 mag het behoogleraar bezoeken hun barret af te nemen. Ik open deze zitting met gebet. Mogen de geest van wijsheid en barmhartigheid in ons allen groeien en tot volle was omkomen. Gaat u zitten. Graag het u u alle van harte welkom bij deze diësviering, waarin onze 95-jarige bestaan van onze mooi universiteit vieren. Mijn collega Pauline Schneider zal het welkomst wordt tot u richten. Pauline, mag ik jou het bord geven? Ja, ook naam is mij welkom iedereen. Onze 95e verjaardag, een diës met een lustrumbrantje. Zoals u kunt zien, ik ben niet Wim van der Donk, die heel graag had gestaan. Helaas is onze rector Magnificus Wim van der Donk nog net niet genoeg hersteld en moet het tot zijn grote spijt deze viering missen. Als vieze voorzitter van het College van Besteur mag ik samen met mijn medelid van het College van Besteur en vieze rector Jantiner Schuid hem hierbij vervangen. Zoals gezegd, dit is een speciale diës, want we vieren onze 95e verjaardag. En vanwege dit lustrum hebben we naast deze diës ook allerlei feestelijk activiteiten georganiseerd, zoals de 95 Minutes of Music, met verschillende artiesten in ons kroncafé. En wie jarig is tracteerd, dus deze hele week hebben we onze studenten en medewerkers tracteerd op bijna 5.000 verschillende lekkernijen op de campus. Ik zou buiten de rij al staan. En morgen is er een blindsumultaan schakel met Student Economics en Nederlands kampioenschakel Max Warmerdam. Een aantal van jullie zal misschien gezien hebben dat ik bij de opening van het Academisch Jaar een vermelding op de Woerle Veen van ons sportscentrum aan hem mocht uitrijken. Graag wil ik ook alle sprekers welkom heten. Met speciale dank aan Marietta Hamer als vormaalig voorzitter van de Sociaal Economische Raad en de Regering Commissaris aanpakseksueel grensoverschrijdend gedrag en seksueel geweld. Ik kijk uit naar jouw bijdrage. Vanuit het Sociaal Economische Raad en het Bureau van de Regering Commissaris grensoverschrijdend gedrag en seksueel geweld zijn er vandaag veel gasten aanwezig. Ook jullie van harte welkom. En ook een bijzonder welkom voor Kim Putters, de opvolger van Marietta bij de CER. Dus zoals u heeft vernomen, onze nieuwe Universiteitshoogleraar breed de welvaart is. En een bijzonder welkom aan Inne Adema, onze Commissaris van de Koning van onze eigen mooie provincie Noord-Brabemt. En welkom ook aan de leden van het Stadsbesteur, vertegenwoordig met de burgemeester en de wethouder. Waarmee we steeds intensieve samenwerken, zoals het te zien is in de benoeming van onze Stadshoogleraar Tom Wildhagen. En nu alleen die studentenhuisvesting nog. Goed jongens, goed er jongens. En ook een hartelijk welkom aan directoren van onze zusteruniversiteiten. En nu al nu allemaal. Daarnaast zijn er vandaag ook veel studenten aanwezig. En dank jullie allemaal voor jullie betrokkenheid bij de universiteit. Nu 95 betekent dat we over vijf jaar in 2027 honderd worden. Onze strategie, Weaving Mind and Characters richtt zich daarom ook op de route naar 2027. Een titel die verwijst naar onze eigen routes als ook naar het rijke tekstielverleden van onze Stads. De strategie waarin ook onze waardes centraal staan. Connected, Curious, Caring and Courageous. Waar Jantine straks uitgebreid op in zal gaan. Want deze diës staat in het teken van die waarde. En zoals je wilt merken, sluit ook de toekening van de uitreiking van het Eredokterater Marjetta Hamer. Waar we later op de middag over zullen gaan. En waar we heel trots op zijn. Hieraan, hierop aan. Als het goed is, ziet u nu een sluit. Met de winnaars van de digitatieprijzen. Master thesis en scriptieprijzen. Deze prijzen hebben we maandag al in een speciale lunch uitgereikt. Want we zijn trots op deze ambitieuze promovendi en studenten. En waar we ook trots op zijn, is onze Young Academy. Tilburg Young Academy brengt beginnende academies uit de verschillende facultijten van de universiteit. Bij een die gezamenlijk willen bijdragen aan de employing van Tilburg University. Ze hebben een boek uitgebracht over de vierwaarden van Tilburg University in onze strategie. The good of the university. Critical contributions from the Tilburg Young Academy. Anton Ten Klooster en Judith Kuniken, beide lid van de Young Academy kunnen hier veel meer over vertellen. Ik nodig ze daarom graag op het podium uit. Welkom. Zou je wat willen toelichten? Misschien ook even over de Young Academy zelf. Voordat we overgaan op het boek. Ja, dan heb ik wel even een geluid nodig. Yes, and I will be speaking in English because the Young Academy is an international body. And it's a young body. It is a self governing body that has been constituted by the director of the university. And it comprises of young academics. People who are new to the academy were also new to Tilburg. And because we are young and most of us are new to Tilburg, we often have fresh perspectives on how we do things. And we can still be surprised about the way we do things. And what we've done, we reflected on that. And we tried to do that in a way to further the good of the university and to think also about the well-being of young academics in particular ways as well. Exactly. So what we are doing is we often get together to really discuss and brainstorm about recent developments with regard to our educational research policies or for example employee, student well-being and engagement at the university. But we actually also quite literally dig our hands into the dirt when it comes to realizing our ideas. Because what we actually are going to do in the next couple of weeks is build a community garden where every one of you is invited to join. You can take a break, step out the office, step out the lecture room, free up your mind and dig your own hands into the garden. We really invite you to join us to design the garden to plant flowers, veggies or whatever you would like to see grow in this garden. And we've also read the strategy of the board of the university and we've reflected on it. What we've done, we've looked at those four C's. And the first thing we've done is we've turned them around. We've put everything upside down and put courage first because that is a virtue. That's how we begin. We've also related those things to our experiences. For example, there's a great article by my colleague Marjoleine de Boer who reflects on her experience of being a woman in academy and asking herself, is this the life for me? Do I want to be here? And she takes that experience beautifully, sort of unpacks it and then thinks, what does that mean to our strategy? So this is one way we've looked at the strategy and there's a couple of creative ways we've also explored it. Exactly. I have two of my favorite chapters and they're actually about airplanes. And, wait a second. Cookies. So obviously I couldn't bring along an airplane in my pocket now but still let me start with the airplane example or chapter. So our colleagues Floor Flurke and Anne Lafar they wrote really an inspiring chapter about sustainability en how we as university can shape sustainable behavior. And I want to give you a short example of personal recent experience that fits into this context. So in our research field we have a couple of key conferences and they usually take place in the US. Unfortunately hybrid options are still very limited. So I personally was actually very happy to see that two of these conferences are just a couple of days apart from each other. So I start my travel planning. En now I let you guess what our travel policies would suggest if I would want to present at both conferences. Exactly. I would fly twice to the US within a week. Good. First of all. Terms of environmental burden and emissions doubling it. Second of all. I'm not sure about you but my time of enjoying jet lags of getting dark circle under my eyes and most importantly it's really unnecessarily draining energy that I need so much for my work. These times are really over. So I think our policies needs to step up a little bit in terms also of sustainable employment. And of course costs were also way higher. So I think what we should be thinking about is sometimes being a bit more courageous about our policies and systems. Other universities for example ditched these travel agencies because they were constricting them when they wanted to become a bit more sustainable. And thinking about our policies because I think we all agree that there is some good intention behind these controls. But often times they achieve the opposite of what we want to stand for in terms of sustainability. And now bear with me. Now we go back to the cookie. The cookie. So our colleague David Peters wrote actually a really eye-opening chapter about quantification and basically quantification of everything these days. And how this quantification can actually lead to unhealthy competition between employees, between people. So this becomes actually really an issue because he also discusses course evaluation in this chapter. The course evaluation is done by our students and you are smart people I think you already know where maybe heading with that. You bring a cookie to class and your course evaluations might be going up. Good for you. But again this can be really problematic when we use these evaluations as basis for important personal decisions. So we should be wondering whether we want to incentivize our colleagues to become like the next best baker in town of whether we actually want to really have them invest in their teaching skills. So maybe we should be a little bit caring and stop exposing our colleagues to this basically homemade competition and also again like other universities be courageous and drop these course evaluations for very important personal decision making. And if you think she's joking about the cookies that's peer-reviewed research. You can read it in here and so what we hope is that people will take up this book and read it. It's going to be today it's going to be a little experiment in sustainability because there's about 400 of you today I've been told and there's 200 books but there's also QR code. So if you think I want to flip through this book and see what's there and scan the code you can read through it if you think I need to get my hands on a copy. There's those two, but make your choice. Choose wisely. We want to basically invite you to read. Read the perspectives of young academics about the strategy of our universities. Agree, disagree, but most importantly share your perspective with us because as Anton said we are here to engage with everyone. We are here to engage with the community with our employees, with our students to understand and see where we are heading as university together. Obviously we are more than happy to start the dialogue at the reception later today. So that's the end of our presentation but I hope it is the beginning of a conversation. I'd like to present Darparzook krijgt nu het eerste exemplaar aanbiede Paulina van ons boek van de Tilburg Young Academy The Good of the University. Heel hartelijk bedankt. We zijn zo rijk op deze universiteit. Waar kan je werken waar je met de hele gemeenschap samen een strategie ontwikkelt en dan staat-ie er en dan is-ie er en dan gaan de jonge wetenschappers uit je eigen universiteit gaan ieder vanuit hun eigen achtergrond een perspectief maar dit kan nog beter en dit kan sneller en dit kan anders want ik heb vooral een stuk over sustainability uit mijn hart gegrepen meteen al mee te lezen. Dus we gaan dat zeker ons voorden meedoen en ook super courageous meteen alweer naar voorheid gehaald. Heel hartelijk bedankt. Jullie allebei. Dank jullie wel. Onze vorige dijes had helaas een hele beperkte opzet door de coronamaatregelen. En de groep die toen het muzikaal intermesso vormde hebben we daarom meteen beloofd dat we ze heel graag nog een keer terug zouden willen horen maar nu in een volle zaal. Want dat verdienen ze echt. Het gaat om dat de regenties is gespecialiseerd in muziek van Jaskini Desprey en andere polyfonisten uit de 15e en 16e eeuw. Zij brengen doorlopend uitvoeringen uit met eigen programma's die gebaseerd zijn op wetenschappelijk bronnenonderzoek. Ze gaan voor u zingen In principie had er het verbom. In het begin was het woord. Wat geweldig mooi gezongen. Dank u wel. We gaan straks nog een lied horen van deze capella. Dames en heren. Hierbij open ik de bijzondere zitting voor het College of Promoties ter heren van de toekening van het Eerde Doctoraat aan mevrouw Marjette Iris Hamer. Het College of Promoties van Tilburg University heeft besloten de graad van Dr. Honoris Causa toe te kennen aan mevrouw Hamer voor haar uitzondelijke verdiensten in het dienen van het publieke belang in het besturen en de politiek van de arbeidsmarkt en de speciaal economisch beleid. Ik nodig professor Ton Wildhagen uit om de gronden waarop dit besluit is gebaseerd bekend te maken en ik machtig hem om mevrouw Hamer deze geraten verlenen. Ik verzoek de pedel om professor Wildhagen en mevrouw Hamer naar voren te begeleiden. Dank u wel, voorzitter. Het is mij in buiten genoegen om, daartoe gemachtigd door het College of Promoties van Tilburg University Dr. Anders Mariet Iris Hamer het Eredokteraat van onze universiteit te mogen uitrijken en ga graag inderdaad kort in op de gronden die het op dit besluit hebben geleid. Grachten mevrouw Hamer, Westen Mariet Tilburg University is een universiteit die is gespecialiseerd in de mens- en maatschappijwetenschappen. Het behaartige en versterke van de relatie tussen wetenschap en samenleving zit al bijna 100 jaar in ons DNA. Onderzoek doen van onderwijs. Dat zijn kerentraken van de universiteit. Maar ook het van betekenis zijn voor de maatschappij en het incokreatie met maatschappelijke actoren bereiken van impact is een vorm van wetenschapsbeoefening. Kennisvergaring uiteraard, kennis deling en kennishelpen toepassen zijn daarbij cruciaal en in dat kader plaats ik ook dit Eredokteraat. Wij herkennen waarderen uw grote inzet bij gelegenheid van onze 19e DS Natales en met deze academische plechtigheid wilde vieren. Proces, inhoud en leren persoonlijk en institutioneel dat zijn voor mij de kernwoorden die uw ontwikkeling, vaardigheden en inzet karakteriseren. Dat begint bij uw eigen levenlange ontwikkeling en loopbaan. Na de HAVO volgde u de tweede graads lerare opleiding in de vakken Nederlands en omgangskunde. Dat laatste is een treffende benaming en u bent erin ook getreffelijk geworden. Daarna deed u de studie algemene taalwetenschappen waarbij u, en dat zal onze studenten aanspreken en niet iedereen weet dat denk ik meer, u was medeoprichter en eerste voorzitter van de Landelijke Studentenverbond de LSVB en in datzelfde licht onze universiteit vierde vorig jaar het 50 jaar bestaan van de medezeggenschap binnen onze universiteit. Uw eerste stappen waren de opmaat voor een rijke en indrukwerkende carrière in de wereld van het onderwijs sociale zaken en de arbeidsmarkt op zoveel plekken in zovele functies. En onvermijdelijk brachten u drijferen u ook in de politiek. In diverse belangrijke functies en rollen binnen de PvdA en de Tweede Kamer als partijvoorzitter fractievoorzitter ondervoorzitter van de Tweede Kamer en een ware beproeving als informateur als informatie in 2021. Een stuk voor stuk hoe danigheden die uitermate, sterke competentie, skills zoals we dat noemen in tussen en attitude verijzen. Uw entvangt dit eredokteraat voorwege de bijzonder verdiensten zoals de voorzitter al zij gedurende u hele lowbaan die zoals gezegd in het tekenstaat van het dienen van het publieke belang in het bestuur en de politiek van de arbeidsmarkt sociale economisch beleid, scholing en ontwikkeling. Waarbij u zich niet aflatend heeft ingezet voor vooruitgang, emancipatie en verbinding, ook in ongekende tijden en ook op lastige dossiers. Er is brede en grote waardering voor uw grondige kennis sterk gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek uw kunde en karakter waarbij open en eerlijkheid, kritisch vermogen en volharding hand in hand gaan met een enorm sociaal arrangement. U hebt gestaan ook op belangrijke momenten voor het grote belang van de sociale economische raad heeft ook grote indruk gemaakt. U deed dat ook samen met vertegenwoordigd van de wetenschap, de kroonleden waarvan er ook een aantal aanwezigings zijn vandaag en waarvan ook deze universiteit diverse mensen heeft mogen afwaardigen in het verleden en op dit moment. En u hebt ook steeds het belang van wetenschappige kennis voor de onderbouwing van vaak op de lange termijngerichte beleid zoals vies bewaakt. Ook dat vinden wij prijzerswaardig. Zoals we net hebben gehoord naar deze academische plechterheid in het teken van de waarde van onze universiteit. En ze zijn net al benoemd connected, curious, caring and courageous. Dat zijn waarde die toevallig of niet ook bij uitstek uw eigen schappen en handelen karakteriseren. In het bijzonder en daar wil ik nog even wat uitgebreiden bij stilstaan wordt uw erendokteraat verleend voor de voortreffelijke wijze waarop u bijna 8 jaar lang van september 2014 tot maag 2022 invulling gaf aan uw functie als voorzitter van de Sociaal Economische Raad. U was, en dat past opnieuw bij u, de eerste vrouwelijke voorzitter. En daarmee gaat u als Tilbeuze erendoktor een traditie doortrekken die begon met het erendokteraat dat in 1982 werd toegekend aan Marga Klompe die in 1956 de eerste vrouwelijke minister van Nederland werd. De Sociaal Economische Raad was de stichting van de arbeid een belangrijke blikraaming van de Nederlandse overleg economie. Dat wordt ook vaak aangeduid als het poldermodel. Voor dat model kreeg Nederland ooit zelfs een prijs in 1967 een prijs van de Duitse kenniscentrum de Berthschmatstiftung. Dus een model kreeg een prijs, niet een persoon, een model. Maar het is geen rustig bezit. De besluitvorming wordt ook soms als traag- en strooprichter karakteriseerd en overeenstemming lijkt in moeilijke tijden steeds minder makkelijk. Hoe houden we de boel bij elkaar? Hebben de advies en akkoorden nog wel gezag en impact? En is het model wel voldoende representatief en innovatief waar zijn de jongeren de zelfstandige zonder personeel en is de insteek niet te centralistisch te haags gezien ook het belang van de arbeidsmarktregio's. Ook ik ben daar regelmatig kritisch over geweest. Als we terugkijken op uw periode als voorzitter van de CER de crisis net aan het aflopen was in 2014 waar de coronapandemie zich in 2020 aandiede en de politieke situatie in Nederland zeer complex werd en bovendien de arbeidsmarkt krabpte tot record, hoogte steeg is goed uit te leggen waar u kwaliteiten en inspanningen verschillen hebben gemaakt. U heeft, een van uw eerste acties de jongeren bij de CER betrokken door het instelden van een jongerenplatform. En dat is belangrijk omdat de generatie jongeren daarmee heeft gekregen in de toekomst die tot slot haar ultieme ook aangaat. Ook is onder uw voorzitterschap op een van de meest ingewikkelde dossiers waarop ook intergenerale spanning zit namelijk het pensioenstelstel van akkoord bereikt. Op het gebied van diversiteit en vrouwen in topposities heeft u even een significante voortgang week te boeken. Dat is een enorme prestatie. Zeker in een land wat zich heel modern acht, maar dat niet altijd is in essentie. En tot slot bent u met uw team de regio's ingetrokken om het zo bij uw passende beleid voor levenlang ontwikkelen mee van de grond te krijgen. En zoals gezegd kennis van zaken en affiniteit op wetenschap speelde daarbij altijd een rol. Ik mocht daar regelmatig getuigen van zijn. En u was ook nooit u was ook altijd bereid om erop te voorwoord te schrijven bij een rapport van ons universiteit, van een studie naar werk naar werk die werd gekodineerd door Irmgard Borchout die ook hier aanwezig is. Dat hebben we allemaal zeer gewaardeerd. En ook nu in uw huidige opnieuw hoogrelefante functie als regeringscommissaris aanpak seksueel grensoverschrijdend gedrag en seksueel geweld speelt u een belangrijke rol bij een enorm groot maatschappelijk vraagstuk. Geracht een bevrouw Hamer. Best Mariet. Aanstaand eredokter. Wij prijzen vandaag niet alleen u. Op onze beurt prijzen wij ons als universiteit gelukkig dat u dit eredokteraat wilt ontvangen. Dat is een bijzonder waardering die u al eerder ontvindt. Opgrond, van door de wet en het reglement van de universiteit aan ons volledig bevoegdheid over enkomstig het besluit van het college voor promoties van de universiteit van Tilburg promover ik u. Mariet. Ierishammer tot Dr. Honer is causa en volledig u alle rechten die door de wet of het gebruik aan het doctoraat verbonden zijn of zullen worden. We bewijzen daarvan bekleden de rector magnificus en ik u met de kappa van Tilburg University en overhandigen u de bull ondertekend door de rector magnificus en de ere promoter en bekrachtigd door het segel van de universiteit. Dank u wel. Allereerst mijn grote dank aan professor-doctor-insignor Jantine Schuidt en professor-doctor Ton Wildhagen voor de uitgesproken waardering. Ik vind het heel erg bijzonder om hier te staan. Maar deze eer alleen voor mij dat zou echt een beetje te gek zijn. Dus ik deel deze graag met de mensen van het secretariat van de CER. De sociale partners, de kroonleden en daar zitten daar mijn 2 favorieten daar heb ik al gezien. Als mede, vele mensen met wie ik mocht samenwerken uit de politiek, de wetenschap maatschappelijke organisaties en natuurlijk nu al mijn huidige team die er ook is vandaag en op wie ik nu al supertrots ben en natuurlijk ook mijn familie en de mensen die met thuis altijd helpen met de klusjes waar je vaak niet aan toekomt en tenslotte de vriendenkring die altijd klaar staat voor een kritische reflectie. Met deze leasing sluit ik graag aan op wie toelichting die mij extra raakte vanwege het persoonlijke karakter daarvan. Ik neem nu daarom graag mee in 3 persoonlijke dreiveren in mijn werkervaring en wat ik daarvan leerde. En vervolgens beschrijf ik waar we nu met onze samenleving staan in mijn optiek en welke richting we uit kunnen gaan. En toen ik het allemaal opschreef had ik niet kunnen weten dat juist de jonge academie die hier net spraken zo goed al hadden verwoord waar te over gaat want de titel is van wegkijken naar aanspreken. Mijn eerste dreiver het recht gezien te worden en de kansje te ontwikkelen. Ik groeide op in Amsterdam over Tomseveld Slotenvaart toen was dat Nielbaal een belofte. Later werd het een achterstandswijk. Mijn ene opa had een heren kappersaak met één stoel. Mijn andere opa liep op straat een melker. En mijn ouders hebben lange ruzie gemaakt over wie nou eigenlijk uit het beste milieu kwam. Mijn ouders klomen op tot de Milo. En mijn vader werkte heel hard om de studies van zijn kinderen te betalen. Het huishoudschooladvies wat ik kreeg wat ik kreeg accepteerde hij niet. Hij had een voorspelende blik ik heb nooit goed leren koken. Daardoor kon ik via de avond en vervolgens naar de universiteit om af te studeren met een doktoraal examen algemene taalwetenschap. Een doorstromer dus de eerste in de familie die studeerde. En u begrijpt misschien daarom hoe eervol dit de ere doctoraat ook voelt voor mij. Ik werd op mijn 27e directeur van het centrum voor verwassende educatie. Daar zag ik het belang van tweede kansonderwijs. We gaven cursussen aan mensen die niet goed konden lezen en schrijven. Aan vrouwen die al heel jong van school af moesten. Aan anderstaligen die het Nederlands moesten leren en een weg vinden in een land waar ze het niet goed konden verstaan. En wat een doorzettingsvermogen hadden deze cursussen. Wat ik uit al hun geschiedenissen leerde is dat soms een bepaalde gebeurtenis het hoeft soms maar een enkele te zijn in je leven uitmaakt of je aan de ene kant van de sociaal economische streep komt. Want wat nou als mijn vader niet in opstand was gekomen tegen die huisartschool. We hebben helaas nog steeds 2,5 miljoen laaggeletterde in Nederland. En het werk wat ik daar deed versterkte mijn diepe motivatie voor onderwijs en ontwikkeling. Ik kreeg die al jong mee door de levensgeschiedenis van mijn oudige broer Koos. Koos is een stille autist. Hij doet de dingen graag alleen. Leeft volgens vaste patronen en spreekt vooral met anderen in vertrouwtere celschop. Een kansloze positie in de tijd waarin hij opgroeide. Hij kreeg op de basisschool een nul voor gedrag en een nul voor vleid. Want zo stond in het rapport we zien Koos niet. Hij zakte voor zijn mondonderlingen muloexamen omdat hij dichtgelapte. Pas veel later op de sociale werkplaats kwam hij tot zijn recht toen eindelijk zijn handicap werd ontdekt. Herkend. En hij heeft daar geen dag verzuimd. Hoe zo een nul voor vleid. Gezien worden begrepen worden, kansen krijgen passend bij jouw talent. Te veel kinderen gaan ten onder in onze hokjes en systemen. En we verspelen er ook talent mee. Met onder andere een goede leer infrastructuur voor volvanzenden zouden we zoveel meer kunnen doen op onze arbeidsmarkt. Want bij een sluitend systeem staat niemand aan de kant. Je bent of aan het leren of aan het werken en soms allebei. Mijn tweede drijf weer. Emancipatie en het doorbreken van vastgeroeste patronen. Het viel u vast op. Ik noemde alleen de beroepen van mijn opa's en mijn vader. Mijn oomers en moeder werden naar de kant. Mijn moeder had graag haar kantorbaan gehouden, maar mijn ouders waren bang dat de omgeving dan zo'n dekken dat mijn vader zijn gezin niet kon onderhouden. En steeds meer ben ik me ervan bewust geworden hoe vast wij zitten in die rolpatronen. Ik ervoer zelf en zag het ook bij andere vrouwen, dat je dubbel zo hard je best moet doen om je te bewijzen. Om jouw werk als jouw werk betietel te krijgen. Mijn moeder was op de kant van de verschillende. Wat we noemden een moederschapscultuur is dominant geweest. En nog steeds, gisteren werd er nog in de kamer overgesproken, de kinderopvang is nog slecht geregeld. Ondanks dat steeds meer vrouwen werken en de meisjes de jongens in het onderwijs al lang hebben ingehaald. Ik heb er nog wat voor de deur. Bij de CERH zagen we dat veel talent verloren gaat. En we leerden ook dat als er een gezamenlijk belang ontstaat er verandering mogelijk is. Het inzicht dat bedrijven die divers en inclusief zijn beter functioneren bracht het draagvlak voor het CERH advies dat de basisvormden voor de zogenoemde kwotem werd waardoor nu heel veel bedrijven actief bezig zijn en gelukkig, we zien ook ontwikkeling zo zijn er nog nooit zoveel vrouwen gekozen als bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen al zijn ze nog wel vaak de nummer 2. In 2021 promoveerden voor het eerst meer vrouwen dan mannen en ik zie een nieuwe generatie opgroeien die het anders wil doen maar dat gaat niet vanzelf. Onderzoeker verwijzen naar de slechteren mentale gezondheid van jonge meiden die veel druk zelf en van andere ervaren. En helaas er is nog steeds een diep ingesleed de cultureel patroon van hoe wij denken dat mannen met vrouwen mogen omgaan. Vanuit deze drijfweer vind ik mijn huidige baan dan ook buitengewoon boeiend en spannend. Als regeringscommissare seksueel grenzen over schrijnend gedrag en seksueel geweld werken we aan een cultuurverandering. Dat is een verbinding maken voor een beter plan. Ik leerde in de studentenbeweging de winst van samenwerken en bruggen slaan. Bij de landelijke studentenvakbond tussen actievoerders en bestuurders. Later in de politiek tussen collega's van andere partijen. Bij het toeval liep ik inderdaad tegen het vak omgangskunde aan op de leraaropleiding. Een studie waarin je onder andere leert over sociologie, psychologie, waardigheden en je inleven in een ander. En taalwetenschap bestaat eigenlijk ook uit dergelijke onderdelen, maar dan vanuit het perspectief van taal. In mijn huidige functie zie ik weer veel voorbeelden van hoe de woorden die je gebruikt het verschil kunnen maken tussen een aardig compliment of een lelijke belediging en wat mannelijke en vrouwelijke varianten van een woord kunnen doen. Zelf was ik erg geraakt door een kamerlid die een collega denigreerend de masseuse van de premier noemde. Ik realiseerde me echter ook dat het een totaal andere betekenis krijgt als je zegt hij staat bekend als de masseuse van de premier dan kan het opeens een compliment zijn. Vanuit deze drijfgeer was voorzitter zijn van de serendroombaan. Het polderadvieshuis van werknemers en werkgeversorganisatie en van de wetenschap met 22 onafhankelijke kroonleden. Er is soms kritiek op dat polder omdat het tot te veel compromissen zou leiden maar ik vond de server aan een snoepwinkel van thema's om mij aan de slag te gaan. Mijn opdracht was verjoing, verbreiding en de S van sociaal economisch meer centraal stellen. Ik heb daar zelf diversiteit en inclusie aan toegevoegd. Ik koos als insteek dat we daar de samenleving bij moeten betrekken en er gingen dan ook steeds meer mensen met ons meedenken uit bijvoorbeeld het onderwijs, de zorg, de gemeente, de verduurzamingsector en ja, ik richter het zeer jongere platform op. We bespraken onze analieses vaak op wetenschappelijke kennis gestoeld in dialogssessies met mensen uit praktijk en zo krijgen we vooral ook scherper zicht op de oplossingen. En als het advies klaar was dan bleef de ser over in gesprek gaan om zo tot echte impact te komen. Dat vraagt ook wat. Dat verroeg iets van de sociale partners en van de kroonleden. Het vraagt namelijk om een open houding. Als je vanuit verschillende invals hoeken en belangen een probleem wil aanpakken moet je elkaar ook aanspreken en confronteren. En als je dat goed doet met respect dan kom je daar samen beter uit. Dan is het geen compromis maar een beter plan. De ontwikkeling van deze werkwijze bij de SER vond ik zeer leerzaam. En ook als regering is commissaris maakt dit de afgelopen tijd met vele betrokken en analiesen van wat nodig is om seksueel grensoverschrijdend gedrag tegen te gaan. We organiseren nu verdiepingssessies op thema's en de wetenschappelijke inzichten verbinden met praktijk ervaringen zodat we echt tot goede advies kunnen komen en een gedragen cultuurverandering. En ik geloof in zo'n aanpak omdat in het proces de verbinding op plaatsvindt. Een samenleving op zoek naar evenwicht. De coronacrisis legde een vergrootglas op een aantal fundamentele unevenwichtigheden in de Nederlandse samenleving. We zagen dat wat begon als een gezondheidscrisis al snel ook een economische crisis werd en dat het mentale en sociale welzijn van groepen burgers werd aangetast. In de scholen zag men dat lang niet alle kinderen de crisis goed konden doorkomen. Dat het uitmaakte in welke wijkse wonen wat hun achternaam was of hun achtergrond. En er was al heel lang en veel geschreven over dat mensen in een lage de sociale economische positie zijn als het gaat om hun gezondheid om hun levenskansen en bij het behoud van hun baan. Maar nu raakte het ons direct in de zorg en het raakte ons ook in het bestrijden van corona. En nu werd er elke avond in de talkshows over gesproken. Ook werd het steeds duidelijker dat een sterig sociaal netwerk je helpt om een crisisgoed erdoor staan en bijvoorbeeld je baan te houden. En dat als je dat netwerk niet hebt een onzeker contract krijgt je sneller wordt ontslagen of je afhankelijker bent in je werk van je baas. Waardoor je je eigen grenswiminder goed kan bewaakken. Dat is ook iets wat wij terugzien in grensoverschrijdend gedrag en de sectoren waar het voorkomt. Mede onder invloed van de wens tot economisch en sociaal herstel stond in 2021 een kanserrijk en inclusieve samenleving inderdaad in die formatie hoog op de politieke agenda. Met voorstellen over onder andere een rijke schooldag, minder onzekere vormen van arbeid, van werk naar werk trajecten en een aanpak van armoede en schulden. Het streven naar brede welvaart met aandacht voor zowel sociale, als ecologische duurzaamheid kwam veel meer centraal te staan. En hier houdt u zich dan ook terecht in Tilburg sterk mij bezig zelfs met een speciale leerstoel en hoe mooi dat mijn opvolger die leerstoel mag bezitten en daar aan mag werken en wat een mooie verbinding tussen de wetenschap en de polder. Nu ruim een jaar later moeten we wel helaas constateren dat we met al die mooie voornemens over die kanserrijke en inclusieve samenleving nog niet zo heel erg veel verder zijn. Terwijl de omstandigheden er niet beter op zijn geworden. Er brak een oorlog uit, dichterbij dan we vermogelijk hadden gehouden. De kosten voor ons levensonderhoud lopen op. Mede door de energiecrisis komen meer mensen financieel in de problemen. Lopen ze schulden op en groeit het aantal mensen dat afhankelijk is van de voedselbank. De vergrijzing is voelbaar in de tekorten op de arbeidsmarkt. En door die tekorten kunnen we in de bouw, in de scholen, in de ziekenhuizen het verdelingsvraagstuk wordt dan opeens weer actueel wat we terugzien in de discussie over asiel en medicatie maar ook zeker in het gevoel van afstand wat mensen voelen tussen stad en glatte land. We slepen daarnaast ook nog een hoop om opgelost te zaken uit het verleden mee. Denk aan de stikstofcrisis het toeslagen schandaal en de situatie in Groningen. Jongeren krijgen het steeds een houder. Geen huis, hoge studie schulden, hard werk omdat je te weinig collega's hebt als je een baan hebt. Het tuimelt over elkaar heen en beleid en realiteit beginnen uit elkaar te lopen. En een goed voorbeeld is weer die kinderopvang die zou immers nu vaters gaan worden maar hij wordt nu volgend jaar juist duurder en is ook nog minder beschikbaar door het personeelstekort. Jonger gezinnen raken ervan in de war. Sommige haken ook af. En daarmee komen op een volgend probleem. We zagen al dat het vertrouwen tussen burgers en de overheid flink daalden. Maar nu zien we ook het vertrouwen tussen mensen onderling afnemen. De schokkende cijfers over seksueel grens over schrijnend gedrag en intimiderend gedrag kennen we al langer. Maar sinds de aflevering van Boos over de voice of Holland lijkt de geest uit de flets. Dagelijks verschijnen er verhalen tijdsquesties in de media. Al dan niet seksueel van aard. En de cijfers liegen er niet om. 1 op de 2 vrouwen en 1 op de 5 mannen geeft aan in hun leven te maken te hebben gehad met fysiek seksueel grens over schrijnend gedrag. Bij de LHBTQQ plus gemeenschap liggen de getallen nog hoger. En dan hebben we het nog niet eens over pesten, over discriminatie of belediging, over online schelden, bedreigen en ga zo maar door. Er is een onderliggende machtverhouding in onze samenleving die in eigenlijk niet meer past onze geëmansipeerde samenleving. En het speelt overal thuis op straat op het werk in de vereniging. Een mede vanwege de verruwingen, taalgebruiken en omgangsvormen trekken steeds meer mensen zich terug in een eigen wereldje. Ze vragen zich af waarom zij zich aan de regels moeten houden als de leiders wat zelf niet doen. En het voorbeeld, helaas doet mijn hart pijn dat het parlement geeft is inderdaad op zich schrijnend. We zijn nog niet opgeveerd na de coronacrisis. We horen veel mensen klagen over vermoeidheid en het aantal beurten ouds onder jongeren is hoger dan het ooit was. Ondernemers zien het minder zitten en ik maak me daarom zorgen over de financiële en sociale staat van ons land. Maar eigenlijk vooral over de mentale staat van ons land. We moeten echt nadenken over een nieuw perspectief over hoe we weer met elkaar in verbinding komen. Want als we niet oppassen dan komen we steeds verder terecht in een verdeelde en verweesde samenleving. En we moeten samen dat sommere perspectief keren. Van wegkijken naar aanspreken. Want gaan we onze muren verder optrekken? Gaan we ons verder terugtrekken in onze eigen ruimtes? Of gaan we juist bruggebouwen? Dat verschil in aanpak zie je terug in veel discussies over de toekomst in onze samenleving. Het zal u niet verbazen dat ik kies voor het laatste. Maar dat vraagt wel om een andere houding van onze overheid en vooral ook van onszelf. De laatste decennia was het overheidsbelerkt sterk financieel gedreven gericht op efficiency en marktwerking en op eigen verantwoordelijkheid van burgers. Soms was het ook gestoeld op wantrouwen van de overheid na haar burgers. Het bekendste voorbeeld daarvan is de Vrouw de Wetgeving met als gevolgen toeslagenschandaal. Maar we zagen het ook bij subsidieverstrekking. We hebben al lang over de regels en de voorwaarden nagedacht dat er eigenlijk geen tijd meer over was om een belangrijk project uit te voeren. En sommigen van onze wetten zijn zo ingewikkeld geworden dat ze vaak niet aan de hafdbaar of uitvoerbaar zijn. En dan wordt het te vaak weggekeken bij de problemen die hierdoor ontstaan. Zoals we hebben geleerd uit de recente parlementaire enquêtes. De landelijke overheid probeert nu soms de problemen te compenseren. Of af te kopen. Of de verantwoordelijkheid te beleggen bij lagere overheid. Of bij uitvoeringsinstanties. Maar ook daar zien we het soms vastlopen. En aan mijn idee komt dat omdat we nog steeds te veel reddeneren vanuit de systemen. Vanuit een bepaalde beeldvorming die we over mensen hebben. Er is een onvoldoende open blik naar de effecten in de praktijk. We hebben ook soms zo na elkaar in de manier waarop we elkaar benaderen. Het wordt prachtig mooi verwoord in de documentaire. Al wat je ziet. Ik mag hem aanraden. Hij komt eerder als op tv. En daarin werd verwoord door iemand hoe pijnlijk is het. Als je niet wordt gezien. Maar wel wordt bekeken. Het deed me ook aan de geschiedenis van mijn broer Koos denken. We kunnen niet meer wegkijken. Dat zijn de problemen te groot. Mijn pleodeel is dan ook om elkaar veel meer aan te spreken. In hoe we beleid maken en ook in hoe we samenleven. Met een omgangskultuur waar we uitgaan van vertrouwen en respect. Durven te benoemen wat niet goed gaat. Erkennen dat fouten nu eenmaal gemaakt worden. En dat dat betekent dat je ze ook kunt herstellen. Daarbij een echte dialoog voeren met de mensen over wie het gaat. Zodat ze mee kunnen denken over de oplossingen. Zoals ik het eerder benoemde ik zeg stiekem zoals we dat deden bij de CER is dat nodig om te komen tot het betere plan. En het kan bij heel veel dossiers onder andere ook bij het vormgeven van die infrastructuur van leven lang ontwikkelen. Maar zeker bij het terugdringen van grens over de schrijdend gedrag en het bereiken van die onderliggende cultuurverandering is aanspreken en elkaar zien hard nodig. Sexueel grens over schrijdend gedrag laat vaak diepe sporen na die soms een leven lang van invloed zijn. Die sexistische opmerking die hand net iets te lang op de heup van de ander. Het leidt vaak tot weer ernstig reformen zoals aanwanding en verkrachting. En daarom is in aanspreken cultuur ook zo ongelooflijk hard nodig om het in de kiem te sporen. Want nu we weten hoe vaak het voorkomt die cijfers 1 op de 2, 1 op de 5 kunnen we ook uitrekenen dat we allemaal een keer omstander zijn. En dat we dus ook allemaal het verschil kunnen maken voor een ander om ons uit te spreken als we erbij staan. Overheid heeft daar natuurlijk een belangrijke voorbeeldfunctie van en ik ben ook blij dat het kabinet nu heel hard werkt aan een plant van aanpak daarvoor. Maar we kunnen ook met elkaar veel veranderen en ik heb ook hoop ik ben hoopvol omdat ik zoveel mooie vormen zie waarin mensen op staan en zelf de regie nemen. Ik zie dat bij tal van onderwerpen zoals de getuberten van de toeslagen schandaal die zichzelf inmiddels liever herstel-experts noemen mooi woord en zich voor elkaar inzetten. Ik zie het bij de jonge vrouwen achter gelijk spel die studentenverenigingen afgaan om in gesprek te gaan met studenten over seksuele gelijkwaardigheid en consent. Ik zie het bij vele ervaringsdeskundigen die methodes ontwikkelen om anderen te helpen. En ik zie het bij de theatermakers en de documentairemakers die ons bewust maken van wat gaande is. En ik zag het eigenlijk ook net in het voorafgaande hier. Als we hen weten te verbinden aan onze politici en aan onze bestuurders zoals wat in sommige gemeenten al gebeurt en ook in organisaties en bedrijven dan kunnen we samen die bruggebouwen. Laten we vooral van elkaar kennis en ervaring blijven leren. Laten we elkaar blijven zien en elkaar blijven aanspreken want alleen samen kunnen we het doen. Dankjewel. Dankjewel voor deze mooie woorden en hoe ontzettend raakt het aan de kern van onze universiteit. Ook passie hebben voor inclusie en ook passie hebben voor emancipatie. Dankjewel voor deze geweldige reden. We gaan nu opnieuw luisteren naar Capella Pretensis. Dankjewel, opnieuw. Heel erg mooi. Connected, curious and courageous. De kernwaarden van onze universiteit. Deze waarden staan centraal in onze strategie. Vanuit deze waarden willen we een stimulerende, akademische omgeving creëren waar het prettig is voor onze studenten en onze medewerkers. Waarom zijn deze waarden zo belangrijk voor ons als onze universiteit? En hoe zijn deze waarden tot stand gekomen? En het belangrijkste dat we deze waarden waarmaken. Het belang van deze kernwaarden werd direct duidelijk toen we aan het slag gingen met de ontwikkeling voor onze strategie. Met de leden van het CVB en de dekanen hebben we met elkaar gedroomd over ons universiteit. En niet alleen het wat stond centraal, maar vooral ook het hoe. Hoe willen we ons onderwijs inrichten? Hoe willen we met elkaar omgaan? En hoe kunnen we elkaar inspireren het goede te doen? We spraken over de vraag hoe we een universiteit kunnen worden die van betekenis is. We willen een universiteit zijn die studenten en medewerkers uitdacht betekenis te geven aan hunzelf en aan anderen, aan de maatschappij. We willen een organisatie zijn waar medewerkers en studenten onderdeel van willen uitmaken. Ook willen we als organisatie inclusief zijn, waardoor we ruimte en kansen bieden aan mensen voor wie studeren en werken aan het universiteit niet vanzelfsprekend is. Tegelijkertijd hadden we het droom. Een droom om in universiteit te zijn waar mensen werken die elkaar inspireren en elkaar laten groeien. Een plek waar we leren en van elkaar leren waar we onszelf ontwikkelen maar ook een plek waar we samenwerken en waarvan we van elkaar leren. Ons universiteit moet een veilige omgeving bieden wanneer we fouten mogen maken. Waar mensen elkaar erkennen en waarderen. En waar men het lef heeft om elkaar op een positieve manier feedback te geven. Stijg boven jezelf uit maar accepteer ook dat je jezelf en anderen hierin kunt teleurstellen. Onthoud leren gaat met vallen en opstaan. Kortom, we willen een universiteit zijn waar we trots op zijn en waar we ons thuis voelen. En vooral dit laatste is extra belangrijk. Waarom? In de afgelopen jaren heeft het hoger onderwijs in Nederland en daarbuiten zich steeds meer ontwikkeld tot de type organisatie waarin excelentie centrales komen te staan. We worden beoordeeld om deze excelentie op front van diverse rankings. We horen bij de top lijkt het hoogste doel. Deze excelentie zorgt voor competitie maar voor welke prijs? Onze medewerken zijn studenten moeten volgens de huidige norm op alle vlakken accelereren. Deze prestatiedruk leggen zich zelf op maar wordt destin meer gestimuleerd door het systeem. Als universiteit vinden we het belangrijk dat je zorgt voor jezelf en voor anderen. Sociale veiligheid is hierin van uit is belang. Zonder die sociale veiligheid ben je niet in staat jezelf te ontplooien en te groeien als individu en dus ook als groep. Het welbevinden van onze studenten en medewerkers gaat ons aan het hart. En richt ik me nu specifiek aan de studenten en ik denk dat er een aantal van jullie boven zitten. Wat doet het huidige systeem met jullie? In gesprekken hierover met jullie horen we hoe hoge druk jullie ervaren. Zijn je cijfers wel hoog genoeg? We horen geluiden over extreme spanning rondom tentamus. Is dit wat we als universiteit willen? Nee, we willen niet lauter alleen top-athleten opleiden. We willen jullie, jonge mensen optimaal te ontwikkelen als student, als professional en als mens. Het onderwijs aan Tilburg University is niet iets wat je consumeert. Het is een ervaring die je beleeft vanaf het eerste moment dat je op de campus komt tot op de dag dat je de campus verlaat met je diploma. Onze docenten zijn mentoren die je kunnen helpen en willen helpen om te leren, te reflecteren en je had van te geven voor de toekomst. Maar het belangrijkste leert ook van elkaar. Deel met elkaar je angsten, de druk die je voelt en je twijfels. Je staat er niet alleen voor. En deze thema schrijpt me ook persoonlijk aan. En de komende jaren blijf ik maar hiervoor inzetten omdat dit de fundering vormt voor de droom die we hebben van onze universiteit. Onze vier kernwaarden curious, caring, courageous and connected, die helpen hierbij. En om te weten hoe deze waarde het leven bij onze studenten en de medewerkers zijn we de kampers op gegaan met een aantal vragen. Wanneer had je het gevoel dat je echt gezien werd voor wie je bent? Wanneer had je het gevoel dat iemand moeilijk was wanneer je hebt iets moeilijks doen tijdens het college? Wanneer had je het gevoel dat je deel uitmaakt van de community? Laat we kijken naar hun reacties. Moeilijks had ik iemand hebben zien doen tijdens college. Laster gevraagd van een professor zien te werken want dat ga je niet winnen. Deze universiteit is in de afgelopen jaren enorm gegroeid. Toen ik kwam waren er 7,5 duizend studenten die sinds we beferd boven de 20 duizend we zijn heel internationaal te worden. Je merkt wel, minstens dat heb ik van de horen zeggen dat studenten ook wel bepaalde maten van zekerschap hebben over de richting waarin de universiteit gaat. En wat we nodig hebben in de komende jaren is dat we weer meer naar elkaar betrokken zijn bij elkaar betrokken zijn. Bonden en meer voor elkaar gaan zorgen. Ik vind het courageous als je opstaat. Als je opstaat op deze universiteit en zegt tot hier en niet verder. Bijvoorbeeld als je als docent kenbaar maakt dat studenten in student-evaluaties niet bepaalde termen en woorden mogen gebruiken als ze het hebben in beoordeling over een docent. Dat je dat expliciet maakt tot hier en niet verder vind ik krachtig, moedig en courageous. Ik heb een vriendin die echt dood zenuwardig is om dingen te presenteren voor de klas en die heeft samen met mij het vak public speaking gedaan. Zij hadden zo'n mooie speeltje dat heeft ze zo goed gedaan toen. Ik voel me echt van een hele fijne werk sfeer. Ik voel me echt van een hele fijne werk sfeer. Ik voel me echt van een hele fijne werk sfeer. Het is een heel open en honeste sfeer. En ik denk dat het de situatie voor mij is de vulnerabiliteit. De honestheid die mensen brengen. Ook simpel dingen als vragen en vragen dat iemand wil zeggen dat ze stupig zijn of dat ze het niet willen vragen omdat ze het niet willen zien. Gewoon het braveren om te zijn honest met jezelf en met anderen want het helpt mij ook te zien en te zijn inspirerend. Het is een onmogelijke dingen die je moet realiseren en dat we met z'n allen samen multidispirair in de organisatie oplossingen hebben gezocht. Het schoudt ons daaronder naast je normale baan om gewoon naar goede uitkomst te hebben. Ik had het vooral toen ik bij de studievereniging werd uitgedaagd om carrière commissaris te worden. Ik was voorheen was ik heel erg actief bij de sport en spel tak van de studievereniging en ik heb echt een hele andere kant op gegaan en dat was echt wel een uitdaging voor mij. In het tweede jaar heeft een flint van mij meegeklokken naar de studievereniging ging en toen kwam ik bij een paar soort mensen wat heel erg hetzelfde dacht als ik over hoe de studie zou moeten werken hoe je je vleide tijd indeelt toen voelde ik echt alsof je deel was van iets gloters. We werken hier op een klein schalige campus waar we elkaar heel gemakkelijk kunnen ontmoeten en daar maken we heel veel te weinig gebruik van. We zitten allemaal dicht bij elkaar en ik denk dat dit een belang van ons onderwijs en het onderzoek is dat we meer mogelijkheden creëren om elkaar te ontmoeten zodat we ook gezamenlijk het onderwijs en het boekers onderzoek op nieuw vorm kunnen geven. Graag nodig Roos Legers en denk witte uit om met mij hierover ingesprekken. Ik vind het fijn dat jullie er zijn. Dank je wel. Ja Roos, je hebt in de video gezien welke reactie of welk fragment sprak jou het meeste aan? Ja, ik wil graag ingaan op de opmerking over de studentenvaluaties als u geen les geeft. Op het einde van een cursorscheek mogen studenten anonime evaluaties invullen en dat zorgt voor slapeloze nachten bij menige docenten. Het zijn anonime reacties je kunt er eigenlijk dus niks meer mee want het college is al voorbij maar nu kom je erachter dat je iets hebt gedaan wat de studenten in ieder geval niet als fijn hebben ervaren. Nou, natuurlijk is het belangrijk dat we deze evaluaties hebben. Als onze betrokkenheid caring naar de studenten toe als er iets misgaat in een cursors of met een docent dan willen we dat weten er moet een gelegenheid zijn om dat anoniem te melden. Waarom ik die opmerking zo treffend vond in de video is omdat ik eigenlijk de andere kant van wil belichten want zij zei Corin zij ja, het is heel moedig om dan te zeggen tegen studenten gebruik niet deze taal maar dan komt bij mij meteen de vraag op ja, wie moet dat duidelijk maken? Meestal zijn dat docenten die tegen een gender-expressie vanwege hun huidskleur ja, de taal in die studenten-evaluaties zien die op zo'n zak gezegd bijzonder onder aangenaam is Judith had het net over koekjes en het peer-reviewed onderzoek dat laat zien dat als je inderdaad zoetigheid meebrengt naar de college studenten-evaluaties omhooggaan het is ook ondertussen bewezen dat gewoon puur door vrouw te zijn je studenten-evaluaties hoe dan ook lager zullen uitvallen dus als het gaat over courage van wie vragen we moeten vaak van mensen die al in een kwetsbare positie zitten en voor wie het eigenlijk moeilijker is om ja, moeilijker is die zitten al aan de marges dus dat trof mij en hoe zouden we als universiteit dan kunnen helpen door het over te nemen optent je toch wel dat we de docenten helpen hierin ja, ik weet precies ook niet precies wat de oplossing is misschien vooral ook een stukje bewustwoording dat als je binnen bepaald profiel past dat je gewoon niet te maken hebt gehad met dit soort situaties in ieder geval niet zoveel als je mee te maken hebt als je dus in zo'n andere positie zit en die bewustwoording is natuurlijk de eerste stap ja, en ik begreep ook dat sommige universiteiten het helemaal hebben opgegeven met evaluaties is ook een kwalitatief gesprek eigenlijk, we willen in de classroom zelf gewoon met elkaar over het vak dat zou een oplossing kunnen zijn en dat is toch niet anoniem maar dan kan iedereen daar ook eigenlijk het gesprek over voeren ook elkaar in aanvullen ik ga naar de volgende vraag en jou stellen Henk hoe zijn jij in de verbinding tussen de waarde ja, het is interessant dat je met die vraag stelt want we hebben niet vier losse waarden naast elkaar ze hangen inderdaad samen en ik denk dat connectedness, verbinding dat is de basis dat is de bedding waarin we de anderen kunnen realiseren connectedness, verbinding, verbondenheid het is eigenlijk iets wat we krijgen die je komt en tegelijkertijd is het een opgave het is er en we moeten er wat mee gaan doen en op basis van die verbinding denk ik dat we nieuwsgierig kunnen zijn naar elkaar, naar nieuwe dingen naar hoe de wereld in elkaar zit wat er met de aarde gaande is en op basis van die verbinding kunnen we ook kering voor elkaar zijn dan vind ik keringen moeilijk hoor want je schiet heel snel door ofwel in paternalisme of maternalisme of in pappen en nat houden ik vond het voor het respect dat hier m'n vrouw Hamer zei dat ook verschillende keren dat is als het ware de basis voorwaarden van dat kering zijn en op grond van dat respect kun je inderdaad zeggen oh dit niet dat is dit past niet en dan hebben we ook nog courageous en als ik heel eerlijk ben is dat geen waarde het is een deucht en dat kun je leren maar los daarvan, ik vind courageous is een soort stuurmotor om nieuwsgierig te zijn om kering te zijn om verbondenheid te vergroten en te versterken alleen dat is een lastige want het moet geen gokken worden het moet ook geen overmoed worden het moet dus verantwoorden moedigheid zijn en ik maak mee op dat niveau van het college van bestuur ik zie hier iemand heel hard lachen dat we rondom die verantwoording van nieuwe plannen en dingen die we zouden willen wagen dat er dan altijd twee dingen zijn twee vragen die rondkomen is het goed geregeld dat komt het juridisch omdoek en is het betaalbaar maar er is nog een rem en dat is de rem van wat zouden ze ervan vinden als ik en dan ga je uit je angst uit ik ben bang dat moedig zijn en dat werkt niet misschien kan ik dan even weer je eij roodje ik ben docent en ik vertel het over de basis van de connected en dan de andere dea armier op ontop of hoe ervij jij dat in de praktijk hoe kijk je dat in gaan en wat zie je bij studenten dan doe je op het verband tussen die verschillende waarden nou ik geef graag een voorbeeld uit de praktijk en het sluit denk ik ook mooi aan bij uw reden daar straks Dr. Hamer van het gezien worden weken terug ging het in college over Adam Smith 18e eerst filosofen, economen voor hem is eigenlijk het belangrijkste voor de mens om gezien te worden dat is waarom we geld willen verdienen statusverwerven, we willen gezien worden en mede daarom vinden we het heel belangrijk dat we gevoelens kunnen delen met anderen deel van dat gezien worden is ook het idee dat wat hij in harmony of sentiments noemt dat we in harmonie leven in die zin dat we ook onze gevoelens kunnen delen ik legte dit uit in het college nogmaals een aantal weken terug en ik gaf een tijdje iets langer ik weet niet precies wanneer de koningin dood ging 2 maanden of zo denk ik toen dus, het was net dood en ik gebruikte haar als voorbeeld want ik had naar de begrafenis gekeken en ik was daardoor bijzonder ontroerd ik zei dat tegen de studenten van jij ik ken natuurlijk de queen niet en we weten ook allemaal op een begrafenis die je kunt verdrietig worden op een begrafenis ook al ken je die persoon niet omdat we elkaar aansteken ook met gevoelens en ik gaf dat als voorbeeld een beetje uit te leggen waar Smith het over had en een student stak haar hand op en die zei nou, die ervaring deel ik helemaal niet dit was de enige niet witte student in het college een student afkomstig uit india en zij zei good riddance het koloniale verleden, de queen de connecten die ik vooronder stelde ik voelde me natuurlijk onmiddellijk bijzonder wit dat vond ik bijzonder moedig van die student dat zij zei ja wacht even dit geldt helemaal niet voor mij de rest van de klas had ik mee de rest van de college had ik mee wat deed het met jou dan inderdaad daar wilde ik naartoe want het was in eerste instantie bijzonder ongemakkelijk als docent of iedereen die wel eens voor een groep gesproken heeft je hoe vreselijk het is als je ineens merkt dit had ik niet voorzien maar waar we de waardig aan toepassen in de praktijk daar gaat het vaak ook schuur om dat soms een veronderstelling van connectenis en identiteit ook niet blijkt te kloppen en het confronteert je met je eigen ja hoe is dat blinders kan je erop aanvullen, heb je daar ook ervaring mee of weet je wat mij ontzettend getroffen heeft het eerste lied van het eilatratenties dat waren de eerste 14 verse uit het eerste hoofdstuk van het Johanus Evangelie en ooit ik heb dan nog geen meer jeugd meegemaakt was dat het laatste evangelie daar ging je mee de kerk uit maar in die dat begint met het woord in het begin was het woord en je zou het is een beetje spotten maar je zou kunnen zeggen in het begin waren de waarden maar het woord moest mens worden die waarden moeten indalen die moeten vrees worden en dat is licht dat in de duisternis schijnt want dat motief zat er ook in alleen die duisternis heeft dat ook niet aanvaard dus het lukt niet altijd we zullen ook fouten maken maar dat vind ik het boeiende van heel dit centraalstellen van zo gaan we dat doen dit is onze manier van doen het is iets dat je hoopt dat het indaalt in ons dat het indaalt in de studenten en dat ze het straks meenemen naar buiten zodat die droom van Dr. Hamer dat de samenleving meer verbonden wordt dat we met zijn allen ervoor gaan staan in plaats van dat we uit elkaar weggroeien dat die droom een stap verder wordt en dit is oefentijd gebruikt die zou ik zeggen en wij helpen wel een beetje dankjewel Roos wil je nog iets zeggen alsjeblieft ik denk dat mensen ook naar de bol ja ik wil, de reden waarom we het in gesprek gaan is gewoon het gesprek wat wij willen in de toekomt ik noor toch jullie uit, ik roep jullie op allemaal docenten, studenten mensen die met ons samenwerken aan de slag te gaan met deze waarde ontdek wat het kan betekenen voor je werk voor je studie, maar ook voor jezelf en hoe geweldig zou het zijn als we deze waarde ook echt kunnen gaan waarmaken tot leven kunnen brengen binnen de universiteit ik heb nu aan het taal gestaan met Roos Leegers en Ikwitte dank jullie wel voor jullie komst en ik wil je heel erg bedankt hiervoor dit brengt ons bij het einde van deze academische plechtigheid waarvoor dat ik deze bijeenkomst afsluit wil ik nog graag de mensen bedanken die vandaag bijgedragen hebben aan deze mooie dienst dat waren de mensen op het podium maar ik wil ook met name de mensen op de schermen heel hard hebben gewerkt om dit mogelijk te maken een van de stein van Kruisdijk die vandaag 12,5 jaar in dienst is bij ons een mooie universiteit Mouten Bock ik geloof dat wij daar ergens zitten en Renate van de Leuwarden ons bedel ik wil jullie van harte uitnodigen om in de grote verjeegd hiernaast samen met ons het glas te heffen op onze nieuwe eerder dokter en haar te feliciteren maar even voor praktische aard ik wil jullie graag verzoeken om bij het verlaten van de oude voorrang te verlenen aan het korteertje en de oude vervolgens rij te verlaten te beginnen bij de eerste rij ik sluit deze zitting af met gebet mag ik u bezoeken te gaan staan en wil de hoge leerder waret opnieuw afnemen dat wij volstromen met levensadem die ons aanvuurt tot wijzijd en kennis om te helen wat onheilbaar lijkt om te halen wat onheilbaar schijnt de plechtigheid is gesloten