 e tenamos o suerte de contato na presencia de Jorge Raedo. Él é estudiado a arquitectura, é titulado na arte dramático e na especialidade de dirección escénica e dramaturgia para a Universidade de Barcelona. É coordinador do grupo Playground, que é un colectivo de arquitectos preocupados por o uso dos espacios na edificación. É director da revista AMAC de Arquitectura para Niños. É subdirector del master de diseño e gestión de espacios e materiales educativos que organizamos desde a facultad de edificación e instituto na edificación da edificación e que dirige Santiago. É director artístico de Ildantia, que é unos congresos que se organizan sobre arquitectura para niños. E é saramones, saramón e caxal, como algunas persoas que aí aquí. E este, e además, o reindica e é una persoa moí preocupada por o espacio que ocupa e construye en los niños. E é muy interesado en como gestionar as cosas para que os niños descubran este espacio e tome con ciencia do mesmo. E sobre todo é uma persoa moí inovadora e moí comprometida, socialmente. Está agora trabajando e nos implica a todos en un projecto de espacios e inclusión. Eu creo que é unha suerte de contar con ele. Le agradecemos o seu presencia e na sesión de hoy nos hablará de a educación de arte para a infancia projectos en España, Finlandia e Colombia. Quando quieras suerte. Gracias, Maria. Hola. Hola. E, pues nada, é un projecto extra de ti e os senes. Primeiro, unha pergunta. E, que os senes 4 están trabajando na infancia para quindelar, ou han trabajado? Pos na monta na mano para que na... Todos, no? Solamente éstos? 0336. 0336. Ah, bueno. Lista. Perfeito. Vale. Porque, bueno, todos eu, a ver, son las 10 menos 10, a que era Carlos Santiago, sempre me dan menos tiempo que a los demás. A ver, eu, a la idea es unha pequena charla como fotos e vídeos que eu he hecho en España, Finlandia e Colombia. E, ao final, como coloco estas alas unha tortura nos ha sentado na escena. Quería, non a hacer un taller, pero ao contrário. Eu toco a hacer unas perguntas para eu aprender de estes sobre os espacios, onde trabajar. A charla tiene 3 partes. Primeiro, unas 15 aladas teóricas que eu utilizo, não é o que pretenda explicar estes así, sino que a mimes funcionan e que eu ido aprendendo por el camino. Luego, o grosso é a segunda parte, alguns ejemplos de proyectos divididos, basicamente eu hago proyectos de educación de arquitectura para mimes e também de proyectos de teatro uopena para mimes. E, logo, o final, un pequeno anexo para que vean algunas cosas de Colombia alguns edificios para mimes en Colombia. Eu sempre estudo reflexionando sobre 3 palavras que é educación, infancia e arte. Queria dizer que ensenho arte, que é arte ensenhar, educar, aprender o que queria dizer e a los mimes. Queria dizer que é infancia que diferencia respecto a un adulto. Então ver un voluntario E o seu Sim, no seu dibujo não é a resposta que não temo o que é a resposta que diga qual que é o que é? Se eu diga que é a consciencia e a inconsciencia vemos basicamente o superficio blanca e os colores o que é o que é? Consciencia e inconsciencia Blanco colores, consciencia colores, e a inconsciencia en branco. A unha outra opinión, estamos no menos acuerdos, sí, no? Consciencia, colores, todos os estes querem descender ao contrário. E se eu perguntará, o sonho e a vicina, qual es o color e qual es o en blanco? En este. Quem cree que o sonho en es color? O sonho e o color, no muchos. E o sonho e o blanco? Más. E se eu digerá, el arte, se es bonita, se é malo de arte, se ponemos que hai algo que es no arte. Qual seria o arte e qual es no arte? Blanco o color. Arte, qual seria o arte? Todo. Todo? Estas que costarán unha, no, no, sonhá yo acruido. O color é consciencia e o color é vigílio, e o arte era todo. Por estas coisas eu não planteo, porque se ensenha o arte e o que é exactamente. O que aporta? Arte é un conocimiento. Que franjas estamos? E onde surge? Sobre a educación. Onde este genujo poderia ser, eu imagino que na zona blanca podria ser o cidad o colegio, o al revés, e o exterior. E o educación, basicamente, a educación creo que é a transmisión de uns rituales, símbolos, imaginarios de un colectivo. Que son distintos aquí, a los de allá. E pouco máis. Claro, os rituales e símbolos poden ser muy complejos. E eso me llega a preguntar que realmente eu não creo que se possa estar nada máis. Ni aí xe arte es para innovar, para inventar. Tampoco é exatamente así. O arte é simplemente unha tradición, se comunica a través de un lenguaje. E como o mucho de graces, podes xerar o daño máis, xerar o daño máis, podes cambiar unha sociedade, que é a sua mobilización ou é a revolución de um sistema, unha sociedade e é o que está bien também. E eu creo que é nois máis que as sociedades, con as suas cosas buenas ou defectos, segurante estes opinarão de outras cosas, pero eu lo veo así. E por último, que é sinfancia, aqui o niño e o Lampo, e o exterior. Xime gusta este dibujo por que son estos rayotes de escriiores los que van definiendo a forma. Xime considero que as persoas noto nos configuran ambiente, a atmosfera e por lo que he visto que he trabajado en varios paíces e con variedades clases sociales é fundamental onde cresce o niño e que atmosfera e en que se desarrolla. O ADN, con o que viene ao mundo, ao final, no é muy importante o balanço de su éxito hacia a felicidade ou tranquilidade que no sé que é de qual é a aspiración do seu humano. Então, o meu trabalho é sobre todo crear atmosfera con os espacios, con os sistemas, con as persoas, con os protocolos para que o niño pueda expandirse e sacar todo o seu potencial mas o colômbio é extremo onde as diferencias sociales son enormes mas o seu entorno familiar é fundamental e é o que consiga configurar as persoas. O ultimamente o trabalho con este esquema para os estes é o máis comum e é um esquema que eu he ido descubriendo desde a didáctica que é o que... em cadáveres de arquitectura para anismos e não pensava mucho sobre que é isso e eu he ido descubriendo tudo e considero todo do preview Qualquer acción pequena a nos cagamos con un final educativo do APARENIZAGE requiere todo o anterior Quando o primeiro quadrado é o que se podeir llamar inuthra mané Balo, o que é o ser humano, que é a enfancia e aqui aspiramos a fusión de eso haremos un pedagofía ou outra Cáis na pedagogía de un viaje. Se o viaje de la persona... é extremo diferente. Se é un dos princípios, por ex, o viaje é necesito. O mapa. A é solo, já amo e ouro, un currículum. Eu sou estregando a eu o que traio a e xe o currículum, dos formados obligatorios nas faias... É muito diferente, que osperformen ali, é muito diferente a Ale colombia. Perdon por na backsidea, e eu não estuve cobrados, ospanis do meu saber que é no currículum nacional o meu corpito de 10 pasinas, que os agendamientos lo extienden a xe decesitades e que, logo, cada colegio, equipo dirigivo e profesor, o aplica su manera. En cambio, em Colombia, no hay colegio nacional. Es daño 93 e unha nova lei de educación e decidieron que no hay colegio nacional, hay uns ligamientos e que cada colegio tiene que hacer su propio colegio, cosa que non está passando, porque para o profesor, na final, ni los forman así na universidad y salto a colegio non está en su cabeza, es muy pocoso. E naño sorprende, naño digo que está mal, e Colombia pasa porque haviam vivido décadas que ellos consideren de imposición de un currículum técnico desde instituciones internacionales, desde el Banco Internacional, no sé qué, e lo consideren invasivo. O sistema na Colombia e que finala el recurrículum, todos nos aprenenciamos, profesores, que pasa? E también salido de un lado a outro. A mi son máis de pensar. Un mapa, unha desstrazada un mapa, pues a ver como llegamos al destino. E por fin, bueno, aquí tenemos unos espontáneos. E final, bueno, finalmente, eu ia mozilabus un pouco a como se aplica o mapa como voy. Se eu voy a una isla, puedo poder andar ando, en sumarino, os médios, e, finalmente, la didáctica es la acción, lo que vemos, o que se sucede en el tiempo e o espacio. E o edificio, o espacio, es parte de la didáctica. Portanto, a transformación del espacio, a creación de este espacio negativo, se haviam funciendo todo o anterior, e o anterior es difícil. Bueno, nos exemplos de mapas, según como que... Estas son mapas de odiseo, de oblíces, de humero, en ahí estava Entroya e el queria volver a Itaca, ele tiene unha manéa de xe, de ver o mundo e por os circunstancias pues o viaje le lleva a todos estos sitios, generalmente en barco, sobrevive a base de astucia, de fantasía, de invenciones, de engañas, e, finalmente, llega. E xe es un tipo de viaje, en este caso es un mapa hecho después del viaje, este é un mapa de outro personagem, que se llama también Ulises, que é o de Joyce, é o mesmo personagem, no porque é xe es en... a vida de un personagem durante un día, en 1904, é outra manéa de ver a vida, de estar en o mundo, este é o mapa, o hizo Nabokov, leyendo el libro de Ulises de Joyce, outro personagem, outro viaje, outro mapa, pero, entoces, xe eu quero ir a las estrellas, quero este currículum, necesitaré... esta pedagogía de ir a un mapa, un currículum, eu quero a las estrellas, tengo este mapa, este é o mapa sumerio, este é o mapa do ano mil, este é o mapa do duero, o mapa reciente, e este é o muy reciente, é una visión actual do universo como unha gran masa de energia, a matéria oscura, o mapa que tengamos, tamén vamos a planear un viaje distinto, e aí é a importancia de um currículum. Bueno, entoces, eu trabajo para mim, estas incompetencias básicas que me llamo a natureza, utopia e poesía. A natureza é algo muy sencillo, para a natureza las llámarei, os lenguajes, nos naturalen o nombre, son os lenguajes que nos permiten comunicarnos, as artes son lenguajes, fotografía, cine, danza, nos movemos con lenguajes, comportamiento, sociales, grammaticales, e o nosso mitravá es alguien o níñol, a medida que cresce va aprendiendo este lenguaje que le permite expresarse como un árbol e comunicarse con o exterior e crear esta unidade, este boste que somos todos. Creando unha narración personal e colectiva, a colectiva te sumas a un ano a que ya estás e para éso os lenguajes artísticos. Eu creo que o meu trabalho eu lo centro en dos cosas, transmitir unas técnicas de lo que conozco, o algo de arquitectura e teatro e transmitir unha pasión por el oficio. E, por supuesto, o grande parte dos níños es transmitir, confiando, autoestima o que poderá alcanzar as metas. Aqui se dibujo unha metáfora recurrente de la persona como a planta de níño, absorbes unas minerales e vas creciendo e vas dando unos frutos en función de esos minerales e son os lenguajes que nos permiten expresarmos. A incompetencia utopia é muy sencilla, por supuesto é a capacidad de imaginar algo positivo e existe imaginarlo e diseñarlo e construirlo. E isso nos falta imaginar unha sociedad imposible maravillosa mas todo o trabalho de un artista é unha utopia, unha exista un cuaro unha exista un edificio, unha imaginas dibujas, unha maqueta, as técnicas para éso, artísticas e o construyes. E tu te levantes por na mañana e dices, hoje vou hacer un algo que nunca se ha hecho antes. Vou pintar mi casa de colores e ir a ver a un amigo. Esos son cosas utopia pensamos que son buenos, podes hacer cosas malas, distopias e é o que hai que transmitir en un proyecto de arte a capacidade de imaginar e hacer algo. E na incompetencia poesía é un esquema mí famoso do mundo da lingüística que va a tener más de 10 anos. É o horcental, é o eje sintagmático e o vertical é o eje paradigmático. Então, a gramática é o que se enlacemos con un lenguaje escrito. A gramática nos dice a frase de abajo, a oración de abajo diz, el perro negro camina por el sendero de piedra. El perro negro camina por el sendero de piedra. No menos todos estamos viendo o mesmo. El perro negro, sendero de piedra pero se alteramos uno dos elementos el perro de piedra camina por el sendero negro. É a alternación gramáticamente también está bien pero en sus cabezas empiezan a imaginar cosas que ao mojo ya son diferentes e aí surge unha comunicación. En esta alternación aí surge unha comunicación más profunda que na anterior. E eso sucede con todos os lenguajes do arte, con os lenguajes do comportamiento con os lenguajes da educación. Todos nos movemos con unos rituales didácticos de procedimientos e a veces alterando a eso surge algo nuevo e é a alternación gramáticamente profunda. Para mim artes son cosas concretas con Santiago e dicíamos artes son novelas, edificios unha performance es algo concreto unha escultura e unha obra e é o arte e o que eu enseño é o camino que temos que hacer para llegar a éso que máso menos todo mundo estará de acuerdo e é unha parte de investigación onde unha o está perdido, buscando e ya empiezo tomas un camino que seria a formulación e finalmente a realización de la obra. E é o processo de investigación científica e é o processo e o processo de creación é o processo educativo e é o proceso educativo e é o processo educativo e é o proceso educativo e é o proceso educativo e é o proceso criativo que é como un guía que nos şuja por lá montaña e é o processo de creación é a parte dos técnicas artísticas cosas básicas da toi eenter inhabit라고 o tema, comoкой obvar o o o ílo qo é o teatro ou gr RX lungo ou nono é o tábato unos proyectos en colegios con el artista e o professor juntos. Son os má ricos que disto.