 VTS biedt de mogelijkheid om, op een andere manier, analytische vermogens te trainen, om een kritische blik te ontwikkelen. Een kritische blik, daarbij bedoel ik, een objectieve blik, zonder interpretatie. En het derde wat je er eigenlijk mee doet, is de verbeeldenkracht vergroten. Want je praat tijdens VTS en je hoort andere mensen praten over de betekenis van hun kunstwerk. En daardoor word je geprikkelt om op een andere manier te denken en over je eigen grenzen heen te kijken. Ik steek z'n hand op, vraagt om attentie of aandacht. Ik wil iets zeggen of swijt naar iemand. Ik zou VTS omschrijven als een heel interessant programma voor studenten om extra vaardigheden te ontwikkelen. Als student moet je vaak samenwerken in groepjes, moet je vaak presenteren, duidelijk maken wat voor onderzoek je hebt gedaan en hoe dat in z'n werk is gegaan. Maar vaak krijg je geen feedback op hoe je iets presenteert, hoe je samenwerkt, hoe zo'n groepsproces gaat en gaat het alleen maar over de inhoud. En tijdens VTS krijg je daar wel de mogelijkheid voor om die vaardigheden te leren. Ik heb het gevoel alsof hij afscheid neemt van iemand omdat hij verdrietig is. Waarom zie je dat deze persoon verdrietig zou kunnen zijn? Ik denk omdat hij zijn hoofd een beetje hangen, zijn schouders een beetje optrekken. Het is gebaseerd op onderzoek wat ze in Amerika deden naar museumbezoek en wat er na museumbezoek eigenlijk bleef hangen bij mensen. Dat bleek bijzonder weinig te zijn. Toen zijn ze met deze vragen gaan werken die langzamerzeker ontwikkeld zijn en toen bleek inderdaad, dat blijkt ook uit empirisch onderzoek, dat het analytisch vermogen en het kritisch vermogen wordt gescherpt door deze methode.