 Working student ako na sa UP, kaya alam ko kung gaano kahirap ang mag-aral ng walang sapat tapang gastos para sa mga pangahilangan. Medalas, wala kang mapanghawakan kundi ang mga pangarap mo, ayaw mo mong bitiman. Naalala ko kung natapos ko ang aking college course sa git na ng kahirapan dahil umpanahon ko. Pinapihagang panila kaming mag-submit ng aming mga papers, short stories, mga dula, at mga dula sa aming blue book sa sulap kamay, pero iba na ang panahon ngayon. Iba na ang teknolo hiya na sabay pa sa lintik na pandemya. Ngayong meron pung pandemya, maraming mga iskot iska na nangangaylangan ng gadget, laptop, computer, internet connection para makasabay sa remote learning education. Maraming mga isudante sa UP ang nga nganib na bumitaos sa kanilang mga pangarap dahil wala silang pambili ng laptops, computer, and internet connections. Huwag po saan na natin haia ang mangyari yun. Pigyan po natin sila ng pakakataong matupad na kanilang mga pangarap na maipagpatuloy ang kanilang pag-aaral o di kaya makapag tapos, makapag tapos na upang makaambag sa bansa. Tolongan po natin sila para matupad ang kanilang mga pangarap. Ang mga pangarap nila at nang kanilang mga pamilya ay pangarap din natin. Tolongan po natin sila. Yung may mabibigay, magbigay. Tolongan natin silang maabot ang kanilang mga pangarap upang sa ganon ay maasahan na ng pamilya at ng bayan kapag sila ay nakapag tapos. Sama-sama, tulong-tulong. Tayo po ay kanilang mga ka-agapay. Tayo ay magka-agapay para sa yupi. Ka-agapay ako ng yun.