδουχοι εκκληποντες τας οικοιας εχον τες και γυναικας και παιδας εφευγων επητα ωρε. Τα δε επητεεδεια πολλα ειναι λαμβανει, εσαν δε και χαλκοωμαζι παμπολωις κατεσκευασμέναι χαι οικοιαι. Χον ουδέν εφερον χοιχελενες, ουδε τους ανθρωπος εδειοκον. Χοποφαιηδομενοι, ειπος εθελεζειαν χοι καρδουχοι διαιναι αυτούς χος διαφυλειας τες χωρας, επαιπερ βασιλει πολεμιοι εσαν. Τα μυντωι επητεεδεια, χοτοετής επητουγανοι ελαμβανει. Αν αιχε γαρ ειναι. Χοι δε καρδουχοι ουτε καλουντων χοιπεκον, ουτε αλλοφιλικον ουδέν επογιον. Επιδεχοι τελεουταιοι των ελαινων κατεβαινων εις τας κομμας, αποτου ακρουεεδες κοταιοι, διαγαρατος ταιναιν ειναιν ταιν χοδον, χολεν ταιν χεμεραν, χαι αναβαζεις αυτοις αγεντων καε καταβαζεις. Τω ται δε σουλεγεντες τιναις των καρδουχοι, τω εις τελεουταιοις επετυθεντο, και απεκτειναντινας και λιθοις και τοξεομαζι κατετρωζαν, ολυγοι οντες, εξ απροσδοκαιετου γαρ αυτοις επεπεζετο χελαινικον. Ειναιντοι τω τεπλαιιους σουλεγεζαν, εκειν διουνευσεν αν διαφθαραιναι πλου του στρατεοματος. Και τω ταιν μεν ταιν νουκτα χουτος εν ταις κοομαις ειουλυσθαιζαν, οι δε καρδουχοι πιουραπολαεκαιον κουκλωι επι των ορεων και σουνεοροων αλαιλους. Αμαδεται χεμεραι σουνεθουζι τω εις στρατεγωις και λοχαγωις των ελαινων, εδοξε των ται χουπος δουγειον τα αναγκαια και δουνατοοτατα εχοντας πορεουσθαιι, καταλυποντας τα λα, και χοζα εν νεωστι αιχμαλοτα ανδραποτα εν ταις στρατεαε παντα αφαιναι. Σχολαιαν γαρ επογιον ται πορευαν, πολλα οντατα χουπος διουγια και τα αιχμαλοτα, πολλοι δαι χοι επιτουτοις οντες απομαχοι εζαν, διπλαζια ται επιτεαιδαιια εδαι υπορυσθαις και φεραισθαις, πολλον των ανθρωπον οντων. Δοξαν δε τα οτα εκε ερυξαν χουτοπογι ειν. Επει δαι αριστε εζαν ταις επορευοντο, χουπος ται εζαν ταις εν τω εις ταινω εις τρατεγωι, ει τι ει ορισκοι ειν των ει ρεμαινον με αφαιημενον αφαιηρουντο, οι δεπειθοντο, πλαιν ει τις εκλεψεν, οιον ει παιδος επιθουμε εζας ει γυναικος των ειουπρεπον. Και ταωτεν μεν ταιν εημεραν χουτος επορευθαιζαν, τα μεντυμακομενοι ται δε και αναπαωμενοι. Εις δε ταιν χουστεραιαν γυγναιται χαιμον πλους, ανανκαιοδεν επορευεσται, ουγαρ ειν χικανατα πιτεδεια, και εγγειτομεν χερισοφος, ο πιστροφουλακαιι δε γζενοφιον, και οι πολεμιοι εις χουρος επιτηθεντο, και στενον οντων των χωριον εγγους προζιοντες ετοξευον και εσφενδονωον. Χωστε ενανκασδοντοι χοι χελενες επειδιωκοντες, και παλιν αναχασδοντες σχολει πορευεσται. Και θαμινα παρεγγελεν χω γζενοφων χουπομεναιιν, χωτε χοι πολεμιοι εις χουρος επικεωιοντο. Εν τα οθα χω χει ριζοφος, αλλωτε μεν χωτε παρεγγιου ο ετο χουπομεναι, τωτε δε ο χουπομεναιν. Αλλ αιγε ταχαιος και παρεγγιου αεπεσται, χωστε δελον ειν χωτι πραγματι αιε. Σχολεε δουκαι ειν παρελθοντι τω αιτιοντες σπουδες, χωστε χε πορεγγια, χωμοια φουγει εγγιγνε το τω εις οπιστοφουλαξι. Και εν τα οθα αποθναι εις και ανεερ αγαθος λακονικος λεονιμος, τω ξεουθεις διατες ασπιδος και τες πολλαδος, εις τας πλευρας, και βαζιας αρκας διανπερες τεν κεφαλαιεν. Επιει δε αφηκοντο επισταθμον, εις οθος χω σπερ εικεν, χω ξενουφον ελθον προς των χεριζοφον, αιτιάτω αωτων, χωτι οω χουπαιμενεν, αλλα ενανκάστον τω φεωγοντες χαμαμαχεσται. Και νιουν διουο καλωτε και αγαθω ανδρε τεθνατων, και οωτε ανελεσται, οωτε θαψαι εγγυναμεθα. Αποκρυνεται χω χεριζοφος, μπλεψον ευ προς τα ωραι, και ιδε χω αμπαταπανταις τι, μία δαωτε χω δω σχεν χω ραες ορθια. Και επιταωτε ανθρωοπον χω ραν εξεστι σωι οχλον τω σουτων, χω εκατειλε φωτες φυλατουσι τεν εκβαζιν. Ταωτε γω εσπευδον και δια του τω σε οχουπαιμενον, ει πως δουναιμεν θαζαι πριν κατειλευθαι τεν χυπερβολαιν, χω ει δε γεμονες χω εχωμεν ου φαζιν ειναι, αλλεν χω δω. Χω δε ξενοφων λεγει, αλλ εγω εχω δουω ανδρας, επει γαρ χεμιν πραγματα παρεικον ενεδραωσαμεν. Χω περ χεμας και αναπναιωζαι εποιαζε, και απεκτειναμεν τεινας αωτων, καις δωντας προθουμεε τεμεν λαμπαιιν αωτου του του χαινεκα, χω πως χεγεμωζιν ει τω ζι τεν χω όραν χρεζαι μεθα. Και ει ουθους αγαγοντες του ανθρωοπους, ει ελεγχον διαλαμβοντες ει τεινα ει δεγεν αλλεν χω δω, ει τεν φανεραν. Χω μεν ουν χετερος ουκ εφε μαλα πολον φοβον προζαγωμενον, επει δε ουδεν ο φελιμον ελεγεν, χω ροντως του χετερου κατασφαγε. Χω δε λοιπως ελεξεν χω τι χου τως μεν ου φαγε δια τω τα ει δεναι, χω τι αωτω ει του χαινεθου γατερ εκει παραντρι εκε δε δωμεναι. Αωτως δε φε εγεες εσθαι δουνατεεν και χουπους δουγειω εις πω ρευ εσθαι χω δον. Ερω τω ομινως δε ειε τι εναωται δουσπαριτων χωριον, εφε ειναι ακρων χω ει με τις προκαταλαι εψωιτω, αι δουνατον εσθαι παρελθεν. Εν ταωθα δε δω και σουν χαλεζαντας λοχαγους και πελταστας, και τον χω πληγητων λεγειν τετα παροντα και ερωταν ει της αωτων εσθυν, χω στις ανερ αγαθος εθέλουι αν γενεσθαι και χουποστας εθελοντες πω ρευ εσθαι. Χουφισταται τον μεν χω πληγητων αριστονιμως μεθουδριευς αρκας, και αγκασιας στουμφαλιος αρκας, αντιστασιαστον δε αωτως καλυμαχος παραγιος αρκας, και χουτος εφε εθέλειν πω ρευ εσθαι προς λαμπον εθελοντας εκ παντος του στρατεωματος. Εγω γαρ εφε, οιδα χωτι χεψονται πω λωι τον νεον εμου χεγου μενου. Εκτουου ερωτωσιν ειτις και τον γυμναιετων ταξιαρχον εθέλωι στουμπω ρευ εσθαι. Χουφισταται αριστεας χιος, ως πω λαχου πολλου αξιος ται στρατιαε εις τατοιαοτα εγένετο. Και εν μεν δελε, οι δεκελευον αωτους εμπαγωντας πω ρευ εσθαι, και τον γεμονα δεσαν ταις παραδιδωαζιν αωτωις, και σουν τυθενται ταιν μεν νιουκτα, ειν λαμπωσι τω ακρον, τω χωριον φιλατειν, χαμαδεται χεμεραι ται σαλπινγι σαιμαιναιιν. Και τους μεν ανω οντας, ειναι επιτους κατεχοντας ταιν πανεραν εκπαζιν. Αωτωι δε σουν βοεθαιζιν εκπαινοντες χως αν γινωνται ταχιστα. Ταωτα σουν θεμενοι χωι μεν επορευοντο πλεθως χως δισχυλιωι, και χουδωρ πω λιου ειν εξ ουρανου. Γζενοφων δε εχον τους οπιστοφιλακας, εγγειτο πρως ταιν πανεραν εκπαζιν. Οπός ταωται ται χωδω, χωι πολεμιωι προζεχοιν τοννουν, και χως μαλυστα λαθωιν χωι περυγιοντες. Επι δε εζαν επι χαραδραι, χωι οπιστοφιλακας, ειναι εδει διαβαντας πρως τωορθιον εκπαιναιιν, ται νικαωτα εκυλινδον χωι barbaroi, χωλωι τροχους, χαμαξιαιους, και μειζδους και ελαττους. Χωι φερομεναιοι πρως τας πετρας παιοντες, διεσφενδονοντο, και πανταπαζιν οδε παιλαζαι χωιοντεν ται εζοδο ε. Ενιωι δε τον λοχαγον, ει με ταωται δυναιντο, αλλαιι επι ροντο, και ταωτα επωιον μεχρι σκοτω σεγενετο. Επι δε οωιοντο αφανεις ειναι απιοντες, τωτε απελθον επιτοδεϊπνον. Ετυγκανον δε και ανάριστοι οντες αωτον, χωι οπιστοφουλα και εσαντες. Χωι μεντοι πολεμιοι, ουδεν επαωσαντο διχολες ταις νικτος, κουλινδοντες τους λιθους, τεκμαιρες ταυδεντοι ψοφοι. Χωι δεχοντες τον εγεμονε, κουκλωε περιοντες, καταλαμβάνουσι τους φυλακας, αμφι πιουρ καθεμένους. Και τους μεν κατακαίνοντες, τους δε καταδιωξαντες, αωτοι εν ταυθέμενον, χωστο ακρον κατεχοντες. Χωι δου κατεχον, αλλα μαστος ειναι υπερ αωτον, παρχον ειναι εστεναι, χωτε χωτος, εφη εκαθεντο χωι φυλακες, εφωτος μεντοι αωτος εν επιτους πολεμιους εν, χωι επιται φανερααι χωτοι εκαθεντο. Και τεν μεν νουκτα εν ταυθα διεγαγον, επιτε μερα χουπεφαινεν, επορευοντον σιγει σον τεταγμένοι επιτους πολεμιους, και γαρ χομικλαι εγένετο, χωστ ελαθον εγγιους προσελθοντες, επιτε ειδον αλλαελους, αιτε σαλπινγς εφθενξετον, και αλλαλαξαντες χιεντο επιτους ανθρωπους. Χωι δε ουκαι δεξαντο, αλλα λιποντες τεν χοδον, φευγοντες ολυγοι απεθναιςκον, ευσδοννοι γαρ εσαν. Χωι δε αμφιγε ριζοφον, ακουσαντες τες σαλπινγος, ευθους χιεντο ανο κατα τεν φανεραν χοδον. Αλλοι δε των στρατεγον κατα ατριβαιης χοδους επορευοντο, χαι ετουχον χεκαστοι οντες, και αναβαντες χος εδουναντο, ανημον αλλαελους τωις δωρασι. Και χουτοι πρωτοι σου νεμιξαντοις, προκαταλαβουζει τω χωριον. Γζενοφον δε εχον των οπιστοφουλακον τους χεμιζαις, επορευτο χαιπερ χοι των χεγεμον αεχοντες, ευοδοτατε γαρ ειν τωις χουπος δουγειοις, τους δε χεμιζαις οπιστοιν των χουπος δουγειοιον εταξε. Πορευομενοι δε τουγχανουζει λοφωα, χουπερ τες χοδου καταιλε μενοι χουπο των πολεμιον, χους ε αποκοψαι ειν ανανκε ε διεσδεουθαι από των αλλον χελαινον. Και αυτοι μεν αν επορευθες αν χαιπερ χοι αλλοι, τα δε χουπος λουγια ουκ ειν αλλα εταωτε εκβαιναι. Ενθα δε παρακελευζαμενοι αλλα ελωις, προς μπαλουζι προς των λοφων ορθιωις τωις λοχωις, ου κουκλωαι αλλα καταλυποντες αφωδοντωις πολεμιωις ει μπουλωιντω φευγειν. Και τεως μεν αυτοις αναμπαινοντας, χοπει εδουναντω χεκαστως, χοι μπαρβαρωι ετοξευον και εμβαλον, εγγους δου προζιεντω, αλλα αφουγει λεπους τω χωριον. Και τουτων τε παραλελουθες αν χοι χελαινες, και χετερον χορωζιν εμπροσθεν λοφων κατεχωμενων, εποι τουτων αυθις εδωκαιι πορεοσται. Ενω εζαδοξενοφων με ει ερεμον καταλυποι των ελοκοτα λοφων, και παλιν λαμποντες χοι πολεμιωις, εποι τωις ουπωσδουγιωις παριουζιν, εποι πολλου δε εν τα ουπωσδουγια, χατεδιαστηνες τε σχοδου παριουομενα. Καταλαιιπαιι εποι του λοφου λοχαγους, και εσυ φοδωρον, και εσυ φοφοντος ασεναιον, και αμφικρατεν, αμφιδεμου ασεναιον, και αρχαγωραν αργαιον φιουγαδα. Αυτος δε σιουντωις λοιποις, επορευτω εποι των δεωτρον λοφων, και τω αι τω τροποις, και του των χαιρουσιν. Ετι δαωτωις τρειτωσμαστος λοιπος ειν, πλου ορθιωτατος, ο χουπερ τες εποι τω πιουρι, καταλευθειζες φιουλακαις τες νουκτως, ουπω των εθελοντων. Επι δεγιους εγενων τω χαιελενες, λειποζιν χωι μπαρπαρωι αμαχεετι των μαστον, χωστε θω μαστον παζιγενεςθαι, και χουπο οπτεωον δεζαντας αωτους με κουκλοθέντες, πολιορκοίντω από λιπέιν. Χωι δαρ από του άκρου καθορωντες, τα οπισθεν γιγνωμενα παντες επειειτους, ο πιστωφουλακας εγχωρουν. Και γιγνωφων μην σουν τωις νεοτατωις ανάβαινεν επειτοακρον, τους δε αλλους εκελευζεν χυπαγειν. Χωπος χωι τελεουταιωι λοχοι προσμευξιαν, και προελθοντας κατατεν χωδον, εν τωε χωμαλωε θεσται τα χωπλα αιπαι. Και εν του τωε χρονωε, ελθεν αρχαγωρας χω αργειος πεφευγως, και λεγει χως απεκοπεζαν από του λοφου, και χωτι τεθνάζι και εφησοδωρος, και αμφικράτες, και αλλοι χωζοι με χαλωμενοι κατατες πέτρας, προς τους οπιστωφουλακας αφικοντο. Τα οταδεδιαπραξομενοι χωι μπαρβαροι χεκον επαντυπωρον λοφων τωε μαστωε, και χω γζενοφων διελεγετω αυτοις διερμεναιος, περίσποντων και τους νεκρους απεκτει. Χωι δε εφαζαν αποδοζειν εφ χωε με καγειν τας οικιας, στου νοομολογει τα οτα χω γζενοφων. Εν χωε δε τω μεν αλλο στρατευμα παραειει, χωι δε τα οτα διελεγοντω παντες χωι εκτουτου του τωπου στου νε ριουεζαν, εν τα οτα χισταντω χωι πολεμιωι. Και επαι εερξαντω καταμπαίναιν αποτου μαστου προς τους αλλους, ενθατα οπλα εκειντω. Χιεντω δε χωι πολεμιωι, πολωε πλεεθαιι και στουρουμωε. Και επαι εγγεννωτω επι τες καρυφες, του μαστου αφχου γζενοφων καταμπαίναιν, εκουλινγων απετρους. Και χαινος μεν καταεαξαντω σκέλος, γζενοφων τα δε χω χουπα σπισταις, εχον τεν ασπιδα απελυπεν. Ευρουλοχος δε λουζιαιους αρκας, προσδεδραμεν αυτοε χωπλίτες, και προ αμφωιν πρωπευλεμμένως απεχωραι. Και χωι αλλοι προς του σιουν τεταγμένους απελθον. Εκ δε του οτου παν χωμου εγενντω τω ελληνικον, και εσκενζαν αωτου εν πολαις και καλαις οικιαις, και επι τεδειωις δαψιλεσης. Και γαρ οινως πλους εν, χωστε εν λακοις κονιατωις εγχον. Γζενοφον δε και χερισοφος διεπρεξαν τω χωστε λαμβοντες του νεκρους απεδοζαν των Hegemona. Και παντα επωιζαν τω εις αποθανουζιν εκ των διουνατων, χωστε περνομις δε ται ανδραζιν αγαθωις. Τα ειδη χιουστεραια ανοιου Hegemonos επορευοντο. Μαχωμενο δω ει πολεμιοι και χωπε αι ει εστενων χωριων προ καταλαμβανοντες εκ ολιον τας παροδους. Χωπωτε μεν ουν ατους πρωτους κολλιωιεν, γζενοφον οπισθεν εγπαινον προς τα ώρε, ελλιουε τεν αποφραξιν τες χωδου, καcourse πρωτς ανοτερο περιοωμενος γγυγνισται το Ανακ ολιοντον. Οπότε δε το ώς οπισθεν επειθοιντο, χευρίζωφως εγπαίνον καί περιοωμενος ανοτερο γγυγνισται το Ανακ ολιοντον, ελλιουε τεν αποφραξιν τες παροδου το φς οπισθεν, κα έι χουτος εμπορεθουν αλλαελω wsz και εις χουρός ουρός αλλαίλον επεμελόντο. Εν δε καί οπότε αυτοίς τόις αναβάζει, πολλα πράγματα παρέχον χοί μπαρβαρός παλοιν καταβάινουσιν. Ελαφρόι γαρ έζαν, χώσ' δε καί εγγιούθεν φεύγοντες αποφεύγειν. Ουδέν γαρ έιχον αλλω έτοξα καί σφενδόνας. Αρριστοι δε καί τοξοτάι έζαν, έχον δε τόξα εγγιούς τρυπεέχε, τα δε τοξέοματα πλέον εδυπεέχε. Χαίλκον δε τάθ νεουράς, οπότε τόξο ειν προς το κάτω του τόξου, το αριστερώε ποδί προς βάινοντες. Τα δε τόξέοματα εχω ωραί διάτον ασπίδον και διάτον θωράκοων. Εχροντο δε αυτοις χοι χαίλενες επαί λαβοιεν ακοντιωις ενανκυλοντες. Εν τούτωις τωις χωρίοις χοι κρέτες χρεσιμοώτατοι εγένοντο. Ερχε δε αυτον στρατοκλέσ κρέσ. Τελος του δω δε κατου μερους. Μερους το τρίτον και δεκατον γυνοφόντος κουρούρου αναβάζεως. Έδε, έχω γραφέ, χουπότες, λιβριβόξ κοινόνιας, πεπωγεμέναι, χουπαρκέτωε κοινόεκ θέματι. Ταύτεν δαύτεν χαίμεραν εουλίστεζαν εν τάις κοώμαις, τάις χουπερτου παιδίου παράτον κεντρίτεν ποταμών, ευρώς χως διπλεθρών, χως χωρίς δε τέν αρμενίαν καί τέν τόν καρδούκον χώραν. Καί χώι χέλενες εν τάλθα ανέπνευσαν ασμενόι ιδόντες παιδίων, απαίκαι δε τόν ορέων χοποταμός χέξ εχεπτά στάδια τόν καρδούκον. Τότε μεν ον εουλίστεζαν μάλα χέδεος καί ταπιτεέδεια εχοντες, καί πολλά τόν παραλλελουθότων πόνων μναιμονεύοντες. Χεπτά γαρχαίμερας χώσα σπέρ επορεουθέζαν διά τόν καρδούκον παάζας μαχόμενόι διετέλεζαν, καί επαθον κακά χώσα ουδέτα σιούμπαντα χουπό βαζιλαίος καί της αφέρνος. Χώσα ουν απελλαγμένοι του ούτων χέδεος εκοημεεθέζαν. Χαμαδέτα εχεμεραί, χωρώζιν χυπέας που πέραν του ποταμού εξοπλισμένους χώσα κοειλούσοντας διαμπάνειν. Πεσδούς δεπίτας οκθάς παραταγμένους ανωτών χυπέων, χώσα κοειλούσοντας εις τέν αρμενίαν εκμπάνειν. Έζαν δούτοι ορώντα καί αρτούχα, αρμενιόι καί μάρτοι καί χαλδάιοι μυστωφόροι. Ελέγοντο δεχοί χαλδάιοι ελευθέρωι τεκαί αλκυμώι αίναι. Χώπλα δέχον γέρρα μακρά καί λόγχας. Χαίδε οκθάι χαλτάι, ευχόν παραταγμένοι χούτοι έζαν, τρία και τέταρα πλέθρα από του ποταμού απαίχον. Χωτός δεμία χορωμένε εν άκουζα άνω χώσπερ χευροποίετος, τάλται επευρώντο διαμπάνειν χώι ελένες. Επίδε πευρωμένωις τότε χιούδωρ χουπέρτον μαστονεφάινετο, καί τρέχιους εν χώποταμός μεγάλωις λύθωις καί ολισθέρωις, καί ούτεν τόε χιούδατοι τα χώπλα εν αίχοιν. Χαίδε μία χέρπασδεν χώποταμός. Επίδε τέσκεφαλές τα χώπλα αίτις φέροι γυμνόι εγγύγνωντο προστατοξεωματά καί τα λαβέλε, ανέχο ορίζαν καί αυτού εστρατοπαιδεύσαντο παράτον ποταμών. Ενθαδε αυτοι τέν πρόσθεν νουκτα έζαν επίτου ορους, χεωρών τους καρδούχους πολλούς σουνελεγμένους εν τόις χώπλωις. Ενθαλθαδε πολλε αθουμία εν τόις χελεζιν χωρώζι μεν του ποταμού τέν δυσπορίαν, χωρώζι δε τους διαμπάινεν κολουσοντας, χωρώζι δε τόις διαμπάινους εν επικαϊσομένους τους καρδούχους οπιστεν. Ταύτεν μεν ούνα τέν χεμέραν καί νουκτα έμεναν εν πολλαί αποριά οντες, γζενοφών δε ονάρ αίδεν. Εδοξεν εν πέδαις δε δέσται, χαρτάι δε αυτοε αυτοματάι περιζουέναι, χώστε λουθέναι καί διαμπάινεν χωπόζον εμβούλετο. Επιδε ορθρος εν έρχεται προς τον χευρίσουφον και λέγει ότι ελπίδας έχει καλώς εσέσται και διεγέιται αυτοετο ονάρ. Χοδε έδετο τε καί χωσταχιστα χεως χουπέφαινεν εθιοντοπάντες παρώντες χωυστρατεγόι, καί τα χερά καλά εν ειουθούς επίτου πρότου, καί αποιώντες από τόν χερών χωυστρατεγόι καί λοχαγόι παρέγγελονταί στρατιά αριστοπογέισται. Καί αριστοντη τω εσενοφοντη προζεθρεχον δουο νεανισκο. Αει δεσανγγαρπάντες χωτι εξέγε αυτοε καί αριστοντη καί δευπνουντη προζεθαιν καί ει καθεοδοι επεγγευραντα αιπαιν, αιτις τι εχοι των προς των πόλεμον. Καί τότε έλεγον χωτι των χανοι ειν φρουγανα σου λεγοντες χως επιπουρ, καπητα κατειδοι ενα τωε περαν, ενα πέτραις καθαιεκουουζαις, επαωτων τον ποταμον γεροντα τε και γυναικα και παιδισκας, χως περμαρσυπους χηματιον κατατηθεμενους ενα πέτραι ατροοδει. Ειδουζι δεσφιζι δοξαι ασφαλαις εναι διαβέναι, ουδεγαρτοις πολεμιωις χηπευζι προσπατων εναι κατατουτο. Εγγυδοντες δεφαζαν εχοντες τα εγγευριδια γυμνοι χως νεοζωμενοι διαβαιναιι, πορεομενοι δεπροσθεν διαβέναι πριν μπρεξαι τα αιδοια. Και διαβαντες λαβοντες τα χηματια παλιν αιχειν, ειδουζ ουν γζενοφον αιτος τε εσπαινδε και τωις νεανισκοις εγγειν εκελευε, και ειδουγ εσθαι τωις φαιναζι θεωις τα τε ονευρατα και τον πωρον και τα λοιπα αγαθα επιτελεσαι. Σπαιζας δε ουθιους εγγε τους νεανισκους παρατων χερησοφων και διεγουνται τα οτα. Ακουζας δε και χω χερησοφος ποντας σε πωιαιι. Σπαιζαντες δε τωις μεν αλλοις παρεγγελονς σου σκευασδεσται. Αυτοι δε συγκαλεζαντες τους στρατεγους εμπουλευοντο οπωλς αν καλυστα διαμπαγεν και τωις τε εμπροσθεν νεκοιεν, και χουποτων οπισθεν μεδεν πασχοιεν κακον. Και εδοξεν αυτοις χερησοφων μεν εγγεισται και διαμπαγεν εχοντα το χεεμιζου του στρατευματος. Τω δε εμισιου αιτοι χουπομεναιν στουν γσενοφοντη, τα δε χουποσδουγια και των οκλον εμμεζο του οωτων διαμπαγεν. Επι δε τωτα καλως ειχεν επορευοντο. Χεγοντο δωι νεανισκοι ειν αριστεραε εχοντες των ποταμον. Χω δως δε ειν επι τεν διαμπαζιν χω στρατευματος. Πορευομενον δωτων αντιπαραιζαν χαι ταξειστων χιπαιον. Επι δε εζαν κατα τεν διαμπαζιν και τας οκθας του ποταμου εθεν το ταχοπλα και αωτως πρωτος χερησοφος στεφανοζαμενος και απρι δωις ελαμπανε ταχοπλα. Και τωι σαλωις παζι παρεγγελε, και τους λοχαγους εκελευεν αγειν τους λοχους ορθιους. Τους μεν εν αριστεραε, τους δεν δεξιάε χε αωτω. Και χωι μεν μαντεις εσφαγιαστοντω εις των ποταμον. Χωι δε πολεμιωι ετοξεων και εσφενδωνοων. Αλ ούπο εξικνουντω. Επι δε καλα ενα τασφαγια επαιανισδον παντες χωι στρατιωται και ανελαλασδον. Σουνο λολιςδον δε και χαι γυναικες απαζαι. Πολαι γαρ εζαν χεταυραι εν τω εστρατεωματι. Και χερησοφος μεν ενευαιναι και χωι σουν εκεινω. Χωδε εξενωφων των οπιστοφουλακον λαμον τως εις δωνοτατως, εθαιι ανακρατω σπαλιν επι των πωρον των κατατεν εκπαζιν τεν εις τα των αρμενιον ωρε. Προσποι ουμενος τωτε διαβας αποκλαιιζειν τως παρατων ποταμον χιπεας. Χωι δε πολεμιωι χωρον τες μεν τως αμφι χερησοφον ειου πετως τω χιδωρ περοντας. Χωρον τες δε τως αμφι γζενωφοντα θεοντας εις τω ουμπαλιν. Δευζαν τες με απολευθειζαν φευγουζιν ανακρατω σπρος τεν τω ποταμου ανο εκπαζιν. Επιδε κατά τεν χωδον εγένοντο, έτενων άνο προς τω όρος. Λουκιος δω τεν ταξιν εχον των χιπεον, και αισκινες χω τεν ταξιν των πελταστων των αμφι χερησοφον, επιδε χεωρον ανακρατω σφευγοντας, ειποντω. Οιδε στρατιωται εμπον με απολευθεσται, αλλά σιονεκ μπαινεν επι τω ορος. Χερησοφος δω επει διεπε, τως χιπεας ουκ εδιωκεν, εουθους δε κατά τα σπροζεκ ουζας οκθας, επι των ποταμον εξεπαινεν, επι τως άνο πολεμιους. Οιδε ανο χωροντες με ντους χεωτων χιπεας φευγοντας, χωροντες δοβλητας σφυζιν επιοντας, εκ λειπουζι τα χιπερ του ποταμου άκρα. Γσενοφον δε πει ταπεραν χεωορα καλως γυγνωμενα, απεχοορει τεν ταχιστεν προς τω διαμπαινων στρατιωμα. Και γαρχοι καρδουχοι, φανερόι εε δε εζαν εις το παιδιον καταμπαινωντες, χωρος επι θεζομενοι τωις τελεουταιωις. Και χει γρυζοφος μεν τα άνο κατέχε, λιουκιος δε στουν ολυγωις επι χει ρεζας επι διωξαι, ελαβε τωνας κεουωφωρον τα χουπολαιι πωμενα, και μετατουουτων εσθετα τε καλέιν και εκποοματα. Και τα σκεουωφωρα των χελεινων και χωοκχλος ακμειν διαμπαινε. Γσενοφων δε στρεψα σπρος τως καρδουχους αντιαταχοπλα αεθετω, και παρεγγειλαι τωις λοχαγωις κατενομοτειας πωιεζασθαι, χεκαστον των χεαουτου λοχον, παρασπιδα παραγγαγοντας τέν ενομοτειαν, επι φαλαγγως, και τους μεν λοχαγους και τους ενομοταρχους προς των καρδουχον ειεναι, ουραγους δε καταστεζασθαι προς του ποταμου. Χοι δε καρδουχοι, χως χεωρον τους οπιστοφουλακας του χοχλου ψηλουμένους, και ολυγους εεδε φαινομένους θατων δε επαισαν, οι δαστινας αιδοντες. Χοδε χεϊζοφος, επει τα παραουτωε ασφαλος ειχε, πέμπαιοι παραγγζενουφοντα τους απελταστας, και σφενδονιετας, και τοξοτας, και κελεουεει πωιεν, οτι αν παραγγελαι. Ήδοντα ο τους διαβαινοντας, γζενουφον πέμπσας αγγελον, κελεουεει αουτου μεναι, επει του ποταμου με διαβαντας. Χωταν δαρξονται αουτου ειδιαβανειν, εναντιους εινθεν και εινθεν σφον εινβανειν, χως διαβεσομενους, διεγκυλομενους τους ακοντιστας, και επιπευλεμενους τους τοξοτας. Με πρωζο δε του ποταμου προβανειν, τω εις δε παραουτωε παραγγελαι, επειδαν ας φενδονεε εξυκνεται και ασπις ψωφαε, παιανισαντας θειν εις τους πολεμιους, επειδαν δαναστρεψω ζιν χωοι πολεμιοι, και εκτου ποταμου ο σαλπικτες σε μεενε το πολεμικον, αν αστρεψαντας επει δωρου, εγγεις θα ημεν τους ουραγουους, θειν δε παντας και διαμπαίνειν, οτι ταχιστα, χαι εχαστως τεν ταξιν ειχεν, ος με εμποδις δε ειν αλελους, οτι χουτως αριστως εσοιτω, ος αν πρωτος εν τω επεραν γενεται. Οι δεκαρδουχοι ορωντες ολυγους εεδετους λοιπους, ολοι γαρ και τω μεν ειν τεταγμενων ο οι χωτω επιμελωμενωι, οι μεν χιουπος διουγιων, οι δε σκεωων, οι δε θαιρων. Εν τα οθα δε επεκεντω στραζεως, και εερ χωτω σφενδοναν και τοξεωιν. Οι δεχελενες παιανισαντες χορμεζαν δρωμω ειπαωτους, οι δε ουκαιδεξαντο, και γαρ εζαν χω πλεισμενωι, χω σμεν εν τω εις ορεζιν χικενως, προς τω επιδραμεν και φευγειν, προς δε τω εις χευρας δεχεσται ου χικενως. Εν του οθο εσαι εμμαιναι χω σαλπικτες. Και χοι μεν πολεμιωι εφευγωνε πλου ετηθατων, χοι δεχελενες, ταναντεια στρεψαντες εφευγων δια του ποταμου χω τηταχιστα. Τον δε πολεμιωιον χοι μεντινες αις θωμενωιν παλην εδραμων, επι τον ποταμον και τοξεωοντες ολυγους αιτροσαν, χοι δε πολωι και παιραν οντων τον χελενον, ετηφανερωι εζαν φευγοντες. Χοι δε χυπαντεζαντες ανδρεις δομενωι και προσοτερωτου και ρου προϊοντες χυστερονωτων μεταξενοφοντος διεπεζαν παλην και ετροωτεζαντες και τοτων. Επι δε διεπεζαν, σον ταξαμενωι αμφιμεζον χεμερας επορεωτεζαν, διατες αρμενιας παιδιον χαπαν και λειους γελοφους ουμειον επεντεπαρασανγας, ουγαρ εζαν εγγιους του ποταμου κομμαι διατους πολεμους τους προς τους καρδουχους. Εις δε χαεν αφικοντο κομμεν, μεγαλε τεέν και βαζιλαιον εκετοι σατραπει, και επι ταις πλαισταις οικιαις τυρσαις επεζαν, επι τεέν δαψιλαι. Εντευθεν δεπορεωτεζαν σταθμους δουο παρασανγας δεκα, μεχρι χυπερελθον τας παιγας του τυγρετος ποταμου. Εντευθεν δεπορεωτεζαν σταθμους τραις παρασανγας πεντεκαιδεκα, επι τον τελεμβωαν ποταμον. Χουτος δε καλωσμεν μεγας δου. Κομμα δε πολλα υπεριτον ποταμον εσαν. Ο δετοπος Χουτος αρμενια εκαλεητο, χε προσχεσπέραν. Χουπαρχος δεεν αουτες τυρυμπασδος. Χο και βαζιλαις φιλος γενόμενος, και χοπότε παρέγε, ουδαις άλλος βαζιλαιαεπιτον χυπον ανεβαλλεν. Χουτος προζεελασεν χυπεας εχον, και προπέμψας αρμενια, ειπεν χωτι μπουλωιτο διαλεκθέναει τω εις αρχουσι. Και προζερθοντες εις επαιεκον, ερωτον τυ θελεη. Χο δε ειπεν χωτι σπεζας θαι μπουλωιτο, εφχοε μετε αουτος τυς ελαινας αδικαιν, μετε εκείνους και ειντάς οικιας, λαμβάνε ειντε ταπιτεαιδεια, χωσον δε οιντο. Εδοξε τα τω εις στρατεγω εις, και εσπεζαν τω επιτου τω εις. Εν τελθεν δε πωρεωθεζαν σταθμούς τραις, δι' απεδιου παρασαγγας πεντε καιδεκα. Και τυ ριμπαστος παρεεκολουθει εχον, τεν, εαουτου, γινεμιν, απεχον χως δε κασταδιους. Και αφικοντο εις βασιλεια και κοωμας, περικς πολλας πολλον τω πιτεδειον με στας. Στρατοπεδευωμενον δαωτων, γινεται τες νυκτως χιον πολλε. Και χεωθεν εδοξε διασκενέζαι τας ταξεις, και τους στρατεγους κατα τας κοωμας. Οι γαρχεωρον πολλεμιον ουδένα, και ασφαλες εδοκει ειναι, διάτο πλεθος τες χιονος. Εν ταουθα ει κοντα επιτεδεια, χωζα εστιν αγαθα, χιερεια, σιτων, οινους, παλαϊους, ευωοδεις, ασταφιδας, ωσπρια παντοδαπα. Τον δε αποσκεδανιουμενον τινες, απο του στρατοπεδου, ελεγον χωτι κατειδοιν νιουκτορ, πολλα πιουρα φαινοντα. Εδοκει δε τοις στρατεγους, ουκ ασφαλες ειναι διασκενουν, αλλα σιουναγαγειν τω στρατομαπαλιν, εν τεουθεν σιουναλθο, και γαρ εδοκει διαι θριασδειν. Νουκτερευοντοον δαουθον, εν ταουθα επιπιπτει χιον απλετος, όστε απεκριψε και τα οπλα και τους ανθρωπος κατακεημένους. Και τα χυποσδουγια σουν επωτισεν χιον. Και πολλους οκνος ειν ανιστασται, κατακεημένων γαρ, αλλαινων ειν χιον, επιπεπτοκυλια, οτο εμε παραρρουειε. Επιδεγζενοφων ετωλμεζε γυμνος αναστας σκησδειν γζιουλα, τα χανασταστης και αλλος εκεινου αφελωμενος εσκησδειν. Εκδειτουτου και αλλοι ανασταντες πιουρ εκαιον και εχριοντο. Πολυ γαρ εν ταουθα χεωρισκετο κρυμα, χοι εχροντο αντελαιου, σουειον και σεσαμινον, και αμυγδαλινον εκτον πικρον, και τερμινθινον. Εκδειτον αυτον τουουτον και μυρον χεωρισκετο. Με τα ταουτα εδοκαιι παλυνδιας και νετεον ειναι, τα σκοωμα εις στεγας. Ενθα δε χοι στρατιωται, συνπολαι κραυγει και χεδοναι, εις ανεπιτας στεγας και τα επιτεδεια. Χοζοι δε χοτε το πρωτερον απευζαν, τας οικιας ενεπρευζαν, χουπο ατασταλαιας, δικαιν εδιδοζαν κακος σκαινοοντες. Εντευθεν επεμψαν νιουκτος, δημοκρατεν τεμνητεν, ανδρας δοντες επιταορε, ενθα εφαζον χοι αποσκεδαν νυμενοι, καθοραν τα πυρα. Χουτος γαρ εδοκαιι και πρωτερον πολλα εδαι αλλαι θεωζα ειτοιαοτα, τα οντα τε χος οντα, και τα με οντα χος οκ οντα. Πορευθες δε τα μενεπιρα οκ εφαι ιδέιν, ανδραδει σι λαβον, εκεν αγοον εχοντα τοξον περσικον, και φαρετραν και σαγαριν, χοιαν περ και χαι αμασδονες εχουζιν. Ερωτοωμενος δε ποταπος εγιε περσες μεν εφαι ειναι. Πορευες θαι δαποτου τυριβαστου αστρατοπέδου, οπως επιτεδεια λαββοι. Χοιδε ερωτον αωτον το στρατομα οπόζονται εγιε, και επιτήνει σιουναι λεγμενον. Χοδε ειπεν χοτι τυριβαστος εγιε εχονταεντε, χαι αωτοο γινεμιν, και μιστοφορους χαλιμπας, και τα όχους. Παρεσκευασται δε αωτον εφαι, χος επιηταε υπερπολαι του ορους, εντω εις στενοις, αιπερ μοναχαι ειε πορευα, εντω θα επιθεζομενον τω εις χελεσιν. Ακουσας ει τω εις στρατεγω εις ταωτα, εδοξε τω στρατευμα σιουναγαγειν. Και ειουθυς φυλακας καταλυποντες, και στρατεγων επι τω εις μενους, σοφαινε τον στουμφαλιον, επορευοντο εχοντες, εγγεμονα τον χαλοντα αντρωπον. Επιδε δε υπερεβαλοντα ώρε, χοι πελτασται πρωιοντες και κατηδοντες τω στρατοπεδον, ουκ εμειναν τους χοπλιητας, αλλανακραγοντες εθεον επι τω στρατοπεδον. Χοι δε μπαρβαροι ακουσαντες τον θορυμπον, ουκ ουπ εμειναν, αλεφευγον. Χομος δε και απεθανοντινες τον μπαρβαρον, και χιποι χελουσαν εις εικουσι, και χε σκαινοι χε τυριβάζδου χε άλλο, και εναωτε κλειναι αργυρωποδες, και εχποοματα, και χοι αρτοκοποι, και χοι οι νοχοι βασκοντες ειναι. Επιδε δε επιωθον τω τω χοι τον χοπλιητων στρατεγοι, εδω και αωτοις απειέναι τε ένα ταχυστεν επι τω στρατοπεδον, με τις επίθεζις γένοιτο τω εις καταλελευμένοις, και ειουθους ανακαλεζαμενοι τα εσαλπιγι απευζαν, και αφικοντο αωθεμερον επι τω στρατοπεδον. Τέλος του τρύτου και δεκατου μέρους.