 Salam, dəyirli dinləcilər. Səsləndirəcəyimiz Rusya sindromu və yalama dövuşaqlı bu yazı bir nici ilə bəl qalama alıb. Cünmüzdə səsəşən bu yazının müəlləfi vahid qazidir. Dinləyin və dinlədin. Yalama sənədli pavestini, ahır ki, məndu oxudum. İstiklal savaşımızdan danışır, şərəfli tarixi olaydan bəhs edir. Arif Aliyev 96 il bizdən gizlədilən bir həqiqəti gün ışığına çıxalır. Gələ bir həqiqət tapıq ki, xəbər tutan hər və tənsivərin ətürpəşir, fərəhtən ürəyəc oşur, çözü yaşarır. Həm də qəlbəsizləyir. Arif bəyin tapıntısı bilirsən nəyə bənziyir? Təsəvvürələ uzun illər səni inandırıqlar ki, anadan gelmə səxalmaz xəstəliyin var. Sən də ömrün boyu qurgursuzluqlarının səbəbini bunda görmüsən. Cüncəlir sapma səxalam olduğunu öğrenirsən. Sən dəmə, biz Rusun xırmızı ordusunu cüldsəklə, dut süreklə qarşılamamışıq. Bizim bu orduyla vuruşanlarımız olun. 350 əs yerimiz yalama sərhəd məntəqəsində 70 millik ordunun qabağına çıxıb, diri gözlüyü ölmə gədim. İnsanı vətən yolunda vuruşmaqa sövq edən şərəf idi. Şərəf duyulusu olmasa adam dövşə bilməz, demək yalan yazılmışlar. Bizim şərəfimiz, layaqətimiz, vətən sevcimiz, vətəni qorumaq üçün ölüm qoruxunu belə inən duyugumuz varmış. Yalamanı mütəliyə boyu nəcidəfə nənəmin sövbətlərinə xatırladım. Çitabın xeyli hissəsi Zumburiyyət ordusunun qara-baqdı elmərinələ savaşından bəhsidir. Nənəm danışırdı ki, tüşlər gələndi həbib babam, aqdamda dost danışla Qohu Məqrabayla dəstə düzəldi. Onların qabağına çıxıbmış. O vaxt bizim şilər orduya getməzmişlər. Yəvlaqda Türk sahabitinin orduya qoşulmaq istəməyən bir çişi yaşallıq çəkməsi xəbəri, obamcili də pərtədidmiş. Çişlər bizi qorumaqə cəlmişdi, bizdə girmişdiyi, əvə. Sonralar nənəmə danışarmış bunu. Beləcə qoşulmuş müsabat ordusuna. Əskəran tərəfdə dizindən yaralanınmış. Yarasının yeri uzun illər coynu yirmiş. Çitabı okuyu bitirmişəm. İndi oturup fikirləşirəm. Həm müstəqirliyim bərpasından 26 il kezib müstemləkə boyundurq görməyən yerin əsildi yetişib. Əs bu qədər zulmün qarşılığında bizdəki Rus sallıqın səbəbi nədir? Gücü sətəan çatmayan dövlətlər Rusiyadan uzak durumaq əzanatır. Biz hərə də ona pənah yerimizcəyim baxırıb. Kimi inandırır? Kimi aldadırıq? Psolojədə stakorum sindromu deyilən tərimin var. Sonra məruz qalıq şox yaşamış adamlar, onlara zulmədənlərə duyosal hisslər bəsliyirlər. Bu tərimin həbstən qasmış bir soyunsunun 1973-ci ildə stakorumda credit bankın 4 işcisini 6 gün girov saxlaması olayından sonra yaranıq. Azad olunanlar onları girov götürmüş şəxsi məhkəmədə müdafi edirlər. Deyilənə gürə girov qadınlar sonra həbsxanaya məktublar da göndərilmişlər. Bir qadın hətta səvqilisini atıb, türmədən çıxanıcağın onun yolunu gözləyibmiş. Gərəyibə haldı insanın ona zulmədənə pərestişi. Bizim Rusiya'ya münasibətimiz də bu sindiroma bənziyir. Bizimkiyin adı Rusiya sindiroma olsun cələk. Filas olabilmirək. Təkk, bizə nifrət edən bizi publik aşağılamadan səkim mən Rusiya'nın imperiya pərest siyasət, mətbuat, ədəbiyyat adamlarının yüksək səviyyədə qəbulundan danışmıram. Evdə balasıyla, iştə işsisi ilə, kafədə sevgilisi ilə, xidiməti yerindən müşterisi ilə Rusya danışam, bundan olmazın, fəxarət duyan, bununla özünü, xalqın, dırnalarası elit kəsimi həyəsab edən əslində isə sinobizmin ən gülüc halını yaşayan sarqasti kəsləri deyirəm. Millət, milli şuuru olan adamların məzmusudu. Millət şuuru olmayan insan yığnağı, sosial külədən başlı bir şey deyil. Sövvət vaxtı Mosqvada çap olunan Rus tilli qəzətlər, Pravda, Izvestiya və s. baltik respublikalarında saralana zam çöşlərdə qalarmış. Estonlar, latışlar, litvallar, milli şuurun inşağı baxmından başqa səvət xalqlarından bir nəsə baş yüksə edilər. 1981 inzinin yayında tiflisə qəzməyə qətmişdi. Dətis keminum vermalında satıcı gürzi qızın mənə rəngili qaranda çalan anamla Rusya danışmadan imtənə yettiğini yaxşıxadırlaram. Bir əsir yüzyildi. Ötən əsirin nəsi ilini Rusiyasız yaşadığı, saydım, üsildən artıq eləmədi. İkisi əsirin əvvəlində biri sonunda. Dinlərin giyamət gün olmasa, bu əsir də yüzyil olacaq. 17 ilini artıq yaşadığı, biricə ilimiz belə Rusiyasız ötüşmədi. Ələ bil Rusiya təç ölçadığı deyil, həm də ideolojadığı, gibləsi bəlli dindi, virusdu tutuldun, ölüncə bırakmaz. Uzak etməyin, 26 il qabak istiqlalın bərpasını səs vermiş millət vəkirlərini yada salın. Hərəsi bir cür o səsin səfasını çəkir. Hələ bu yolda həyatını qoymuş, dərbədər milli nəri, 10 milli nəri demirəm. Müstəgirliyin səfasını isə, onun əlihini al qaldırmışlar sürür. Deməyin, bunun Rusiya sindromu nə dəxli yoxdu. Bir başa dəxli var. Beləmi olur müstəgirli? Bu gün Azərbaycan tarixi növbəti Rusiya o dönəmini yaşayır. Zəmiyyətin bunu dərkədən kəsimi mətbaqda sosial şəbəkələrdə müzakirəvər açır. Rus dilnin qeyr rəsmi dominanta çevrilməsinləm nərahatlığını dilə gətirir. Bu dəm Arif Həliyif Rusiya işxalını qarşı ölümünə dövüşmüş, 350 vətəm Pərverakda kitab yazır. Aqanı qarşı üzənlərə hay verir. 10 milyonu yaxın vətəndaşı olan ölkənin uzun illər gizli qalmış şərəfli bir sabaşından bəhs edən kitab isə, 200 trija nəşr olunur. Olsun, 200 nəfər olsun. Təki, millətin qabağa duran 200 vətən sevdalığı əzımkar düşünəri olsun. Milli özünü dərkin ən uca mərhələsi Azərbaycan xalq cumriyyatını quranların sayı heç bunun yarısı qədərdə deyildi. Arif bə en kitabından yazırdım səki. Huşum qarışdı. Fikrim gətti Rusa, Rusiya ya, yaxın ızaq illərə, illərə özümüzə sindurumsuz vətən arzulayıb müəllif əssaq ol deyib yazını bilirim. Çox uzağa getməyim. Vətən, uzağa da deyil. Yaxın dadı. Yalamadan bəridə.