 Hoofdstuk 27 van de Lotgevallen van Tom Soyer. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain, hoofdstuk 27. De volgende dag tegen 12 uur stonden de knapen bij de dode boom om hun gereedschap te halen. Tom brandde van verlangen om naar het spookhuis te gaan. Huck was minder opgewonden en zei, zeg eens Tom, weet jij wat dag het is? Tom door liep in gedachte de dagen daar weg en heeft onverschikt de ogen op. Hemel? Ik heb er het geheel niet aan gedacht, Huck. Ik ook niet, maar opeens schoon ik mij te binnen dat het wel vrijdag kon zijn. Peuwarme! Een mens kan niet te voersichtig wezen. We konden er wel eens in lopen door zoiets op vrijdag aan te vangen. Konden, zeg liever zouden, er zijn misschien geluksdagen, maar vrijdag is er geen. Dat weet elke gek. Ik geloof niet dat jij de eerste bent die dat uitgevonden hebt, Huck. Nu, ik heb het niet gezegd dat ik het was, heb ik wel. En, het is niet alleen omdat het vrijdag is. Ik heb vannacht aakkelijk gedroomd ook. Van ratten. Het is toch niet waar. Een zeker teken van nadre een onheil, volgde zij. Nee, dat is tenminste nog een zegenhuck. Wanneer ze niet vergt, is het alleen maar een teken dat er een onheil kan komen. We behoeven dus niet te doen dan scherp toe te kijken en ons niet in gevaar te begeven. We zullen het graven vandaag maar laten en die we gaan spelen. Ken je Robin Hood, Huck? Nee, wie is Robin Hood? Wel, hij was één van de grootste mannen van Engeland. En van de beste ook. Hij was een rover. Hier, jee, ik wou dat ik hem was. En wat heeft hij gekaapt? Alleen mijn biskoppen en rijke lui en koningen en zulk volk. Maar hij plaartde de arme lui nooit. Hij had zijn lief en deelde alles eerlijk met hen. Zo, dan moet hij een beste kerel geweest zijn. Waarachtig was hij dat, Huck. Hij was de groot moedigste man die ooit heeft bestaan. Je hebt tegenwoordig zo'n kelui niet meer, daar ben ik zeker van. Hij kon met zijn handen achter zijn rug gebonden, elke Engelsman afranselen en met zijn boog van taxeshoud, op anderhalve mil afstand, een stuivertje door boven, zonder ooit te missen. Wat is een boog van taxeshoud? Dat weet ik niet. Het is een boog, dat is zeker. En als hij het geldstuk een enkele keer aan de rand raakte, dan raaste en tierde hij als een kind. Kom, laten we Robin Hood spelen. Het is een prettig spel. Ik zal het je leren. Ze speelde de gehele middag Robin Hood, terwijl ze nu en dan een verlangende blik op het spookhuis wierpen en spraken over de plannen en vooruitzichten voor de volgende dag. Toen de zon in het westen onder ging, wandelden zij langs de brede schaduw in haar bomen naar huis en waren in de bossen van Cardiff heel spoeler uit het gezicht verdwenen. Zaterdagmiddag waren de knapen weer bij de dodenboom. Eerst zaten zij in de schaduw een poosje te roken en te babbelen en ging het toen het gemakten gat weer opgraven. Zij deden dat niet omdat zij grote verwartingen hadden, maar alleen omdat Tom gezegd had dat het dik was gebeurd was dat mensen toen zij de schad tot op een duim naar bereikt hadden het opgegeven hadden en dat er toen andere gekomen waren die met één stoot van de spade hem tevoorschijn hadden gehaald. Hun streven mislukte ergens dit mel en ze namen daarom hun gereedschad maar weer op en ging erheen. Niet met de gedachte dat zij met de voortuin een loopje hadden genomen maar in de overtuiging dat zij aan alle voorwaarden aan het delven daar schattend verbonden hadden voldaan. Toen zij het spookhuis naderen was er iets zo aaklijks en huiveringwekkens in de todelijke stilte onder de brandende zon en iets zo neerdrukends in de eenzame verlatende plaats dat zij een ogenblik belang waren om binnen te gaan. Zij kropen naar de deur en keken bevind door een reetje. Ze zijn er een met onkruidbegroeide van vloerberofde kamer zonder behangsel met een ouderwetse haartsteden. Fensters onder gordijnen en een bouwvallige trap en overal vluiden van spinnenwebben. Toen tranen zij met versnelde polsslag, vluisterende stem, gereedige oren en geswolle spieren binnen gereed om desnoods onmiddellijk weer de afdocht te blazen. Een ogenblikje later toen hun blik aan de huiveringwekkende omgeving was gewend verminderde hun angst en namen zij de plaats nou keuriger op vol verbazing en verwondering over hun eigen stoudmoedigheid. Daarop wilden zij boven in kijk genemen. Het had iets van zich de terugweg af te snijden, maar ze zagen ook andere met moedige blikken aan en kwamen tot een kloek besluit om hun gereedschap in een hoek te werpen en de trap te beklimmen. Boven vertoonden zich dezelfde tekenen van verval. In een donkere hoek vonden zij een kabinetje dat iets geheimzinnigst beloofde, doch die beloofde blik eidel te zijn, want het was leeg. Ze hadden tans moed verzameld en waren gereed hun onderneming door te zetten. Juist toen ze naar beneden wilde stappen om aan het week te gaan zetten om, stil. Wat is er? Vluisterde huk bleek van schrik. Stil, daar. Hoort je het? Ja. O, hier, laat ons weglopen. Houd je stil, beweeg je niet. Ze komen naar de deur toe. De jongens gingen plat op de grond liggen en keken door de openingen tussen de planken in doodsangst afwachtende wat er gebeuren zou. Ze houden stil. Vluisterden zij eindelijk. Nee, zij komen. Hier zijn ze. Geen woord meer huk. Goed hemo, ik wou dat ik eruit was. Twee mannen traden binnen. De knap bedachten, dit is de oude doofstopper Spanjaard die onlangs een paar malen in de stad is geweest. En de andere man heb ik nooit gezien. De andere was een havenloze bandiet, ongekampd en ongeschoren met een hoogst ongunstig uiterlijk. De Spanjaard was in een serapen gehuild. Hij had zware witte bakkebaarden, lang withaar dat golfend onder zijn hoofddecksel tevoorschijn kwam en hij troeg groene ooglappen. Toen zijn binnentraden begon de andere heel zacht te spreken. Ze zetten zich op de grond neer, het gelaat naar de deur gekeerd en met de rug tegen de muur. En de andere hervatte zijn gesprek. Het werd iets minder omsichtig in houding en gebaren en zijn woorden werden gaande werd duidelijker. Nee, zei hij, ik heb er goed over gedacht en ik heb er geen zin in. Het is gevaarlijk. Gevaarlijk gromde de doofstopper Spanjaard tot verbazing der knapen. Gevaarlijk, melkbaard. Deze stem deed de knapen beven en naar adem snakken. Het was die van Inche Joe. Er volgde een ogenblik van stilte waarop Joe hernam. Wat kan gevaarlijker zijn dan die kawai van de gins en er is toch niets van gekomen? Dat was heel wat anders. Dicht bij de rivier en geen enkel huis in de nabijheid. Het zal nooit bekend worden dat wij het beproefd hebben, vooral niet dat het mislukt is. Wel, wat kan gevaarlijker zijn dan overdag hier te komen, ieder die ons ziet kan aangenaan krijgen. Dat weet ik, maar er was geen andere plaats geschikt dan de mannenkawai. Ik hunker er naar dit hold te verlaten. Ik wou gisteren al gaan, maar er was geen denken aan zich buiten te wagen met die helse jongens die bij de heuvel speelden. De helse jongens bevde bij dit gezegde en dachter hoe gelukkig het was dat zij zich herinnerd hadden dat het vrijdag was en dat ze tot het besluit waren gekomen een dag te wachten. Zij wendste in hun hart dat ze het een jaar hadden uitgesteld. De twee mannen haalde enig voetsel voor de dag en begonnen te eten. Naar enige ogenblikken van stils wagen ze in Zenzhou. Kijk eens, Jordi. Ga jij naar de rivier waar je behoort? Wacht daar totdat je van mij hoort. Ik zal het erop wagen nog wat hier in de stad te blijven om de bol op te nemen. We zullen dat gevaarlijker kan wijtje ondernemen als ik alles goed bespioneerd en bemerkt heb dat de kansen goed staan. En dan uit Texas. We zullen eerlijk samen delen. De andere was met dit plan tevreden. Onderwijden raakte de beide mannen aan het gapen en Inzenzhou zei Ik ben dood van de slaap. Het is jouw beurt om te waken. En hij rolde zich in het onkruid en begon te snorken. Zij met gezels stoten hem een paar malen aan en er werd rustig. Daarop begon de waker te knikken bollen. Z'n hoofd zonk lager en lager en beide hieven tans een duo van snorken aan. De knapen haalde dankbaar adem. Tom luisterde Nu de kans waarnemen, kom. Huck zei Ik had het niet doen, ik zou sterven in die ze ontwaakten. Tom smeekte en Huck bleefwijgeren. Eindelijk stond Tom zachtjes op om alleen te vertrekken. De eerste stap echter die hij deed veroorzaakte zulke afschuldig gekraak in de vloer dat hij bijna dood van schrik neer viel. Hij waagde geen tweede poging. De knapen telden de traagverlopende ogenblikken omdat het het was als of de tijd was geëindigd en de sommere eeuwigheid een aanvang had genomen. Eindelijk bemerkte ze tot hun vreugde dat de zon onder ging. Nu hield het gestork van eender mannen op. In Junjo richtte zich op. Zag rond, keek bozeren glimlachen naar zijn medgezel stoten hem met zijn voet aan en zei Hoorgens, jij bent de goede waker, dat ben je. Nu, er is toch niets gebeurd. Niet? Heb je geslapen? Ach, zowat gesluimerd. Het is haastijd voor ons om op te rukken, kamerat. Wat zullen we doen met de kleine buit waarvan we ons meester gemaakt hebben? Ik weet het niet. Hier later, zoals we altijd doen, hebben we haar niet nodig voordat we naar het zuiden gaan. 650 in zilveren munt is een last. Nou, goed dan, maar dan behoeven we hier ook niet terug te komen. Zou je denken? Wel, ik geloof dat het veilig is hier de nachten door te brengen zoals gewonelijk. Ja, dat is beter. Ja, maar kijk eens, het kan nog wel lang duren eerwij een goede gelegenheid hebben voor dat andere kwijtje. Er kan iets tussen beide komen en het is niet zo'n heel veilige plaats. Wij zullen de buit liever begraven. En diep ook. Dat is een goede inval, zei zijn kamerat. En liep naar het andere eind der kamer. Hij gneelde voor haar neer en haalde tussen de stenen een zaktevoorschijn die een liefelijk geklingel deed horen. Hij nam maar 20 of 30 dollars uit voor zichzelf en even zoveel voor incentio en rijkte de zaktoen aan de laatste oven die in een hoek van het vertrek op zijn knieën zat en bezig was met zijn snoeimes een gat te graven. In een ogenblik vergaten de knapen hun vrees en hun ellende. Met vonkelende ogen stoegen zij elke beweging gaten. Dat was een onmetelijke schat. 600 dollars. Geld genoeg om een half door zijn jongens rijk te maken. Hier bood zich een gelegenheid tot het graven van schatten aan onder de gelukkigste voortekenden. Hier was geen kwallende onzekerheid omtrend te blik waar geen graven moest worden. Zijn stoten ookander gedurig aan met gebaren die zeggen wilden Oh, zijt geniet blij dat we hier zijn. Onder het graven stoten Joe's best op een hart voorwerp. Wat is het? Vroeg zijn cameraat? Een half rotter plank? Nee, het is een kist geloof ik. Kom, help een handje en we zullen zien wat het is. Pas op, ik heb er een gat in gestoten. Hij rijkte hem de behulp samenhand en ze trokken het voorwerp daarboven. Man, het is geld. De mannen haalden een handvol klinkende munt voor de dag. Het waren goudstukken. De jongens boven hun hoofd waren even opgewonnen en verrukt als zij. Joe's cameraat zeiden We zullen eens gauw zien hoeveel erin zit. Wacht, ik heb in een hoek onder de schoorsteen een roestige bijl onder het onkruitzin liggen. Hij liep weg en haalde de bijl en spade der knapen. Inche Joe nam de bijl op, bekeek hem nauwkeurig, schudde het hoofd, mompelde iets tussen zijn tanden en ging het toen mee aan het werk. De kist was spoedig opgedolven. Ze was niet zeer groot, met ijzeren beslagen. Hij moest zeer sterk geweest zijn voordat de tijd haar beschadigd had. De mannen beschouden de schat en poos onder zalig stilswijgen. Cameraat, er zitten duizend dollars in, zei Inche Joe. Ze zeggen dat de roverbende van Murrow hier in zomer heeft rondgeschworven, merkten de vreemdeling op. Dat weet ik wel, zei Inche Joe. En nu ik dit zie, geloof ik het bepaald. Nu beoeven wij de andere, kan wij in ons niet doen, zei de ander. De kleurling fronste het voorhoofd en zei, je kent me niet of je weet niet van die zaak, het is niet op de stelen, maar om vraag te nemen. En een flikkerder en poos aardig ligt in zijn ogen. Ik heb je helpen bij nodig, zodra het geschiet is gaan we naar Texas. Ga jij maar naar huis dan je wijf en je kinderen en wacht al dat je van me hoort. Nu, als je het zegt zal ik het doen. Wat zullen we met deze kist uitvoeren? Heb je begraven? Ja. Een inwendige juich op de bovenverdipping. Nee, bij de grote zag hem, nee. Een diepe neerslachtigheid boven. Ik had het haast vergeten. Op die bui zit verse aarde. De knapen beefden wat schrik. Wat doet hier een buil en een spade? Hoe zit er verse aarde aan? Wie heeft die hier gebracht en waar zijn ze heen gegaan? Heb je niemand gehoord of gezien? Wat? Die kist weer begraven en premisse geven om hier te komen om te zien dat de vloer omgevoeld is? Dat nu niet bepaalt. Niet bepaalt. Wij zullen de kist meenemen naar mijn hol. Dat is goed. Jammer dat we dit niet eerder bedacht hebben. Gij meent nummer 1? Nee. Nummer 2 onder het kruis. De andere plaats is te slecht en te gemeen. Goed. Het is bijna donker genoeg om te vertrekken. Inzen Joe stond op, ging van het ene raam naar het andere en zag voorzichtig naar buiten. Daarop zei hij. Wie zou dit gereedschap hier gebracht hebben? Denk je dat ze boven kunnen zijn? De knapen hielden hun adem in. Inzen Joe legde zijn hand op zijn mes, hielte een ogenblik besluitenlost stil en stapte toen naar de trap. De knapen dachten aan het kabinetje maar hun kracht was gebroken. Voetstappen kraakten op de trap. De vreselijke toestand waarin ze zich bevonden wakkerde de laatste volk van moed in hun hart nog eens op. Ze waren op het punt om in het kabinetje te springen toen ze een gekraak van van God houdt hoorden. Inzen Joe lag op de grond, onder de brokstukken de vermolmde trap. Hij stond op met een vloek en zijn cameraat zei nu wat doet dat er toe of er iemand boven is? Laten ze hier blijven. Wat raakt het in die zij naar beneden willen springen en de nek breken? Wie beleddet hun? Het zal binnen 15 minuten donker zijn en dan kunnen zij ons volgen in die ze willen. Ik ben gereed hem te ontvangen. Ik geloof dat die lui die deze dingen hier ingesleept hebben, ons hebben gezien en ons voor duivels of spoken of zoiets hebben gehouden. Ik weet dat ze nog aan de haal zijn. Joe mompelde enige onverstaanbare klanken en toen stemde hij met zijn cameraat in om van het karige daglicht gebruik te maken en te vertrekken. Kort daarna slopen zij in de schemering het huis uit en stopten met een kostbare lading naar de rivier. Tom en Huck stonden bevend maar met een gevoel van verlichting op staarden hen door de reten tussen de planken na. Volgen? Nee. Ze waren tevreden toen zij de vaste bodem weer bereikten en zonder de nek gebroken te hebben over de heuvel naar huis konden gaan. Ze spraken niet veel daar zij tezeer verdiept waren in zelfgewijd en woede tegen het noodlot dat hun de spade en de bui daar had toen neerzetten. Indien die er niet gestaan hadden zou Injun Cho nooit argwaan gekoesterd hebben. Hij zou het zilver met het goud daar verborgen hebben totdat hij aan zijn plan van veraakneming had voldaan en dan zou hij ondervonden hebben wat het zegt een schat niet meer te vinden. Het was een bitter noodlot dat het gereedschap daar gebracht had. Zij besloten een oog te houden op de Spanjaard wanneer hij naar de stad zou gaan om zijn kans voor zijn vaak zuchtig plan waar te nemen en namen zich voor nummer 2 op te sporen waar het ook zijn wordt. Opeens schoot Tom een vreselijke gedachte door de zil. Vraag. Wat indien hij ons bedoeld huk? O nee, zij huk. En viel bijna flauw van schrik. Zij praten nog geruime tijd over het vreselijke geval en toen zij de stad binnen traden kwamen zij tot het besluit te geloven dat het ook wel iemand anders kon zijn tenminste dat hij niemand anders kon bedoelen dan Tom daar deze de enige was geweest die getuigenis had afgelegd. Het was een zeer maagere troost voor Tom dat hij alleen maar in gevaar was. Gezelschap zou daar zijn mening verkiezelijker zijn geweest. Einde van hoofdstuk 27. Hofstuk 28 van de Lotgevallen van Tom Soyer Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain. Hofstuk 28. Tom werd die nacht in zijn dromen vreselijk gekweld door het avontuur van de vorige dag. Viermalen had hij zijn handen op de kostbare schat gelegd en viermalen geleden hij wanneer de slaap hem begaf en het ontwaken hem tot de werkelijkheid terugbracht tussen zijn vingers door. Toen hij in de vroege morgen al die bijzonderheden van die merkwaardige gebeurtenis nog eens voor de geestriep scheen ze hem wonderbaar ver af en lang geleden als als zij in een andere wereld of in een lang vergelopen tijdperk had plaatsgehaald. De gedachte kwam zelfs in hem op dat het groot avontuur misschien niets geweest was dan een droom. Er was een krachtige bewijsgrond voor dat denkbeeld bij te brengen. Deze namelijk dat het hoeveelheid muntspeci die zijn ogen hadden aanschoudt te kolossaal was om werkelijkheid te wezen. Hij had nooit in zijn leven 50 dollars per ene gezien en hij geleek daarin op alle knapen van zijn leeftijd en stand. In zijn verbeelding werden de woorden honderden en duizenden alleen maar bij manier van spreken gebruikt en bestond er zulke sommen in de wereld niet. Hij vermoedde geen ogenblik dat een zo grote som als meer dan 100 dollars in klinkende munt in iemand bezit kon zijn. Indien hij zijn begrip voor een verborgen schat dat moeten omleden zou hij gezegd hebben dat deze bestond had een handvol dollars en een schepel prachtige andere munten. Langzamerhandechter, onder het overdenken werden de bijzonderheden van zijn avontuur scherper en klaarder en eindelijk kreeg de gedachte dat hij toch geen droom was geweest bij hem de overhand. Aan deze onzekerheid moest in einde gemaakt worden. Hij zou haastig zijn boterham eten en dan huk opzoeken. Huk zat een dolboord van een platvaartuig achterloos met zijn voeten in het water te schoppen en zag er zeer doefgeestig uit. Tom besloot te wachten tot dat huk over de zaak zou beginnen. Als hij dat niet deed was het avontuur sterk zijn droom geweest. Hela huk! Hela jij! Een ogenblik stilte. Tom, in die weer dit vervloekte gereedschap bij de dode boom gelaten hadden, was het geld reeds ons. Oh, is het niet vreselijk? Het is dus geen droom. Geen droom. Toch zou ik haast willen dat het erin was. Ja, mag een boom zijn als ik het niet wou. Wat is geen droom? Oh, dat ding van gisteren. Ik denk soms half dat het een droom is. Een droom? In din die trappen niet kapot waren gegaan zou je eens gezien hebben of het een droom was. Ik droom snacht zo genoeg van die Spanjaard met zijn ooglappen. Hij vervolgde mij overal. Ik wou dat hij stikte. Nee, niet stikken. We moeten hem vinden. Het geld op sporen. Tom, we zullen dus geld nooit vinden. En mensen heeft maar eens hun kans voor zo'n hoop geld. En die hebben wij verspeeld. Ik zou beven als ik hem zag. Ik ook. Ja, ik zou hem toch graag zien en naast puren. Naar zijn nummer twee. Nummer twee. Ja, dat is het. Ik heb erover lopen denken, maar ik had het niet uitmaken. Wat denk jij dat het is? Ik weet het niet. Het is mij ter geheimzinnig huk. Zou het ook een nummer van een huis kunnen zijn? Onmogelijk. Nee, Tom. Dat is het niet. Het die het dat is, dat is het niet in dit kleine stadje. Hier zijn geen nummers. Ja, dat is waar. Laat me even bedenken. Wacht. Het is een nummer van een kamer in een herberg. Oh, daar zou je het hebben. Er zijn hier maar twee kroegen. Wij kunnen dat spoeder uit vinden. Blijf jij hier huk tot ik terug ben? Tom was opeens verdwenen daar hij op publieke plaatsen niet gaande met huk gezien werd. Binnen een half uur had hij ontdekt dat in de voernamste herberg kamer nummer twee bewoond werd door een jong advocaat. In de andere, een logement van de derde rang was aan een de logeerkamers iets geheimzinnig verbonden. Het zoontje van de herberg hier zei dat die kamer altijd op slot was en dat hij er nooit iemand had zien in of uitgaan behalve de snacht. Waarom dit geschieden wist hij niet? Wel betuigde hij soms voor lang te hebben erachtig te komen doch hij was er niet zo bijzonder nieuwsgierig daar en stelde zich tevreden met de geloven dat het in die kamer spookte. Veelder vertelde hij ook nog dat hij er de vorige dacht een licht had zien behandelen. Dat is alles wat ik twee te ben gekomen, Huck. Ik geloof dat wij het wezenlijke nummer twee gevonden hebben. Ik vermoed het ook. Wat zullen we doen? Laat mij eens nadenken. Tom bedacht zich in geruime tijd. Toen zei hij. Ik zal het je zeggen. De achterdeur van dat nummer twee komt uit in dat kleine steegje tussen de herberg en die oude trap van de kouk oven. Nu moet je al de deursleutels opsloren die jij krijgen kunt en ik zal die val tante wegkapen en in de eerste donkere nacht de beste zullen we ze gaan proberen. En denk eraan dat je op de uitkijk blijft naar Inche Joe omdat hij gezegd heeft dat hij in de stad zou komen en nog op een kans zou loeren om aan zijn vraag te voldoen. Als je hem ziet moet je hem volgen en als hij niet naar nummer twee gaat dat is dat de plaats niet. Tom, ik durf hem niet alleen volgen. Huck, kom, het is natuurlijk nacht. Hij zal je misschien niet eens zien en als hij dat doet zal hij het toch niet verdenken. Nu als het donker is zal ik hem misschien volgen maar ik weet het toch niet zeker. Ik zal zien wat ik doe. Weerder huck dat ik hem wel volg als het donker is. Hij kon erachtig waarin geen gelegenheid hebben om zijn plan tot vraagneming te uitvoeren en zou hij op zijn geld af gaan. Je hebt gelijk Tom. Je hebt gelijk. Ik zal hem volgen. Zappeloot, dat zal ik. Nu praat je daarmee zin. Geef de moed niet op huck en ik zal het ook niet doen. Einde van halfstuk 28. Halfstuk 29 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox opname is vrij van noteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain halfstuk 29. Diezelfde avond waren huck en Tom van zesse klaar om het waastuk te ondernemen. Zij bleven tot na 9 uur in de buurt de Herbergomhangen terwijl de een bij de steeg en de ander bij de deur de Herbergwacht hield. Niemand ging het straatje in of uit. Niemand die op de Spanjaard gelijk stapte naar de Herberg of kwam er vandaan. Daar de nacht belovde zeer helder te zijn ging Tom naar huis met de afspraak dat indien het onverhoopte doch donker werd voor Mijouwen en hij de deur zou uitslapen en de sleutels proberen. Doch de nacht bleef onbewolkt en huck gaf het wachthouder op en ging tegenmiddag nacht in een lege suikerton slapen. Dinsdag hadden de knapen dezelfde tegenspoed, proesdag ook. Doch donderdag nacht belovde beter te zijn. Tom sloopt de goede uren met Tantes die van Lantaarentie de deur uit en dan een grote handdoek met zich om daarbij het licht te bedekken. Lantaarent in huck's suikerton en het wachthouder begon. Tegen elf uren werd de herbe gesloten en werden de lichten de enige uit de gehele buurt uitgedaan. Geen Spanjaard werd er gezien. Niemand was het tegen in of uit gegaan. Alles was gunstig. Overal zwarte duster die zijn dodelijke stilte. Alleen afgewisseld door het verwijderd gerobbel van de donder. Tom nam zijn Lantaarentie de toon aan en bedekte haar zorgvuldig bij de handdoek en de avonturiers kropen in de duisternis naar de herberg. Huck bleef op schildwacht staan en Tom liep op de tast de steeg in. Al wachtende voelde Huck zich door een dodelijke angst gedrukt en hunkerde hij naar het ogenblik waarop hij een straaltje van Tom's Lantaarentie zou zien omdat hij een teken mocht hebben dat zijn kameraat nog leefde. Hij was zeker flauw gevallen. Wel ligt dood. Misschien was hem van angst en schrik het hart gebroken. In zijn angst ging Huck hoe langer hoe dichter bij de steeg staan in vrezen van allerlei ontzettende dingen te zullen zien en elk ogenblik verwachtende dat er een oogelijk zou komen dat hem de laatste adem zou doen uitblazen. Daarvoor was niet veel nodig want hij is geen nauwelijks in staat een vingergoedje adem te halen en het is zo geweldig dat het wel haast moest basten. Plotseling zag hij een lichtstrouw en flaaste er Tom in zijn oor Loop, loop als je uw leven lief hebt. Hij behoefde het niet te herhalen eenmaal was genoeg Huck was in vliegende geloop voortgeert eer het woord de tweede malen was uitgesproken. De knapen hielden niet stil eer zij de loods van een verlaten slachthuis hadden bereikt. Juist toen zij deze schuipplaats gevonden hadden basten het onweer los en stroomde de regen naar binnen zodra Tom weer kon ademhalen zij hij Huck, het was verschrikkelijk ik probeerde twee of drie sleutels zo zacht als ik kon maar ze maakte zo'n drommelsgaraas dat ik verschrik nauwelijks op mijn benen kon blijven staan ik kon het slot ook niet omdraaien opeens bemerkte ik dat de knop vasthield en dat de deur open ging ze was niet dicht geweest ik strompelde naar binnen en o, grote geest van Cezar wat, wat zag je Tom? Huck, ik was bijna op de hand gestapt van Injun Joe het is niet waar jawel, hij lag daar met de goede lap op zijn ogen en uitgestrekte arben op de vloer te slapen heren heren, wat heb je toegedaan? werd hij wakker? nee, hij bewoog zich niet zeker dronken ik greep de handdoek en uit de weg prachtig ik zou niet eens aan de handdoek gedacht hebben nu, ik wel Tante zou me krijgen als ik hem verloren had zeg eens Tom heb je de kist gezien Huck, ik heb niet gewacht om rond te kijken ik heb de kist niet gezien en het kruis niet gezien ik zag niets dan een fles en een tenne cruise op de grond, naast Injun Joe ja toch, ik zag twee vaartjes alleenig te vlesen in de kamer vaart je nu niet wat ze in die spookkamer uitvoeren? wat dan? wel, zij spookt van de brandewijnvaartjes het is best mogelijk dat al de matigheidsherbergen zo spookkamer hebben Huck ja, dat kan wel, wie zou dat ooit gedacht hebben? maar Tom, het is nu juist een allermachtig goed ogenblik om de kist te krijgen als Injun Joe dronken is dat is waar wil je het proberen? Huck zilderde nee, liever niet ik ook niet huck één fles naast Injun Joe is niet genoeg in die er drie gestaan hadden zou ik het gedaan hebben er volgde een lange pauze eindelijk zei Tom zeg eens huck, ik geloof dat het beter is dat zei ik je niet te proberen totdat we weten dat Injun Joe er niet is het is te vreselijk nu, in die we ook een nacht te wachten houden kunnen we er zeker van zijn hem de een of andere tijd de kamer te zien uitgaan en dan zullen we de kist er zo gauw mogelijk uithalen uitmuntend, ik zal de hele nacht te waken en zal dat de eerste weken blijven doen als jij het andere deel van de kawai opgedemd goed, ik beloof het je al wat jij te doen hebt is op het draf te lopen naar Hoeper Street en Tamiyawe en als ik slaap gooi je maar wat sand dan word ik wel wakker best, dat blijft afgesproken nu huck, het onweer is voorbij ik ga naar huis over een paar uren breekt de dag aan jij gaat terug en blijft wachten niet waar ik heb gezegd Tom dat ik het toen zou en ik zal het doen ik zal een jaar lang om de herberg blijven ronddolen ik zal overdag slapen en snachts waken dat is goed waar ga je dan slapen in de hoogschuur van Ben Rogers hij laat ben dat vrij doen en de zwarte knicht van zijn oude heer Omjack vindt het ook goed ik draag wel eens water voor Omjack en hij geeft mij als hij het missen kan nu en dan een beetje eten het is een verduiverd goede nicker die Jack Tom hij houdt van mij omdat ik niet altijd doel alsof ik voornamer ben dan hij we hebben ook wel eens samengegeten maar dat moet je niet vertellen een mens doet soms dingen als hij honger heeft die hij later zou als hij altijd genoeg kreeg nu als ik je overdag niet nodig heb huk zal ik je laten slapen ik zal je niet komen plagen als je snachts wat ziet loop dan even aan om te m'jouwen einde van half stuk 29 half stuk 30 van de lot gevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de lot gevallen van Tom Sawyer door Mark Twain half stuk 30 het eerste wat Tom vrijdagochtend hoorde was een heerlijke tijding de familie Thatcher was de vorige avond in de stad teruggekomen beiden Injun Joe en de Schat werden voor het ogenblik van ondergeschikt belang en Becky nam de voortnaamste plaats in het hart van de knap in hij kwam er tegen en ze hadden een oneindig genoot met elkaar in het spelen van verstoppertje en slootje springen de dag eindigde op een bijzonder prettige wijs neekte haar moeder de volgende dag voor de lang belovende en lang uitgestelde piknik vast te stellen en deze stemde toe de vreugde der Kleine kende geen palen en Tom was niet minder uitgelaten voorzonsondergang waren de uitnodigingen rondgezonden en onmiddellijk daarop was de jeugd van St. Petersburg in een koortsachtig opgewonenheid over de pret die haar te wachten stond Tom kon niet slapen van plezier en hij leefde in de hoop voor een miljouen en zijn schatten krijgen om daarmee Becky en de piknikers de volgende dag in verbazing te brengen maar hij werd teleurgesteld en kwam die nacht geen teken eindelijk daagde de morgen en tussen 10 en 11 uur verreligde zich ten huizen van de heer Tretcher een hoop dachtelen stoeiende jongens en meisjes en was alles tot vertrekken gereed het was toenmels de gewone niet van bejaarde lieder om buiten partijen door hun tegenwoordigheid te bederven de kinderen werden veilig geacht onder de vleugenden van een paar jonge dames van 18 en van een paar jonge heren van 3 of 24 jaren de oude stoomboot was voor de gelegenheid afgehuurd en toen al de genodigden bij een waren, stapte de vrolige troep met manden, volprove jald door de hoofdstraat naar de rivier zit was ongesteld en liep het pretje mis en Marie bleef bij hem te huis bij het afscheid nemen, zeiden me vrouw Stetcher tot Becky, je zult wel wat laat misschien was het wel beter dat je bij een van de meisjes bleef te slapen die het dichtst bij de kade woont dan zal ik mij bij Suze Harper blijven mama goed, maar gedreig je behoorlijk en wees niet lastig onder de wandeling zei Tom tot Becky, hoorens ik zal je vertellen wat we zullen doen in plaats van daar de Harper's te gaan zullen we de heuvel beklimmen en in het huis van de wederweid dubbelers overnachten zij zal wel Romeis hebben de eerste dag bij Massas ja, bij Hopen en zij zal blij zijn als ze ons ziet oh, dat zou grappig zijn Rebeckie uit nog een ogenblik later en dan zij maar wat zal mama zeggen hoe ik zal ze te weten komen het meisje overdag de zaak nog eens in zij aazelend ik geloof dat het verkeerd is maar ah, kom het is geen lorwaard je moeder zal het niet te weten komen al wat zij verlangt is dat je op een veilige plaatselt zijn en ik werd dat indien zij er aan gedacht had zie je geraden zou hebben naar de wederweid te gaan ja, ik weet dat ze dat gedaan zou hebben het heerlijke gastvrije dank der wederweid Douglas als een verleiderlijk lokaas het bleef dan ook met Tom's overredigen over winnaar en werd de halve besloten niemand iets van het programma voor de nacht mee te delen opeens schoot Tom te binnen want Huck die nacht wel eens kon komen om het teken te geven deze gedachte bracht een gevoelige schok aan zijn blijde verwachtingen toch kon hij er niet toekomen het pretje bij de wederweid Douglas eraan te geven en waarom zou hij dat doen het teken was de vorige gedacht niet gekomen waarom zou het dan juist deze dag gebeuren de zekere pret van deze avond woog nog zwaarder dan de onzekere schat en als een echte jongen bestoot hij de leekste lust toegeven en zich op te leggen die dag niet meer aan de geldkist te denken drie meilen voorbij de stad werd de boot bij een bosrijk dal ter reden gelegd het gezelschap verdrong zich naar de oever een weldraai weerklonkende wouden en rotsige hoogten wijd en zijd van het regioemelder kinderen alle middelen om moeder en bezweet te worden werden in praktijk gebracht totdat men zich eindelijk bij het kamp verzamelde en met flinke eetlust gewapend profiant aanviel na de meldheid ging men over tot een verkwikend rust- en praatuurtje onder de schaduw der breed getakte eiken na een weile jubelde in de stem wie gaat er mee naar de grots iedereen dadelijk werden er pakken met waskaarsen voor de dag gehaald en onmiddellijk daarop werd de heuvel beklommen de ingang der grot lag aan de helding van de berg en was kenbaar aan een opening in de vorm van de letter A de zware eikenhoutendeur stond open door deze kwam er in een klein kamertje kiel als een ijskeldig en door de natuur met stevige vochtige kalkstenemuren omringt het was hoogst belangwekkend en geheimzinnig om daar in de diepe duisternis te staan en dan het gezicht te hebben op de groene door de zonbeschene vallij toch de indruk van dit toneel werd spoeler vergeten en het stoelje in hervat zodra er een kaars werd aangestoken en daar werd er aangevallen het geen omworsteling en dapperen verdediging ten gevolg gehad maar de kaars was spoedig op de grond geworpen en uitgeblazen waarop een luidgejuig ontstond en een nieuwe vervolging toch aan alle loszanger kwam een einde en de stoet rukte op naar de hoofd toegang terwijl de flickerende kaarsen de reuzachtere rotsgewelven waar deze zich 60 voet boven het hoofd aan één sloten de gang zelf was ten hoogste 8 of 10 voet breed bij elke trainen werd de nieuwe en engerere rotspleten ontdekt de grot van Mc Douglas was dan ook een dolhof van gang die in het oneindige in- en uit-of-kannen liepen en nergens heen leiden men vertelde dat men dagen en nachten door het labiret van spleten en gangen kon dwalen zonder de uitgang der grot te vinden en dat daarmaat hem in dieper naar beneden ging het onveranderlijk hetzelfde bleef dolhof onder dolhof en alle zonder einde niemand kende de grot geheel dit behoorde tot de onmogelijkheden de meeste jonge lieden hadden er een gedeelte van gezien en het was niet gebruikelijk zich ooit verder dan dit bekend terrein te wagen Tom Sawyer wist al even veel van de spalon als iedereen de stoet bewoog zich omstreks drie kwartier langs de hoofdgang voort en langzame hand begonnen enkele paren in zij gangen weg te sluipen door donkere gaande rijen te kruipen en elkaar bij verrassing te overvallen op punten bij de gangen weer in Okander liepen een paar slaagden erin zich een half uur te verstoppen zonder van het bezochte grondgebied te zijn afgeweken van lieve leden kwam de ene groep naar de andere jubelend, hegende naar adem van het hoofd tot de voeten met afgedropen kaarsfet besmeerd en uitgelaten van de pret terug ze waren verbaasd te bemerken ze hadden nog ruimte gedacht en dat de avond viel de Belder stoomboot had reeds een half uur haar schelge klingel doen horen toch, het was zo heerlijk, zo romantisch de dag op deze wijs te besluiten en toen de boot met haar luidruchtige bemanning van Walstak was de kapitein de enige die er geen schikken had dat het reeds zo laat was geworden Hup stond op zijn post toen de lichte der veerboot langs de kaden flikkereden hij hoorde geen gerucht aan boord en de luidjes waren vreedzaam en stil zoals doodmoedelieden gewolig zijn hij was wel verlangend te weten welke boot iets zijn kom en waarom zijn hij niet aan de kaden aanlegden maar zijn gedachten bepaalde zich niet lang bij dit onderwerp en hij was weldreig geheel in zijn eigen aangelegenheden verdiept de nacht werd donker en de lucht was bewolkt het werd gaan de weg tien uren en alle geraas van rijtuigen en voetstappen hield op de schaarse lichten werden al flauwig er nog op straatslenteren de voetgangers verdwenen en de stad ging de nacht rust in en liette kleine waker met de eenzaamheid en de spoken alleen het sloeg elf uren en de lichten in de herberg werden uitgedaan en nu heerste er duisterlis al om huk wachten naar het hem toeschijn in eindeloos lange tijd nog er gebeurde niets zijn vertrouwen begon te wankelen was het de moeite waard was het werkelijk de moeite waard om de lucht opgeven en daar betgaan plotseling vanaf zijn oren geluid in een ogenblik was hij geheel aandacht de deur in het steegje werd zachtjes dicht gedaan onmiddellijk kroop hij in een hoek bij de kookhoven het volgende ogenblik slopen twee mannen langs hem heen van wie er één iets onder zijn arm scheen te dragen het moest de kist zijn ze gingen dus de schat verplaatsen waarom zou hij Tom nu roepen het zou een draas uitwezen de mannen zouden met de kist weglopen en ze zou nooit gevonden worden nee, hij zou blijven waken en hen volgen hij zou zich aan de duisternis toevertrouwen als een waarborg tegen ontdekking deze dingen bij zichzelf overlegenden, sloop hij stil voort en kroop voorzichtig als het kat beloots voets achter de mannen aan terwijl hij hen zover voor zich uitliet gaan dat hij hen nog juist in het gezicht had ze slopen de op de rivier uitlopende straat door en zoek het hoe de links af het zijstraat in daarna gingen zij rechtuit totdat ze aan het pad kwamen dat naar Cardiff Hill leiden dit werd ingeslagen en ze stapte al maar voort tot naar bij het huis van de oude boswachter dat halverwege de heuvel gelegen was goed, dacht ik ze zullen de schat in de oude steegroeven begraven maar ze hielden niet eens bij de steegroeven stil ze gingen door naar de top toen kozen ze een zijpaartje met grote sumakbomen en waren opeens in de duisternis verdwenen Huck versnelde zijn pas en liet minder ruimte tussen hen en zichzelf ze konden hem tans immers onmogelijk zien hij draafde een poosje ging toen weer wat langzamer uit vrees van te verten zullen lopen liep zachtjes weer een eindje door en hiel toen stil hij luisterde, gegelaard, behalve het gebols was een eigen hart daar werd er bezig over de heuvel er kwamen onhuidspellend geluids maar geen voetstappen hebel was alles verloren? hij was op het punt met gevleugelde voeten weer te snelle toen hij, geen veerpas was zich af, een man hoorde hoesten het hart schoot de knap in de kil toch, hij bekwam weer toen beefde hij alsof hij mijn dozijn koord ze op het lijf verder gejaagd en hij stond zo wanker op zijn benen om het op de grond te zullen vallen hij wist waar hij was het was een bekend dat hij zich op 5 tweede afstand bevond van het hek dat hem naar de land rijen van wederweid ducle spracht heel goed dacht hij, laten ze de schat hier begraven, dat zal hij niet moeilijk te vinden zijn dan werd er een zachte zeer zachte stem gehoord het was die van the engine show ze heeft zeker gezelschappen is nog licht aan zo laat als het is dit was de stem van die vreemdeling de vreemdeling uit het spookhuis een ijskoude rilling voor huk door de leden dus dit was de dag der vraaken zijn eerste gedachte was de vluchten toen schoot hem tebidden dat de wederweid ducle's meer dan eens vriendelijk geweest was en het kon zijn dat deze mannen plan hadden haar te vermoorden hij zou zo graadig moed gehad hebben om haar te waarschuwen maar hij wist dat hij het niet durfde en hij had hem eens beet pakken hij overdacht dit alles en meer nog in het ogenblik dat verliep tussen de opmerking van de vreemdeling en het antwoord van engine show het welk al dus luiden omdat het keupehoudje in de werk staat komt deze kant uit zie je het nu? ja zeker, er zijn mensen ik geloof dat het beter is het op te geven opgeven? ja is nu ik dit land voor altijd gaan verlaten het opgeven om nooit weer een kans te krijgen ik zeg je nog eens wat ik al meer gezegd heb dat ik niets om de buit geef die mag jij hebben maar haar man heeft mij gemeen behandeld en meer dan eens en vooral daarin dat hij die vrederechter was mij als een vagebond in de gevangenis heeft gezet en dat niet alles dat is niet het miljoenste deel hij heeft me laten geeselen geeselen vlak voor de gevangenis als een neger terwijl de gehele stad daarna stond te kijken hij heeft me voorgewezen er is gestorven maar zij zal er voorboeten oh vermoord hij niet doe dat niet, doe het niet vermoorde? wie spreekt van vermoorde ik zou hem vermoorden als hij hier was maar haar niet wanneer men zich op een vrouw vreekt vermoord men haar niet maar men beroeft daarvan haar schoonheden men snijdt haar de neusgaten in tweeë men kerft haar de oren als hun varken bij god dat is houd je gevoelers voor je, dat is je geraden ik zal haar aan haar bed vastbinden als ze doodbloed kan ik het helpen ik zal haar me niet naar overmaken vriendje je zult me in dit zaakje helpen om mij te plezieren daarvoor ben je hier want het kan zijn dat ik het niet alleen af kan als je wijfelt ben je een man dat is dood, versta je dat en in die ik jouw dood maak is zij hier ook om koud en dan geloof ik niet dat iemand ooit in het zaak zal te weten komen wel, als het dan moet laten we zo dan aan beginnen hoe eer hoe beter ik beef als een riet het nu doen en er is gezelschap kijk eens hier, zorg dat ik je niet ga mistrouwen nee, we zullen wachten totdat de lichten uit zijn het heeft geen haast Huc voelde dat er een ogenblik van stilswijgen zou volgen en dat was nog vreselijker daarom hield hij zijn adem in deed omzichtige stap achteruit zette behoedzaam zijn voet stevig neer na heel gevaarlijk op één been te hebben staan balanseren en bij kans gevallen te zijn eerst de ene kant uit toen de andere hij deed met dezelfde moeite en hetzelfde gevaar nog een stap achteruit toen nog een en nog een daar brak een tak onder zijn voet hij hield zijn adem in en luisterde hij vanaam geen geluid het was volmaakt stil zijn dankbaarheid kende geen palen nu kwam hij in het sumakbosje daar wende en keerde hij zich voorzichtig als een laverem schip en stapte vervolgens haastig maar behoedzaam voort toen hij de steeg hoeven voorbij was achter hij zich veilig en zette hij het op een lopen hij eilde al maar voort totdat hij het huis van de oude boswachter had bereikt daar klopte hij aan de deur er wel draai werden de hoofden van de oude man en van zijn beide de zonen door het raamzichtbaar wat een rumoer daar, wie klopt er? wat moet je? laat me binnen en gauw ook ik zal alles vertellen wat? wie ben je? huckel berri fin, gauw laat me binnen huckel berri fin, wat een rachtig het is geen naam waarvoor zich vele deuren openen geloof ik maar laat hem binnen jongens en laat wel zien wat er te doen is zeg het eens u plieft nooit dat ik hetje verteld heb waar hucs eerste woorden toen hij binnen had doe het alsjeblieft niet ik zal zeker vermoord worden maar de wederwein is zo goed voor mij geweest en ik moet het zeggen ik zal het vertellen als je mij beloofd dat je nooit zult zeggen dat ik het was bij de hemel hij heeft iets te vertellen of wij zijn zoon iets spreken riep de oude man uit voor de dag er mee en niemand zal het verklappen tien minuten later beklommen de oude man en zijn zonen behoorlijk gewapend de heuvel dapte op hun tenen het pad der sumakbomen in hucs vergezelde hij niet verder hij verborgen zich achter een rotsblok en luisterde en volgde enige ogenblikken van lange aakelige stilte plosseling werd er een gekdal van vuurwapenen gehoord en een gil hucs wachtte niet om enige bijzonderheden te vernemen maar eilde zo spoedig als zijn benen hem dragen konden de heuvel af einde van hoofdstuk 30 hoofdstuk 31 van de lot gevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van noteursrechten opname door Bart De Leel de lot gevallen van Tom Sawyer door Mark Twain hoofdstuk 31 zondagochtend voor dag en douch op hucreeds de berg op en klopte aan de deur van de oude boswachtig de huisgenoten lagen nog te bed en sleepen een hazen slaap tegenvogen van de spanning waarin zij in gedeelte van de nacht hadden doorgebracht een stembriepe uit het raam wie is daar huc antwoorden verschrikt op zachte toon laat mee als het er niet binnen het is niemand aan huc fin dat is zijn naam voor welke de deur dag en nacht open staat wees welkom dit waren vreemde woorden in de oren van de jeugd de gevraaggebond en de lievelijfste die hij ooit had vernomen hij herinnerde zich niet de twee laatste immer gehoord te hebben de deur werd haastig ontsloten en de knaaptrand binnen we gaf hem een stoel en de oude mannen zijn zonen kleden zich in aller eil aan nummer jongen ik hoop dat je een goede eetlust hebt meegebracht want we gaan ontbijten zodra de zon opkomt en het zal een brandend zonnetje zijn ook ik en de jongens hoopte al dat gisteren hier zou het zijn teruggekeerd en in ons huis zou het geslapen hebben ik was zo vreselijk geschikt zij huc en ik heb het op een lopen gezet ik rende weg zodra de pistolen afgingen en ik hoorde drie meilen vervoerd en ik ben nu gekomen omdat ik er iets van weten wou ik kom vorig dag ligt omdat ik de duifers niet graag tegen het lijf zou lopen zelfs al zijn ze dood wel armen jongen je ziet eruit als of je een akele genacht gehad hebt maar hier staat een bed voor je wanneer je ontbeten hebt nee, ze zijn niet dood jongen dat spijt ons genoeg we wisten door jouw beschrijving waar wij de hand op hen moesten leggen we kroppen op de tede voord waar we van hen verwijderd waren en het padder sumakbomen was zo donker als een kelder en juist toen voelde ik dat ik moest niezen het was bitter ongelukkig ik tracht er het in te houden maar het hielp niet, het wilde komen en het kwam ik liep vooruit met opgeheven pistolen en toen het genies de schurken verschikt uit het bos deed opspringen riep ik vuur jongens en schoot in de richting waar het geritsel vandaan kwam en dan deed het jongens ook om er zien weg en we hoorde hen in het bos achter haar ik geloof dat we hen niet eens geraakt hebben toen we stil hielden schoten zij op ons maar hun kogels sisten langs ons heen zonder ons te deren zodra we het geluid hun voetstappen niet meer hoorden gaven wij de jacht op en gingen naar de stad om de politie te roepen deze riep de gewapende macht bijeen en hield de wacht langs de oever der rivier en zodra het licht wordt zal de scherf met zijn konuuten de bossen door kruisen mee gaan ik wou dat wij de rekels zowat konden beschrijven dat zou heel wat helpen waarher kon ik ons zeker in de thuis dan niet zien hoe ze eruit zagen he oh je wel, ik heb ze door de stad gegaan en ben er gevolgd prachtig beschrijf ze dan, beschrijf ze dan jongen de ene is de doodstom Spanjaard die een paar malen hier geweest is en de andere is een keer om met een gemeengezicht in Lompe genoeg jongen wij kennen de keels we zijn ze een dag of wat geleden achter in de bossen van de wedeword Dugglers tegen gekomen en ze kopen voor ons weg eruit jongens, naar de scherf mooi gekomt er weer een dag om te ontbijten de zonen van de boss wachten vertrokken dadelijk toen zij de kamer uit waren, sprong huk op en riep uit oh vertel als het u plieft uit niemand dat ik zo op het spoor ben gekomen oh als het u plieft, niet heel goed huk als jij dat verkist je moest eigenlijk de eer hebben van het geen keer gedaan hebt oh nee nee zeg het als het u plieft, niet nee, antwoorden de boss wachtigen de jongens zullen het niet zeggen en ik ook niet, maar waarom wil je het niet weten huk wilde zich niet verder uit laten en zei alleen dat hij één der beide mannen goed kende en dat hij bang was dat die man te weten zou komen dat hij iets kwaats van hem wist daar hij hem dan zeker zou vermoorden de oude man beloofden nogmaals te zullen zwijgen hoe zei hij toch toegekomen om deze keer ons te volgen jongen zagen zij er verdacht uit huk zweeg en bedacht gegeven om naar een voorzichtig antwoord te zoeken toen zei hij wel, zie je ik heb een hart lot, tenminste dat zeggen de lui en ik kan er niets aan doen en soms kan ik niet slapen omdat ik er zo lang over lig te denken en op middelen zin om er een eind aan te maken dat deed ik juist gisteren nacht ik kon niet slapen ik kwam tegen midden nacht de straat op om er nog eens over te denken en toen ik bij die oude vracke steden over kwam bij de matigheidsherberg ging ik met mijn rug tegen de muur staan juist op dat ogenblik slopen die twee kerels bij voorbij met iets onder de arm het welk ik vermoedde dat zij gestolen hadden de ene rookte en de adename zwaar verstocht om zijn sigaren op te steken ze hielden vlak voor mij stil en hun sigaren verlichten hun het gezicht en ik zag aan de witte bakkerbaarde dat er langer de doofstom is spanjaard en de andere een havenloze gemeden daarvoor was komt hij bij het lichters sigaren zien dat hij een gemeen in de kleren uitzag die vraag bracht u een ogenblik van zijn stuk toen hij dan mij dat weet ik zo niet maar ik geloof het toch wel toen gingen zij voort ik volgde hem ja dat deed ik ik speurde het naar tot aan het hek bij de wedewer en bleef in het thuis te staan en hoorde de havenloze speekend vragen om medeleinen met zijn wedewer te hebben en de spanjaard sweren dat hij haar neus kapot zou stijden in haar orenkerven juist zoals wat zijn de doofstommerman dat alles? Huck had weer een verschrikkelijke vlaten gemaakt hij deed al zijn best op de oude man niet te laten merken wie die spanjaard was en toch scheen zijn tong het erop gezet te hebben hebben er in te laten lopen hij deed zijn uiterste best om zich uit deze boeilijkheid te redden door de oude man keek hem strak in het gezicht en de knap maakte het ene abuist naar het andere eindelijk zei de boswachtig jongen, wees niet zo bang voor mij ik zou voor al het geld van de wereld geen haar van uw hoofd willen krenken nee, ik zal u beschermen dat zal ik deze spanjaard is niet doofstom hij had onwetend laten ontvallen je kunt het niet weer intrekken hij weet meer van de spanjaard vertrouw mij, zeg bij wat het is, ik zal u niet verraden Huck zag de oude man een ogenblik in de eerlijke ogen boos ik toen over hem heen en fluisterde hem in het oor het is geen spanjaard het is Inche Joe de boswachter viel van schrik bijna van zijn stoel en zei nu is mij alles duidelijk in de spraak van orenkerven en neuzen openstijden dacht ik dat hij dit erbij had gemaakt omdat Blanken nooit op deze wijze vraag nemen maar een kleurling, dat is heel wat anders zei praten al ontbijt in de voert en in de loop van het gesprek zei de oude man dat het laatste wat hij en zijn zonen gedaan had eerst naar bed gingen was geweest een lantaarintje nemen en in de buurt van het hek zoeken of ze ook sporen van bloed ontdekten ze vonden de rechten genen wat? indien de woorden een bliksemstraal geweest waren konden zij niet met meer verpletterende snelheid aan Hux bleken lippen zijn ontstapt zijn ogen stonden strak en zijn adem stokte toen hij naar een antwoord wachten de boswachter schikte zag hem eens paar seconden zwijgend aan en zei toen prekeizers maar wat schildt u? Hux zonk achterover en haalde zacht en onuitspreekelijk dankbaar adem de boswachter zag hem weer aan en dan ja, prekeizers dat schijnt u een pak van het hart te nemen maar waarom verschikt het hij zo? wat dacht hij dat wij gevonden hadden? Hux zat in een benoud hoekje de vraagende ogen waren op hem gericht hij zou alles gegeven hebben indien hij een aannemelijk antwoord had kunnen vinden maar niets deed zich voorg het vraagend oog doorbroerde hem al dieper en dieper daar schoot hem een allerdwaast antwoord in er was geen tijd om te overwegen dus moppelde hij op goed geluk ik dacht boeken van de zondagschool de armenknaap was te beangst om zelfs te kunnen glimlachen toch de oude man lachten luid en vrolijk schudde Huck door orkander en eindigde hem met te zeggen dat zulke lach goud waard was omdat deze het geld voor de dokter in de zak hielp houden toen vroegte hij erbij armenjonge je ziet er bleek en vermoeid uit je bent niet wel wat verwacht zijn maar je zult er wel bovenop komen rust en slaap zullen je hoop ik wel weer een orde brengen Huck was boos op zichzelf dat hij zo dom was geweest zich door zulke verdakte verlegenheid te verraden want hij had, zodra hij het gesprek bij het hek had afgeluisterd het denkbeeld laten varen dat het pakje, het welk ze uit de herberg had meegebracht, de schat was hij had al eens maar gedacht toch niet geweten dat het de schat niet was en vandaar dat de mededeling de buitgemaakte bundel te prachtig was om eens een tegenwoordigheid van geest bij te blijven bewaren alles te zamen genomen evenwel was hij blij de, dat deze kleine episode had plaatsgehaald want nu wist hij stelig en zeker dat deze buiten de schat niet was en dus kwam hij gemoet op rust en voelde hij zich groterlijk verhuimd ja waarlijk, alles geen tans naar de juiste richting te drijven de schat moest nog op nummer 2 zijn de mannen zouden die dag gepakt en hij en Tom zouden mooi genacht, zonder moeite en zonder vrees voor stoornis het geld in beslag nemen juist toen het ontbijt was afgelopen werd er op de deur geklopt hij sprong op om een schuitplaats te zoeken want hij had geen lust om zelfs in de verste verte met de gebeurtenis van de vorige nacht in verband te worden gebracht de boswachter liet verschijnen de dames en heren binnen, onder welke de weduwe Douglas, en hij bemerkte dat heden zwerben de heuvel beklommen te kijken, het nieuws had zich dus verspreid de boswachter moest zijn de bezoekers de geschiedenis van die nacht vertellen de wederwek kon geen woorden vinden om haar dankbaarheid voor haar bescherming uit te drukken spreken niet van mevrouw zij de boswachter, er is een ander aan wie je meer verplicht zijt dan aan mij en aan mijn jongens maar deze wil zijn naam niet genoemd hebben we zouden daar nooit geweest zijn indien hij ons niet gewaarschuwd had natuurlijk wekte dit een mate een verschierigheid op die de hoofdzak in de schade oestelde door de boswachter liet de bezoekers in het onzekeren en door hen werd deze tijding door de gehele stad gebracht toen ze al het overige vernomen had zij de weduwe ik heb een wettelige lezen en ben zo in slaap gevallen en heb niets van het leven gehoord waarom heb je mij niet wakker gemaakt wij dachten dat het niet nodig was de keru zou er waarschijnlijk niet terugkomen ze hadden geen gereedschap om mee te weken en nu doodelijk te doen ontstellen mijn drie zwarte knichts hebben de ganze nacht voor uw huis te wachten gehouden ze zijn juist teruggekomen er kwamen hoe langer hoe meer bezoekers en de geschiedenis moest het paar uur lang aanhoudend, verteld en oververteld worden in de vakantie was er geen zonder school maar mij ging wat vroeger naar de kerk de onrustbare de gebeurtenis werd daar dieborgen behoorlijk uitgeplozen en iedereen kon vernemen dat er nog geen taal of teken van de schelmen ontdekt was toen de kerk uitging liep mevrouw Tetsche toevallig duizend keer vrouw Harpen die met de scharen het godshuis verlieet en zei slaap ben Becky de hele dag ik dacht wel dat ze erg vermoeid zou zijn uw Becky ja, zei de ander, met een verschikt gelaad heeft ze vannacht haar niet bij u gelozeerd wel nee mevrouw Tetsche werd bleek en viel op een bank neer juist toen Tante Polly in een levende gesprek met zijn oude vriendin haar voorbij ging Tante Polly zei goedemorgen mevrouw Tetsche goedemorgen je vrouw Harpen ik mis een van mijn jongens Tom is zeker vannacht aan uw huis blijven slapen en durft nu niet in de kerk te komen niet waar ik zal wel weer een ampeltje met hem te schillen hebben mevrouw Tetsche schudde het hoofd en werd nog blekker hij is niet bij ons geweest zei je vrouw Harpen met een front rust gelaad ook Tante Polly werd angstig Joe Harpen, heb je met Tom van Mooier al gesproken nee je vrouw wanneer heb je het laatst gezien Joe tracht er zich dit binnen te brengen maar hij herinnerde het zich niet de kerk hangers bleven met bedrukte gezicht dus dan kijken er ontstond een geheim zinig gevluisterd en onrust te tekenen zich op ieders gelaad de kinderen en de onderwijzers werden angstig ondervraagd toch niemand had er op gelet of Tom en Becky aan boord van de stoomboot waren toen zij naar huis voeren het was zo donker en men had er niet aan gedacht om te vragen één der aanwezige jongen lied zich ontvallen dat hij vreesde dat ze nog in de grot waren bij deze veronderstelling viel me vrouw Fetcher dadelijk in onmacht en Tante Polly begon te schrijden en haar handen te vringen in een ogenblik ging de noodkreet van mond tot mond, van groep tot groep van straat tot straat en binnen vijf minuten luidde de noodklok met woesteklank en was de galsestad in een rep er hoog de gebeurtenis, de Cardiff Hill niet, de inbrekers waren vergeten paarden werden gezadeld schuitjes beband de stoomboot werd uitgezonden en eerder vreselijke tijdigen half uur oud was waren er 200 man in vaartuigen of te voet op weg naar de grots in de naamiddag was de stad als uitgestorven vele dames kwamen Tante Polly en bevrouw Fetcher bezoeken en zochten haar te troosten ze schrijden met haar en dat deed de bedroefde nog meer goed de grondse lange nacht wachten met op tijding en toen de dag eindelijk aanbraak kwam er niets dan de boodschap zijn meer kaarsen en meer voedsel bevrouw Fetcher was bijna krankzinnig van angst en Tante Polly ook de heer Fetcher zond nu en dan bemoedigende boodschappen uit de grot, doch deze brachten weinig troost de oude boswachter kwam tegen het aanbreken van de dag met kaars vent besmeerd met modden bespad en doodmoete huis dat hij voor hem had gereed gemaakt de knap lag in eilende koorts de dokters waren alle naar de god en dus nam de wedewer Dirknes de zorg voor de patiënt op zich ze zeiden dat ze voor hem doen zou wat zij kon omdat het zij hij goed was of slecht hij dus herend was en niets wat de heer toe behoorde mocht veronachtzaamd worden de boswachter verkralen dat huk nog zo slecht de jongen niet was waarop de wedewer antwoorden dat spreekt vanzelf uitgewist worden god doet dat nooit maar drukt zij merk op elk schepsel dat uit zijn hand komt vroeg in de middag kwam het meer een deel der Sint-Petersburgers die uitgegaan waren om te zoeken doodelijk vermoeidt in de stad terug toch de sterkste onder de burgers zet het onderzoek voort de enige tijding die zij mee brachten was dat men bezig was in verwijderd gedeelte van de spelong te doorzoeken waarin nooit menselijke voetstappen waren doorgedrongen die worden nagespeurd verder dat door de gantse dooloft lichten her- en derwaarts flickeren en de doffe klank van pistoolschoten door de somberige welvenweerkaatste op één plaats ver van het gewoonlijk door de toeristen bezochte gedeelte had men tename een Becky en Tom met kaasstuitsel op een rotsachtige muur gevonden en vlak daarbij een met vet besmeerd stukje lint mevrouw Thatcher herkennen het lint en grijde er bitteren tranen over ze zei dat dit het laatste aandenken was het welk zij ooit van haar kind zou bezitten dat geen andere gedachte die zij zo dierbaar zou zijn daar dit voorwerp het laatst van het leven het lichaam gescheiden was voordat de vreselijke dood was gekomen sommige verhaalden dat ben nu en dan in de god een verwijderd stipje licht zag flickeren en dat telkens als dit te zien kwam door een tindig tal mannen in de gang en liepen een jubelkreet werd aangeheven die telkens door welhopige teleurstelling werd gevolgd dus sleepten drie vreselijke dagen en nachten hun trage uren voort en de stedelingen vervieden welhaast in wanhoop dit toevallige ontdekking onlangs gedaan dat de eigenaar van de matigheidsherberg in een bijgebouwsterke drank bewaarde schen het publiek nauwelijks te treffen hoe verschrikkelijk de gebeurte er is ook zij mocht in een helder ogenblik gedurende zijn ziekte bracht Huxhoy voeten het gesprek op herbergen en vroeg eindelijk met een vaag vermoeden van het ergste of er zet het zijn ziekte ook iets in de matigheidsherberg ontdekt was ja, zei de wederwe Hux sprong met verwilderde ogen in zijn bed op wat, wat was het drank en de herberg is gesloten ga stil liggen kind genoemd beschrikken zeg mij slechts één ding één ding als het u blieft of het ontdekt de wederwe basten in tranen uit stil kind stil ik heb al meer gezegd dat geniet moet praten gezegd zeer ziek zo dus er was niets dan drank gevonden het zal wel een grote opschulding gegeven hebben in die de te schat was geweest dus was deze voor eerlijk verloren maar waarom zou zij schrijden? hoe vreemd dat zij schrijden? deze gedachten door Kruis de Huxbreide is van een pijnse vil hij in slaap toen zij de wederwe tot zichzelfde daar slaapt hij de arme drommel Tom Sawyer hem vinden ga vergoed dat iemand Tom Sawyer vond ach, er zijn er niet veel meer die nog hoop en kracht hebben om met zoeken voor te gaan einde van hoofdstuk 31 hoofdstuk 32 van de lot gevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van noteursrechten opname door Bart de Leeuw de lot gevallen van Tom Sawyer door Mark Twain, hoofdstuk 32 we moeten dan eens naar de Picnic en Tom & Becky's aandeel in de pret terugkeren ze hadden met de anderen door de donkere gangen gehuppeld en de bekende wonderen van de grondbezocht wonderen met wel te groot zijn namen bestempeld zoals het salon, de kathedraal het paleis van Aladdin enzovoort aan het daarop gevoord verstoppertje spelen hadden ze eivrig deel genomen, totdat zij van de inspanning moederware geworden daarna eens opwandelende waren zij in een kronkopat afgedwaald en hadden daar, bij het Dichthunnen om hogehoude kaarsen het krabboschift van namen, tatums adressen en motto's gelezen waarmee de rotswanden met kaarsenuitsel beschreven waren al voortgaande en praatende hadden ze niet eens bemerkt dat zij zich in een gedeelte vonden op welksmuren geen namen te lezen stonden, hier schreven ze hun eigen naam met kaarsenuitsel op een vooruitstekend rotsblok en gingen verder kort daarop kwamen zij op een plaat waar een over een zandrif naar beneden flietend en een laag kaksteen met zich voerend waterstrompje in de langzaam voortgaande eeuwen een verstenende jagara van schitterend en onvergangelijk stalactiet had gevormd om Becky plezier te doen met zijn tenge lichaam tussen de stenen door om de plaats te verlichten te midden die rotsmasse ontdekte hij een door de natuur gevormde trap door nou een muren ingesloten en bij dat gezicht werd hij door de lust tot een ontdekkingstocht aangegrepen Becky verklaarde zich bereid hem te ver gezellig en ze maakte met de walmde kaars een teken dat hen de terugwerk zou doen weervinden en ging een op verkenning uit zij sloegen allerlei paden in tot ver in de grot en ze maakte nog in zijn merk teken en ging een steeds voort om nieuwe wonderen te zoeken die zij aan de bovenwereld zouden vertellen opeens ontdekten ze een ruim hol van welks zordering een massa glinsterend druipsteen afging in de lengte en vorm aan de mensenbeen gelijk vol bewondering en verbazing wandelden zij daar in rond en verlieten het holweer door een der vele gangen die erop uit liepen hun weg bracht hen bij een toverachtig schone springbrom welk er bodem met schitterende gekristalliseerde waterdroppen als ingelicht was de bron stond midden in een grot met muren door alle vreemd zortigste pilaren gestut gevormd door een verbinding van grote stalactiten en stalagmieten die wij erom aan het eeuwenlang neerdruppelen van water hun ontstaan te danken hadden onder dit dak hadden zich tikken zwerben vledermuizen bij duizend tallen opeen gehoopt door het licht verschrikt kwamen deze dieren bij honderden naar beneden en vlandelde met een aakelijk geschril woedend om de kaartse heen Tom kende hun aard en het gevaar dat van die kant dreigde hij griet Becky bij de hand en duwde haar in een der vele gangen en voorwaar niet te voeg wat de vledermaas sloeg juist toen zij de grot verlieten met haar vleugels Becky's licht uit de boze dieren vervolgden de kinderen nog een tijd lang door de vluchtelingen en telkens een nauwe gang in en ontkwamen eindelijk aan deze gevaarlijke beesten kort daarna ontdekte Tom een onderhaard meer welks eindeloze lengte zich in de duisternis verloor of schoon hij grote geneigdheid had om de oefens van dat meer te gaan verkennen kwam hij tot het besluit dat het beter zou zijn een ogenblik te gaan zitten om uit te rusten en nu eerst wekte de dodelijke stilte van het oord verlammend op hun jeugdig geboed Tom ik verbeeld mij dat we zei dat uren niets van de andere gehoord hebben Becky, ik geloof dat wij veel dieper zijn dan zij maar ik weet niet in welke richting in het Noorden, Zuiden of Ooster ik geloof niet dat het mogelijk is zijn hier te horen Becky begon bang te worden ik zou wel eens willen weten hoe lang we al hier zijn zou het niet beter wezen terug te keren ja, dat geloof ik ook op de puntge de weg terugvinden ik zie niets dan konkelbaarder en slingerwegen ik zou het wel kunnen maar ik ben bang voor de vleermuizen in die ze ook mijn kaars uitdelen zouden we er ellendig aan toe zijn we moeten het met een andere weg beproeven oh, ik hoop wel dat we niet zullen verdwalen dat zou zo vreselijk wezen en het meisje begon te beven bij de gedachte aan die ontzettende mogelijkheid ze liepen de gang in geruimetijd voort na elke nieuwe opening kijkende om te zien of ze ook iets ontdekte dat hun bekend voorkwam toch, het was alles even vreemd telkens als Tom de plaatsopnam bespie de Becky angstig zijn gelaten en telkens antwoorden hij vrolijk oh, wees zonder zorg dit is het pad niet, maar we zullen het rechten zeker vinden bij elke mislukte poging echter verloorde knap iets van zijn moed en nu op goed geluk verschillende gangen in te slaan in het wanhopend vertrouwen dat hij de doorgang die ze nodig hadden wel vinden zou voortdurend repij, het zal wel gaan toch lag hem zoek een lode wicht op het hart dat de woorden hun klank verloren en luiden, alsof hij groepen had alles is verloren Becky klamde zich angstig aan hem vast en deed haar best om niet te schrijven maar de trahalen sprong haar ondanks haarzelf uit de ogen eindelijk riep zij uit oh Tom, ik geef niets om de vleermuizen laat ons liever langs de oude weg terug gaan het is alsof we hoelang hoe verder van het rechten pad afdwalen Tom hield stil luister, zei hij niets dan diepe stilte een stilte zo groot dat de kinderen hun adem konden horen Tom begon te roepen de kreet weer kaatste door de hollen gangen en steef in de verte weg in een geluid dat aan een spot lag oh, doe het niet meer Tom het is al te akelig, zei Becky het is akelig maar het is toch beter Becky misschien kunnen zij ons horen de woorden misschien kunnen Joeghe Becky in een rilling door de leden nog kouder dan het spookachtige geluid had gedaan want ze waren de teildere wanhoop de kinderen stonden stil en luisterden alweer zonder gevolg opeens keer de Tom op zijn schreden terug even haasten zijn stappen mijn ogenblik later verriet een angstige onbeslistheid in zijn manieren aan Becky het vreselijke feit hij had het spoor van de terugweg verloren oh, Tom heb je geen tekens gemaakt Becky, ik was zo dwaas ik dacht dat wij niet langs deze kant zou de boven terug te gaan ik kan de weg niet meer vinden het is alles even verwacht Tom, Tom, we zijn verloren we zullen het daglicht nooit meer zien oh, waarom hebben wij andere verlaten zij zonk op de grond neer en barsten in zoek en waanzinnig gekrijt uit dat Tom bang werd dat zij zou sterven of het verstand verliezen hij ging naast haar zitten en sloeg zijn armen om haar heen ze verborgen haar gezichtje tegen zijn borst hield hem stijf vast en stochte haar angsten en haar tot niets leidend berouwd tot hem uit en de verwijderde echos verkeerde dat alles in een honend gelach Tom smeekte haar moed te houden, maar zij antwoorden dat niet haar onmogelijk was toen begon hij zich een verwijt van te maken dat hij haar in deze ellendige toestand gebracht had dit had hun goede uitwerking want zodra hij zichzelf weer beschuldigde beloofden zij dat ze haar best zou doen om zich goed te houden en dat zij zou opstaan en hem volgen weerwaard hij haar wilde heenleiden als hij haar beloofde niet meer zou te praten preiden hadden ze immers zo zeiden zij schuld zo gingen zij dan weer verder zonder doel, enkel op goed geluk af het beste ook wat ze doen konden was te lopen steeds te lopen de hoop scheed voor een ogenblik te herleven niet omdat er enig uitzicht op redding was maar de weilet in haar natuur ligt steeds te herleven zolang zij door de jaren en de ervaring van teleurstellingen haar veerkracht nog niet verloren heeft een post daarna nam Tom bekis kaars en blies die art dat was een veel betekende de spaarzaamheid ook zonder dat het gezegd werd begreep Becky wat in betuiden en de hoop ontsonk haar weer zij wist dat Tom nog een gehele kaars en drie of vier eindjes in de zak had en toksuidig moest zijn al langs begon het vermoeien zwerven hun invloed op hen uit te oefenen de kinderen trachten te doen alsof ze het niet meekten want de gedachte alleen aan zitten terwijl elke minuut kostbaar was was vreselijk hoe dan ook en waarheen dan ook was voorderen en kon met een gewenste uitslag worden bekroond stil zitten daarin tegen was de dood in roepen en zijn komst verhaasten eindelijk weigerde Becky's zwakke leden haar verder te dragen ze legde zich op de grond neer en Tom zette zich naast haar ze spraken van huis, van hun ouders van hun heerlijk bed en voor alle dingen van het verrukkelijke licht Becky schrijde en Tom verzond van alles om haar op te buren maar alle troostwoorden waren afgesleten en klomgen als bijtende spot uitgeput van vermoeidheid viel Becky ten laatste in slaap Tom was er blij om en bleef op haar bedroevend gelaad turen hij zag het onder de invloed van vriendelijke dromen weer glad en effe worden en bemerkte dat hij glimlach op haar lippen neerdaalde en zich er bleef vestigen die kampte bracht zijn eigen gemoet ook enigszins tot rust en zij gedachte het wel terug na vroegere tijden en neverlachtige herinneringen te midden zijn er over pijnzingen ontwaakte Becky met een vrolijk lachje door het stier op haar lippen weg en werd gevolgd door een diepe zucht oh hoe kon ik slapen ik wou dat ik maar nooit nooit meer was wakker geworden nee, nee Tom, zie maar niet zo angst te gaan ik zal het nooit meer zeggen ik ben zo blij dat jij geslapen hebt Becky jij zult nu minder moeder zijn en we zullen het weg vinden we zullen het proberen Tom maar ik heb zo ook een mooi land in mijn droom gezien en daarheen zullen we gaan denk ik misschien nog wel niet houd je goed Becky en laat ons voortgaan ze stonden op en dwaalden hand in hand hopeloos voort ze trachten de tijden begroten die zij in de god hadden doorgebracht maar die bij bedadering berekenen konden ze niet het is geen hun dagen en weken te zijn of schoon dat onmogelijk was want hun kaars waren nog niet opgebrand een lange, zeer lange tijd daarna zei Tom dat ze zachtjes moesten lopen en luisteren of ze ook water hoorde druppelen, daar ze bij in bron moesten zijn deze vonden ze ook werkelijk en Tom stelde voor om weer wat te rusten beide waren doodboeden en toen zei Becky dat ze nog wel een eind verder zou kunnen gaan en we wilden Tom daar niet van horen daarom gingen zij weer zitten en Tom maakte zijn kaars met klei aan de muur vast ieder was in zijn eigen gedachten verdiept een geruime tijd werd er geen woord gesproken Becky verbakke het stilzwijgen het eerst Tom, zei ze, ik heb zoon honger Tom haalde iets uit de zak herken je dit, zei hij Becky tracht het te glib lachen en zei, het is onze bruitkoek Tom ja ik word uit het team al groter was want het is alles wat we hebben ik had hem voor de piknik meegenomen om hem met u te delen Tom zoals grote mensen doen maar ik vrees dat het onder ze zij voltoorde er vol zin niet Tom verdeelde de koek en Becky had met graagte terwijl Tom zijn houdt langzaam op muisten er was overvloed van water om bij het eten te gebruiken eindelijk opmerde Becky de vraag of het niet beter zou zijn weer verder te gaan Tom zweeg het ogenblik en zei Tom Becky kun je verdragen dat ik je iets zeg Becky werd bleek toch knikte instemmend nu dan Becky, we moeten hier blijven omdat hier water voorhanden is want dit kleine stukje is ons laatste eindje kaars Becky barste in tranen en weeklagen uit Tom deed zijn best om haar te troosten toch zonder baat eindelijk riep zij uit Tom wat is er Becky zou men ons missen en trachten op te sporen ja, zeker zou men nog bezig zijn met zoeken ik geloof het bepaald en ik hoop het wanneer zou men ons het eerst gemist hebben toen ze naar de boot terugkeerden denk ik Tom het kon wel zijn dat het toen donker was zouden ze dan wel opgemerkt hebben dat we er niet waren ik weet het niet maar in elk geval moet je moeder je gemist hebben zodra ze te huis waren een uitdrukking van schrik op Becky's gelaten bracht Tom tot bezinning en hij zag dat hij in mis lag gaan Tom en Becky zouden die avond niet naar huis gegaan zijn de kinderen spraken niet meer en bleven zitten pijnzen een nieuwe uitbasting van droevheid van Becky deed Tom zien dat ook zij dacht aan het generen in zijn ziel opging namelijk dat de zondag ochtend al voorbij kon zijn eer mevrouw Thetche tot de ontdekking van dat Becky niet bij je vrouw Harper was de kinderen hielden de ogen strak op het stukje kaars gevestigd en verbijden met een kloppend hart angstig het ogenblik ze zagen het pitje eindelijk alleen staan ze zagen de zwakke vlam reizen en dalen dalen en reizen en het dunne rookkolommetje klimmen ze zagen de laatste flickering aan de top en toen heerste de vreselijkste duisteris hoe lang het duurde eer Becky tot het bewustzijn kwam dat zij in de armen van Tom lach te schrijden zou geen van beide hebben kunnen zeggen ze wisten alleenbaar dat zij beide naar een schijnbaar onëindig lang verloop van tijd uit een soort van verdoofing wakker werden om hun ellendig bestaan voort te zetten Tom dacht dat het zondag misschien ook maandag was hij trakte Becky aan het praten te krijgen door zij was sprakeloos van verdriet en wanhoop om haar te troosten zei Tom dat men hen stellig al lang gemist had en bepaald nog aan het zoeken was hij zou nog eens roepen want we licht waren er mensen in de nabijheid en dat deed hij ook maar de verwijderde echos herhaalde in de duisternis zijn geluid zo aakelijk dat hij geen moed had nogmaals zijn stem te verheffen weer gingen er uren voorbij en weer begon de honger de armen gevangenen te quellen gelukkig had Tom nog een stukje koek bewaard het welke zij verdeelde en opaten maar het was alsof dit armzalig mondje vol nog hongeriger maakte op eens riep Tom uit stil hoort hij niet wat beide hielden de adem in en luisterden daar klonken geluid alsof er in de verte gehoepen werd Tom beantwoordde dat gehoep ogenblikkelijk en ging Becky bij de handnemende op de tast de gang door in de richting van waar het geluid gehoord was een ogenblik hield hij stil om nogmaals te luisteren en heeft gehoep ditmaal iets nader bij ze zijn het, zei Tom, ze komen ga maar mee, we zijn nu op de rechte weg de kinderen waren uitgelaten van vreugde toch liepen zij behoedzaam vervoerd want valputten waren geen ongewoon verschijnsel in de grot en daarvoor moest gewaakt worden ze hadden ook nog niet lang hun weg vervoerd of ze moesten stil houden het gat waarvoor ze stonden kon drie, maar ook honderd foot diep zijn er was geen denken Tom ging op zijn buik liggen en rijkte naar beneden zover hij kwam nog voelde geen bodem hier moesten zij dus blijven wachten totdat er hulp komen zou weer luisterde zij scherp het verwijderd geluid werd blijkbaar zwakker nog een ogenblik en alles was weer doodstil welk een bittere teleurstelling Tom schreeuwde zich hees toch te vergeefs toch bleef hij Becky moet inspreken nogmaals ging er een eeuwigheid van angstig wachten voorbij zonder dat het geroep herhaald werd de kinderen slopen naar de bron terug langzaam kroppen de uren voort en ze vielen weer in slaap om uitgooien en rampzalig te ontwaken naar Tom's gissing moest de tans dinsdag wezen daar vielen niets in in hun buurt waren enige zij gangen zou het niet beter zijn deze te onderzoeken dan werkeloos te blijven zitten wachten hij haalde een vliegertouw uit de zak maakte dat aan een vooruitstekend rotsblok vast en ging verder en Becky kwam achter hem aan terwijl hij het touw los mond naarmate zij voortslopen 20 stappen verder liep de gang op een viersprong uit Tom legde zich op de knieën en kroop op handen en voeten voort totdat hij één der hoeken om was hij deed een poging om het nog eens in eind verder te brengen en op hetzelfde ogenblik kwam achter een rots en op hetzelfde ogenblik pas afstands een mensenhand tevoorschijn die in kaars vast hield Tom slaakte een kreet van vreugde en onmiddellijk daarop werd de hand gevolgd door het lichaam waarin zij toe behoorde en dat was van Injun Joe verlomd van schrik bleef Tom als aan de grond vast genageld staan een ogenblik later werd hij gerustgesteld daar hij de Spanjaard zag weglopen en zich echt verdwijnen Tom verbaasde zich dat Injun Joe zijn stem niet had herkend en niet naar hem was toegekomen om hem te vermoorden wegen zijn getuigen voor het gerechtshof toch de echos, zo dacht hij hadden zeker zijn stem onkenbaar gemaakt toch trilde elke spier van zijn lichaam en hij nam zich voor om als hij kracht genoeg had naar de bron terug te keren daar te blijven en zich door niets te laten verleiden om te lopen van Injun Joe te ontmoeten Zorgvuldig wilde hij zijn wedervaren voor Becky verborgen en vertelde haar dat hij op goed geluk af geschreed had doch honger en ellende kregen ten laatste de overhand over angst en vrees nog enige lange uren wachten aan de bron en nog enige uren slapen bracht er een verandering teweeg de kinderen werden met een woedende honger wakker Tom verbeelde zich dat het woestag of donderdag ja, misschien vrijdag of zaterdag was en dat men het zoeken had opgegeven hij voelde zich bereid Injun Joe en alle andere vreselijkheden te trotseren maar Becky was in een treurige onverschilligheid vervallen waaruit Tom vruchteloos trachten haar op te wekken ze zei dat ze wilde blijven waar ze nu was, om daar te sterven de dood zou zeker niet lang meer uit blijven Tom mocht als hij wilde zoeken, toch ze smeekte hem nu en dan in strug te komen om haar een woord toe te spreken en ze liet hem beloven dat wanneer de vreselijke uren kwam hij aan haar zijde zou staan en haar hand zou vasthouden totdat alles voorbij was Tom kuste haar met een gevoel in zijn keel als of deze werd toegenepen en vertelde haar dat hij er zeker van was of de zoekenden of een uitwerk uit de grot te zullen vinden daarop nam hij een sloop, vlauw van de honger en beklemd door een vreselijk voorgevoel van de naderen de dood op handen en voeten door één der gangen voort einde van hoofdstuk 32 hoofdstuk 33 van de Lotgevallen van Tom Soyer deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leeuw de Lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain hoofdstuk 33 het was deersdagmiddag het werd dinsdagavond en nog was het stadje Sint-Petersburg in Rauw men had openbare bitstonden voor de verloren kinderen gehouden en ook in menige binnenkamer was een stil hartelijk gebed voor hen opgegaan toch er kwam nog geen nieuws uit de grot de meerderheid en liden die zich in de spelong hadden gewaard hadden het zoeken opgegeven en waren naar hun dagelijks werk teruggekeerd met de boodschap dat de kinderen onmogelijk gevonden konden worden m'n vrouw Zetcher was zeer ziek en met tijden eilhoofdig de mensen zeiden dat het hart verscheurend was haar om haar kind te horen roepen en te aanschouwen hoe zij somtijds het hoofd opbeurde en luisterde om het er stond daarop moeden en weeklagend in het kussen te leggen dan de pony was diep neerslachtig en langrijze haren waren bijna wit geworden en met weemoed in het hart legde de inwoners van Sint-Petersburg zich die dinsdagavond te rusten maar je ziet in het hoost van de nacht tegen zich opeens het luidende torenklok horen en in een ogenblik weemelde de straten van opgewonden half gekleden mensen die jubelden sta op, sta op, ze zijn gevonden en werd op horens geblazen en op bekkens geslagen en de bevolking stroomde in grotere talen naar de rivier de kinderen tegemoet die in een open rijdtaar door jubelende burgers voortgetrokken naar huis gereden werden men verdronk zich om de wagen om zich bij de uitgelaten troep die onder een oorverdovend hoezegeroep plecht staatig door de hoofdstraat de huiswaart stopte het stadje werd geillumineerd niemand ging meer naar bed en het was de heerlijkste dag die Sint-Petersburg ooit handbeleefd het eerste half uur trok een stoet in optocht het huis van de heer Thetscher voorbij drukte de gereden aan het hart kuste hen, schudde maar vrouw Thetscher de hand, pogde haar toe te spreken en bevochtigde de straat met het hete vruchtentraden dan de ponie was buiten zichzelf van blijdschap en mevrouw Thetscher evenzeer met geluk der laatste echter kon eerst volmaakt wezen zodra de boodschapper die de blije tijding aan haar echt genoot bracht terug zou zijn top lag op de sofa met een gretig luisterend gehoel om zich heen en vertelde zijn wonderbaar avontuur zich nu en dan de vrijheid veroorlovende het verhaal door treffende toevoegsel op te sieren en eindigde met een beschrijving van de staat waarin hij Becky verliet om nogmaals op verkenning uit te gaan hij verhaalde hoe hij zich twee gangen zover als het vliegertouw rijkte gewaard had hoe hij een derde was ingegaan en hoe hij op het punt was terug te keren toen hij heel in de verte een opening ontdekt had waaruit een blauw stipje schemerde dat een daglicht deed denken hoe hij het vliegertouw had losgelaten en er op de tast heen was gekropen zijn hoofd en zijn schouders door een kleine open ingestoken had en de brede Mississippi had zien stromen en in die het nacht geweest was zou hij dat stipje daglicht niet gezien hebben en die gang niet zijn ingegaan hij vertelde hoe hij naar Becky was terug gelopen en hij de blije tijding had gebracht en zij hem gezegd had haar niet met zulke onzin aan het hoofd te maden daar zijn doodmoeder was en wist dat zij ging sterven en dat ook maar liever deed geef hij hoe hij zich had ingespannen om haar te overtuigen en hoe zij bijna van zichzelf was gevallen van beleidschap toen zij naar de plaats gekropen waren van waar het blauwe stipje daglicht zichtbaar was hoe hij zich door de opening gevroggen had en haar er toen uit had geholpen hoe ze daar gezeten hadden en geschrijthalde van beleidschap hoe een paar mannen in een schuit waren voorbijgevaren en hoe Tom hen had gewenkt en geroepen en hen met een treurige toestand had bekend gemaakt en de mannen de vreselijke geschiedenis eerst niet hadden geloofd omdat zijden zij de kinderen drie en een half uur van de ingang de gods verwijderd waren hoe zij hen aan boord hadden genomen naar huis hadden gevoerd hun voedsel gegeven hadden hen een paar uur hadden laten rusten en hen toen naar huis hadden gebracht voor het uitbreken van de dag werden de heer Thatcher en de enkele zoekers die nog met hem in de gods waren ontdekt door het knue touw dat zij achter zich gespannen had ze het grote nieuws verteld Tom en Becky ontwijden spoedig dat drie dagen en nachten zonder eten in een vochtiges belong doorgebracht hun niet in de koude knerigingen zitten zij moesten woensdag en donderdag te bed blijven en schenen toch hoe langer hoe verboeider te worden Tom mocht donderdag een uurtje opzitten ging vrijdag weer eens uit en werd zaterdag voor hersteld verklaard doch Becky hield haar kamertje tot zondag en toen zag zij eruit als of ze maanden was geweest Tom hoorde dat Huck ook gesteld was en ging er vrijdag bezoeken maar werd niet in de ziekenkamer toegelaten zelfs zaterdag en zondag kreeg hij hem nog niet te zien daarna even wel mocht hij dagelijks bij hem komen om te voorwaarden dat hij over het aventuur niet spreken zou en geen onderwerpen zou aanroeren die de ziekenknaap opgewonden konden maken de wederbeduckelers bleef in de kamer om te zien of haar gebot gehoorzaamd werd de huis verlam Tom was nog veel en ook dat het lichaam van de inlompen gekleden onbekende in de rivier gevonden was bij de aanlegplaats der Veerboud waarschijnlijk was hij verdronken toen hij traakte zich door de vlucht te redden op zekere morgen omstreks 14 dagen na hun redding uit de god ging Tom Huck zijn gewoon bezoek brengen de kleine vagebond was tans genoegzaam hersteld om een opwekkend verhaal te mogen aanhoren en Tom had hem iets te vertellen dat naar hij meende zijn belangstelling gaande zou maken het huis van de hittetse lag op zijn weg en de jonge heer Soyer ging er hier hij Huck bezocht even aan om Becky te zien de rechter en een paar zijde vrienden verzocht de Tom hun zijn wedervaren nog eens te verhalen en een van hen vroeg hem spottend of hij nog niet eens schaar in de god zou gaan maar op Tom antwoorden dat hij het niet tegenop zou zien toen zij de rechter er zijn er nog veel meer die daarin bij haar gezouten scheppen maar we hebben ervoor gezorgd dat dit niet meer kan gebeuren niemand zal er ooit meer in verdwalen waarom niet omdat ik 14 dagen geleden de grote deur van een ijzeren hek met een dubbele grendel heb laten voorzien waarvan ik de sleutel in mijn bezit heb Tom werd zo wit als een laken wat schilderhaar jongen hier, loop, halen glas water het water kwam en Tom's gezicht werd ermee besproeid oh, nu komt hij weer bij wat schilder eraan Tom meneer Thatcher engine Joe is in de god einde van hoofdstuk 33 hoofdstuk 34 van de lotgevallen van Tom Soyer deze LibriVox opname is vrij van noteursrechten opname door Bart Teleu de lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain hoofdstuk 34 binnen een paar minuten was de tijding wijd en zuid verspreid er waren er al een dozijnbootslieder op weg naar de Douglas God het popvallen veerbootje Tom Soyer zat in een schuitje met de Heer Thatcher toen de deur de god geopend werd vertonen zich in de donkere plaatsen een troefig schouwspel engine Joe lag dood op de grond uitgestrekt met zijn gezicht naar de deur alsof zijn spekende ogen tot het laatste toe op het licht en de vrolijkheid er buitenwereld gericht waren geweest Tom was zeer getroffen immers hij wist bij ondervinding hoeveel deze moest geleden hebben toch hoeveel medeleider hij ook met hem mocht gevoelen werd hem bij het aan schouwen van engines lijk een pak van het hart genomen en nu eerst gevoelde hij welke een loodsware last van ellende hij getocht had zodat hij zijn stem tegen die bloedtochtige kleurling verheven had engine Joe's zakmes lag met gebroken labbert vlak bij zijn lijk van de zware balk waarop de deur rustte waren met eindeloze inspanning en aan splinters gesneden vruchteloze arbeid, want onder de balk lag een reuzachtig grotsblok en tegen die, om buikzame hinderpaal vermocht het mes niets en bracketlebbend en zelfs al had die steden versperringen niet gelegen, zo zou engine Joe toch vergeefs werkverricht hebben want indien het hem al gelukt was de balk geheel aan spanders te snijden zou hij zijn lichaam toch niet onder de deur hebben kunnen heen persen en dat wist hij de krachten op de balk beproefd alleen maar om de vervelende uren door te komen en zijn gemachtelde leden te kunnen gebruiken gewonig waren er een hoofd door zijn eindjes kaars in de spleten bij de ingang te vinden door de bezichtigers tegenwoord achtergelaten maar tans was er geen enkele te zien, de gevangenen had ze opgezocht en opgegeten hij was er ook in geslaagd een paar vliermuizen te vangen die hij eveneens had verslonden en wel van alleen de klauwen waren overgelaten de ongelukkige was de hongerdood gestorven op een plek in zijn erbijheid had zich in de loop der jaren door het droppelen van het water een stalagmiet gevormd deze had de gevangenen vernieuwd en op de plaats waar hij gestaan had een steentje neergezet waarin hij een gaartje had geboord om in de kostbare droppel in op te vangen die iedere 20 minuten met de vreselijke regelmaat van het getikkeerder klok naar beneden viel en de zeer lepelt zich vol die droppel vielen reed toen de piramide waren voltooid toen trooien onder ging toen de fondamenten van de romen werden gelegd toen Christus gekuizegd werd toen de veroveraar naar Britannia zuilde in zijn joe werd aan de ingang de grote graven en uren in de ontrek stroomde de mensen in boten en rijtuigen uit steden doorp in een geheuchten naar de plaats toe brachten hun kinderen met zich als ook wagens werd proviant en ging naar huis met de bekentenis op de lippen dat zij bij de begrafenis van de moordenaar even veel genot gespaakt hadden als wanneer ze hem hadden zien hangen de ochtend na de begrafenis nam Tom Huck met zich naar een eenzame plaats om hem iets zeer gewichtig mee te delen Huck had door de boswachter en de wedewordducklers alles van Tom's avontuur vernomen maar Tom beweerde dat er iets was dat ze hem niet verteld hadden wat verswegerde wist hij hem nu te spreken Huck schelaat betrok en hij zei ik weet wat het is je bent op nummer 2 geweest en hebt niets dan brandewijn gevonden niemand heeft mij verteld dat jij het waard maar ik wist dat jij het moest geweest zijn zodra ik over die brandewijnzaak hoorde spreken en ik wist dat jij het geld niet had anders zou je het bij wel op de een of andere wijze hebben doen weten al had je er met niemand anders over gesproken Tom ik heb altijd wel gedacht dat wij die buiten nooit zouden machtig worden wel Huck ik heb nooit met iemand over die kroeg houden gesproken je weet dat het op de zaterdag van de piknik in zijn herberg nog geen orde was herinner je niet dat jij er die nacht zou waken oh jawel het was dezelfde nacht waarin ik engine Joe naar de wedewen volgde ben jij hem gevolgd ja maar je moet je mond houden ik weet zeker dat er nog vrienden van engine Joe hier in de omtrek zijn en ik heb geen zin om door deze dagen zien en gemeen behandeld te worden in die de krediet geweest was zou hij nu goed en wel in teksten zitten toen vertelde Huck zijn gehele avontuur aan Tom die alleen nog maar dat gedeelte gehoord had waarin de postbachter was betrokken ja zijn Huck op de hoofdzak terugkomende hij die de brandewijn in nummer 2 gekaapt heeft heeft ook het geld weggedomen in alle gevallen is het voor ons verkeken Huck dat geld is nog altijd op nummer 2 gebleven wat zeg je Huck zakt zijn makken scherp aan heb je het spoor van de schat teruggevonden Tom Huck hij is in de grot Huck's ogen is schitterend zeg het nog eens Tom het geld is in de grot Tom zeg meen je het of meen je het niet ik meen het Huck en ik zeg het in alle ernst wil je hem met mij heen gaan en mij helpen eruit te halen waarom waarachtig wil ik dat ik wil het als we onze weg kunnen vinden zonder gevaar van te verdwaarden dat zal heel gemakkelijk gaan Huck waarom denk je dat het geld in Huck wacht omdat we er zijn als we het er niet vinden krijg je mijn Tom en alles wat ik in de wereld bezit waarachtig dat krijg je best dat best afgesproken wanneer zullen we gaan nu dadelijk als je het goed vindt ben je sterk genoeg is het diep in de grot ik ben pas een dag of 3,4 op de benen en ik kan geloof ik niet veel verder dan een half uur lopen Tom als mijn weg volgen die iedereen gaat is het omstreeks 3 uur gaan maar ik weet een veel korteren die niemand kent Huck ik zal je er heen brengen in een bootje ik zal het bootje hier heen roeien en ik zal alleen weer terug gaan je hoeft er je hand niet om te verleggen laat ons dat aanstotsbaar vertrekken Tom best we hebben wat brood en vlees nodig bedekens onze pijpen en een paar zakjes en een stuk of 3 vliegertouwer en enige van die nieuwe wedstrijdingen die ze Lucifers noemen ik zeg je dat ik wat gegeven had als ik die gehad had toen ik laatst in de grot was even na 12 na met de knapen een klein bootje in beslag van een schipper die van huis was en begraven zich onmiddellijk op weg toen ze op enige afstand van de holle grot waren zei Tom die stijlen overkwam langs de holle grot en er overal gelijk uitziet geen huizen, geen houtwerven niets dan kreupelhout maar zie je die witte plek daar gins waar een aardstorting is geweest nu, dat is een van mijn tekenen daar zullen we aan wal gaan ze gingen aan wal op deze plaatshuk zou je het hool waar ik uit gekropen ben met een hengeroede kunnen aanraken zie je eens of je het vinden kunt huk, kijk naar alle kanten en vond niets Tom stapte, met hoge borst naar een dicht bosje van Schumachout en zei, hier is het Tom het is het aller aardigste holletje uit de gansenstreek je moet het niet verklappen ik heb al lang zin gehad om rover te worden maar ik wist dat ik eerst zo ding moest hebben als dit maar dat te vinden, daar zal het hem in nu hebben we het en we zullen het alleen aan Joe Harper en Ben Rogers vertellen we moeten natuurlijk tot de bende behoren al zouden we er niets aan hebben de bende van Tom Soyer klinkt prachtig, doet het niet huk? ja Tom, het klinkt best en wie zullen we bestelen? wel iedereen, verdwaalde lui dat is zo de gewoonte en ze doodmaken? nee, niet altijd, ze in de grond opsluiten totdat ze een losprijs betaald hebben wat is een losprijs? geld je laat ze alles wat ze van hun vrienden kunnen krijgen bij eegaren en als ze dat nadat je ze een jaar gehouden hebt niet kunt geven, maak je ze dood dat is zo de gewone manier alleen de vrouwen worden niet vermoord die slaat je op, maar je vermoord ze niet ze zijn altijd mooi en rijk en vreselijk bang je berooft ze van haar haloosjes en dingen maar je neemt je daarbij zijn altijd je hoed van je hoofd en spreekt beleefd tegen haar en je zet er luid aan rovers dat staat in alle boeken de vrouwen gaan van je houden en als ze een dag of 14 in de grond geweest zijn houden ze op met schijnen en dan kun je ze niet meer kwijtraken als je ze wegjocht zouden ze dadelijk omkeren en terugkeren dan kun je in alle rovers geschiedenis lezen jongens dat is me een levingtje Tom ik geloof dat het prettiger is dan zeer over zijn ja en het is in sommige opzichten beter ook omdat het dicht is bij huis en bij de paarden spelen en alles dan waren de jongens gereed en ze stapten, Tom in de voorgoede de grondpinnen ze kopen het gat door maakte hun aan een gebonden vliegertouwer aan een rotsblok vast en ging er verder weldra waren ze bij de bron en het gezicht van die plaats jocht Tom een rilling door de leden hij toon de huk het overblijfsel van een kaarspit op een stukje klei tegen de muur en beschreef hem hoe hij en Becky de vlam hadden zien worstelen en sterven de knapen begonnen nu te vluisteren want de stilte en de duisternis der plaats maakte hen een weinig benauk ze ging er voort en traalde de gangen in die Tom aanwees totdat zij de valput bereikten hun waskaas ze brachten hen tot de ontdekking dat het geen echte afgold was maar ze nerd zijn stijlen helding van klei omstreeks 20 of 30 voet naar omlaag Tom vluisterde nu zal ik je wat laten kijken hij hield zijn kaars omhoog en zei kijk zo ver op de hoek als je kunt zie je dat daar op kind zijn grote rots die met kaarsvet is besmeerd Tom het is een kruis en waar is u nummer 2 onder het kruis vlak bij die rots zag ik in zijn joes een kaarsnuiter huk kreken de ogenblik naar het geheimzinnig getekend en zij met een bevende stem Tom laat ons van hier weg gaan wat en dan de schat laten staan ja de geest van in zijn joint wouwt hier bepaald rond nee dat doet hij niet huk dat doet hij niet dat doet hij alleen op de plaats waar hij stierf bij de ingang der grot 3 uren van hier nee Tom dat is zo niet de geesten dwalen waar hun geld is ik ken hun gewoon en jij weet het ook Tom begon bang te worden dat huk gelijk had en er reest twijfel op in zijn hart toch plopsling schoot hem iets te binnen zie je een schuk hoe het waarspijn ons aanstellen de geest van in zijn joe kan niet komen waar een kruis staat dat was het afdoende bewering van het huk daar dacht ik niet aan Tom maar het is waar dat kruis is een geluk voor ons ik geloof dat we nu wel kunnen afdalen om naar de kist te zoeken en dat was het eerst en maakte al dalende grote indruk zoals van voedstappen in de klei huk volgde vier gangen leiden uit de kleinespelong naar de plaats waar de grote rot stond de knapen namen 3 deze gangen op toch zonder gevolg in de vierde die het dichtst bij de voeten der rotz was vonden ze een kleine inham waarin een stroobet lag en een paar dekens verder een paar oude bretels en op de vogelpoten de knap bezochten en doorzochten de plaats van alle kanten toch te vergeefd eindelijk zei Tom hij zei onder het kruis en dit is er bijna onder het kan niet onder de rotzelven zijn want daar is de grond te hard ze onderzochten alles nog eens en zetten zich toen ontsmoedig neer huk had niets te vertellen eindelijk zei Tom kijk eens huk aan deze zeiden de rotzijn voetstappen en kaarsvetten op de klei toch niet aan de andere kant ik weet dat het geld toch onder de rotz is ik ga de klei eens opgraven dat is zo gek nog niet bedacht Tom zijn huk blij moedig tromsmes van echtstaal werd voor de dag gehaald en hij had geen vierduim gegraven of hij krammelde ophoud hey huk hoel je dat de grond ook te graven en te krammelen enige planken werden spoedig gevonden en verwijderd ze dienden om een door de natuur gevormde kelder te verbergen die zich onder de rotz bevond Tom kroop in de kelder en hield zijn kaars zover vooruit als hij mogelijk was toch kon, zo zei hij niet tot het einde daar kloof zien daarom stelde hij voor haar geheel te doorzoeken hij bukte zich en stapte onder de rotz door in de kelder en de weg leidde langzaam naar beneden hij volgde het kronkelend pad eerst de rechter en toen ter linkerzijde en huk vlak achter hem opeens stond Tom voor een kleide halve ronde open plek en riep hij uit, hemeltje huk zie je eens hier het was de kist veiliger wel in een klein aardig hondertje bij een lege kruintoos een paar geweren in ledere overtrekken twee of drie paar oude schoenen de ledere gordeel en enige andere jacht gereedschap doorweekt van het druppelen het water eindelijk gevonden, zei huk terwijl hij met zijn handen in de vuile muntstukken gammelde, ja we zijn rijk Tom huk, ik heb altijd gedacht dat wij het geld krijgen zouden het is haast altijd herelijk om het te kunnen geloven maar we hebben het dat is zeker toch, we zullen hier niet blijven toomen maar uitdragen, laat mij eens zien zijn woog omsleeks vijftig pond Tom kon hem optillen wanneer haar schuin hield maar haar niet dragen dat dacht ik wel, zei hij in het spookhuis zag ik uit hun manier van dragen dat ze zwaar was ik geloof dat het maar goed is dat ik haar gedacht heb de zakken mee te nemen het geld was spoedig in de zakken en de jongens namen ze op en droeken ze naar de rots met het kruis laten ons nu de geweren en de andere dingen halen zei huk die zullen we hier laten dat zijn juist de zaken die we nodig hebben als we op roftochten uitgaan we zullen ze hier laten en onze slimpartijen hier ook houden wat zijn slimpartijen dat weet ik niet, maar rovers houden altijd slimpartijen en wij moeten zoaks natuurlijk ook doen kom mee huk, we zijn hier lang genoeg geweest ik heb hongerok, we zullen eten en roken als we in de boot zijn korter op kwamen ze uit het sumangbosje te vol schijn op de grond, vonden de kust veilig en zaten spoedig in het pootje te eten en te roken toen de zon ter kimmig daalde stoten zij van wal en begrafen zich op weg Tom gleed in het schermen donker vrolijk met huk keufelende langs de oevervoerd en zette voet aan wal toen het geheel duister geworden was nu huk, zei Tom we zullen het geld op de vliering der houtloods van de wedewen brengen en mooi getrug komen om de boel te tellen en te verdelen en plaatsen in het bos opzoeken waar wij het geld veilig kunnen bewaren ga jij hier stil liggen en blijf het op de kist passen dan zal ik het kruiwaagetje van Betty Taylor zien op de schommelen ik ben binnen een minuut weer bij je hij verdween en kwam spoedig terug met het waagetje wanneer hij de beide zakken neerlegden en nadat hij ze met enige oude prullen bedekt had gingen de knapen met hun lading op weg toen ze bij het huis van de boswachter kwamen hielden zij stil om te rusten juist toen ze weer verder wilde gaan stapte de boswachter uit de deur en zei Hela, wie is dat? Huck Finn en Tom Soyer dat treft bijzonder gaat gaan met me mee jongens iedereen zit op je niet te wachten hier, spoedig maar naar boven ik zal het waagetje wel dragen het is barachtig gevraagd wat zit er in? stenen of oud ijzer? oud ijzer, zei Tom dat dacht ik al dat geven zich meer moeite om een paar brokken oud ijzer op te snorren om die aan de smid voor de smelt over te verkopen dat ze zouden over hebben voor geregeld werk dat hun twee man zoveel opdracht maar dat is nu eenmaal de menselijke natuur gauw maar, gauw maar die jongens vroegen wij die spoed voediende dat doet hij niet toe je zult het zien als we bij de wederweed duggles zijn Huck zei, want hij was befeest vals beschuldigd te worden met zeker haar angst meneer Jones, we hebben niets gedaan de boswachter lachte wel, ik kan niets zeggen me jongen ik weet nergens van gezet in beschoedde vrienden met de wederweed ja, ze is zo goed voor mij geweest nu, dan is het in orde waarom zou je dan bang zijn deze vraag was in Huck's trage geest nog niet beantwoord toen hij zich met Tom in het salon van mevrouw Duggles gedoeld zag de boswachter liet het waaretje bij de deur staan en volgde het gehele huis was prachtig verlicht en alle personen van gewicht waren daar bij een, de zetzers waren tegenwoordig de Harpers, de Rogers Tante Polly, Sid Marie, de Predikant de Doctor en de menig de anderen alle in hun beste kledering de wederwee ontvinkde knapen zo hartelijk als met twee jongens die er uitzagen als zij ontvangen kan ze waren van het hoofd tot de voeten met modder en kaasfet besmeerd Tante Polly werd vuurood van schaamte vronste haar en wenkbrouwen en schudde haar hoofd tegen Tom toch niemand leed half zoveel als de knapen zelfen de boswachter zei Tom was niet te huis en ik had het juist opgegeven toen ik hem en Huck vlak bij mijn deur tegen het lijfliep en ik bracht hem in aller eil hier en daar deed ge goed aan zei de wederwee kom met me mee jongens ze nam hen met zich naar een slaapkamer en zei gaat u nu wassen en kleden hier zijn twee pakken nieuwe kleren hemde, sokken, alles bijeen ze zijn voor Huck nee, geen dank Huck, de boswachter heeft er één voor u gekocht en ik het andere maar ze zullen beide zeker passen stop er maar in we zullen wachten kom beneden als je u gepoetst hebt toen verliet ze hen einde van hoofdstuk 34 hoofdstuk 35 van de Lotgevallen van Tom Soyer deze Librievox opname is vrij van uteursregten opname door Bart de Leeuw de Lotgevallen van Tom Soyer door Maak 2 hoofdstuk 35 zodra de wederwee weg was, zei Huck Tom, we kunnen als we een touw hebben ons naar beneden laten zakken het raam is niet hoog boven de grond waarom zouden we dat doen ach, ik ben aan zo'n troep mensen niet gewoon ik kan het niet uitstaan ik ga niet naar binnen Tom AARG, onzin, het is niets ik geef het niet om en ik zou wel voor je praten daar kwam zit binnen Tom, zei hij Tante heeft de gehele middag op je zitten wachten Marie had je zondagse knieren klaargelegd en iedereen heeft zich boos over je gemaakt zeg, is dat geen vet en klei dat er op je broek zit nu meneer zit je beboeien met je eigen zaken waarvoor dient al dat lawaai daar binnen de zee van de partijen die de wederweer zo dik was geeft deze keer is er voor de boswachter en zijn zoon omdat zij haar verleden week uit de nood geret hebben en zeg, ik zal je het zeggen als je het weten wilt wat dan wel, de oude Joan zal vanavond hier aan de mensen een geheim vertellen maar ik heb alles afgeluisterd toen hij het vandaag aan Tante kwam zeggen en ik geloof dat het nu geen geheim meer is iedereen weet het, de weten we ook al doet ze net alsof ze het niet weet verbeeldje Jones had beloofd dat huk hier zou wezen want hij kon het grote geheim niet aan de dag brengen zonder huk weet je het geheim welk geheim zit oh dat huk de dieven bij de wederweer ontdekt heeft ik geloof dat Jones zich heel wat voorstelt van de verrassing maar zij zal in het water vallen zit vereef zich tevreden in de handen zit, heb jij het verklappen dat doet er niet toe iemand heeft het gedaan, dat is genoeg zit, er is maar 1 persoon in de gehele stad gemeen genoeg om dat te doen en dat ben jij als je in huk plaats geweest werd zou je als een slang de heuvel afgekopen zijn en nooit iets van de dieven verteld hebben jij kunt niet anders dan gemeene dingen doen en je kunt niet aanzien dat er een ander geprezen wordt omdat hij goed heeft gedaan daar, je behoeft er niet voor te bedanken zoals de wederweer zegt en Tom gaf zitten klappen om zijn oren en schopte hem de deur uit en daarom gaat het nu aan Tom dat je vertelt en mooi gezongen en van lusten niet lang hierna zaten al de gasten daar wederweer aan tafel en door zijn kinderen werden, daar de gewoten van dat land en die tijd aan kleine tafeltjes in dezelfde kamer op één gehoopt op een gepast ogenblik hield de heer Jones een kleine toespraak waarin hij de wederweer zijn dankbetuigde voor de eer die zij hem en zijn zonen bewees maar er was, zei hij een andere persoon en zervoort en zervoort hij bracht het geheim van Hux aandeel aan het vraagstuk op de truffenste wijze en met de schoonste dramatische wendingen die hij in zijn macht had voor de dag toch de verrassing die deze ontdekking veroorzaakte was eerlijk sinds gehuigeld en het gejuich was niet zo groot als het onder gelukkiger omstandigheden geweest zou zijn toch deed de wederweer haar best om hun verrast gezichten te zetten en hoopte zoek een tal van complimenten en zoveel dankbaarheid op Hux hoofd en ik daar de bijna ondraagelijke last zijn aan nieuwe kleren haast voor gat door het onuitstaanbaar leiden van al zijn mikpunt voor ieders blikken en ieders loftuitigend gebruik te worden de wederweer zei dat zij Hux een te huis zou geven onder haar dak en voor zijn opvoeding zou zorgen en dat als zij geld te missen had ze hem een eerlijk beroep zou doen leren nu kwam de gelegenheid voor Tom en hij zei Hux heeft het niet nodig, Hux is rijk kies hij het alleen en hij deed de lach terug houden die deze grappige uitval onwillekeurig uitlokte mensweeg en er ontstond een onanigename stilte die door Tom verbroken werd Hux heeft geld genoeg jullie boogt het geloven of niet maar hij heeft bergen geld oh jullie moeten niet te lachen ik kan het jullie laten zien wacht maar een minuut dit zeggen de liepheide deur uit de gasten zagen ook aan de verbijsterd en nieuwsgierig aan de sprak zit wat schild Tom zet dan de poly hij wel er is met die jongen niets aan te vangen ik heb nooit Tom kwam binnen gebogen onder de last zijden zakken en dan de poly eindigde haar vol zin niet Tom wierp de massa gele geldstukken op tafel en zei daar wat heb ik gezegd het geld is van ons beide Hux de helft en ik de helft dit toedeel deed iedereen de adem inhouden alle keken niemand sprak toen volgde er een eenstemming geroep om een verklaring van het geval Tom zei dat hij die geven kon en dat deed hij het verhaal was lang maar hoogst belangrijk en de vergaderde menigde was sprakeloos van verbazing toen de knap aan het einde was gekomen zei de boswachtig ik dacht dat ik voor deze gelegenheid de gasten een kleine verrassing had bereid maar ze is hierbij vergelijken niets waard gereden het niet zinken het geld werd geteld de zon bedroeg over de 12.000 dollars het was meer dan één der aanwezigen ooit bij één had gezien of schoon verschijnen ter hier vergaderde personen meer waard waren dan geheel de gevonden schat einde van hoofdstuk 35