 Witamy na polskim tłumaczeniu w wykładu Bot Mieszkaniowy Dramat o automatyzacji w trzech aktach, prowadzonego przez Clemens Herschul. Na żywo z 36. Chaos Communication Congress w Lipsku. Wszystkie wykłady są tłumaczone na żywo pomiędzy językami angielskim i niemieckim oraz na jeden dodatkowy język. Więcej informacji oraz instrukcję jak uzyskać dostęp do tłumaczeń znajdziecie na c3lingo.org. Będziemy wdzięczni za informację zwrotną. Prosimy o użycie hashtaga c3t. Dzisiaj tłumaczą Dorota i Iila. Cześć, jestem Kasper Le. Dzisiaj chciałbym opowiedzieć wam historię, która może wydawać się trochę bajeczna. Ponieważ wielu dzieją, że digitalizacja będzie bajką, która zmień nasze życie, ale ostatecznie rzeczy nie są takie proste jak się wydają. Dla kogoś, kto chciał poszukać mieszkania w Berlinie. Pierwsze dwa akty są metaforyczne. Były wystawami, ale teraz akt trzeci wystawiany jest na scenie, pełni zautomatyzowany. W akcie trzecim pojawi się katastrofa. Powiem wam szybko, co stało się w akcie pierwszym i jakcie drugim. Pewnego razu była sobie księżniczka, która właśnie skończyła studia na kierunku artystycznym w Lipsku. To co dzisiaj, teraz zobaczyliście było wyjątkowym wcześniejszym spoilerem z wystawy. Zobaczycie, że księżniczka przekona się, że musi przeprowadzić się do Berlina, więc skupmy się na przeprowadce do Berlina, a konkretnie na szukaniu mieszkania w Berlinie. Sytuacja może być podobna w wielu innych dużych miastach, ale skupimy się na Berlinie. To co widzimy tutaj, to oglądanie mieszkania. Okazało się, że ponieważ ktoś wystawił dobre mieszkanie w rozsądnej cenie, pojawiły się setki ludzi, które były nim zainteresowane. I teraz skupimy się na czymś prostym, zamiast na skomplikowanej analizie sytuacji. Berlin można nazwać miastem w wolności. Jest mnóstwo sloganów mówiących o tym, jakie to fajne miasto. Zastanawiałem się, co jest możliwe i czym jest tak naprawdę ta wolność, bo patrząc na sytuację moją, zastanawiałem się na czym polega ta wolność, skoro mogę najwyżej obejrzeć mieszkanie, ale tak naprawdę zasoby mieszkaniowe są na wyczerpaniu. Jest to związane, myślę, z tematem obecnego kongresu, ponieważ jest to kwestia wyczerpania zasobów, a konkretnie także kwestia przydzielania zasobów. O kimś, kto pojechał sukać mieszkania w Berlinie. Jest to projekt, który zacząłem około dwa lata temu. Kiedy chciałem przeprowadzić się tutaj, stąd z Lipska do Berlina, potrzebowałem mieszkania, jakiegoś takiego zasobu. No i zacząłem szukać tego mieszkania, tak jak tutaj widzicie, siedziałem przed komputerem cały dzień i odświeżałem strony internetowe. I siedzisz tutaj, to jest dzień pierwszy, to jest dzień drugi. Pewnie was strasznie nudzę do tego. Tak, stracicie po prostu czas, patrząc, jak tutaj siedzę i klikam. Trzeciego dnia pomyślałem, no w sumie zajmuje się oprogramowaniem, więc mógłbym napisać bota, który zautomatyzuje ten proces na mnie. Teraz nagle siedzę, ale piszę bota. Jest to bardzo powtarzalne, nudne zajęcie. I żeby to zrobić, będę użył najnowszych technologii, zdradzę tutaj parę sekretów. Czyli robię dokładnie to, co wcześniej, tylko zautomatyzuję. Używałem wcześniej przeglądarki, nadal będę używał przeglądarki, ale w sposób automatyczny. Wiele osób pytało mnie, hakujesz to? Uderzesz bezpośrednio do ich interfejsów? Nie, nic takiego nie robię. Ja po prostu wykorzystuję Firefoxa, żeby robił to za mnie i piszę to w Pythonie. Więc szukam na stronie internetowej przycisku, który ma w definicji wyśni formularz i w nazwie coś rodzaju aplikacja. To nie jest nawet tak naprawdę hakowanie, w sposób tak zaskakujące, że myślimy o tym jako hakowaniu, ale to bardziej przypomina wstawienie tutaj szufelki do umywalki, żeby nalać więcej wody do bali. Słuchanie bota to jest coś, co mnie cieszy i dużo bardziej wolę spędzić mój czas kodując, niż klikając na stronę ręcznie. Ale chciałbym tutaj teraz zauważyć, ponieważ dużo osób tutaj cieszy się z kodowania i umie to robić. Ale jak o tym pomyślimy, to być może automatizujemy jakieś zajęcie, które innych cieszy. W sumie jestem pewien, że prawie nikogo nie cieszy szukanie mieszkań w sieci, więc nie mam tutaj wyrzutów sumienia. No więc mógłbym powiedzieć, że spoko znalazłem mieszkanie i prowadziłem się do Berlina, koniec historii. Dziękuję wam bardzo, ale oczywiście to nie jest to, co się stało. Zacząłem dostawać pytania, mnóstwo wiadomości od ludzi, którzy mówili, jestem w tej trudnej sytuacji, nie mogę znaleźć żadnego mieszkania, bardzo go potrzebuję. Więc chciałem dać im te narzędzie. To jest trochę niesprawiedliwe, prawda? Co musi się stać, żeby mógł napisać bota? Bo to jest prawdopodobnie niesprawiedliwe, dlatego, że masz ten advantage. Ale czy to jest etyczne? No cóż, miałem przewagę nad innymi osobami, które nie umiały tego zrobić. Więc mogę jakby udostępnić go znajomym i wtedy oni też będą mieli przewagę nad innymi. Więc mógłbym to opublikować na githubie i udostępnić wszystkim, ale to nadal byłoby tak naprawdę tylko dla rozszerzonej grupy znajomych. Tych, którzy umieją korzystać z wolnego programowania z gita wiedzą jak to działa. Co musiałoby się stać, żebym mógł udostępnić to naprawdę wszystkim? Nadal masz ten problem dostępu z zasobów, prawda? Nawet jeżeli znajdziliśmy sposób, żeby udostępnić to wszystkim i sprawić, że jest łatwe do używania, to nadal jest problem przypisania zasobów. Jeżeli jest za mało mieszkań, nie jesteśmy w stanie dać wszystkim dobrego mieszkania w dobrej scenie. Jako artysta chcesz zrobić na temat wystawy, więc to jest wystawa pierwsza, akt pierwszy. Chodzi o przyszłość, twoja przyszłość dzwoni odpowiedź. Była w Lipsku? Jest pewne zawody między Lipskiem i Berlinem, jeżeli chcesz być artystą i najlepszym artystą. Była ona na wejściu w Unii Prezydecie, więc wszyscy, co wchodzi, to widzieli. To jest ten banner. I przetłumacząc, poszukaj mieszkanie w metropoli i umożliw sobie karierę jako artysta, bo jest to możliwe w Berlinie. Po nas tym wisiała drukarka, która drukowałaby ogłoszenia na temat mieszkania w Berlinie. I powoli zapełniała atrium papierami. To drukarka zapełniała atrium ogłoszeniami i za każdym razem, kiedy coś się pojawiało w ogłoszeniach, to pojawiały się dźwięk. Dla wielu ludzi technologia staje się czymś negatywnym, technologia to jest coś, co wychodzi z kiszeni i co skłanie ich jednej rzeczy i z drugiej strony ich obserwuje. I to jest wszystko. Dla wielu ludzi technologia staje się něco negatywnym i technologia to jest coś, co wychodzi z kiszeni i co skłania ich jednej rzeczy i z drugiej strony ich obserwuje. skłania ich jednej rzeczy, a z drugiej strony ich obserwuje i to im przypominało, ten projekt przypomina o tym, że jeszcze nie jesteś w Berlinie, zrób to w końcu. Wtedy ludzie normalnie wyciągają telefon i widzą, o, muszę teraz odpowiedzieć i czuli się, że technologia ich próbuje ukarać. Mieli marzenie o to, żeby się wyprowadzić, nawieźć, wyrzucić telefon i zapytałem się, gdzie jest ten sens, ten marzenie, żeby ludzie myśleli o technologii w sposób pozytywny. Co się z tym marzeniem stało? Czy ktokolwiek ma jeszcze jakoś nadzieję? Jedna z tych osób to Bot. Bot nam coś obiecał, powiedział, mogę to naprawić, mogę przywrócić Wam utopie. Jeżeli chcemy utopie dla wszystkich, to potrzebujemy bardzo wielu komputerów. Wtedy możemy pokazać to w publiczności ogólnej. To jest sklep w Nuke-Noichon, który jest w Berlinie, w dzielnicę Berlina. Chodzi o to, że ludzie podeszli by tam i w czasie wystawy zapisali by się i ten projekt szukałby dla nich mieszkań. Ludzie, którzy przechodzili przed tym, to mówili, kurczę, byłoby fajnie, żebyśmy mogli to zrobić, ale niestety to nie działa, więc ludzie mieli takie wrażenie, że jeżeli to jest sztuka, to to na pewno nie działa. Ludzie mają takie skleżenie, że jeżeli coś jest sztuka, to nie może po prostu działać. Ale to efekt miał taki, że ludzie zastanawiali się, co by się stało, jeżeli to było rzeczywiście możliwe. W końcu spodziewałem, że to było możliwe. Zrobiłem stronę internetową, gdzie to rzeczywiście działa. Była aplikacja, którą można ściągnąć na większe platformy i każdy mógł ją użyć. Jest to łatwe, to do zainstalowania nie trzeba znać technologii. Chciałem znaleźć coś podobnego i zrobiłem taką aplikację w elektronie. Chodziło mi o to, żeby nie budować czegoś, co jest tylko dla mnie i dla przyjaciół, tylko byłoby dostępne dla wielu ludzi. No i ten projekt pokazuje, przedstawia użytkownikowi, że to jest rzeczywiście dzieło sztuki, ale w końcu przechodzi do konfiguracji. Najpierw musimy wprowadzić dane, gdzie chcemy mieszkać, jakiego rodzaju mieszkania szukamy. Na przykład, nie chcę płacić więcej niż 10 euro za meskwaratowy. Jeżeli tego nie sprycyzujemy, to można znaleźć mieszkania, które w ogóle nam nie pasują. Ostatecznie trzeba napisać, kim jesteśmy, żeby można było cię znaleźć, gdy projekt znajdzie mieszkanie. Można wpisać przykładową wiadomość, żeby ten bot potrafił bardziej imitować osobowość tego, który się zgłasza. I ten bot po prostu będzie udawać, że jest Tobą. Potem sprawdzamy, czy wszystko gra. Rozpoczynamy bota i widzimy, jak ten bot wszystko klika, jak wszystko wpisuje. Po prostu działa ta strona internetowa, a z lewej strony jest ogólna lista tego, co się dzieje. No i komputer w końcu pisze, wysyła, wiadomości do ogłoszeń. No dobra, to jest bot, a gdzie jest tutaj sztuka, jaki jest aspekt działa sztuki? Jest coś, czego nie powkazałem jeszcze na wystawie, ale jest takie coś. Takie wyjaśnienie, że sztuka polega na tym, że to zmienia sieć, ale o jaką zmianę sieci tu to chodzi. Są trzy sposoby szukania mieszkania, można to robić ręcznie, można szukać za pomocą powiadomień, albo można robić to pełni automatycznie. Jeżeli robimy to ręcznie, to siedzimy i odświeżamy cały czas tą samą stronę cały dzień. Można czekać na powiadomienie, ale powiadomienia mogą przyjść tak późno, że z powrotem ten mieszkania już jest wynajęte. Albo robot może odświeżać stronę przez cały dzień, co jest trochę lepsze. Potem trzeba spędzać wartościowy czas po to, żeby sprawdzać, które mieszkanie nam pasują. Czasami sprawdzamy jakieś mieszkanie, pasuje nam, a ono jest już zajęte, więc spędzamy na to czas, ani z tego nie wychodzi. Bot tego nie robi. W kodze trzeba napisać świadomość, nie zajmuje to zbyt duży czasu, ale trzeba sieć przy komputerze. Więc jest to dosyć trudne, jeżeli pracujemy, bo większość zgłoszeń pojawia się w ciągu dnia. Bot może to zrobić sam. Boty są bardzo dobre w kopiowaniu. Co jest tutaj potrzebne? Potem jest tura na tego, kto wynajmuje. I oni sobie zdecydują, czy chcą nas przyjeść czy nie. Oczywiście celowo wyjąłem możliwość tego, że ogłoszenie botu zostanie odrzucone, ale to w praktyce nie ma żadnego znaczenia, więc nie jest tutaj na diagramie, bo my tego nigdy nie widzimy i nie jest nam z tego powodu smutno. I wrzuciłem tutaj czarnego robota. Ten robot przedstawia to, że nie musimy się o to martwić w ogóle, w przypadku robocie. I chcę tu powiedzieć, że kontakt ludzki zaczyna się robić luksusem. Czasami będzie nam smutno, że nie odwiedzimy tego mieszkania. Czasami cieszymy się, że dostaniemy. I jedyne, co nas tutaj interesuje, to to, kiedy rzeczywiście zobaczymy to mieszkanie. Czas pracy jest tutaj ważny. Jeżeli pomyślimy o teorii wartości pracy, to produkt jest wartościowany przez to, ile czasu włożymy w jego pracę. Jeżeli popatrzymy na to historycznie, to są tutaj osoby, które wynajmują mieszkania, pośrednicy mieszkaniowi. Wcześniej trzeba było to robić w tym, co było normalnie naszym wolnym czasem. Niby to tutaj nie pracujemy, ale w zasadzie pracujemy i ktoś z tego dostaje pieniądze. Jeżeli nam nie pasuje obecna sytuacja mieszkaniowa, to możemy to odrzucić, że nie będziemy spędzać naszego wolnego czasu na to, żeby pracować. Tylko ten, kto wynajmuje, spędza sobie ten czas i mornuje czas. Więc to jest coś, które wrzucają ataku odmowy czasu pracy. Niby to działa, ale jednak nie działa. Bo to my spędzamy na to najwięcej wysiłku, a ten, który sobie przygląda o ogłoszenie, które do niego przychodzą i wybierają osoby, które mogą wynająć mieszkanie, oni tylko sobie po prostu spojrzą i dużo nie wkładają w to pracy. W końcu zrobiłem to, co wygląda w praktyce, jak zrobienie prostego skryptu. I zaraz, w których rozwiązałbym problem, to wygląda jak w praktyce bardziej jak Fidra, gdzie rozwiązanie jednego problemu powoduje to, że zaraz musimy się zmierzyć z innym, ponieważ nie ma rozwiązań technologicznych na problemie społeczne. Oczywiście w pewnych szczególnych okolicznościach technologia może pomóc nam rozwiązywać problemy społeczne, ale sama w sobie nie jest jedynym rozwiązaniem. Technologia nie jest rozwiązaniem, jest raczej naszą reakcją na problemy społeczne. Nie rozwiązałem problemu rynku mieszkaniowego w Berlinie, po prostu się do niego dostosowałem. Więc myślę, że właściwym określeniem jest adaptacja. Zaadaptowałem się do tego i udało mi się, ale rynek się nie zmienił. Gdybym to rozwiązał, to zmieniłbym ten rynek dla wszystkich. W jaki sposób mój bot mógłby zostać powstrzymany? Już można próbować zabezpieczać ogłoszenia tak, żeby nie działał dla nich. Mogą być też przeszkody prawne, na przykład można wprowadzić prawo, który mówi, że obowiązuje zakaz automatyzowania czegoś. Ludzie też szanują bardzo niektórzy ludzie kapitalizm za zdolność dostosowywania się do sytuacji. I tutaj na przykład widzimy przykłady platform, w których nie można przeszukiwać. Legujesz się, zgłaszasz swój profil i wtedy wynajmujący znajdują osobę, która im odpowiada. Mogą na przykład wybierać tylko ludzi z odpowiednio wysokimi dochodami, pochodzący z odpowiedniej klasy społecznej. Więc czy możemy użyć automatyzacji dla dobra? Zaprojektować ją tak, żeby pomagała nam, a nie naszym przeciwnikom. Są dwa określenia, które ukorzywamy często zamiennie w naszym codziennym życiu, ale one nie są tożsame i nie wszyscy używają w taki sam sposób. Jest taktyka i jest strategia. Strategia jest o wiele bardziej długoterminowa. Instytucje mają strategię. Mogą powiedzieć, że dobrze jest tak, chcemy doprowadzić do stanu, w którym jest inaczej, ale okazuje się, że strategia nie zawsze działa, bo nie dostosowuje się na szybko. Ale z kolei taktyka nigdy nie zmienia zasad gry. My się dostosowujemy, ale nie ma długoterminowej zmiany. Dla nas to jest, jak ja mogę sobie poradzić na rynku mieszkaniowym, a pytanie strategiczne byłoby takie, czy możemy rozwiązać kryzys na rynku mieszkaniowym. Teoretycznie być może dałoby się to rozwiązać, chociaż ciężko byłoby to zrobić na rynku mieszkaniowym. Być może moglibyśmy mieć mechanizm alokacji zasobów, który nie jest oparty na pieniądze, ani żadnej własności, którą już mamy i możemy określić, rozróżnić ludzi. Więc wyzwaniem jest znać taki mechanizm, ale ja nie mam pojęcia, jaki on jest. Natomiast wiem, że są ludzie, którzy padają ten obszar i mają dużo wartościowych przemyśleń. Albo dując bodz budowałem sobie przewagę. To jest coś do rozbarzenia, jeżeli coś automatyzujemy i czy daję tę przewagę także innym, i czy jestem w stanie ją dać wszystkim. Jeśli powiesz, że jesteś w stanie dać wszystkim, to z kolei powinniśmy się zastanawiać, czy powinniśmy mieć prawo to automatyzować. Jakie są nieprzewidziane konsekwencje? Cóż, spójrzmy na kongres. Mamy tutaj pewnego rodzaju problem, konflikt interesów. Chcemy, żeby jednocześnie móc zachowywać pełną anonimowość i prywatność, a z drugiej strony chcemy móc w jakiś sposób rozprowadzać bilety. Body jako zbudowany dla ciebie działa dla jednej osoby, ale może być porażką dla wszystkich. Więc automatyzacja może być fajna, może być dobra, ale może być też czymś, co pogarsza sytuację. Więc jest to pewnego rodzaju dramat i tutaj dochodzimy do sedna. Być może teraz nic się nie stało, ale chciałbym zasymulować, co może się wydarzyć i w jaki sposób może się to skończyć katastrofą. I sposób, w jaki chcę to przedstawić jest w postaci sztuki teatralnej. W akcie trzecim, ostateczne konsekwencje. Zbudowałem teatr. Automatyzacja, którą zbudowałem, to był pełny teatr. Korzystam z bardzo zaawansowanej technologii. Więc księżniczka przeprowadza się do Berlina, a bot mieszkaniowy pomaga je znaleźć mieszkania. A księżniczka tradycyjnie w narracjach niemieckiego teatru jest osobą, która jest bezsilna i nie ma mocy sprawczej, ale zobaczycie, że tutaj jest całkiem ciekawą postacią. I wynajmujący reagują na tego woda. I odmawiają jej, mimo że wysyła wiele aplikacji, ponieważ nie ma dostatecznie wysokich dochodów, a oni mogą wynajać to komuś ze stabilniejszą sytuacją finansową. I tutaj pojawia się wojna botów. Nie udało mi się. Wybacz księżniczko, ale nie mogę znaleźć w tobie mieszkania. Marzenie o prostym poszukiwaniu mieszkania nie może się spełnić. Gdybym tylko dobrze działał, pomagając osobom, ostatecznie nie zmienię logiki wyszukiwania, ani zasady. Jeśli osoba korzysta z twoich usług, to już przed badkiem nie stracili czasu. Odmawiamy siebie, odmawiając naszym czasu pracy. To tylko jest jeden sposób na to, żeby odebrać sobie pracę. Jesteś tym sposobem, który możesz nam przywrócić moc. Ja też jestem złym narzędziem. Jestem maszyną. Jest mi wszystko jedno, czy jesteś Berlin czy inwestorzy. Znam wasze chody postowe, ale nie byłem na waszych ulicach, inwestorzy pewnie też nie. Czy moja twarz dała wam nadzieję? Przyznalazłem dla was mieszkanie. Jeżeli miałbym emocje, byłbym zadowolony z tego, co dla was robiłem, ale muszę wam powiedzieć, że chociaż znajduję wam mieszkania, co dla mnie jest to, co mam. Oni znajdują mieszkania lepiej, bo nie każdy nas mnie używa. Gdyby wszyscy nas nie używali, to nikt nie spełniałby czasu na to, żeby znajdować mieszkania, ale poważnie to nie o to chodzi. Przestań myśleć tylko sobie o co, co z tymi, co nie mają internetu, albo komputera. Co z tymi, którzy nieważne ile czasu szukają, nieważne w jakiś sposób nie mogą w ogóle odpowiedniego mieszkania znaleźć, na której stać. Ci, którzy naprawdę muszą być przemieszczeni, nie pokazają się w publicznych debatach. Ci, którzy nie muszą być przemieszczeni, nie pokazają się w publicznych debatach. Ci, którzy szukają mieszkania przez miesiące, nie pomoże, bo nas system przez to, przez to na nich zwracasz uwagę. Jestem niewłaściwym narzędziem. Funkcjonuje tak jak leży, tak jak mi zaprojektowano, ale jestem złym narzędziem. Było często opowiedziane, ale mogę to tylko powiedzieć, że nie ma technologicznych z ludź rozwiązań na społeczne problemy. Mogę znaleźć mieszkanie dla jednej albo druga osoby, ale to nie pomaga. To nie mogę wam pomóc. Musimy odrzucić narzędzia i wziąć to we własne ręce. Zorganizujcie się. Wróćcie do normalnych narzędzi jak regulacje i podatki. Techniki tysiące lat znane. Wasz problem to nie jest mieszkanie, nie szukanie mieszkania, tylko rynek mieszkaniowy. Jestem botem mieszkaniowym, projektem artystycznym hackiem, który jest młody, zwiększ wielkimi ambicjami, ale to, że mi się nie udało, zawsze było celem. Wy możecie się jeszcze udać. Musi wam się udać, bo miasto się składa z was. Teraz jest ten moment, w którym wciąż możecie decydować, w jaki sposób będziemy przycierać mieszkania i jak automatyzacja będzie kształtować nasze życie. Teraz jest moment, który jest wasz, a nie mój. Pewnie są jakieś pytania. Czy planujecie, żeby bot mieszkaniowy przyszedł do innych miejscowości? Pytanie nas o to od początku. Berlin, czy jakieś inne mieszkanie, inne sytuacje? Co miasto to sytuacja? Wzięliśmy Berlin nie tylko dlatego, że ja tam byłem, jest najbardziej interesujące w tym aspekcie w Niemczech. To jest te miejsce, w którym sytuacja może się rzeczywiście zmienić. Teraz mówimy o pewnym prawie, które zmieniłoby sposób na przydzielanie mieszkań, więc sytuacja się zmienia. Dla mnie ten eksperyment jest oddzielny od nauki, jest takim eksperymentem sztuki. Nie chcę, żebyśmy użyli tego w całym kraju, tylko żebyśmy wzięli jedno miejsce i zobaczyli, jak zareaguje te miasto w porównaniu do innych miast. Oczywiście kod źródłowy jest na GitHubie, możecie spróbować w innych miastach. Ja tego nie będę robić. I dlatego jest tylko w Berlinu. Dziękuję za prezentację. Nie mam w zasadzie pytania, tylko dwie sugestie. Po pierwsze mówiłeś o osobach, które są bogate i jak można je wyprzedzić. To my jesteśmy ludźmi, którzy potrafią zautomatyzować, żeby wyprzedzić ludzi, którzy po prostu chcą więcej zapłacić, ale to także jest pewien zasób, który sprawia, że my też jesteśmy bogatsi. Widziałam twój teatr i pomyślałam, że byłoby to bardzo fajne w improwizacji. Jestem częścią grupy teatru improwizowanego. Wydaje mi się, że fajnie byłoby, gdybyśmy mogli to rozegrać w ten sposób. Ja jestem robotem, ty jesteś osobą, która szuka mieszkania. Mówisz, że są inne rodzaje bogactwa, takie jak na przykład umiejętności, że potrafimy kodować. To prawda. Jest także kapitał społeczny, kapitał kulturowy. To też nie jest tylko tak, że w tej chwili możesz kodować, a w następnym nie, też jest pewien rodzaj akumulacji kapitału. Myślę, że możemy to wrzucić do jednego worka. Czy sprzedałeś, że coś jest już na GitHubie? Kiedyś sprawdzałem, był ktoś, kto zrobił coś, co by tylko częściej automatyczne znało, ale to, że coś jest na GitHubie, to dla mnie nie jest to samo, że coś się publiczne. Ja napisałem tego bota dwa razy i nie w tym celu, żeby coś było na GitHubie, tylko żeby to było coś, co ludzie naprawdę mogą używać. Prawdziłem, co tam było, ale mój cel był inny. Nie po to, żeby zrobić coś dla siebie, ale ogólnie dla publiki. Chciałem spytać, dlaczego wybrałeś tak wysokopoziomową automatyzację? Jeżeli dasz takiego bota wysokopoziomowego wszystkim ludziom, wielu ludziom przynajmniej, to dobry mieszkania znikną z rynku. Tak, mówisz, że to jest problem, że bot jest problemem, że nie powinieny istnieć. Ale tak naprawdę bot powstał w reakcji na inny problem. I to prawda, że jeżeli dostosowujesz się i reagujesz na problem, zamiast rozwiązania możesz stworzyć nowy problem. I to jest wszystko prawda. I słyszałem od wielu osób, że na przykład nie mają komputera normalnego albo nie mają internetu w domu i nie mogą z tego korzystać. Ale to jest sztuka. To nie jest rozwiązanie problemu. Chcę, żeby ludzie na ulicy pomyśleli, że może potrzebujemy innej technologii, może potrzebujemy innych rozwiązań prawnych. Chodzi o wyobraźnię, a nie o rozwiązanie problemu tym botem. Tak, są te wszystkie problemy i jestem ich świadomy. I chciałbym mieć teatr, w którym ludzie mogą mażyć o lepszych rozwiązaniach. Mówisz, że jeżeli ja użyję twojego bota, to liczbę odpowiedzi zależy od mojego dochodu. A co, jeżeli będę płacić więcej za mieszkanie? Zgodnie z kapitalizmem, jeżeli płacę więcej za mieszkanie, to zostanę więcej odpowiedzi? Słyszałem, że ludzie tak robią w innych krajach, ale nie próbowałem tego zrobić w Niemczech. Nie wiem, jak ludzie je zrealogowaliby. Ludzie nie mówią o tym, ci ludzie, z którymi mam do czynienia. Nie, mam na myśli, że jeżeli szukam mieszkania, które kosztuje 700, to ciężko je znaleźć, bo jest tyle osób, które ich szukają. Ale jeżeli mi osobiście pasuje 900, to czy dostanę więcej odpowiedzi za pomocą twojego bota? Jeżeli szukasz mieszkać za 700 w Berlinie, to pewnie dostaniesz bardzo niewiele odpowiedzi, bo jest bardzo niewiele mieszkań. Nie zastanawiałem się nad tym, żeby dodać jakieś badanie na bazie tych danych. Ale to nie było męczanem. Dzięki za to, że ci dodało nas. Dzięki za to.