 14e hoofdstuk van deel 4 van het kleine dorrit van Charles Dickens, vertaald door AG van Tricht. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Opzekeren, lekkeren, fris en herfstdag, zat de gevangenen in de Marshallsee, nog zwak, maar overigens gezond te luisteren naar een stem die hem voorlas op een lekkere, frisse najaarsdag, toen de goudenvelden hun oogst afgegeven hadden en wedergeploegd waren, toen de vruchten gereipt en geplukt de groene hop om vergehaald waren, de appelen van de bomenvielen en de lijsters zich verheugden in de grote voorraadbessen aan de hulst, de bossen vertoonden reedschapingen die van de naderende winterspraken en de zee lag niet meer te sluimeren in de hitte, maar had harenduizenden schitterende ogen geopend, was vrolijk en voldeven, van het koele zand aan het strand tot de verre horizon, waar zich enkele zeilen vertoonden voortgejaagd door dezelfde wind die de bladeren van de bomen schudde. Alleen aan de Marshallsee was geen verandering te bespeuren. De stenen en trallien zagen er even onvriendelijk uit als in de zomer. Wat er ook mocht groeien en bloeien, die vormden altijd dezelfde dode erdsmassa. En toch voortnam Klenem daar luisterende naar de voort lezen de stem. Alles wat de natuur had gevrocht, vernam hij daar de heerlijke melodie, die zij zingt, voor ieder die naar haar luisteren wil. Hij had geen andere moedersgroot gekend dan die van de natuur. In zijn jeugd van geen hoopvolle toekomst hooren spreken. Nog van de grote voorraadliefde en ootmoet die verborgen ligt in de vroege kwekte zaden der verbeelding, of van de eik die beschutting geeft voor de woedende storm en de kim voor zijn sterke wortelsfond in een eenvoudige eikel. Maar de klank van de voorlezende stem wekte herinneringen in hem op, van een oud gevoel voor zulke dingen en een weergalm van elk liefdelijk en troostvol geruis dat zijn oor ooit had gestreeld. Toen de stem ophield, streek hij met de hand langs de ogen als of het licht hem te sterk was. Kleine Dorrit legde het boek weg en stond dadelijk op om het gordijn neer te laten. Maggie zat op haar gewone plaats met haar nijwerk. Toen kleine Dorrit van het venster terugkeerde, schoof zij met haar stoel wat dichter naar hem toe. Nu zal alles, wel spoedig in orde komen, beste meneer Klenham. Niet alleen dat meneer Dois brief hem aan u persoonlijk, zo hartelijk en aanmoedigend zijn. Maar meneer Ruck zegt dat zijn brieven aan hem overvloeien van hulpvaardigheid en dat iedereen nu de boosheid over is. Zo voorkomend is en met zoveel lof over u spreekt dat de zaak nu wel spoedig geregeld zal zijn. Best meisje, goede engel, lief hartelijk schepseltje, u prijst me veel te veel. En toch is het zo'n genot vormen, u zo hartelijk te horen spreken en te te zien, antwoorden kleine Dorrit naar hem opkijkende. Hoe oprecht u het meent, zodat ik onmogelijk kan zeggen, doe het niet. Hij bracht haar hand aan zijn lippen. Je bent hier herhaaldelijk geweest kleine Dorrit, zonder dat ik je gezien heb, is het niet? Ja, ik ben hier nu en dan geweest, zonder in de kamer te komen. Heel dikwels, vrij dikwels, antwoorden zij bedeest. Elke dag? Ik denk dat ik hier elke dag wel tweemaal geweest ben. Misschien zou hij het kleine lichte handje hebben losgelaten, na het nog eens gekuste hebben, had hij niet een lichte druk gevoeld, die scheen te vragen om nog wat vastgehouden te worden. Hij nam het in zijn beide handen en drukte het tegen zijn borst. Liefste, kleine Dorrit, het is niet alleen mijn gevangenschap, die nu spoedig voorbij zal zijn. Die opoffering van jou moet ook een einde nemen. Wij moeten weer scheiden en leren ieder onze eigen weg te gaan. Je hebt immers niet vergeten wat wij tegen elkaar gezegd hebben toen je terugkwam. O nee, dat heb ik niet vergeten, maar er is iets gebeurd. U voelt u immers heel sterk vandaag, heel sterk. De hand die hij vasthield kroop een weinig hoger op naar zijn gelaat. U voelt u sterk genoeg om te horen welk groot geluk mij te beurt is gevallen. Ik wil er graag naar luisteren. Geen geluk kan te groot of te goed zijn voor kleine Dorrit. Ik heb zo vreselijk erna verlangt, het u te vertellen. Bent u er nog zeker van dat u mijn geld niet zou willen aannemen? Heel zeker. Ook niet te helft. Bent u daar heel zeker van? Heel zeker. Liefste kleine Dorrit. Terwijl hij haar aankeek, was er iets in haar aandoende liefgezichtje dat hij niet doorgronden. Iets als of zij op het punt was om in tranen uit te barsten, terwijl zij toch blij en trots was. Laat ik u eerst eens iets van Fanny vertellen, dat u zeker voor haar spijt en zal. Die arme Fanny heeft al haar geld verloren. Niets heeft zij meer dan het inkomen van haar man. Alles wat papa haar gaf toen zij trouwde is weg. Het was in dezelfde handen als uw geld en het is allemaal weg. Arthur was meer geergerd dan verbaasd toen hij dit hoorde. Ik had gehoopt dat het niet zo erg zou zijn, zei hij, maar wel gevreesd dat je vader zware verliezen zou geleden hebben, wetende op welk een vertrouwelijke voet je vader stond met Dien-Bancoutier. Ja, alles is weg. Het spijt mij zo voor Fanny. Oh, het spijt mij zo heel, heel, heel erg voor Fanny. En voor mijn beste broer ook. Was dienst geld in dezelfde handen? Ja, en het is allemaal weg. En hoe groot schat u mijn voortuin wel? Toen Arthur haar vraagend aankeek met een nieuw vermoedem in zijn ziel, trok zij haar handje terug en legde haar hoofd op dezelfde plek waar de hand gelegen had. Ik bezit niets meer. Ik ben even arm als toen ik hier leefde. Toen papa in Engeland was, vertrouwde hij al zijn geld toe aan dezelfde handen. En het is allemaal weg. Oh, mijn liefste, mijn beste, ben je er nu nog zo zeker van dat je mijn voortuin niet met mij delen wilt. Vast omstrengelt door zijn armen, dicht tegen zijn hart. Met de mannetranen op haar wangen, sloeg zij beide armen om zijn hals. Nimmer meer scheiden, mijn beste liefste Arthur. Nimmer meer tot de dood onscheid. Nooit ben ik rijk geweest. Nooit trots. Nooit gelukkig voor dit ogenblik. Rijk omdat jij van mij bent. Trots omdat je mij alleen wilt hebben ter wille van mijzelf. Gelukkig omdat ik hier in de gevangenis bij je mag zijn, zoals ik gelukkig zou zijn in die dat gods wil was hier met je terug te komen en je te troosten en te dienen met al mijn oprechte liefde. Ik ben van jou. Overal. Altijd. Ik heb je ziels lief. Lever zou ik hier mijn leven sleiten met jou en dagelijks uitgaan om ons brood te verdienen dan de rijkste dame op de wereld te zijn. Oh, als mijn arme vader een zwist, hoe gelukkig ik ben in deze kamer waar hij zoveel jaren geleden heeft. Maggie had in het eerst natuurlijk haar ogen uitgekeken en daarna even natuurlijk stromen tranen gestort. Maar nu was hij zo ontzettend blij, zo verrukt dat zij na haar moedertje om helst en bijna platgedrukt te hebben, naar beneden liep, alsof zij opklompen, de horle piep danste, om iemand te vinden die zij deelgenoot kon maken van haar blijdschap. En aan wie zou zij haar huigelijke tijding beter kwijt hebben kunnen raken dan aan Flora en meneer Finchings tante, die juist de poort binnenkwamen om meneer Klenham een bezoek te brengen. En wie anders zaten er op kleine door te wachten, toen zij twee of drie uur later weg wildend gaan. Flora's ogen waren een heel klein beetje rood en haar stemming was niet bijzonder vrolijk. En meneer Finchings tante scheen wel een ijzeren paal ingeslikt te hebben. Zo stijf hield zij zich. Haar hoed stond dreigend voor op haar hoofd en haar ritikule was zo hard, alsof zij een gorgonen hoofd in meedrog. Zo had zij naar al die tijd gezeten op de stoep van de woning van de Goeverneur. Bloot gesteld aan de spot en plaaglust van de straatjeugd, die zij met de punt van haar paraplu op een afstand moest houden. Flora begon met een zeer verwacht en ingewikkeld verhaal over Klenhem en Dois en een pastijbakker, waaruit kleine Dorret echt de begreep dat zij Arthur warme pastijtjes had willen brengen. Het geen inderdaad zo was. Daarna begon zij mede te delen, zeer goed te begrijpen, dat er tedere betrekkingen aangeknopt waren. En was in haar onbegrijpelijke brabbeltaal, zo hartelijk en edelmoedig en uit de zulke oprechtgemeende wensen, dat kleine Dorret haar hand nam en haar bedankte voor haar goedheid. Noem het geen goedheid, antwoorden zij, kleine Dorret een eerlijk gemeende kusgevende. Want u bent altijd het liefste en beste meisje geweest dat ik gekend heb, als ik de vrijheid nemen mag, zelfs op het punt van geld een uitkomst, want altijd zo nauwgezet geweten gehapt. Of schoon, ik er moet bijvoegen, veel aangenamer dan het mijne, hoewel ik niet hoop er meer op te hebben dan andere mensen, maar ik d'waal af. Ik wilde alleen de hoop uitspreken, eer de slotzijnen begint, dat Arthur, ik bedoel, meneer Klem, ter wille van vroegere dagen, en de oude oprechtheid zal weten dat ik hem in zijn ongeluk niet vergeten heb, maar gedurig hier tegenover in de pastijbakkerswinkel heb gezeten en heb laten horen of ik ook iets voor hem doen kon en om hem gezelschap te houden zonder dat hij het wist. Kleine Dorret kreeg nu werkelijk tranen in de ogen en die stonden haar bijzonder goed. En dan ging Flora voort, smeek ik u dringend als het liefste meisje dat ik ooit gezien heb als u die vrij postigheid wilt vergeven aan iemand die zich in heel andere kringen beweegt om Arthur te doen weten dat het toch misschien allemaal maar dwaarsheid tussen ons geweest is. Behalve heel lang geleden, heel plezierig en treurig ook en dat meneer Flinching zeker een grote verandering bracht. En de betovering, eenmaal verbroken, kon men niets verwachten of de band had weer aangeknopt moeten worden waar tegen allerlei omstandigheden zich verzetten waarvan niet de minst machtige was dat het niet zo mocht zijn. Hoewel ik niet bereid ben te zeggen dat als het Arthur aangenaam geweest was en er zelf over begonnen was ik niet heel blij zou zijn geweest zijn de van een levende gestel en maar altijd thuis zitten suffen want papa is ongetwijfeld de onuitstaanbaarste van zijn seksen en niet verbeterd nadat hij door de hand van een brutale oproermaker veranderd is in iemand waarvan ik nooit de gelijke heb gezien. Chalousie ligt niet in mijn karakter en qua twilligheid ook niet al heb ik veel fouten. Zonder in staat geweest te zijn met vrouw Flinching door deze dolhof van woorden te volgen begreep kleine dorth toch de bedoeling en was goed harte genoeg haar te beloven dat zij aan haar verzoek zou voldoen. Meneer Flinching stampte die zich intussen aan een pastijdje had de goed gedaan en tegelijkertijd over een vraag oefening had zitten pijnzen nam de gelegenheid dat beide zwegen waren om de volgende cibelijnse toespraak tot de wedewen van haar overleden neef te richten. Breng hem hier dan zal ik hem uit het venster smijten. Flora trachtte te vergeefs het brave mens tot bedaarend te brengen door haar te beloven dat zij onmiddellijk naar huis zouden gaan om te eten. Meneer Flinching stampte, hield vol en er haalde. Breng hem hier dan zal ik hem het venster uitgooien zij keek kleine dorth daarbij uitdagend aan sloeg de armen overal elkaar en ging in een hoek van het kamertje bij de pastijbakker zitten vastbesloten niet op te staan voor het vondnis aan hem vol trokken zou zijn. Nu de zaken zo stonden deelde Flora in vertrouwen aan het kleine dorth mede dat meneer Flinching stampte de laatste weken bijzonder opgewondend geweest was zodat het misschien noodzakelijk zou blijken daar nog enige uren te blijven tot de onverbiddelijke oude dame tot kanten gebracht zou zijn en dat zij haar best alleen kon behandelen. Zij scheiden daarop in de vriendelijkse stemming. De herfst ging voorbij en in de laatste tijd kwam kleine dorth nooit in de marshalsie zonder Arthur te zien nee nee op zekere morgen terwijl Arthur naar de lichte voetstap zat de luisteren waarvan het geluid elke morgen zijn hart sneller deed kloppen hoorde hij haar aankomen maar niet alleen beste Arthur vroeg ze met blij de stem buiten de deur mag ik de persoon die ik bij mij heb mee binnenbrengen het geluid van de voetstappen had hem in de mening gebracht dat zij twee personen bij zich had maar toen hij ja had geroepen kwam zij met meneer migels binnen verbrand door de zon en vrolijk zag migels eruit en met uitgebreide armen liep hij op klenem toe en om helsde hem zo hartelijk als of hij klenems eigen vader was nu is alles in orde ritmiigels nu is alles in orde zeg Arthur beste kerel bekend maar dadelijk dat je mij verwachten dat deed ik ook antwoorden Arthur maar Amy vertelde me kleine dorot geen andere naam zij was de genen die hem dat in verluisterde maar mijn kleine dorot vertelde mij dat ik zonder opheldering te vragen u maar niet verwachten moest voordat ik u zag en nu zie je mij mijn jongen zijn migels hem krachter de hand schuddende en nu zul je van alles opheldering krijgen van alles de zaak is dat ik al in londen geweest ben en ik zou mij schamen als ik toen niet regelrecht van de bood naar hier was gereden maar het scheen dat je toen niet gekleed waard om gezelschap te ontvangen zodat ik onmiddellijk vertrekkend kon om dois op te zoeken armen dois zij Arthur met een zucht geef hem geen benaming die hij niet verdient zijn migels hij is niet arm hij zit warm genoeg in dois is een merkwaardige kerel en het gaat hem dagins goed ik verzeker je dat die man daar zaken maakt net een kolfje naar zijn hand waar zij iets niet gedaan willen hebben en een man vinden die het doen wil komt die man niet terecht maar waar zij wel iets willen doen en een man vinden die het doen wil komt die man wel terecht je behoeft het circumlocutie kantoor nu niet meer lastig te vallen daniel heeft zich zonder dat gered wat neemt u mij een zware last van mijn ziel rip Arthur uit hoe gelukkig maakt u me gelukkig hernan migels spreek niet van geluk voor je daniel gezien hebt ik verzeker je dat hij dagins werken uitvoert waarvan je de haren zou te bergen reizen hij is nu geen staatsmisdadiger meer dat beloof ik je hij heeft linkjes en stern en kruisjes gekregen en ik weet niet wat al meer als een geboren edelman maar wij moeten hier daarover niet meer praten waarom niet welgoede hemel zijn migels ernstig het hoofd schuddende als hij hier komt moet hij al die dingen achter slot en grendel bewaren hier zijn ze niet in tel britannia kan de zon niet in het water zien schijnen zou zelf zijn kinderen zulke onderscheidingen niet geven en ook niet graag zien dat andere landen ze aan hen gaven nee nee man eindert de migels hoofd schuddende hier zijn ze niet in tel al had u mij het dubbele van het geen ik verloren heb teruggebracht ten zij dan ter wille van dois zout u mij niet meer vreugde hebben verschapt dan met deze goede berichten zij klennen natuurlijk natuurlijk dat weet ik best de kerel en daarom vertelde ik je dit het eerst en nu zal ik je eens vertellen hoe ik dois gevonden heb wel nu ik zag hem staan tussen zo'n troep vuile bruine kerel's met vrouwennacht met zijn op die veel te groot voor hen waren arabieren en zulk volk je kent ze is het niet hij kwam regelrecht op mij toe en ik liep regelrecht op hem af en toen botsten wij tegen elkaar en kwamen samen terug eerst dois in engeland reep artuur uit zie daar nu zijn migels ik ben toch de ongeschikste man op de wereld om zo iets naar behoren te behandelen ik weet niet wat ik wel gedaan zou hebben als ik bij de diplomatie was gegaan misschien was ik wel altijd recht doorzeeg gegaan in het kort artuur wij zijn 14 dagen geleden teruggekomen en als je nu gaat vragen waardoor op dit ogenblik is wel dan antwoord ik eenvoudig hier is hij zie zo nu kan ik eindelijk weer vrij aan hem halen dois die al die tijd achter de deur had gestaan kwam nu te voorschijn naam artuus beide handen in de zijne en vertelde hem zelf het overige ik heb maar drie punten met je te bespreken best de kleine begon dois en die zullen spoelig afgehandeld zijn ten eerste geen woord meer over het geen en gebeurd is je hebt je in je berekening het vergist ik ken dat dan gaat de machine weigeren en loopt de boel spake deze ondervinding zal je ten goede komen je zult je niet voor de tweede maal vergissen elke vergissing is leerzaam voor een mens die leren wil en jij bent een te verstandig man om dat niet te willen dit is het eerste punt ten tweede het heeft mij ontzettend gespeeten dat je die vergissing zo zwaar hebt opgenomen en er je zo'n ernstig verwijt van gemaakt heb ik was al op weg om nacht en dag door reisende de zaak met de hulp van ons beide vriend terecht te brengen toen ik hem zoals hij je reeds verteld heeft eens klaps voor me zag staan ten derde wij waren het onmiddelijk er overheens dat het na alles wat je hebt doorstaan na die gruwzame verstoring van je gemoets rust na je ziekte een aangename verrassing voor je zou zijn indien wij al ons doen en laten geheim hielden tot alles geheel geregeld was tot wij je konden meedelen dat de zaak aan niets zo'n behoefte heeft dan aan jou terugkeer dat er nieuwe en voordelige voor uitzichten geopend zijn voor jou en voor mij als je compagnon dit voor zover het derde punt betreft maar je weet klennem dat wij bij het stellen van een machine altijd rekenen op vrijving en daarom heb ik nog een kleine ruimte over gelaten om te besluiten best de klennem ik stel nog altijd volkomen vertrouwen in je het staat in je macht je even nuttig te maken voor mij als het in de mijne staat of gestaan heeft jou een dienst te bewijzen je oude plaats wacht je je bent daar zeer nodig en hier is niets dat je zou kunnen terughouden geen half uur zelfs er volgde stilte en die stilte werd niet afgebroken voor artuur enige tijd voor het venster had gestaan met de rug naar hem toe en voor zijn aanstaande kleine vrouwtje naar hem toe was gegaan en enige tijd bij hem was gebleven ik zeiden daar zo even iets hernam dois eindelijk dat bij nader inzien misschien niet geheel juist was ik zei dat er hier niets meer was om je terug te houden zelfs geen half uur klennem vergis ik me als ik meen te begrijpen dat je liever hier bleef tot morgen ochtend kan ik begrijpen ik heb anders weinig verstand van zulke dingen waar je tussen deze muren uit en uit deze kamer het liefst regelrecht heen zou gaan u begrijpt het antwoorden klennem dat is ons vuurigst verlangen heel goed zij dois als deze jonge dame mij dan de eer zou willen aandoen mijn gedurende de eerst volgende 24 uur hem als haar vader te beschouwen en een ritje met mij wil maken naar sint pols dan men ik wel te weten wat wij daar moeten gaan doen kleine dorret en dois gingen enige ogenblikken later samen heen en migels bleef om nog een enkel woord te spreken met zijn vriend mij denkt artuur dat je moeder en mij morgen niet nodig zult hebben en wij dus wel weg kunnen blijven ik ben bang dat moeder wat teveel aan pet zou denken en zij is zo'n teerhartige vrouw ik zal haar dus maar gezelschap blijven houden met deze woorden nam hij afscheid en de dag liep ten einde en de nacht ging voorbij en de morgen brak aan en kleine dorret even eenvoudige kleed als altijd met niemand bij zich dan meggie kwam tegelijk met het zonlicht in de gevangenis in de gevangeniskamer had het geluk zijn intrede gedaan waar in de wereld was er een kamer waar zoveel stille vreugde hersten als in deze mijn lieveling zij artuur waarom steek meggie de kachel aan wij gaan toch dadelijk heen ik vroeg het haar een dwaze grill van me maar ik zou zo graag willen dat je iets voor mij verbrande wat niets dan dit papier als je het net zo als het is met je eigen hand zou het willen verbranden dan is er aan mijn grill voldaan bij gelovig liefste kleine dorret is het een tovermiddel het is alles wat jij het liefste wilt mijn lieveling antwoorden zij lachend met glinsterende ogen en op de tenenstaande om hem een kust te geven als je mijn zin maar wil doen zodra het vuur brandt zo beleven zij wachten bij de kachel klennen met zijn arm om haar middel terwijl de vlam zoals ze zo dikwijls gedaan had in kleine dorrets ogen werd weer kaatst brandt het nu hard genoeg voor artuur ja nu brandt het hard genoeg moet er ook gesproken worden bij het tovermiddel vroeg artuur terwijl hij het papier boven de vlam hield als je er niet tegen hebt mag je zeggen ik heb je lief antwoorden kleine dorret hij zij het en het papier verbrande tot as heel rustig liepen zij de plaats over want er was niemand maar achter de vensters waren veel ogen die hen heimelijk nakeken in de portiersloor je was echter een heel bekend gezicht toen zij het beiden enige hartelijke vriendelijke woorden hadden toegesproken stak kleine dorret voor het laatst haar handje naar hem uit en zij vaarwel beste jong ik hoop dat je nog eens heel gelukkig zult worden beste jongen en toen gingen zij de stoep op van de singe george kerk vlak in de buurt en vervolgens naar het altaar waar daniel dois hen wachten als hun vaderlijke vriend en daar was ook kleine dorrets oude vriend de koster die haar eens het dodendere gister tot hoofdkussen gegeven had opgetogen van blijdschap dat zij nu toch bij hem kwam om zich te laten trouwen en de zon scheen door het geschilderde beeld van de verlosser op hem neer en zij gingen in dezelfde kamer waar kleine dorret geslapen had nadat zij op die partij geweest was en tekenden daar in het trouwengister en pengs benoemd tot eerste klerk bij dois en klennem om later mee de venno te worden van onrustoker in een kalme vriend over gegaan stond bij de deur om erna te kijken heel galant met flora aan de ene en meggy aan de andere arm terwijl john shivery en zijn vader en al de zee piers voor een oogemlikte gevangenis hadden verlaten om het kind van de marshalsie te zien trouwen kleine dorrets oude vriend de koster hield de inkt koker vast toen zij haar handtekening in het boek zetten en de geestelijke die bezig was zijn koor hem uit te trekken hield even daarmee op en al de getuigen keken met grote belangstelling toe want ziet u zij de oude koster deze jonge dame is een van onze merkwaardigheden en is nu gekomen tot het derde deel van ons register haar geboorte staat in het eerste op het tweede heeft zij hier eens met haar aardig kopje liggen slapen en nu schrijft zij als bruikje haar naam in het derde allen maakten plaats toen het tekenen was afgelopen en kleine dorret verliet alleen met haar echtgenoot de kerk op de trap in de portiek bleven zij een oogemlik staan keken de straat af die schitterde in de gouden stralen van de herfzond en gingen toen de trap af de trap af om hun bescheiden leven te beginnen een gelukkig leven een nuttig leven het leven in waarin kleine dorret een moeder zou zijn voor fennies verwaarloosde kinderen zowel als voor haar eigenen zodat haar zuster zich vrij zou kunnen bewegen in de grote wereld het leven waarin zij nog enige jaren de verpleegster en de vriendin zou zijn van tip die zich nooit verweekt dat hij haar zulke buitensporige eisen stelde want zij deed dit immers uit dankbaarheid voor al de schatten die hij haar zou gegeven hebben als hij ze ooit bezeten had totdat zij eindelijk met liefde volle hand zijn oogensloot voor de marshalsie en al de heiloze gevolgen die deze instelling op haar geweten had kalm begraven zij zich in de woelige straten onafschijderlijk van alkander en gezegend en terwijl zij in de zonneschijn en in de schaduw voort wandelden bleven luidruchtigheid en begierigheid, aanmatiging, hoogmoed en eidelheid, voortwoekerum zo als ze zullen blijven doen tot de laatste dag. Einde van hoofdstuk 14 van deel 4. Einde van kleine dorot door Charles Dickens vertaald door AG van Trigt.