 Aynur olmadıq müddətdə, Aynur'un yoxluğu bəriyədə çalışan danışmıyım. Həy qəqə quş gibi uçduk iqqan. Bu dünyada belkədə bəxti gətirmeyənin insanlardan biri. Ümumiyyətlə, o bir yaxsı söz var, yaxsılar aramızdan təskədir. Bu çox dərinlə çədərlənə bildiyi üçün görünür dərt bunu topa bilir. Aynur'un mənim üçün yeri dolmur. Aynur'un yeri məşəl görünür. Mənim üçün Aynur məbələm, Aynur sıradan biri deyildi də, elə bil, Aynur məm özümüyü idi. Aynur məm hər şeyimi bilirdi, məbələm. Kəşmələm kendi təsadüfən səs yazları telefonundan silindir. Güldürərdim onu, o qədə güldürdür telefonundan əsət deyirdim. Dürə, Allah səni güldürsün, xəylaq güldürmüşəm. Ayr Allah səni saklasın, nə qədər güldürdün? Onumun səs elə qoşuma gəlirdi ki... Aynur'un 1-5-10 dəyə qədər səs eləmək, ondan ünsiyyət deyilmək. Təbəbəm də yeşirdə adamı, o baxımdan çox möhtəşəm idi Aynur. Aynur heç vaxtı o müsbət aurasını tərkələmürdü. Hətta bəzən olurdu ki, göründün ki, redaksiyada o pislə hansısa bir hadisə baş verib, və bir gərcinlik var. O gərcinlikdə bələ Aynur gördün ki, öz müsbət aurasını qorub saxlayıb və bir kollektivdə ya ətrafındakilərdə bu vəziyyətdən, o gərcinlikdən çalışıqdır, çıxartmağa çalışır. Və deyim ki, Aynur da da bu ağalınardır. Aynur'un mənim üçün yeri dolmur. Mən size deyim ki, heç məzarının üstündə gitməymişim. Çünki mənə görə insan, bədən deyiliruxtu. Mən ondan da anışırağım. Mən üçün bir bədən olaraq Aynur yolası ama, mən onu razıdırıb ki. Adətən insan, tanıdığı adamı, ünsiyyət dolduq insanı, həmkarını xüsusunum, vaxtdından təditirəndə, vaxtsıdə itirəndə. Mən deyəsə biləm ki, adam düşünür. Tə ki, dünyasında yaşayan insanı yox. Həm da səhərin özürün hansısa bir cümlərin, hansısa bir fikirin, hansısa bir məqələn də yarımsıq qaldı. Bu baxımdan elə biləm ki, Aynur qanım gəlməni həmda, bizim de onun tanıyan insanlar, həmkarlarının da hansısa bir yasın, cümləslərin, müsahibəsin, köşəsin yarımsıq qoydur. 97-ci ildə Mən Yəni Müsabat Qəzidində məsul çatəb çimcə çalışırdım. O zaman dostumuz məşhur palitolog, qabilüf səyinli, prof. qabilüf səyinli mənə təhlif elədi ki, belə bir qəzid var vətəndaş qəzidi. O qəzid hindi həmin vəxud proaqıl mırdı, amma bir vaxt fəaliyyət göstərmişdir. O qəziddə mənə başıdaqdır kimi dəvət elədi ki, o qəzidi yaxşı bir şəkildə dərc eləyək proaq, mən də razılaşdım. Qalektiv iğanda universitetin məlimlərini və başqa jurnalist dostlarına, redaksiyalarına məslət dəşirdim, çömə istəyirdim filan. Bu zaman universitetin məlimləri profəsrları Nəsirəhəmətli, Nəsuman Yaguplu, Sabirməmətli və ticərlərindən məslətləşirdim. Bunlar mənə bir nəcə nəfər təhlif elədiyətlər, o cümlədən də Aynuru. Aynur da gəldi. Bilə, ilşi baxışda gördüm, çox şən, hərəkətli, çeviç, zəki bir qızdı. Amma tələbədir. Nəli, ilki əvvəl tərədli deyilirdim. Çünki, fikirəşirdim ki, bu tələbəd isə çox da yaxşı fəaliyyət göstərə bilməyə bilər. Vaxt da azlıqından tələbə olduğu cümlədən. Amma sonra gördüm gəlm. Və gördüm ki, yəni bunun jurnalist qada ki, təhsil bazası yaxşıdır, yaxşı xoyu. Fikirəşdim ki, bu tələbə olduğu cümlə, çox vaxtda olmayacaq redaksiyada gəlməyə, yetməyə, planlaşma və s. O yüzden bunu parlament müqbiriçəm işlətməyi qərar verirdim özümdə. O zaman parlamentin 2-5-ci günlər izlası olurdu hər həftə və bu 2-5-ci günlər parlamentəm bizə reportaj yazdı. Reportajı yazıb, çətirirdi. Biz onu o vaxt kamptirazı idi. Yəni, apirator yığırdı. İla apirator yığırdı, güncülcə redakt elirdik. Yəni, çox işçilərlə müqahisədə görürdüm ki, bunun yasının üzerində çox işləməyə, vaxtlarla bələ redakt eləməyə ehtiyac qalmır. Yəni, məntiklidi, fikiri təhrif eləmir. O yüzden diqətimiz əlbirlədi. Sonraki prosesdə də gördüm ki, işcüzardır, çevikdi, məntiklidi, işlən qormur, qaçmır, cəcəsada 11-ə qədər biz gəzir vörskolu bitənə qədər biz nə sağlısır, ələbə bir şeylərə çöməyilir. Daksiyanın həyatında çox aktiv iştirək eləirdi. İlk tanışlığımız beylə olup. Aynurla tanıştığımız oğlu Baki Dövlət Universitetinin Jurnayska Fakültəsində mən qəbul olmuşdum. Aynur gir, hansısa bilmirəm, sonradan gəldilər. Niyi gəldiğimi xahtırlamıram. Mələgər olara bir hazırlıq qurupundan olara trasfer elədlər bir niçə uşağı idi. Az deyildilər. Çersində de Aynur. Aynurla çox tezqa inib qarışdı. Birləki, xasiyətimiz oqa da uyğun idi. Belə, o da hayhoylu, ayağını qoyduq yerdə özünü hissələtdirən, gülüşü ümumiyyətlə şakqıl deyib gülən adamı idi. Həm bir şeydə tanışmaqı, güləyi oynamayı sevirdi deyəm. Məm da xaraktərim ona çox tez bilə qaynadı qarışdı. Bilbəmiz eləbəsən ki, tapdıq. Sonra biləcə hanım elə toplandıq bir ərabər hansı ki, xasiyətlərimiz, ulduzlarımız eləbəsə eyniydi və beləcə Aynurdan dostlaşdıq. Aynurun instut vaxtı bir zolahlı köyünəyi vardı, Matros köyünəyi kimi elə yaraşırdı ona, ciz sarafandan da giyinirdi. Çox ilə eləyi, çox bələ inglapçı ruhu var idi. Adamı qabağına salı bilidir, kimi aparmağı var idi. Qaman da şəkilində bizi biriləşdirməyi var idi. Aynur deyəndə yəni, atışana onunla gözəl gülüşüdü. Şəng gülüşüdü, həyat dolu gülüşüdü. Yə həm də bu ağrıdır bilirsiniz, adam o qədər həyat dolu idi ki, o qədər həyata tutunan bir adamı idi ki, onun məsələn ruhdan düştüyünü görmək yadama gəlmir ki, məsələn, o artıq əllüq olun sağlasın ki, yox bundan o yanaşı mənim üçün yoxdur, belə bir söz dediydiyi. Həm şəhər situasiyada hətta özünün özü ilə bağlı bir problem olanda da mükləq yaxşı tərəfdə bir şey tapırdı. Çox qəri bəqsı idi adamı. Medyaforum sayetində genç jurnalistlərə, jurnalistqanı öyrənmək isteyən jurnalistqa sağlasında işləmək isteyən jurnalistlərə bir himayədarlıq var idi. Həm bu, o jurnalistlərə, əlinən gələn çömi iridəm, mənim müşahidələr məcəri. Həmin genç jurnalistlərə həmımızdan daha çox aynur can yandırırdı. Aynur oların qayıqısına qalırdı, aynur oları yol göstərirdi. Üç ləfə yadama düşürmək, Medyaforumda Azər Qaraçəli mən təqdim eləyəndə ki, bəs dostumun qızı praktikaya gəlir, Medyaforumda ilk təcrübəsinə keçəcək, aynur təjyanını göstərdim. Əndə qızı gələ elək şanıma. 98-cizin hardsaq elə bu vaxtları idi söz vaxtına çəkər. O zaman bu vətəndaş qəzəti, proxmaxtdan intran elədiyik və biz, mən qayıtdım yenidən Yenim Savat qəzətinə. Yenim Savat qəzətinə qayıtdım, qayıdarsən, aynur da mənlən cəldi həmən vaxt. Bir xəylə, az qalap bir ilə yaxın də ilə mənlən işlədi. Yenim Savatın kollektivini çox peşək araydı həmən zamandı. Hər adam burada başçara bilmək, tabcətirir, rəqavətə tabcətirmək çətiniydi. Amma aynur özünə də taptı, çox rahat, sonra sevimli bir jurnalistə çevirildi. Mənim aynurla tanıştığım onun ömrünün tən yarısından başlayır. Aynurun 22 yaşından. Biz onda Yenim Savat qəzətinə kimizdə bir yer düştirdik. Və bu tanışdıq sonradan daha da doğmalaşmaya kesti. Bir bazı qardaş münasibətini kesti. Allah ilk doğma baxımından, əziz baxımından itikini mənə aynur nəsindədir. Aynur Başı dövlətin və istin jurnalist qafakultəsinin məzunudır. Və redaksiyada onun jurnalist fəaliyyətini, müvzuları nezə işləməyi nə, materiallara yanaşmağına, hansı həbəsindən, hansı şövbünün işləməyi nə baxanda, hərdin ki, aynur anadan elə jurnalist kimi doğun? Pəşəkar jurnalist deyilir. Həmişə çox yaxşın iş ortaya qoymağa çalışırdı. Buna görədə, mən buna sonsuz saygım var idi. Aynur İmanova, ad sinsilə publistik yazılarına görəm. Olur. Olur. Həm məsəh bu kəriyəm və ala münasibək, məsəh. Həm aynuru düşməndə bil, siz ağlıma bir qərin dolsun, cəyxatirə gəlmir, qangaraldıcı bir fikir gəlmir. Aynurun elə bir cümləsi yalma düşmir ki, onu deymiş olsun. Mən nəsə, biraz incimmiş olun. Hədinkə, həm məsəh bilmirəm deyə, bu rəşaklar nə deyəri razılaşalar mı, yoxsa yox. Aynur mən üçün elə qaldı bu. Aynur bir müddət burada olmadı. Gəti, Türkiyə gitmişti təsil almaqa. Hər dəpə Türkiyədən gələndə biz rəfəkələri yığırdı, bizi da anlayıq ki, ne mən gələr mən gələr mən yığışırsız? Nə yığışırsız? Həm mız gənə yığışırdıq, deməyələr ki, o mbasına yığışırdıq. Dağın ısırdıq, gülürdük. Yəni, o özünün aşıq taşan enerjisi ilə həm mızı sevindirir deyil. Allah şahiddi ki, ondan sonra bizi yenə yığışmamışıq və hər dəfə də deyilik ki, Aynur bizi yığırdıq. Sadece ozaqdan gəlirdi, stüdyonu görə, burada arxeyin yedik ki, o birlər pakidadı da. O arxeyin çılıq, keşkeç arxeyin olmaya pakidakiləri də bir gün sənləmə qədə ozaq düşə bilir bəzəl. Dərdi çədəri çox dəqi qanlırdı, dərin ne cədə bilirdi? Yəni zamanda, elə həmən anda 5-3 dəqə sonra bir sevincli bir şey deyəndə, ondan da yaxşı təsirlənif, elə bil, çox da təz sevinə bilirdi, çox bir rüza verirdi. Çox təz bir rüza verə bilirdi sevincini. Mən indi onun sonradan bilmişəm, o elə xəstələnib və bu cürfaciəli sonlux olun. Elə anında çox kiraşdım ki, hə, bu çox dərinlə çədərlənə bildiyi üçün, cürnür dərt bunu tapabilir. Bu bir fadə var, yəni bəkə şablon səstənəcək, amma həri qətə kuş kimi uçduk, yəni, məzəl, o təsiv qalıb ki, ah qəstə olduğu, yəni, həstəliin ahıra olduğu bilmir, dəma sona az qalıb, artıq malcəsi yoxdur. Bundan sonra, ay nur üçün yoxdur, yəni, o həstəliin illərlən çəkdiyi hallar var. Anıv üçün çox, çox sürəhdə oldu. Yəni, o təsiv qalıb ki, bəkə, keş gibi sevdiyim, gibi gör sevdiyim, mülləq giderdim. Son günlərin də yanında olmaq istəyərdim. Həyat görür ki, insanla bacarımın insan hər və əzərdə pozitif çıxış yolu tapır, yıxılırsa da qalxır, yıxıldır, unudur, düzlərinə siləri ol, davam elir. Həyatı vaxt insanı öldürür. Bəkə, böyük çıxacaq, hək mənası da hansısa mövzuların fəsəfəsinə gitməyə sevirdi. Sağ olsun Hikmət bəyi, ay nurun yazıların topladığı və bir kitab ərzəyə gətirdiyi. Mən ana Hürsa Hoğlu bir qə burada demək istəyirəm ki, o yazılar itib gitmədiyi. Bir kitab kimi, ay nurundan xatirə kimi belə qaldı. Ətrafında onu imzasın, təniyyənin insanlar sələri bu boşluqda. Yəni, onun özün görmək istəyir, səsinəş etmək istəyir, ünsiyyət qurmaq istəyir, təzə yazların görmək istəyir. Məsdirlər, o da olmayan da insanı üç manqda, onu iləyəndə istəyir, o itikini hər zaman istəyir. Xüsusən Həmin itikinin təz-təzə sağlarında, yolda izlə bir adamı görəndə təstiz onu oxşadır. Bir an elə biləm ki, o adamdır, gələmdir. Yəni, bu çox qərbə bir. Sen dünyasını dəyişmiş bir adamı yada sağlırsın. Ammon öldüğünü yaddan çıxartmışsın, elə bir sən ki, həmin adamdır. Anrın ölümündən kil ötür. Bu ikildə, mən yolda izdə, nəsə bir insan tünnündə çarxıb bir nesə adamı anrıda bənzətmişim. Yəni, bənzətmişim, yox. Lax, o anın başlarınızında elə bilmişəm ki, anrın özüdür. Mən, anrın barmaqlarına baxıb, klaviyatura da yazmaq öyrəmişdim. Və mən, anrın itirəlindən sonra, anrın tırnağının mayasının hansı formada olduğunu başqa qadınlarda görüb, xatırlayabilirəm artıq. Mən, bu, indi, çəkilə şəhbərdiniz məkanı, ikincə də gəlim. Hər kisi, anrınla bağlıdır. Bir də varınqa mörcü dəvət elədir. Gələdim, burada müsabə verdim, çəkil, işte. İçincidə fədə, aynın aqını xatırə danışlıq, təsir kimi, mən, bucur istəməzdim. Çox adamdan beli ünsiyyət dolmurdu. Yəni, öz dünyası vardı, çox adam da dünyaya bırakmırdı. Özünün qaydaları, özünün yanaşmaları vardı və onunla da həyatın sürürdü, yaşıyordu. Hər bir insan əvvəl sizdir. Hər bir insanın dünyada və yaxınlarının yanında özünə məxsus bir yeri var. Aynur kim adamların umumiyyətlə mümkün ol deyil dolsa. İçdə, təkirəm, məsəl, aynuru nə bağlı, aynur haqqında demək istədiyim, həmişə məlumlu olan, o işıqlı insanın, o qədər işıq olan insanın yerini kimsə doldurar mı? Şəxzən, məhəm üçün mümkün deyildir. Şüphəsiz, bizim hər birimizi əvvəz eləyə biləsi adamlardan. Amma elə xüsusiyyətlər, elə keyfiyyətlər və ki, o məsəl, həmin insan özlüyünən gedir. Onu görə, aynurun yeri həmişə görünür. Jurnalist qada şəxsən mərim öz, jurnalist faaliyyatında o boşduq həmişə hissə olur. Aynurun belə vaxtsız dünyadan köçməsi, deyi zamanda bu dünyada da, bu həyatda da, vaxtının getirməməsi 10 taniyan bütün insanları yandırır. Aynur həmişə anama dirdi ki, nəbəsən, həyata getirsən də ülkəri məmçün getirməsin. Allah mənə bərim yiyip, amma xəbərim olmadan 91. dən mənə qızı bərimmiş. Bu, elə belə deyilən söz deyil. Mənəbidə, canlanda, ruhlanda mən həmişə aynuru özümü ana hissə eləmişəm. Ana bilmişəm, bu elə belə dən olmayıb. Çünki ana evlada hansı sevdiyilən yanaşırsa, aynur mənə o sevdiyilən yanaşır. Aynura mən oğlum hələ də nənə deyir. Yəni, aynur nənəm deyir, nənəmin yanına gədərik deyir. Haa, yaqıb, səxalıram da. Gələcən bakıya, görünmə, nə qul qaləcəksən, nə haralar aparacaqsın yaqıb. Mən mamaş deyirdim əslində. Mənim indi ki, olmadığı evimdə mamaşın izləriyindən doludur. Hansısa bir aksesuarı, hansısa bir eşyası. Mənim az yaşta oğlum do sevdiyini bilir. Hər dəfə üzüm azca düşəndedir mamaşı yadıba düşünün. Çünki, aynur mənim ağrılı yerimdir. Aynurun tələlinin bir adaltına yığmaq lazım gəlsəkdir, mən yəni ki, nəhçəm tələ adını səsərdim. Bu dünyada nəhçəm köşmüşmüş aynur, o dünyada xöşbəxtdir və bu dünyada etdiyi yaxışıdıqların mükafatını o dünyada alır. Mediyamızın kisəsindən gəttir, xalqın kisəsindən gəttir. Elə təlsəfi mövzuda yazı yazırdı ki, məsələn adam bilməzdi ki, belə hisslərinən mütahiləsi də cücdüd. Aynurun potensialı həm də ona görəyələşəm və də ki, bizim cəmiyyətimizdə ocur həvəsti, ocur azad jurnalistikə, sərbəsi yaralcılığa, həqi ki, jurnalistikə meydan dağıtdır. Belə də ki, baza təməliyi, baza təhsili və özünün insan kimi xusiyyətləri cücdüd. Aynurunxanın daha çox biz təbii ki, iş ortağımında tanış olmuşuq. Nəzələ alaq ki, karləktiv daha çox gençlərdən ibarət ediyi, bir çoxlar ümumiyyətlə, jurnalistikədə ilk təcrübələrini yaşayırdılar. O zaman ki, layələrimizdə olduğu kimi ayının az saytında da üstünlük gençlərə verirdik. Aynurunxanın həm bizim üçün və ya o gençlər üçün bir qazanç kimi oldu, uduvlu seçim kimi oldu, həm yaxşı redaktor kimi onlara çox gözəl tövsyələr verirdi, yol göstərirdi. Aynurunxanın reallaşdıra bilmədiyi bir keyfiyyəti də məncə məllimlih, məlliməlih ilə bağlıq. Mənə də gəli ki, Aynurxanın çox gözəl bir jurnalistikə məllimək olabilərdik. Aynurxanın daha tələbqar idi və gençləri o şəkildə gönləndirirdi kəsodofi deyir ki, o vaxt bizdən çalışanlar indi Azərbaycanın aparıcı və qalabal mediyanın, azərbaycanın təmsil olunan strukturlarında çalışırlar. Birbisi də çalışanı var, digər strukturlarda çalışanları var. Və təbii ki, burada Aynurxanın həməyibə. Onun insanlara o qədə dürüst yanaşmaqı, hər kəs üçün yanan aynur, hamıya bacardığı qədərdə, yəndi mürəm dağlar dələr və dəlirdi. Amma bacardığı qədərdə o qədə canahtırdı. Onun umumiyyətə təbiiiyyəti problem yaratmaqı meyili insan deyildi. Daha çox işin nə qədə tələbqar olsa da fərdi münansibətlərdə bir o qədəri mulaim və işinin üstası idi, də, yəni işinin üstası olan da problemi olur. O xumax isteyi, elmə bağlıları filanı da, onu görürsünüz müəvvət-i mərhələdə Türkiyəcimi bir mühitət artıb, ona maraqlı cəlif və o cədə burada təhsilini davam elətdirilmiş. O seçdiyi xısasdan Türkiyədəki təhsilindən hər gələndə o qıdər həvəsindən danışırdı ki, baxıb, bu çox maraqlıdır, bunu belə ürəndik, bu semesterdə bunlar oldu. İndi bitirəndən sonra bu zahədə, belə bu şəkildə irəlləmeye çalışacağım filan. Yəni, ona görədir əmdə mühtəşən bir insanı idi. Məhidir adamlar dağına idi, də. Anılın o şövqi, bu həbəsi, o maraqı təş jünazikə həbəsindən maraqımdan ilə gəlmirdir. Həm də xaraktirəndən, məhsulətindən ilə gəlmirdir. Bak, Anıl də jünazisi yok. Tamam, həkim olsaydı. Məhendis olsaydı də məncə o, həmin işləri ucur maraqla, ucur həvəsindən yerini yetirəcəkdir. Həmanız üçün itki sahilə biləcək insanlardan biri idi, nə etmə olur? Yəni, talib ilə qətirdir. Hələtə bu fakt nə bağrışmamışlar, qəbul eləmirəm. Mənim üçün ilə o yenə də yasayırcımdir. Anil əsində özü bilməkçidə bola bilərdik. Təsür ki, buna həm həyat, həm də dövür zamanın çəndirmək. Anılın gedişin özü də bir dərsiydi. O dərs verib, rəhmədə getdir. Yəni, mən çox təsürkləyəməm ki, biz belə istəyətdir insanları gözəl, salaşqan bir insanı təcid edir. Yəni, çağırdıq, o səz kulaqıma gəlir bir də, o gözəl gülüşü.