 Televizisi, könöltüsü kimi mən bunu tünbə sülətimlə deyirəm ki, yalan deyirəm. İstənilən belə deyədə gözlərim yə qadisə televizyə özəksin təqmalıdır. Çünki televizya hiç kimin dədəsenin televizyası deyir. Dəyəliz, lecdilər, kaunonsun eferindən sizləri salamlayıb, eferdən bən Şamı Yemin sizindəyəm. Bu yunki qonarım isə yalısı könodürmətürk, eldəniz Quliyevdir. Eldəniz bən, xoş qövdür sizəyəm. Xoş lümdüz olsun. Teşəkür edəm. Eldəniz bən, bilirsiniz ki, dünən qalqımız, dövlətimiz üçün çox ağır gün yaşandı, 14 həbitimiz helikopter gazasında həlaç oldu. Ancaq bunu ayar mən, dünən Azərbaycan televizyalarında demək ola əksə verilişdədə çalçarı davam etdi. Bu da insanlarda bir qızıq yaradaki, bugün bizim 14 həbitimiz həlaç olup, ancaq televizyala heç bir bu qaydalar əməl etmir, hansı ki, bir hüzün olmalı, bir kədər olmalı televizyalarda. Sizin bu məsələyə münasbətiniz necədir? Ərələ, dünən helikopter gazasında dünyasını dəyişəm. Qardaşlarıma, allaktan rəhmətdilirəm, olar naləsini səbır deyirəm. Həqqətən çox ağır bir, elə deyirəm illət üçün, qalbı üçün qəfil şillə kimi bir hadis oldu. Həç kimi göz dəmirdi. Mətlə, bu qarab, bunutların, bu xalbının başı üzərindən nəhayət ki, çəkiləcəyini gözlüyür, həmişə gözlüyür. Yəmə, nəyi isə, həmişə de olur. Də oradan da ağır bir gün edin, dünən mən demək olar ki, söz taqmırəm deməyəm. Ama onu siz düzgün qeydə bilirsiniz. Bu mətfuat organları, sosial şəvəkələr, əsasanda hakimiyyətin, nəzarətində olan televiziya kanalları, heç ne olmamış ki, bəq var, bunlar özlə. Dura bilmirəm naləs vermətdir. Bu ağrıya gülməydi, göz yaşına, elə deyə ki, ehyan vurmağıdır, bu nə deməydi? Senin pırıl pırıl 19 nəfər insanın faci əmətcəyizəsində dünyasını dəyişik, səhəni çürpəcifə dədir. Ay filan televizya, 5 məkan organ, mətfuat organ, belə olar mı? Adını bilirsiniz nə qoydular? Sətqa əvvəldən tutulur televizyası, sətqası və onu dəyişmək mümkündəyir. Çox, mən belə deyədə televizyət çıksın, könət çıksın ki, mən bunu tünbə sülətimlə deyəri bir yalan deyirlər. İstənilən belə deyədə gözləlim bir hadisə televizyada özəksin təqmalıdır. Çünki televizya, hiç kimin dədəsenin televizyası deyir. Televizya, efir məkanı, hamınındır, bütün xaldındır. Və onun üçün, xaldın ağrısına ağrı, olaraq yakınlaşmalı. Xaldın ağrısına ağrımı al lazımdır. Başqa yolu yoxdur. Mən xəzalət çəktim sözün doğrusu bizim televizyaların bu cürbünün asfətinindən, sosial şövbəkələrdə bula çalç ağrıdan və sərbə ilə ahır. Sonra o çox oldu ikinci sualınıza diyəqdanışdıq sizinə. O mən prüzzəntin ömrümün ahır məcəm, quluyum, köləsi yəni. O nazir muabünün mən çıxan bir adam ətdökmək məsələsidir. Yaltağılığı kimsə deyirdi. Yaltağılığı da dəvdən saldırlar, onun dadın düzündürə çözülürlər. Bu cür adamlar eləyir o. Sanın dilindən çəkən var bu sözü deyərsək. Köləsən gət köləli bir. Bu nə deməyədir? Valla hemi Allahəmən, əminəmi, əyək ölkə prüzzəntinin əyək sabah bir məsələdə köməyə lazım olsa çətin miyə düşürək? İlk qaçan adamlar, uzaqlaşan bu işə əl qoymayan adamlar, bu dəşin altına əllerin qoymayan adamlar, məsəl o sözü diyəm adamlar olacaq. O dür danışan, o dür düşünən adamlar olacaq. İfrat, yatağlıq, mələdiyədə quyruq bulamaq, bu başvurcalarını getirmək istəyirsən, fəhel olasaq istəm nə azər olasaq. Həyi çikilə başvurcalarını getirmək? Yəl dənizməm, mən bu televizyaların salçakı məsələsində qaytmaq istəyəm. Qatalis ısa Noyaborun 16-sində 7 şəhid verdiyimiz zamanda televizyalar eyni mövqə səlqilədilər. Şəhidlərimiz olduğu halda salçakı verişləri davam illədir. Bakın, deyisiz ki, bu verişlərin programını dəyişmək mümkündür. Və s, bu televizyar rəhbərlər, bu programı tutan şəxslər. Nə bu həmin verişlərin programını dəyişmirlər? Bu da bir qeyri insanı halmı deyək ki, bu da bir qeyri insanı nədən elə gəlir ki, bunda Azərbaycanlığı həb bir Türk kanıdaşıyan şəxs, bu millətin arasına şəhik olmalıdır. Təkçət şeydən gedmirət, Türk kanıı falan, işməkən, şəhəm, şəhəm, sənə səhəmini deyir. İstenilən bir ağrıya, bu nasibət ədigfat olmalıdır. İstəyən, İstenilən faciya, bu faciya, eç Azərbaycanlığı yox, qiviniyə də baş veririz, tutay. Ağrıma balıyıq bəyəməliyiz. Təbbiç insanı halmıdır. İnsanı, demək, o, dediyo, adın çəhidlisi şəxslərdə insanı xüsusiyyətlərdə qusur. Öz başına işniləmə istəmirlər, qorxullar kəbdən bu programı dəyişsən mənə nə diyəllər. Kərdəş, o vaxtlar kütarı, sən bu dövlətin, bu xalqın, bu vətənin, suyuna axıb, otuynaq, agaciynaq yoxarı qaqırsaqsa, onun suyun içiyip, onun çöreyi inək, demək, onun ağrısını da sən çəkməlisəm. Sevincindən bəhlələnirsən sə, ağrısını da sən çəkməlisəm. Televiziyalar, mələkələk ki, yerində olmayan, əksəriyyətinin rəhbələri yerində deyil. Hələmən, o peşəkarını qoyram kenaraq. Ləyəqat kim, bir şərəfli, bir şəxsiyyət kimi yerində olmayan adamlardır. Qusurlu olan adamlardır. Televiziyada bilirsiniz ki, çox böyük gücdür. Və o gücün başında bucur. Ləyəqətdən axsa adamları otuzdurmaq mənələ gəri ki, qətiyyən bir yaramaz. Yəl dənizməm, yaltakların çox bir aşarı seviyyə sağladığını dediniz. Yaltakların da bir simasını tirdiyin dediniz. Ümumətlə, yaltakların bir həddi var mı? Bir yatsı kimi mögününüz istərdim ki, yaltakların da dəvəcəsi olmalım yəni? Yaltakların böyük ki, yaltakları hörmətdən sağladır. Belə bir laqla öməm, belə bir şey deyirdilər. Ümumət deyir, yaltakları istərinən halda, istərinən formada, istərinən zamanda qəbul edilən deyir. Yəni ki, hörmət, ehtiran başqa şeydir. Amma sən, yaltakların möğzündə mütləq bir merkantil mara var. Yəni, özüvə nəyəsə qazanma var. Onun için yaltaklanmışsınız. Yox, eçsən doğru, ölkə baksın istəyirsən sə, onun rəstəliyirsən sə, oynan, mərabər çiğin çiğinə, onun dedilən eləmək istəyirsən sə, yaltaklanma ne həcə? İşimi gör. Bir çox icara batçılar var görmüsüzdə. Ancax sözlə, batçılıqlarını, vəzifələrinə yerinə yətirirlər, güyyədər məqtisindir. Sözlə. Və sə, iş görür. Sə, o sözü deyətəyəcə yoxdur. Ləyə qətmən iş görürsən, qaldın maddi mənəvi rifahını yüksətməyə, ölkə batçısının, dövlətirliyimizin qaqarsını boyduqub, vəzifələri yerinə yətirməyə, var gücünlə, hərəkət eləsən, bacarsan ona yatağılığa ehtiyac qalmır ki. Sözə ehtiyac qalmır, sə, işimi gör. Təkcə bu dövlət adamlarına, vəzifələrinə yoxam yağı etdim. Aktyora da, yatsiya da, selaristə də, nə bilim, rəssama da, rünalistə də, adax öz işini görəndə artıq sözə ehtiyac qalmır. Yaxot müdürün qarşısında, başıdaqların qarşısında hər hansı bir, sınə sınə bir yatağılığa ehtiyac qalmır. Demək, o vaxt yatağılığı gücərir ki, o səpilən torbaqda, maddi, öz şəxsi maddi, merkantib belə deyədə, karparatib marağın var səndir. Onda o gücərir həmin o yatağılığı. Öldəzmələm, həmin bu nazib mabini vəzifəsindən azad olunan İsmail İsmailov en zamanında həm də profesyodur. Bir azar-ı vaizanını profesyon, en zamanında ziyanlıdır profesyon olan şəxs deməli. Bir profesyon, tələbi sətdiyi, tələbələrinə dəstediyi auditoriya da, onlara demokratik dəyələri aşlayabilər mi? Buzu çöylə təfək köyündən. Profesyon, deyirsiniz ki, ziyanlı olmayadə bilər, lafax edir ki, ziyanlı olmayadə bilər, bunu qoyab bu, başqa sərbətin bölüsüdür. Bu, çox profesyonlar var ki, lavaran təfəkürrü. Yəni ki, nə olsun ki, onun elimi dərəcəsi var? Bəzi, demək, hansı yollar mənsin, o elimi dərəcəsi nəilə olun? Bu yabırsılıdır məni. Sən elimi, demək, irakik pilləkəndə nə qədər yoxarı qaqırsanısı, bir oda ləyəqətdə də mələsiniz. Sən elmülət namizədə, elmülət doktorunələ, bakıdə elmik, əxidəmanınə nöxbürüzü. Yoxarı getdəyicə, sən təmizdənib şəxfaflaşıq, durulaşıq, ləyəqət singoluna çevirilməlisiniz. Qula yox, rəyəqət singoluna şərəf qurur mənbəynə çevirilməyə vəzənə. Çox təhsif ki, köləyə çevirilməyi daha üstün tutdurlar bəzədən. Bəzədə təbbi ağrıda, rəyəyə ağrıdan məsələk. Bu cəmiyyətdə köləliyi qəbul edən insanlar oluxsa, gələcəyimizin, qalqımızın bir işxili görürsünüz mü? Ümumətlə, bu cür köləliyi, bu cür yaltarlığı, yalmamları, adi hala çevirmək siyasiyeti var ölkədə və bəzi toplumlar, bunun normal qablili, elə bilər ki, belə dolmalı. Amma buna qarşı çıxandan da kifayet qədər mütəlləkli fikirli ölkənin, qalqın, öz, qalqını qurur bəndə yola. Kifayet qədər insanlar var ki, ağınların qaranın fəridin ortaya qoyabilirlər. Biz əsas sən, bak, ikinci dədiyim adamlara daha çox istinadələyirik və oların azərbaycanı, gələcəyə, normal bir gələcəyə aparacağına imdələyirik, o cür insanlar. Yəni, ümud etməyə olalım ki, azərbaycanında işxili ziyallar var, bizim gələcəyimiz doğrudan da işxili vəziyyətdə gətətik sadəzahlar. Olursak, ümud eləməsəyə yaşayabil vədə ki, bizim qefdiyimiz yolun sonunda məhbət var. Məhbəti görməyə lazımdır. Sadəcə yol desin. Demək, nara hattı. O yolda yıxıla bilirik, əzirlirik, ayağımız qanıyır. Amma sonunda məhbət var. Və o məhbətə gədən insanlar kifayət qədərdir. Və öz xalqını sevib, xalqının ağrısını çəkibdə, onu arxasını çəhbarmak isteyən insanlar kifayət qədərdir. İnanın, yoxsa yaşamağa deyilməstir. Sağ olun, təşəkküdür.