 De eerste keer dat ik terug op de campus kwam, was toch wel een soort oefend kanweer gevoel. Ja, dat is heel fijn. Toen kwam iedereen, internationaal studenten, maar ook dutch studenten. Op mijn kamer zelf thuis, dat vond ik altijd jammer. Je mist op die sociale contacten. Zeker als je zoals in mijn geval ook nog kleine kinderen hebt, is toch wel een grote aanpassing. Toen ik zag dat de campus weer bezig was, was het de moment dat ik dacht dat we weer weer normaal zijn. Het klinkt zo eenvoudig, maar gewoon het middag met collega's even lunchen. Het sociale kon weer tot leven hier op de campus, die eigenlijk van studenten en ook medegabesturen op deze gang. Het is mogelijk voor mij om op de boxing te gaan. Ik ben echt blij dat ook deze classes open zijn. Ik denk het eerste of tweede collega's dat ik terug fysiek gaf, hadden we een stevige discussie. Maar tijdens de pauze ging dan eigenlijk het gesprek nog verder. De spontane dingen die er tussendoor kwamen, dat mist ik heel erg. Het is ook wel een campus die ontmoeting heel goed mogelijk maakt. Het slijk van een small community is wel... Voor en na het college, in de pauze, een babbeltje slaan met studenten. Een heel fijn raar lange dag op kantoor, bij Uitelekkere terrenis. Drug in een collegezaal staan, doet me ook wel echt uitkijken naar wanneer we terug allemaal naar de campus kunnen komen. Wat alles zich hier op de campus afspeelt.