 Artikel 3.25 van de wet-inkomstverblasting 2001 zegt dat de winst van een ondernemer moet worden vastgesteld op grond voor goedkompensgebruik, daar waar het gaat om het vaststellen van de jaarwinst. Nou, we staan hier bij een ondernemer, een ondernemer die wisverkoopt en de vraag die gesteld zou kunnen worden wat betekent nou artikel 3.25 voor mij. Nou, het antwoord is, dat betekent dat u heel goed een boekhouding moet bijhouden. Net als elke ondernemer moet je ook fiskaal een ondernemer zijn die een goeie boekhouding bijhoudt. Die boekhouding in Nederland is heel bijzonder omdat wij regels kennen die fiskaal afwijkelijk zijn van de gewone boekhoudregels. De vraag is, wat zijn nu die fiskale regels die goedkompensgebruik behelzen? In Wezi kennen wij drie beginselen van goedkompensgebruik. Eerste beginsel is realiteit, tweede is voorzichtigheid en het derde is eenvoud. Als we nou onze visboer als voorbeeld nemen, realiteit houdt in dat je de winst moet vaststellen met de realiteitszin. Stel deze ondernemer, deze visboer krijgt een opdracht om een visbanket te leveren van feestje, van groot feest. Wanneer moet deze meneer nu winst nemen op die order? Is dat het moment dat hij de bestelling binnenkrijgt? Is dat het moment dat hij de vis het visbanket levert of is dat het moment van betaling? Nou, de realiteitsregel van goedkompensgebruik zegt dat je de winst moet nemen uiteindelijk op het moment dat de vis geleverd wordt. Daarnaast kennen we voorzichtigheid, je mag redelijk voorzichtig zijn, dus je hoeft niet de winst al te nemen op het moment dat de bestelling binnenkomt, want die kan altijd nog worden afgezegd. Maar je mag ook niet je wachten tot een moment van betaling, daar ben je weer te voorzichtig en ben je in strijd met de realiteit. Een derde ijs naast realiteit en voorzichtigheid is, of ijs, beginsel, is het eenvouds beginsel. Je mag niet ijstje stellen aan zo'n visboer die verdergaan dan passen bij zijn bedrijf. Je kunt dus aan een multinational kun je verdergaan de ijstje stellen dan aan een kleine ondernemer. Dus je mag eenvouds elementen toepassen in je winstbreken. De vraag is, hoe is dat nu gegaan met dat begrip goedkoopmansgebruik? Want zoals je zegt, goedkoopmansgebruik staat in artikel 3.25 van de wet, inkomstenblossing en bevat eigenlijk maar één echte term die het begrip verklaagt. En dat is het begrip goedkoopmansgebruik is bepalen van de jaarwinst. Hoe is dat nou te verklaren dat je met één term dat hele jaarwinstbegrip probeert te coveren? Dat komt omdat de wetgever bewust heeft gezegd, ik wil een open norm hebben. Ik wil niet die norm in allerlei kleine regenties gaan vastleggen, want dan ga ik de praktijk voor de voeten lopen. Laat er rechter maar invullen wat verstaan wordt onder goedkoopmansgebruik, zodat je je kunt aanpassen aan nieuwe ontwikkelingen, aan nieuwe ontwikkeling in de wetenschap, nieuwe ontwikkeling in de technologie. En op die manier is er een heel bouwwerk ontstaan van jurisprudentie waarin inhoud wordt gegeven aan die drie beginselen van goedkoopmansgebruik, realiteit, voorzichtigheid en eenvoud. Het voordeel daarvan is dat je dus inderdaad een winstbegrip hebt dat aansluit bij wat nieuw is, een dynamisch begrip, een nadeel is echter dat belastingplichtigen niet altijd precies weten wat goedkoopmansgebruik inhoudt, omdat niet elke situatie op de rechter behandeld is en je ook iedere keer weer moet afwachten wat de rechter zal gaan oordelen over zo'n begrip. En dat is de discussie die wij voeren in de wetenschap, zou je toch nu wat meer handen en voeten moeten geven in die wetgeving aan dat nu hele open begrip goedkoopmansgebruik.