 Hoogstuk 23 van Verdenaand-Huik. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behoort al het publieke domijn. Voor meer informatie of om je aan te melden als verwilligig, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. De Lotgevallen van Verdenaand-Huik. Door Jacob van Lennep. 23 de Hoogstuk. Vermeldende hoe dames voorspoken worden aangezien en wat de schipreukelingen al zo verder deden om een verkoudheid te voorkomen. Het gadeslaan daar verschillende aandoeningen, welke ons naar een zo wonderbare redding bezielden, zou aan de Zodanigen, die zonder in onze gevaren gedeelte hebben, eentklaps in het gestrande vaartuig verplaatst waren geweest, een niet onbelangrijk schouwspel hebben opgeleverd. In de eerste ogenblikken, en wel voordat men recht wist hoe men het had, heerste een soort van verbijstering. En waren wij gelijk aan Lieden, die op een vreemde plaats geslapen hebben bij hun ontwaken in de war zijn, en enige herinneringsvermogen moeten aanwenden, alvoren ze zich kunnen bezinnen waar ze eigenlijk zijn. Daarbij, het was avond geworden, de wind en regen bleven aanhouden, en alles om ons heen was in nevel en duisternis gehuild. Voor zover ik mij herinner, was ik de eerste die sprak, en de ogen om mij slaande, om de dames te zoeken die door de schok van mij afgeraakt waren, riep ik in vervoering uit. —Gotlof, we zijn gered! —Dat mag wel een zijt worden, bij het walletje langs, —zijde Klaas. —Op zo'n rare manier ben ik nooit aan wallen komen. —Got dank, dat was boven verwachting, riep Lodewijk, —maar met deze uitboezming scheen aan zijn gehele voorraad dankbaarheid te hebben uitgeput, want op het dek heen een weerlopende begon er bij zichzelf te mondpelen. —Dit is een mooie winkel! —Hoe, Blanco, krijg maar het jacht hier weer vandaan! —De drie dames zeiden niets. Henriette en Susanna hielden tante omvat en alle drie schenen in stille, erbiedige overpuinzing verzonken. Wat Rijn over betrof, zijn blijthatschap was de luidruchtigste. Hij sprong en dansde over het dek rond, drukte Lodewijk, mij, de dames, zelfs schippersknechte de handen, beurtelingslachende, zingende en wenende, tot eindelijk zijn voet op de natteplanken uitgeleed en hij achterover rolde. —T is niets, —zijde hij, —ter stond wederopspringende. —Het gevaar is voorbij en we zijn alle gesauveerd. En hij begon van voor en af aan, handjes te geven, en elk liep bijzonder gelukte wensen met een hartelijkheid en een uitbundigheid, welke merkelijk afstaken bij zijn gewone geaffecteerde vormen en bewezen hoeveel guller en betig hij in de grond zijn hart en was, dan hij oppervlakkig scheent te zijn. —Waar zijn we toch eigenlijk, —voegt tante. —Op een veilige plaat, —tante Lief, —was mijn antwoord, en waar we op de vreemdste manier ter wereld zijn aangekomen. —Nu zal ik nooit meer lachen over de vreemde Jood, die zich verbeelde dat hij met treks uit en al over de brug heen getrokken zou worden, —zijde Suzanne, —die haar verrolijkheid terugbekomen had. —Mijn vrouw, —zijde Lodewijk, —die toch scheent te gevoelen dat hij enige apologie nodig had, —towel hij zich bij tante vervoegde. —Dat is waarlijk gelukkig afgelopen, —we doep mijn recht leed, —dat uw edel er zo ongelukkig bij de past zeid gekomen. —Ja, meneer, —zijde Suzanne, —tante mocht u wat toevoegen, —gelijk Atalia tot Apnig, —dan Kelpijes Artucundi Mepa. —Het schijnt, —zijde Tante, —met reden, —enigszins gevoelig over de handelwijze van Lodewijk. —Het schijnt dat meneer Blaak weinig gewend is dames aan boord te hebben. —Ja, mevrouw, —vervolgde Lodewijk, —enigszins verlegen. —Tegen het weer kan niemand, —en we hadden zich op zulke onvoorzienen en geweldige storm kunnen verwachten. —Ah, had ik niet met die boeiorom het hartstikke gezeld, —we waren toch niet vrij gekomen. —Mocht het drommel, —zijde Klaas, —wins Zeemans rondheid, —deze logenachtige voor ontschuldiging niet verdraagd kon. —Jan Pergens lag warm en wel binnen muiden toen het ware weer begon, —en dat hadden wij ook kunnen doen. —Wat ruikt, —on je Klaas, —zijde Lodewijk, —zicht omkerende, —op een parcetoon. —We mogen met je werk en niet met ons diskoer, —of je krijgt je paspoort op staande voet. —Mijn paspoort, —herhaalde Klaas, —zicht haar zijde begevende. —Hm, —er zal op het jacht in de eerste weken toch niet veel te verdienen van. —Nu, meneer Blaak, —zijde Tante, —gedaan de zaken hebben geen keer en het beste is dat we alle verwijtingen maar daar laten. —Te meer, —zijde Henriette, —daar Lodewijk al genoeg gestraft is, —want hij zal zijn jacht ook niet even gemakkelijk aan de overzijde van de dijk krijgen als het aan deze heide gekomen is. —Nee, —zijde Reinhoef, —tendzij er een aarbeving komen die het weder terug lanceert. —Ja, —porom de Lodewijk, —je luidt goed spotten, —hoe ik het hier vandaan krijg, —wet je oost? —Mij dunkt, —zijde ik, —wij moest je liever zien hoe wij zelf hier vandaan komen. —Op wat hoogte zijn we zo wat? —We zullen een heel eind poos te buiden zijn, —zijde Lodewijk, —waar konden verdraaid nergens ongelukkiger talent komen. —We zijn een half uur van alle bewoonte plaatsen af, —en er wordt zo donker dat mij niet zien kan welke weg men op moet. —Dat is zeker ongelukkig, —zijde ik, —maar we kunnen toch niet hier blijven, —en ik geloof zelfs dat enige beweging goed zal doen aan de dames en de slechte gevolgen voorkomen die koude en natigheid teweeg brengen. —Ik zal gaar in de dames accompagneren, —zijde Rijnhoven, —maar ik moet alleen remarkeren dat het in de kajuit droog is en dat zij buiten geexponeerd worden om nog meer doornat te worden. —Ja, —dat mag zo zijn, —zijde Henriette, —maar ik voor mij zal van harte gaar lopen, —indien echter mevrouw van Bemten het afkeurt. —Ik doe alles liever dan langer in dit noodlottige jacht te blijven, —zijde Tante, —kom, —ter stond me opgewandeld, —we zullen toch wel ergens ter land komen. —Volgens zelt ga je ons, —voeg ik aan Lodewijk, —of blijft ga je aan boord. —Ik heb altijd gehoord, —zijde Lodewijk, —dat de kapitein het laatste aan boord moet blijven, —maar zo gaan lieden ergens aankomt, —stuur mij dan eens hemelsnaam wat vertrouwd volk om hier de boel te bewaakken. —Ik zou graag naar van dienst zijn, —zijde ik, —maar ga je gevoeld, —dat ik de dames niet verlaten kan. —En ik even min, —zijde Rijnhoven, —eerst moeten de dames anlieure de sureté zijn. —We hebben waarlijk bij nacht niet te veel aan de assistentie van ons beiden, —en zo ga je ons klaas met de lantaar hem wil het mede geven, —waren zulke, —geloof ik, —niet te veel geëxigeerd. —En wie zal mij dan volk gaan halen en hier brengen? —Wel, —stuur Wijnstupe op kondschap uit, —zijde Rijnhoven, —maar dat is waar ook, —oediantre eti. —Ja, —waar is Wijnstupe? —ripper wij allen, —onzelf het verwijdoende, —dat wij hem niet eerder gemist hadden. —De hemel beware ons, —zijde tante, —ik hoop niet dat hij over boords gevallen. —Wijnstupe werd overal gezocht, —daar vruchteloos. —Nergens, —nog in de kajuit, —nog in het vooronder was hij te ontdekken. —Sommigen onder ons, —menen zich te herinneren dat ze hem, —een ogenblik voordat wij over de dijk geraakten, —nog aan de voorplecht hadden zien staan. —En wij konden niet nadalaten, —de gevolgtrekking op te maken, —dat hij te dikke gelegenheid over boord was geslagen en zijn dood in de golven gevonden had. —Hoe gek en lastig de vent ook waren, —het was toch een schrikkelijke gedachte, —onze eisgenoot verloren te hebben, —door een zo noot lottig toevall, —het welk eventieer elk onderhad kunnen treffen. —Er was echt er niets aan te herstellen, —en deze gebeurtenis versterkte zelfs de begeerterde dames, —om hoe eerder hoe beter het toneel van zoveel treurigste verlaten. —Ten einde ze echt er een geschikte plaat zouden vinden, —om af te stappen, —liet ik mij over boord geleiden en zog nu welke plek de droogste waren, —en tevens de naast gelegenheid om de weg te bereiken, —die beneden langs de dokliep. —Noudelijks echter had ik een ogenblik rondgelopen, —of ik hoorde een flauwe stem kort bij mij, —die er barmelijke klaagtonen aan hielf, —welke ons de wind en de regen, —tot nog toe waarschijnlijk hadden beletten te horen. —Wie is daar? riep ik, zonder in de duisternis enig voorwerp te kunnen onderscheiden. —Klaas, ligt eens bij, —hier aan de buurt is iemand die angstig kermt. —Got bewarens, riep Klaas, —die niet geheel vrij was vanbij gelovige denkbeelden. —Als het de geest maar niet is van die arme moff. —Om het even, —zijd ik, —we moeten het toch onderzoeken. Klaas vatte echter moet, —en uit een brandende lataren gewapend, —liet hij zich naast mij afzakken. —Wer vernamen nu nog duidelijker het gesteen en een flauwe stem, —die deze woorden kort bij ons horen. —Ach, liever god, —tsoem hulven, —ik p'n toot. —Tis wel wanst u bezelf en niet zijn geest, —zijd ik, —op het geluid afgaande. —En weldra ontdekte wij, —met behulp daar lataren, —de arme Duitse en eigen persoon, —die ongeveer tien passen van het vaartuig af, —doodan de halst toe in een moddersloot was gezakt, —en ontwijfelbaar gestikt waren, —bij gebrek aan spoedige hulp. —Hoe hij daar kwam, —was onze raadsel, —maar terwijl het niet te vergen was, —dat hij ons in zijn tegenwoordige toestand —daarvan de oplossing geven zouden, —staken wij hem een roespaan toe, —en trokken wij hem uit de sloot, —waaruit hij deerlijk toegetaald voor de dag kwam, —en nu aan de kant de beven stond als een juffersondje, —buiten staat om enig antwoord te geven. —Wij raden hem aan, —zo het hem zijn —krachten toelieten, —met ons mede te gaan, —en zich warm te lopen, —daar er toch aan —boord geen gelegenheid was, —om hem van —andere klederen te voorzien. —Nu werd de trap uitgezet, —op de —geschikt bewondere plaats, —en de dames —verlieten het vaartuig, —waarna wij —Lodenwijk, —hoe zeer tegen zijn zin, —aleen laatende, —onsgezamelijk op weg —begaven, —vooruit —gelicht door Klaas, —die in de ene hand —de lantaaren droeg, —en in de —andere een roespaan, —om de grond —te polsen, —en te zorgen, —dat wij niet van de weg afdwaalden. —Nahem volgde Henriette en Susanne, —dan ik, —tante geleidende, —en vervolgens Rijnhoven, —met een tweede lantaaren, —twijl weinig —stuurben, —hompelend en strompelend —zicht achter naast leepte. —Het was —geen gemakkelijk, —nog aangenaam —werk, —als zo door de —modder te ploeteren, —of schoonde —wind, —t ons geluk, —merkelijk —verminderd was, —en de dijk —ons enigszins beschutte, —maar —het was stik donkig, —twijle —fijne regen, —door grond, —zowel als onze klederen, —doorweekte. —Waar ongeveer een kwartier uurs —voortgesukkeld, —en ik bemerkte —dat tante —hoe goed zij zich —ook poogte te houden, —hoe langer —hoe minder in staat was, —om —voort te gaan, —en als waarder —op mijn arm leunde. —Ze was uitgeput —van angst en vermoeidheid, —en lief slechts —werktuigelijk voort. —Eindelijk —bleef zij geheel staan, —met —de uitroep, —hoee, —daar —verlies ik mijn schoen. —Hou op, —riep ik, —tot hen die —voormijn waren, —en de —trein stond stil. —Dan is haar schoen kwijt, —zijd ik, —waarachtig, —de weg is —altens slecht, —is er hier —geen woning in de nabijheid? —Als —je nog een ameraadje —geduldheid, —zijd ik klaas, —daar —gunter aan de weg zie ik een —lichtje. —Is het nog ver, —voegt —tante, —ik kan —waarachtig niet —verder voort, —en ik zal —uur liever —hier —tegen de dijk blijven —wachten. —Dat zal —ik nooit dulden, —zijd ik, —twaarom —te besterven, —maar zo —de heer Rijnhoven, —maar zijn —rotting wil toesteken, —zie ik wel —kant om je voort te helpen. —Rijnhoven was dadelijk —bereid, —en gaf zijn —licht aan wijnstubben, —waarop wij, —Iedereen einde van de —rotting neemende, —tan te —verzochten, —daarop te —gaan zitten, —en haar —armen, —om onze —schouders te slaan. —Op deze —geimproviseerde —draagbaar, —die zeker niet —van de gemakkelijkste was, —tug we haar —verder —voort, —niet zonder —vrij wat te struikelen, —en —dik was op te houden. —Nog —kan ik het —mijzelf niet —verklaren, —hoe het —mogelijk was, —dat wij op —de —smalle weg, —waarweid —telkens tot de —enk was —toe inzakten, —en gedurig —uitgeleden of afweken, —niet —honderd malen —met —onze vrachten omgerold. —En —ik bekend —dat ik —recht in —mijn schik was, —tuur —maar eindelijk —voor een boer een —hek —stonden, —het welk —naar een —boerderij —geleide, —en had —ik het —ongast —vrije —honden —geblaf, —maar het —welgevallen —begoedde. —Nu —hielden —we —alles —stil —voor —het —gesloten —hek, —en —klaas —een —stand —door —stem —opzet —ende —begon —uit —al —zijn —macht —de —schreeuwen. —Hij —daar! —boer! —boer! —we —antvingen —echter —op —dit —eerste —geroep, —geen —ander —antwoord, —dan —een —nog —gevaarlijker —gehuil —en —ge —jank —van —de —honden —we —begon —en —is —allen —een —paar —ich —mede —te —schreeuwen — elk —zijn —best —en —de —honden —des —te —harder —te —blaf —en —als —of —en —wed —ij —verten —wie —het —meust —de —leven —kom —maken —en —het —was —en —geweld —dat —pen —op —een —uur —afstand —zoud —kun —heuren. —Eindelijk —wer —deren —de —boeren —woning —ont…. —s晴 —en —en —zagen —wij —licht —doen —op —innig —schemeren —wine —we —zwegen —allen —als —door —een —gelijk —tijde —gevull —van —hoop —en —verwacht —ing overvallen. Wat wil je luien? Wat is er? Vroeg een stem. Schipreukelingen, riep de een. Kunnen we opkomen, volg een ander. Hij liever hoor eens, scheerde een derde. Goed volk, riepen we eindelijk, allen tegelijk. De persoon die in de deur stond en wiens donkere omtrek alleen bij tegen de verlichte muur achter hem konden onderscheiden, deed geen beweging om te naderen en scheeën besluitenloos. Toen verzocht ik mijn tochtgenoten wat stil te wezen en mijn stem verheffende. Kom eens hier, goede vriend, riep ik. Gij kunt een goede foi verdienen, zog hij ons helpen wilt. Het woord foi maakte blijkbaar indruk. De persoon kwam naar buiten en of schoon wij hem door de duisternis weder uit het oog verloren, hoorde wij aan het geklost zijn naar klompen dat hij ons naderte. Maar toen hij, na onze gissing, halverwege de afstand tot het hek gekomen was, bemerkte wij tot onze pittere teleurstelling dat hij eens klaps met de vervaarlijke kree terugkeerde en vrij wat sneller dan bij zijn aankomst de weg naar huis nam en de deur achter zich toesmeet. Dat zal hem de duivel leren, zei de klaas, waar moet er toch binnen? Kan het hek niet geforceerd worden? vroeg hij in hoven. Het hek was wel voorzien en de sloot te breed om erover te springen, maar bij onderzoek bemerkte wij dat er kans was om opzijde van het hek om te klimmen en ik stelde voor haar klaas dit gezamenlijk te doen. Om gods wil doe het niet verlinand, zei de tante, zo de honden u eens aanvielen. Geen noot tante, zo bij een vriestand waren waar de honden altijd loslopen op de erf, dan zou ik weinig zin in de expeditie hebben, waarin dit geweest liggen ze meestal vast. Dit zegenden was ik reeds aan de andere zijde en door klaas gevolgd wandelde ik op het woonhuis aan. Toch nauwelijks hadden wij eniggesreden gedaan of het bleek ons dat mijn vanbinnenshuis deze schennis van het grondgebied had bespeurd, want een raam werd opengeslagen en een hoofd kwam voor de dag. Als je luid niet gauw maakt dat je wegkomt, werd ons toegeschreeuwd, zal ik er op losbranden in dat geval. Maar hoor dan toch eens, Ripek, we zijn geen dieven, we, hier werd mijn reden op een zeer onaangename wijze afgebroken door het afgaan van een vuurhoer dat de man aan het venster in de hand hield. Gelukkig trof het schot geen van ons beide, waar het baarder niet in minne grote schrik bij ons gezelschap dat een angste gegeel aanhief. Ik besloot echt er nog een poging te doen, en mij achter een boom stelende waar ik schoot vrijmenen te zijn, riep ik wederom. Wees toch voorzichtig, het is mevrouw van Bempten van hij zicht die aan het hek staat, en ik ben huik van Amsterdam. Wat zeg je, hernam de stem van boven, mevrouw van Bempten, schier je ze wat, ja, in dat geval wil ik er eens zeggen. Ken je me niet droge veld, riep ik, want ik herken er nu duidelijk de stem die mij al in de begin niet vreemd was voorgekomen. Ik ben huik, geloof me toch, mevrouw van Bempten staat daar buiten. Wel, wieheid van zijn leven, riep hij, verakskezeer mijn onbeleefdheid, ik kom zo bij. Het is waar rempele lukkig ook dat de man je kent, zei de klaas. Aarys hadden wij nog werk gehad uit een mensen dommer verstand te brengen. Ondertussen riep ik hun die buiten stonden toe dat zij maar gerust zouden wezen en dat er hulp zouden komen op dagen. Niet lang duurden het ook of de voordeur ging weder open en Roggeveld had de voorschijn en kwam naar ons toe, terwijl zijn vrouw, zijn knechten en een paar meiden nieuwsgierig aan de deur bleven staan. Wel, wieheid van zijn leven, herhaalde Roggeveld naar ons toekomende. Ik heb julliewammers niet geraakt. Die nacht, het was me loskruid wil ik er eens zeggen, maar ik dacht niet eens of het dieven waren in dat geval. Dat had u knechten wel anders kunnen gewaar worden indien hij niet was gaan lopen. Ja, Kees dacht het waren spoken en je luistert er ook al pover uit hoor. Ik kon de man geen ongelijk geven want op de afstand waarop wij ons bevonden leverde zij die buiten stonden vooral de dames die zoals ik vroeger verhaald heb tafellaken zouden omgeslagen bij het vijfelachtige lichterlandaren een vrij kluchtige vertoning op en de schrik van Kees kwam hij vrij natuurlijk en verschoonbaar voor. Het hek werd ontsloten en terwijl wij ons ongeval in korte bewoordingen aan Roggeveld mededeelden bracht deze ons naar zijn woning. Ik laat aan mijn lezers over zich de uitroepen voor te stellen van wel kijkers, herbewarens, lieve tijd, wel jemenie, wie hij iets meer beleefd en diergelijken die het Roggeveldse gezin deed horen bij het vernemen deze wederbare geden. Nu vraagt je reis, zei de vrouw van de huizen, terwijl zij haar best deed om een goed vuur aan de gang te krijgen, wat of die rijke luizen zich al in gevaar begeven en op zee gaan uit plezierig wanneer zij warm en wel te huis kunnen zitten. Intussen werd de brede raad gespannen wat het er doen stond. Ik stelde voor dat in die Roggeveld de nodige lichting bezorgen kon, de dames zich hoe eerder, hoe beter de bedden zouden begeven terwijl wij heren de nacht bij het vuur zouden doorbrengen. Tante had niets in te brengen tegen het eerste gedeelte van mijn voorstel, maar vroeg of er intussen niet iemand zouden kunnen gaan naar hij zicht of naar de hoeven van de oude Marta, om naar haar rijtuig te zoeken en te zeggen dat men haar afgehalen kwam. Oh, zeid ik, er valt nog veel bovendien te bereideren, maak maar eerst dat geen bed komt, dat is nu het vernaamste. De dames begrepen dat dit inderdaad de verkieselijkste partij was en verwijderden zich met de vrouw en de dochters van de huizen, terwijl wij ons zodra het vuur goed brandde om de hart te sloten en op Engelse wijze naar een recept van Rijnhoven die er zich goed op stond van brandewijn, water en suiker ons een verwarmende drank bereiden, terwijl wij ons langzamerhand van schoenen en bovenkleideren ontdeden en die op de warme plaat voor het vuur lieten drogen. Nu heb jij ons nog niet verhaald, Wijnstube, zei de Rijnhoven, toen mij een poos gezeten hadden. Hoe ga je daar in die slootzijd gearriveerd? Wat zal ik er lang over praten, zei de Wijnstube. Ik stond aan de voorplecht, ontaar gingen weer de dijk open, en ik dacht zo, wie ging na de blitz? En ik hielp mij zelfs dan een touwfest, en die touw schlingerte met mij, en ik viel pijtenpoort, en ik dacht dat ik versaufen was, maar nee, ik lach in gras. En ik stond op, en ik dacht, dat teufelische schip komt over mij hin, en zo lief ik voraas, en ik zakte bis de oren in een morrosloot, en daar lach ik te spottern, en te dreen, en te schreien, maar daar waren niemand die me achter. Ik geloof inderdaad, zei de Rijnhoven, dat uw positie verre van amusant was, maar laat uw raden Wijnstube en vertel dat gedeelte uw ralotgevallen aan niemand over. Het is waarlijk al te vernederend om, wanneer men zo'n schone kans heeft gelopen in de open zee te verdrinken, slechts in een stinksloot talent te komen. Terwijl Rijnhoven op deze wijze voortging met Wijnstube te plagen, wende ik mij naar Roggeveld, en vernam of er ook gelegenheid waren, iemand zowel naar het gestrande vaartuig als naar oud-naarden of schraveland te zenden, en op deze punten ingelichtzijnde voeg ik aan de beide heren wat hun een verdere voornemens waren. Nadat ieder zijn mening en verlangen geuid had, werd alles dien overeenkomstig geregeld en bepaald, en ik wilde juist de vrouw van Roggeveld roepen om van het afgesprokenen aan de dames kennis te geven, toen zij de keuken binnenkwam, en mij berichten de tanten mij wensen te spreken. Ik volg daar naar een opkamertje met twee bedsteden, in de ene zag ik tanten zitten, die het nachtgewaterpoerin aan het lijf had en bezig was een kandeeltje te drinken. Op de andere bedsteden, waarvan de gordijnen waren dichtgeschoven, durfde ik slechts een zijdelinkse blik te slaan. Hoe bevindg hij u, tanten, volg ik, mij tot haar begevende. Dat schik wel, antwoorden zij, en ik ben blij dat ik een bed lig, maar hoor eens verdenand, ik vrees dat men op hij zich tot dodelijk ongerust zal wezen. Dat vrees ik ook, tanten. En ik ben bang dat men boodschappen naar Amsterdam, en naar Gruldenhof, en de hemel weet waar verder zal sturen en overal alles in je rep en roer brengen. Dat is niet onwaarschijnlijk. Ik wens ze daarom wel, vervocht tanten, dat Paars Roggenveld, of iemand van zijn het wegen, kon gaan zeggen dat wij ons alle wel bevinden. Ik ben bereid erheen te rijden, zei ik. Nee, dat wil ik volstrek niet. Gij behoeft u niet opnieuw aan nattegheid een koude bloot te stellen. Laat dat maar aan mij, over lieve tanten. Ga je zo toch niet langer verkiezen hier te blijven dan tot morgenochtend, en wel enigszoon goed willen hebben om behoorlijk gekleed thuis te komen. Het is gelukkig juist zaterdagavond, zeiden de stemmen van Susanne vanuit de andere petsteden, en ze lieten een half gesmoeerd gelag opvolgen, terwijl een ander stemmetje stil, fluisterde. Stil wat, meisjes, zei de tante, wel foei. Wilt gij eens weten wat we hebben afgesproken onder uw welnemen, zei ik. Roggenveld zal zijn boerenwagen inspannen, en daarmee zullen Rijnhoven, Wijnstube en ik naar Muiden vertrekken. Boot, trio de bodet, mondpulte Susanne. De heren zullen vandaar hun weg wel vinden naar Amsterdam, en ik de mijnen naar Schraveland, van waar ik iemand naar de hoefers al sturen om te zien of uw rijtuig zutlaan nog bevindt. Goed overlegd, zei de tante. En wat Klaas betreft, die zal met al wie hier in de buurt kan opgelopen worden naar zijn meester terugkeren, en ten einde hem de hulp te bewijzen die hij nodig mocht hebben. Het zou ook jammer zijn dat ze de arme jongen wegstalen, zei de Susanne. Nu, ik vind alles zeer goed geschikt, zei de tante, als gij daar maar met kaartje de kamernieën overlegt, die weet wat ons gezonden moet worden. Dit zou zijn de, wens ik u een goede nacht, hernam ik. Ik bleef echter nog een ogenblik staan, en voeg met een bevende stem. Hebben de jonge dames ook nog iets te gelasten? Ik bekwam in het eerst geen antwoord, maar er was enige beweging, en een dof gemoompel achter de bed-gordijnen. Ik stond zelf enig sinds verlegen, niet wetende of ik gaan of blijven zouden. Opeens vertonen zich het hoofd van Susanne tussen de gordijnen door. Henriette vraagt of gij niet een boodschap aan haar oom zou kunnen zenden, die anders in ongerustheid zou wezen over zijn lieve zontje. Ik was bevreesd om onbescheiden te wezen, fluisterde het lieve stemmetje van Henriette. Maar uw edelen zou mij zeer verplichten, meneer Huik, en neem het in uw vermogenwaren. Ik neem dit stelig op mij, zei ik, mijn buigende. En al verder, vervolgde Susanne, verzoekt Henriette dat gij een kaartje haar kapsel met roze rode strikken vraagt, en haar kleed met de fontanjes, en haar zijde keurs, en haar brusselse schoenen, en ik verzoek om verschoning, meneer Huik, zei de Henriette. Ik heb niets van dat alles gezegd. Zoals kaartje het schikt is het mij wel. Voezantje. Voezantje, zei ik op mijn beurt, en het schelmachtige gelaad mijn herzuster verdween weder achter de gordijnen, waarop ik de dames nogmaals een goede nachtrust wensende mij naar beneden begaf. Wilhaas was nu de boerenwagen ingespannen en schokten en hotsten wij naar Muiden, waar we de halve stad in opschudding bachten. Ik zond enig volk aan Lodewijk tot bewaking van het gestrande vaartuig, en een man te paard naar de hoefel van de oude Marten. Ik nam afscheid van mijn reisgenoten, terwijl Rijnhoven op zich nam mijn familie de Amsterdam gerust te stellen, en een voorgonnemende reed ik naar Schraveland, waar als men denken kan niemand de bed was gegaan. Ik deelde aan de Kaminier de bevelen van Tante Mede, schreef een briefje aan de heer Plaak om hem in korte woorden met het toedracht er zaken bekend te maken, en begaf mijn vervolgens ter ruste. Of schoon het gebeurde van de avond wel geschikt was geweest om mijn ziel te ontstemmen, en mij in het begin de beeldenis van de verbolgen zee en het getijste de vaartuig, en daartussen dat van de bemiddelijke Henriette gedurigd voor de ogen speelde, en haar een liefdevolle woorden mij tussen het geruist der golven en het gegier der winden in de orenszuisten, zo segevierde toch eindelijk de vermoeidheid over deze kinderen van het brein, en viel ik in een diepe slaap, waaruit ik niet eerder ontwaakte, dan toen de bediende mij kan waarschuwen, dat het rijtuig van hij zich terugkomen, en weder met verse paarden bespannen was. Ik kleeden mij spoedig aan, ging naar beneden, en vond de Kaminier reeds met een half dozijn dozen, gereed om mij te vergezellen. We begraven ons ter stond op weg naar de boerderij van Roggenveld, van waar de dames na een haastig toilet met ons terugkeerden. Alle drie waren na tijdsomstandigheden vrij welvarende, alleen Tante klaagde over hoofdpijn, en ging dus, zodra zij op hij zicht kwam, weder dan naar bed, terwijl wij jongen lieden onze krachtenpochten terug te bekomen door het gebruik van een stevig ontbijt. Einde van 23. Hoogstuk. Deze opname bevindt geen publieke domein. Hoogstuk 24 van Verlinand-Huik. Dit is een liepenvox-opname. Alle liepenvox-opname behoort tot publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als verwilliger, ga naar liepenvox.org. Opname door Anna Simon. De lot gevallen van Verlinand-Huik, door Jacob van Lennep. 24. Hoogstuk. Het welk over het geheel van een vrij sentimentele aard is, toch vrij slaperig eindigt. Ik hoop, zeiden Henriette tegen Suzanne, dat de gezondheid van die goede mevrouw van Bempten maar geen slechte gevolgen mogen ondervinden van deze ongelukkige tocht. Ik hoop het met u, zeiden ik, maar ik durf dezelfde wenskoesteren met betrekking tot allen die van de partij zijn geweest. Wel ja, zeiden mijn zuster, neem de wens zo algemeen mogelijk. Het zou jammer zijn u zelf te vergeten. Gij doet zoals Nigt Bender die, als hij gasten heeft, nooit zegt. Ik hoop dat het de vrienden, maar ik hoop dat het ons wel zal smaken. Wat mij betreft, zei ik, ik ben niet van zout of van kraak porcelijn en zal aan een nat pak of aan een weinigje vermoeienis niet sterven. Ik kom, zeiden Suzanne, gij praat als een held en ondertussen laatst toen gij terugkwaamt van de reis waart gij ook mooie ziek van de bui die gij op uw dak had gehad. Inderdaad, voeg Henriette op een toon van bezorgdheid die mij verruchte. Dan zou het u toch waarlijk wel kwaad kunnen doen, meneer Huik, van zo kort daarna opnieuw aan zulke weer te zijn blootgesteld. Het zou hem kwaad doen, zeiden Suzanne, haar na-praatende. Wel, jetje, gij zou mijn broeder in de grond bederven. Het is goed dat gij mijn zuster niet zei het. Dat zeg ik ook, zei de ik, Henriette aanstaande met een veel betekende blik die haar de ogen neerdeed slaan. Ik moet zeggen, het is al zeer beleefd, hernamt Suzanne, waar heb je die vrije complimenten leren maken. Oh, zei ik, mevrouw Blaak houdt niet van complimenten en ik durf het geen ik zeg staan te houden zonder weggas om wel levendheid verordeel te worden. Dat loopt mij te hoog, zei de Suzanne. Ja, mij ook, zei de Henriette. En we zullen meneer de verklaring zijn en worden maar niet afvergen. Zie, zeiden zij, na enige ogenblikken zwijgens en met het blijkbaar inzicht om van gesprek te veranderen. Het is mij nog even of ik de beweging van het vaartuig voel. Een gewone sensatie, wanneer mijn op het water is geweest, zei de ik, en die vanzelf wel sleit is al. Nu, zei de Suzanne, ik begeer die van mijn leven nog in schijn, nog inderdaad weten te ondervinden. Ik denk als poot. Het is varen, maar met groot gevaar. En zul ik ooit trouw, zal ik de voorwaarden maken dat mijn man er geen boeier op nahouden. Ik zou geen ogenblik gerust zijn. Dan mocht geen eventueer de voorwaarden maken, zei de ik, dat hij geen rijtuig houden, want ik geloof dat men alles bij één rekenende meer ongelukken met rij dan wel met vaartuigentellen zal. Dat leert mij een ondervinding niet, zei de Suzanne, want ik heb wel honderd malen in een rijtuig gezeten en nog nooit enig ongeluk gehad. En voor de eerste rijst dat ik op het water ben, loopt het zo deerlijk af. Lodewijk zou je een tegenovergestelde ondervinding voorwerpen, zeiden Henriette. Hij is wel twintig mal van het paardgevorm en heeft de hemel weet hoe dik was met de shees omgelegen, terwijl deze rampspoed de eerste is die zijn jacht overkomt. Dus dan zeer gracieus van zijn en het wegen, zei de Suzanne, dat hij die juist voor ons bewaard heeft. Op dit ogenblik kwam de carmenier van Tante binnen en verzocht of me je vrouw Suzanne even bij m'n vrouw wilde komen. Oh hey, zei de Suzanne, ik voorziet al, de beschikkingen van de maaltijd zullen mij worden opgedraagend. Wat eet jij liefst, Jetje? En gij verinandt? Kom, zei Dik, maak maar dat je boven komt. Tante, wacht u immers. Ha ha, meneer wil garne van mij ontslagen worden. Nu, ik zal u verlossen van mijn overtollig gezelschap. Ik ga al. En een spotachtige blik op ontslaande verlie tijd vertrek en lied ons samen. Wij bleven gelijk veelal in dergelijke gevallen plaatsheeft, een geruimetijd zwijgende overal kan er zitten. Ik, vast besloten, heb m'n zils verlangen te uiten, maar verlegen hoe best het onderhoud aan te vangen. Zij, ter gevolgen van dat fijne voorgevoel, het welke een alle vrouwen eigen is, vermoedende wat er in mij omging, een ijverig voortwerkende met het hoofd voorover gebogen en de ogen stijf op haar borduurwerk gevestigd, terwijl echt haar kleursverandering en het zwoogen van haar boezem de onrust van haar gemoet verieden. Ik wilde beginnen mijn hartschijm te ontdekken, maar wist niet hoe. Mij dacht, ik kon toch niet zo plomb weg met de deur in huis vallen en in de plaats van, het is mooi weer, tegen haar zeggen, ik ben min u. Ik vergad dat tussen twee gelieven, als spreek men geen woord, het onderhoud zijn loop gevolgd, de geest dezelfde gedachten reeks bij beiden doorloopt en langs dezelfde schakels voortgaat, zodat in die beide, na een uur zwijgens, de mond open deden, men tientegenin zou kunnen wedden dat beide hetzelfde woord zouden uitspreken, even als twee gelijkgestemde harpen die hetzelfde akkoord uitslaan. Eindelijk, toen de pauze en geruimetijd had geduurd en ik reeds bedacht begon te worden dat Susanna terug zou komen eerlijk nog een woord gesproken had, hervatte ik het gesprek daar waar wij het gelaten hadden. We spraken daarvan ongelukken met rijtuigen en schepen. Daar ligt al een zeer troostrijk denkbeeld voor mij in opgesloten. Voor u? En hoe dat? Vroeg zij, zonder de ogen op te slaan, terwijl mijn onbeduidende gezichten haar een kleur als bloed aanjoeg. Omdat, zei ik, ik geen rij nog voertuig houdt en dus minder dan anderen in de gelegenheid ben om ongelukken daarmee te krijgen. Nu had die vrije, zo genaamde troostgrond, welbeschoud, nog zin, nog slot, want, of ze gewoon geen speeljacht hebben, had ik niet de minder vorige avond tot het getal daar schipreukelingen behoort. En ik reed dik was genoeg, zo niet in mijn eigen, dan toch in een eens anders rijtuig. Maar het ging mij, zoals het zelfs verstandiger lieden, bij dergelijke gelegenheid ergaat. Ik sprak, zonder dat het mij schelen konden, wat ik zeiden, met zikmaar aanleiding vond, om tot het punt te komen waar ik wezen wilde. En deed even als de jager, die het wild na volgende, er weinig omgeeft of hij een gebaan pad inslaat en veel tijd door heggen en struiken kruipt, of over sloten en dammen springt, om zijn doel te bereiken. Henriette nam dan ook de moeite niet, mijn argument tegen te spreken, maar deed er het zwijgend toe, zodat ik mij genoodzaakt zag op dezelfde toon voor te gaan. En ik geloof niet dat ik ooit een speeljacht of een rijtuig bezitten zal. Dezelfde stilte. Ik geloof dat men zeer gelukkig kan zijn zonder één van beide. Dezelfde stilte. Maar haar lieve vingertjes begonnen te beven, alsof ze bespeurden dat ik wel draad duidelijker spreken zouden. En gij meer vervocht ik, niet minder bevend. Geloofd gij eens gelijks? Ik meen, zou het gij gelukkig kunnen zijn zonder rijtuig, zonder al die gemakken waaraan gij tans aan het huis van uw oom gewoondheid geraakt? Dit was een vraag, en hier diende een antwoord op. Dit antwoord was echter datgene, het welk altijd gegeven wordt, wanneer men schroomt of zich omgehouden acht rechtstreeks of onbewimpel te antwoorden. Dat weet ik niet. Dat is betrekkelijk. Vergeef mij, zei ik. Mijn vraag was misschien onbescheiden. Maar vervocht ik, opstaande, en mijn nevens haar plaatsende met de ene hand op de tafel en de andere op de rug van haar stoel. Indien ik die vraag doe, het is omdat bij al die nu hard gehecht waren aan die genoegens, welke de rijkdom alleen kan verschaffen, ik schroomen zouden, u een verklaring te doen die, hier zweeg ik een ogenblik, en begon nog harder te beven. Zij bleef stipt op haar werk zien, beurtelings rood en bleekwoordende. Gij hebt mij gisteren, vervocht ik, toen wij ons in levensgevaar bevonden, enige woorden toegesproken, welk ik nimmer vergeten zal, en die mij ook tans nog als helemaal muziek in de oren ruisen. Ik zou echt er geen gevolgtrekking het durven maken, uit het geen wel ligt aanleiding vond, in de ontroering van het ogenblik, en in de staat van opgewondenheid, waarin wij toen verkeerden. Maar zou gij tans, wij bedaardor zinnen, wij vergunnen, aan die woorden een uitlegging te geven, welke mij voordelig waren? Hier ligt de herjette de ogen op, en zag mij aan met een engelachtige blik, maar daar stond weder voor zich zien. Ik durf mij vleien, zeiden zij, dat ik toen bedaard was, en geen bewijs van opgewondenheid gegeven heb. Wat ik dus toen zeiden, blijft gij dat ook tans gestand aan, voeg ik, in verrukking haar bij de hand vattende, en mij over haar schouders neerbuigende. Zij beantwoorden mijn handdruk, en liet er zelfde tijd het hoofd tegen mijn arm nedervallen. Maar wel draa richten zij zich wederop, en het hoofd schuddende, zeiden zij met een weemoedige blik. Kom, ik ben een zottin. Verschoon mij mij niet huik. Het is beter, dat wij dit onderwerp niet verder aanroegen, en zelfs, dat wij al kanders gezelschap vermijden. Hoe, riep ik uit, verbaasd en tenier geslagen. Gij geeft mij de zoets, de hoop, en tegelijkertijd, in één adem, wil gij mij die weer ontnemen? Ik gevoel, dat ik verkeerd heb gehandeld, zeiden zij, maar ik beschouw u als eerder moedig genoeg, om geen misbruik te maken van een ogenblik van zwakheid. Uw woorden hadden mij verrast. Met alle eerbied gesproken, ik gehoof dat dit een weinig bezijde de waarheid was. En ik heb niet wel gedaan, die zo onbedachtzaam te beantwoorden. Niet wel gedaan, haalde ik, door aan de inspraak van uw gevoel gehoord te geven, liever dan aan die van de koele reden. Dag, ik zie niet in waarom deze beiden in dit geval in tegenspraak behoeven te zijn. Zo u hard, door de beantwoording mij naar liefde, mij tot een gelukkigste, de stervelingen maken wil, begrijp ik niet welke gewicht gegronden de reden daar tegen kan inbrengen. Ik ken u nog sinds zeer kort, zeiden zij, en niet genoeg om te weten of het gevoel van voorkeurig dat ik u toedraag, behoorlijk te rechtvaardigen is. Indien dit zo is, wil ik de hoop niet opgeven, zei ik, want ik ben overtuigd dat de narichten die mij over mij zouden willen inwinnen, niet zo geheelt op mijn nadeel kunnen uitlopen. Ik geloof in meneer, hernam zij, het hoofd schuldende, met een drof geestelige uitdrukking op het gelaat die mij bewees, dat zij de ware reden van haar terughouden niet vermelden. Maar toch? Wel nu, wat kan er meer zijn? Ik bid u, verzwijgen uw zwaregeden niet. Ik vlieg mij, dat, zo gaan mij slechts weder liefde schenken wilt, ik in staat zal zijn, alle andere bedenkingen te overwinnen. Ik, ik hang van mijn oom af, zeiden zij, de ogen nederslaande, en ik twijfel, of hij, hoe, zeid ik, zou hij iets tegen mijn persoon of familie kunnen in te brengen hebben? Of is het mijn gebrek aan voor tuin, dat mij in de weg zouden staan? Nou, het is zwaar, rijk ben ik niet, maar ik ben dansdeelgenoot in haar bloeiende firma en hoop wel draa in staat te zijn, een vrouw, wel niet op mijn wilderigen, maar toch op een authentelijke voet te kunnen onderhouden. Mijn oom zal dat nimmer willen, herhalde zij, en ook dan zelfs, wanneer ik mondig en mijn eigen meesteressen waren, zou ik nimmer iets doen, het geen hem mis haken kon, hem aan wie ik alles verschuldig ben, en die ik ere moet als een vader, ja, meer dan een vader, want hij heeft mij wel gedaan, zonder daar toe gehouden te zijn. Men kan het hem tenminste vragen, zeid ik, geef mij slechts uw toestemming, om mijn vader te verzoeken met de heer Blaak te spreken, dat is al wat ik verlang. Hoor, ik wil oprecht met u zijn, zeiden zij, en u niets verzwijgen. Mijn oom heeft zich vast in het hoofd gezet, dat loden wijk mij trouwen moet. Tot nog toe, moet ik zeggen, gelukkig voor mij, stemmen vader en zo niet over één in hun wensen, anders weet ik waarlijk niet, wat ik zou moeten doen. Zolang loden wijk dus nog ongehuwd blijft, zal mijn oom zijn hoop niet laten varen, en ieder aanzoek afwijzen, dat hem om mijn hand gedaan wordt. Dus zou ik dan moeten wachten, tot meneer loden wijk goed vindt zich in de echte staat te begeven, of op te stappen? Hij denkt toch, dat uw oom, bespeurende, dat hij over en weer, geen geneigheid voelt, om zijn plannen te bevorderen, niet waars genoeg zal zijn, om die vol te willen houden. Hij heeft u en zijn zoon beide lief, en zal uw beide ongeluk toch niet willen. Maar hij denkt, ik zou mij sterk maken, hem zulks aan zijn verstand te brengen. Ik vrees, ik vrees, zei de Henriette. Maar ik heb er in zoveren niets tegen, dat hij het beproeft, voegde zij erbij, met een betoverende lach. Heb dank voor deze vergunning, zei ik, haar hand met vuurigheid aan mijn lippen brengende. Laat nu gebeuren wat wil, eenmaal toch zullen wij verenigd zijn. Op dit ogenblik ging de deur open, wij stover verschikt uitokandig, en zagen tot onze niet geringe ontsteltenis, de heren Blaak, vader en zoon binnentrelden. De eerste gemelde scheen onze verwaring niet te bespuren, althans hij toonde daar niets van. Maar ter stond haar Henriette toegaande, omhelste hij haar hartelijk, en vroeg haar of zij reeds van de schrik bekomen was, en of ze zich niet omgesteld gevoelde. Oh, zei de ze, ik ben zowel of er niets gebeurd was. Ik weet niet, nichtje, zei de lodewijk, die intussen ons beide met een spotachtige blik beschoud had. Maar medumpt, als men nu wel aankijkt, geziet het toch wel wat ondaan uit. Laat eens zien, vervochten hij, haar hand nemende. Gij beeft haar waardelijk nog van. In alle gevallen, zei ik, niet zonder enige vondraardiging. Zou het geen wonder zijn in die mejuffrouwde gevolgen van die noodlottige avond nog ondervond. Zo, vriend Huik, zei de lodewijk, al zag hij mij eerst nu. Wel gerust, ja, het was een ongelukkig geval. Maar wie drommel kan het helpen? Ik klei er het meest bij. En hoe heeft die stoffel van een wijnsturbe het toch gemaakt? Jongens, wat zat de vent in de benauwdheid? Ik ben u dinaar, meneer, zei de oude heer Blaak, zich buigende. Wij waren eenskomen verneemden naar de gezondheid van de dames. En Tevens, moet ik u mijn dank betuigen voor de spoedige mededeling. Lodewijk niet ook, zij naar verontschuldiging aan te maken. Hij heeft gewis wat onvoorzichtig gehandeld. Doch, zoals hij zegt, hij leidt er het meeste bij, want het zal geen kleintje kost om het jacht weer in het water te krijgen. En er zullen wel wat reparatie aan moeten gedaan worden ook. En verhaal ons eens, zei de Henriette. Hoe is het u verder gegaan? Oh, antwoordde Lodewijk. Mijn heeft mij wel lang genoeg laten wachten, maar eindelijk kwam er toch volk opdagen en toen heb ik klaas bij het jacht gelaten en ben haar guldenhof getrokken. En ter stond, zodra ik gekleed was, was het wederom inspannen om hierheen te rijden. Gij gevoeld, zei de heer Blaak tegen Henriette, dat Lodewijk zich geen oogomelijk rust wilde gunnen voordat hij vernomen had hoe het met zijn lieve nicht was gesteld. Onder dit praten kwam Susanna wederbinnen, met de boodschap aan de heren dat Tante enigszins vermoeid was, door meen de op te staan om hen te ontvangen. Het ontbrak nu niet aan stof tot gesprek, maar toen al de gebeurtenissen van de vorige avond weder werden opgehaald. Na verloop van enige tijd kan Tante ook beneden. En kort daarna reden mijn ouders, die vroegende morgen door Rijnhoven bericht van het gebeurder bekomen en niet weinig bekommerd dadelijk rijtuig besteld hadden, hij zegt binnen. Ik zal hier van de pleidschap des wederzins niet gewagen die men zich licht kan voorstellen en even van de gesprekken welke die dag gevoerd werden en waarvan de reeds verhaalde gebeurtenis het hoofdonderwerp uitmaakte. Ik was vermoeid en verveeld van zo dik was over hetzelfde te horen praten en bovendien beletten mij de verliefde stemming waarin ik mij befond behoorlijk aandacht te schenken aan hetgene gesproken werd. Het was mijn oogmerk geweest met Suzanne de volgende morgen vroegtijdig weder na Amsterdam te vertrekken. De komst bij haar ouders bracht echt de enige verandering in ons plantenweeg en daar zij twee plaatsen in hun rijtuig open hadden werd er goed gevonden dat wij beide na de eten met hen zouden terugkeren. Een schikking waar niet veel tegen in te brengen viel. Hoe zeer tante zich bitter beklaagde dat bijna juist nu nadat ze zulk een schrik had gehad zo alleen liet want herriette zouden ook de volgende dag vertrekken dat dit niet vriendelijk of beleefd was enzovoort. Intussen wisten wij allen zeer goed dat zij van de schrik reeds genoeg bekomen was en inderdaad liever alleen wensen te zijn om op haar gemak al de toeverijtseling te kunnen maken voor de feestviering welke zij voornemens was veertien dagen later ter gelegenheid van de jaardag mijn ermoedig op hij zich te geven en waarmee de haar levenige verbeelding reed sederd lang werkzaam was geweest. De tweede persoon die reden had om zich over de bespoediging van ons vertrek te beklagen was ik zelf want ik zag mij daardoor teleurgesteld in het aangenaam vooruitzicht om nog die avond in het gezelschap door te brengen van haar die ik lief had. Mijn begrijpt echter dat ik mij verlangen om te blijven niet aan de dag togesprengen. Vrezenen zou ik daarvan sprak mijn zielschijm te verraden het welk ik gelijk verliefd en gewoonlijk doen mijn verbeelden dat ieder rits in mijn ogen lezen kon. Alleen een droevige blik op Henriette geworpen en een handruk die meer dan gewoonlijk betekende bij ons vertrek moest aan haar doen weten hoeveel mij dit afscheid kosten en ik geloof mij niet bedroogend te hebben zo ik toen mijn reeds in het rijtuig gezeten waren en het laatste vaarwel over en weder klonk een traan in haar ogen menen te zien glinsteren. In het naar huis gaan was ik stil en afgetrokken zo zelfs dat Susanna mij daarover bespotten. Ik had achter twee zeer goede verschoningen gereed namelijk slaap en vermoeienis welke mijn goede moedig alles sinds gelder vond en ik bekwam al zo verlof om niet te spreken en mij tot slapen te zetten. Susanna die niet tegenstaande zij ermij en mede gebruid had zelfen toch enigszins de uitwerking daardoor gestaan af vermoeienissen voelde begon weldraad te gapen en te knikken bollen en raakte zodra het donker was in een diepe rust. Zodat ik nu in volle vrijheid bekwam om met gesloten ogen en in een hoek van het rijtuig gedoken mij over te geven aan mijn verliefde dromen welke langzamerhand in werkelijke dromen overgingen. Zodat ik toen mij de weespapoort binnenreden in een geruste slaap lag gedompeld. Einde van 24. Hoogstuk Deze opname vindt geen publieke domijn. Hoogstuk 25 van Ferdigland-Huik dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoort tot publieke domijn voor meer informatie of om je aan te meld als vrijwilligig ga naar LibriVox.org opname door Anna Simon de lot gevallen van Ferdigland-Huik door Jacob van Lennep 25. Hoogstuk het welke een vervolg is op het 24. Dat zeid hij gelukkig ontkomen zeiden de heer Van Balen toen hij mij de volgende morgen op het kantoor begoedte geld waarlijk tot spijs voor de vissen kunnen verstreken. Beliefd het u deze brief in te zien die gisteren met de Hamburger Post is aangekomen? In waarheid antwoord ik de brief aannemende het is een bijzondere bewaaring gods en ik doorliep vluchtig blad dat ik een handen had. Mijn wil wel zeggen vervocht hij dat die jonge heer Plaak de rechte man niet is om in jacht te besturen is uw elende niet van oordeel dat wij die commissie zeer goed kunnen volbrengen? Mij dunt dat er risico niet groot is antwoord ik op de laatste vraag Ja meneer het is eigenlijk een gewaagde onderneming met hem te gaan zeilen was mijn bescheid op de eerste Nee voor waar hij nam mij ik heb ook in mijn jonge tijd een boeier gehad maar ik ben er vroeg mee de uitgeschrijden ik trof nooit goed weer de spullen waren altijd onklaar ik kon nooit een geschikte helper krijgen ik was altijd ongelukkig in al dat soort van ondernemingen maar om die commissie te vovoeren mens ik ga er een meer eivere gemakelerd te nemen dan die de wijze is ik heb nogal die nota niet ontvangen waar ik laatst over sprak poverdien ben ik stelig onderricht dat hij somtijds zaken voor zichzelf doet en de zodanigen wil ik niet gebruiken zij die zaken voor zich doen moeten die van hun patroon noodwendig verwaarlozen Wat tungt u Edelen? zei ik bij mijn vriend van de Dichtere Vereniging herinnerende zo wij velders gebruikten hmmm hij is niet onknapp hij heeft een goede wil maar hij is wat jong des teijvriger zal hij zijn en des te minder eigenwijs dat moet ik u toegeven maar er is nog iets anders hij rijdt te paard en zie daar iets ongehoord voor een maakelaag niet anders als zeer voeg in de morgen zei ik en op voorschrift van zijn dokter maar ik geloof niet dat iemand hem ooit in gezelschap met anderen heeft zien rijden en dan vervoegde van Balen want het ergst van alles is hij maakt rijmpjes hoe wil het nu ooit een degelijk een bruikbaar mens van goeien wel zei ik dat bewijst alleen dat hij te veel ledige tijd heeft hij is waarlijk niet onknapp en zo ik er enigszins over durf oordelen dan heeft hij veel kennis van zaken en een helder gezond verstand voorschaffen wij hem werk dan zal hij dat rijmen vanzelf wel laten varen nu fiat uw edel heeft zijn zaak zowel bepleid dat ik er niets verder tegen kan inbrengen zijn vader was bovendien een braaf man aan wie ik veel verplichting heb gehad we kunnen het beproeven zie mij verder wil een Bartels en Cote enk huizen schrijven dat zij op ons trekken zullen hij lieve meneer Wijdveld hoe staat onze rekening met het huis mij denkt mij moet er iets in avans voor aan zijn zo is het meneer zeiden de boekhouder het folie op slaande daar zal over geschreven dienen te worden zeiden van balen dat kan zo niet gaan heeft u edelen geen vertrouwen op te lieden volg ik hoor mij waarde herhuik vertrouwen is een goede zaak en buiten die kan maar geen handeldrijven maar nu kwiet niet mis zoals wij op de school plachten te zeggen in de negotie moet mij zelf zijn eigen vader niet te veel vertrouwen schenken dat is een vaste regel hou je daar aan niet of de firma Willem Bartels en Koop staat daar goed en na mijn faam en ik zou graag een dikpak wissels op haar bezitten door een solide huis getrokken maar alles kan mee en tegenlopen en ik heb er zoveel in mijn leven zien vallen die zo vast schenen te staan als het stadhuis was jij Sniders? Zou het je bij de notaris bouwvat geweest? en hoe luide de boodschap? ja meneer antwoorden de kantoor bediende en het briefje was meer gerustellend de patiënt heeft een redelijke nacht gehad en bevindt zich iets nu dat verheugd mij zeiden van balen zou haar waarlijk bovenop komen? er zou ook veel in de man verloren zijn geweest hij bezit het vertrouwen van de halve stad ja van menigen in buiten de stad ik geloof zelfs dat mijn weinig handelskantooren zouden vinden die zulke uitgebreide relatie en hebben als hij de hemelgever dat hij spoedig herstellen dacht ik per mezelf dan is het te verwachten dat mijn geheimzinnige vriend Bosz ook spoedig klaar komt en opdrost die naam van bouwveld had intussen opnieuw een snaar aangeroerd welke een riks van herinneringen deed ontstaan en ik had werk om behoorlijke aandacht te schenken aan hetgeen mijn compagnon mijn verder mede deelde en toen ik eindelijk aan mijn lessenaar gezeten mij tot de arbeid zouden begeven zag ik mij opnieuw buiten staat om een behoorlijk oplettendheid te wijden aan datgene waar ik mij mede bezig moest houden en schenen de letters die ik voor mij had zich telkens te verenigen om geen andere naam aan mijn ogen voor te stellen dan die van Henriette Blaak ik schaamde mij echter niet over mijn liefde maar over de invloed om mij uit oefenen en ik vormde het besluit om niet langer uit te stellen mijn ouders met het gebeurde bekend te maken het is, dacht ik alleen de onzekerheid welke mij het werk moeilijk maakt is eens mijn lot op deze ofgeenwijze beslist dan zal ik calmer zijn en weer in staat mijn plichten naar behoorlijke vervullen hoe zegende ik het geluk een moeder te bezitten want mijn gevoelde het was voor haar dat ik in de eerste plaats mijn hart wensen te omboezemen zij, dit wist ik zou mij met verschonende deelneming aanhoren zij zou wat in mijn hart omging op rechtend prijst stellen zij zou mij ten voorspraak strikken bij een vader die ik lief had en eerde maar die wij lieg mijn liefde af zou curen of als een voorbijgaande neiging aanzien bestemt om even spoedig te verdwijnen als zij was opgekomen ik nam dan ook nog diezelfde middag gelegenheid waar dat mijn vader in zijn camera aan het werk zat en dat Susanne met de jongere kinderen een grachtje rond ging om de lieve vrouw over mijn huwelijksplan te onderhouden en haar te bidden mijn vader te bewegen om een bezoek bij de heer Blaak af te leggen en hem voor mij de hand zijn haar niet te vragen mijn moeder luisterde naar mij bij de belangstelling waarop ik wist te kunnen rekenen maar toch kon ik aan de enigszins ontevreden de uitdrukking van haar gelaad bemerken dat het mede gedeelde haar niet voorkomen welkom was ik was echter op zware gede voorbereid en wist met de welsprekendheid eens verliefden al de bedenkingen op te lossen welke zij zowel uit de kortstondigheid mijn erkennis maken met herietten als het ons gebrek aan voortuin wist te putten het viel mij echter zwaarder dan ik gedacht had haar te overreden om mij haar hoop te beloven ter bereiking van een oogmerk dat, nadat ik duidelijk gewaar werd haar een meer verhevene verwachtingen te leur stelde want welke moeder zij mogen overigens de nederigste en verstandigste vrouw zijn koestert geen inzichten en wensen om te het haar kinderen hoger en grootser dan de wezenlijkheid kan te weegbrengen eindelijk echter toen zij vernam dat ik mijn liefde reeds verklaard had en dat de zaak tussen herietten en mij zo goed als beklonken was deed zij zoals alle moeders zouden gedaan hebben zij omhelsten mij en beloofden mijn belangen te zullen voorstaan en bij mijn vader bepleiten de volgende na middag riet mijn vader die aan tafel buiten gemoestil en afgetrokken was geweest mij met hem naar zijn kamer ik volgde bevende als een misdadiger die in het verhoor zal gaan want zij gelaatst ontstrak en ernstig en voorspeelde weinig goed hij wees mij zwijgend een stoel aan en zette zich over mij na een snuifje te hebben genomen begon hij al dus uw moeder heeft mij gezegd dat jij huwelijks plannen in het hoofd hebt inderdaad vader lief en ik zou mij hoogst gelukkig achten indien zij uw goedkeuring konden wegdragen jij hebt altijd een bedaard oordeel gehad verinand en waard nooit gewoon u te overijlen des te meer bevreemt het mij dat jij nu het de gewichtigste stap uws levensgeld uw bloot stelt weegd's omperadendheid veroorderd te worden ik hoop, zeid ik, dat mijn keus mij voor een dergelijk vond als vrijwaard recht uitgesproken dat doet zij niet ik heb altijd veel goed van de bedoelde je vergehoord het is zondeling dat vaders in een dergelijk geval nooit een naam uitspreken als waren zij bang dat daarin een mystieke krachtlag opgesloten zij ziet er lief uit en ik kan klaar begrijpen dat een jong mens haar naar zijn zin vindt maar toch een meisje dat jij nog de tijd niet hebt gehad te leren kennen zo opeens op de genzel in uws levens te kiezen dat zat vlug wat wild geprocedeerd en zoals ik zeide dat had ik niet van u verwacht ik moet bekennen zeid ik dat uw beschuldiging veel grond heeft maar ik neem de vrijheid uit u dan opmerken dat ik door een samenloop van toevallige omstandigheden gelegenheid heb gehad haar karakter te leren kennen en waarderen toen ik haar voor het eerst ontmoeten op de koepel van guldenhof trof me haar beschaafde toon haar ingetogenheid en minzameheid later op hij zicht vond ik een nieuw behagen in haar ongedwongen en toch recht fatsoenlijke omgang en op het jacht in de uren des gevaars kreeg ik eerbied voor haar beradenheid haar kampte van geest en godsdienstzin uw edelen zult mij toestemmen dat die weinige dagen mij beter hebben in staat gesteld een oordeel over haar te velen dan dat ik haar jaren lang op gast malen en danspartijen ontmoet had daar is wat wel aan en met welk oog ziet zij u aan ik verhaalde aan mijn vader de omstandigheden van mijn onderhoud met herietten ik had niet verwacht her na mij dat hij een dergelijke stap zou doen al voor ons uw ouders daarover te raadplegen ik betuig u mijn vader zei ik dat het volstrekt mijn voordemer niet was toen ik naar hij zicht vertrok mijn liefde te verklaren toch na het geen op het jacht was voorgevallen kon ik niet nalaten te spreken intussen zie ik niet dat hij nog ver gevoorderd zijt niet daar ik de zekerheid heb dat mijn aanzoek aan herietten niet onverschillig is goed maar ze heeft u te kennen gegeven dat haar oom zijn toestemming waarschijnlijk zal terughouden en ik moet u betuigen dat ik niet anders zeggen kan of de man zal gelijk hebben ook zolang zijn nog minder jarig is zou hij zeer verkeerd handelen alle meer schitterende uitzichten die zich voor haar zouden kunnen opdoen te vernietigen door haar weg te geven aan iemand wiens voor tuinslechts in verwachtingen bestaat want hij weet het wat ik u kan medegeven is weinig of niets ik verlaan op niet zei ik dat de heer Blaak terstond in een huwelijk toestemming zo hij slechts verlof geeft dat ik zij niet oppassen en zo het heet nader ik kennis met haar maken zie daar alles wat ik voor het oogomblik vergen kan mijn vader haalde de schouders op na het geen gein met de juffer gesproken hebt zei hij heb hij mij in een zekere zin wel in de noodzakelijkheid gebracht om access voor u te verzoeken ik zal de heer Blaak belet toen vragen vader riep ik uitgelaten van blijdschap uw goedheid is groter dan ik verdien hoe zal ik dat vergelden stil zei hij verheugen niet te spoedig en bouw geen luchtkastelen want het antwoord van de heer Blaak kon die wel op eens vernietigen intussen ik moet het u zeggen de mededeling van uw liefde heeft mij in zeker opzicht genoegen gedaan ik was inderdaad bezorgd dat geer andere dingen in uw schild voeren en dat u afgetrokkenheid in de voorgaande week een andere min verschoombare oorzaak had toch ik hoor heintse trap opkomen ja niet toch aan te fores ga nu heen ik beloof u hele avond nog zal ik aan de heer Blaak schrijven ik kust de vuurig de hand mijn schoedenvaders en na aan mijn moedig en susanne de stand van zaken te hebben medegedeeld snelde ik met een opgeruimd gemoed naar het kantoor bij mijn toekomst in de familie ging verhaalde mijn vader mij dat hij aan de heer Blaak had geschreven en dat deze geantwoord had hem de volgende avond te zullen afwachten nu hoop ik papa zei de susanne dat u edelen toch niet vergeten zult al de goede hoedaanigheden van verdingand op te tellen ten einde de heer Blaak te overtuigen dat hij aan niemand anders zijn niet beter kan besteden dan aan hem ga je zou het wel doen mij die op een lijstje te geven zei de mijn vader misschien mocht ik er sommige vergeten u edelen zou het kunnen beginnen hem het lofdicht van helding te laten lezen zei de susanne karminibus confide bonus zei de mijn vader maar Ovidius beweert nergens dat men ook een proelversen vertrouwen moet nu hernaam susanne dan moest u edelen het over een andere boeg wenden en voor eerst hem prijzen meegens het buiten gewoon doorzicht dat hij aan de dag legt door zo in vieren vijf dagen welke hem het heeft doorgebracht zich een staat te bevinden om al de voortreffelijke hudanigheden te ontdekken waarmee de jeetje blijk begript dat is ik zou die snaar maar niet aanroeren zei de mijn moedig het hoofd schrunde ik vrees dat de heer blijk al wel uit zichzelf de opmerking zal maken dat die liefde alvrij spoedig is opgekomen in de tweede plaats vervolgde Sjuzanne moet u edelen hoog opgeven van Ferdinand zelfvertrouwen het welke hem vrije moedigheid geeft om hoewel hij zelf niets bezit een juffer te vragen die ook niets heeft in de vaste overtuiging dat hij spoedig voor tuin zal maken oh hij maakt weer pas kwillen zei de mijn moedig maar al heeft Ferdinand nu niet veel hij is toch niet geheel zonder veruitzichten en zoals ik mijn schoonzusters ken vlaik mij dat ze wel iets zullen bijbrengen om hem in staat te stellen zijn huishouding te beginnen wel ja zei de Sjuzanne wat zou mij niet voor zulke liefd neefje doen nu ik zal eens zien of ze in de bos voor aanblazen want ze zullen voor mij vast niet minder doen en dan weet ik in geval ik eens gevraagd worden waar ik op rekenen kan maar laten we niet afdewalen uw edelen moet verder zijn stand vastigheid roemen in het bewaren van het geheim het ging zich daaruit bewijzen laat niet zeiden mijn moedig ga maar voort zeiden ik tot Sjuzanne ik ben nu best gestemd om geplaagd te worden wel gezag mijn haast doen zwijgen hernam zij want in dat geval heb ik er weinig eer van voort moet papa breed uitwijden over de wel sprekendheid die hij bezit en waarmee jij zo in een dip uit hard van een onschuldig maagd de lijn veroverd hebt zodat gezeggen kunt als Cezag ik kwam zag en overwon ik weet niet zeiden mijn vader of het juist veel voor het oordeel van de juffer bewijst dat zij haar jaarwoord zo spoedig aan die senior gegeven heeft voei winnen zeiden mijn moedig hoe kunt zij zo iets zeggen oh het is maar een paar bedoven zeiden Sjuzanne maar moet denken papa dat het je ook niet is te streen veroordeeld moet worden zij kan haar vrijhuis wel tellen en terwijl haar neef die bulle bak haar toch niet hebben wil doet zij zomaal niet de gelegenheid bij de haren te pakken ik weet helaas zelf bij ondervinding dat de liefste beminnelijkste aardigste geestigste meisjes zonder geld vruchteloos op de uitkijk zitten en als mevrouw blauwbaard roepen Anna zuster Anna ziet geen niets komen hij zo zandje zeid ik ik wist niet dat jij er zo over dacht hebt jij zulke haast om getrouw te zijn oh had jij hoop mij als een oude vrijster te zien sterven en reekend ga je al op mijn erfvinnis voor uw kinderen op potgeld rente kustingbrieven en schimmelpenning lang vergaard en spaarpot uit mijn mond gespaard zoals vondel zegt oh jongen lief staat dat maar uit uw zinnen het zou de bloeien toch uit de hand vallen en ze zouden hun vingers aan tantes geld wel niet blauw tellen maar vader lief zeg me toch eens we hebben er laatst ook over gesproken verder dan ten ik hoe komt de oude heer Blaak toch zo schrikkelijk en geweldig rijk en zijn nichtje zo arm heeft je je vader er de boel wezenlijk doorgelapt gelijk mijn verhaald ga je vragen paar meer dan een kus zeg ik aan ik ben aan het halven genoeg gedwoongen om in de geheimen van anderen te dringen zodat ik mij daar het kuschierigheid zelf dan over bekommecht wel weet ik dat zowel Jacobus als Hendrik Blaak weinig vermogen bezaten zo zelfs dat zij beiden eens wedonaars te zijn het vaderland hebben verlaten om een fortijn elders te beproeven de ene is dit gelukt de andere is gestorven in rijd tijd het gehad iets te vergaderen hij moet wel schrikkelijk veel geld hebben die oon Blaak zei de Suzanne althans een zondje maakt nog al vertering zonder dat het hem schijnt te hinderen Lodewijk Blaak heeft geld van zijn eigen zei de mijn moeder maar wat bekomme het ga u daarover kinderen het geld maakt iemand immers niet gelukkig uw vader en ik zijn nooit lieden van vermogen geweest en we hebben toch genoegelijke dagen tezamen gesleten ik heb dat bekennig wel eens gewend dat uw vader niet verplicht waren een zo drukke bedieningwaar te nemen als hij doet en dat hij wel meer tijd over had maar zonder werkzaamheden zou hij zich ook ongelukkig voelen de komst van mijn jongere broeders en zusters die zo even door de cijfermeester verlaten waren en nu het vertrek binnenstofen dit het gesprek hier afbreken en er werd die avond over dat onderwerp niet meer gerept men kan licht beseffen dat ik daarop volgende dag weinig rust of duur had en de hemel dankte toen de werkzaamheden aan het kantoor de avonds waren afgelopen en ik hoewel met hem beklemd gemoed mij naar huis kon spoeden al waar ik mijn moeder en zuster beneevend stand te letje die meeden in het geheim was gezeten vond insgelijk simpijnlijke verwachting de terugkomst mijn vaders verbreidende er verliep echter nog een goed half uur al voor ons bij de bekende schel hoorden overgaan ons allerhard klopte hevig bij ze binnen te reden maar toen wij hem aanzagen stond zijn gelaat zo strak dat de vraag wel hoest afgelopen ons op de lippen bestierf en wij al kander zuchtend aankeken mijn vader plaatste zijn hoed op de tafel en nam zwijgend plaats ik zie het al zei ik het aanzoek is niet gunstig opgenomen zie hier een substantie waarop het antwoord is nedegekomen de heer blaak heeft mij zeer beleefd ontvangen en betuigt dat de verbindend is met onze familie hem zeer zou vereren maar volgens zijn de mening rustiger ten opzichte zijn er niet een nog zwaardere verantwoording op hem dan het bestaan zouden in geval de jefers en dochten geweest waren zolang zij nog minder jaren was kon hij als haar vocht zijn toestemming niet geven tot een huwelijk met iemand zonder middelen zij was nog te jong en te onbedreven om zelf te kiezen hij kende u volstrek niet en hij moest u dus verzoeken alle verdere pogingen om zijn nicht te zien of te spreken te laten varen tot zijn meerdere jaren was en zelf gericht het een keus te doen hoe mag ik zelfs de kennis niet onderhouden dat is toch wat hard en onbillig veroordelde heer blaak niet zei de mijn vader ik kan hem zo groot ongelijk niet geven hij is aan god verantwoordingsguldig van het lot zijn er niet en hij behoort voor haar te waken ge hebt haar reeds alleen gesproken uw liefde verklaard en antwoord van haar ontvangen hij mag nu hij het aanzoek afslaat de hernieuwing van dergelijke pogingen niet toestaan hij bewaart haar zeker voor zijn lieve lodewijk zei de susanne verevelig maar zo zij die neemt wil ik haar nooit meer zien kom om hels mijn verdenand en trouwst u zei de mijn goede moedig de tijd baart rozen zo ga haar wezenlijk blijft liefhebben en gij haar mede niet onverschilligzijd kan alles nog terecht komen recht uit gezegd zei de mijn vader is het misschien beter zo gij zult nu gelegenheid hebben om uw hart te beproeven en te ontdekken of het alleen een voorbijgaande nijging dan wel een duurzame oprecht de liefde is die u bezeelt het is voor u ik bekend het een teleurstelling maar het is nuttig en heilzaam voor ons zwakke stervelingen beproevingen te ondervinden en die stand vastig te leren dragen ik zweeg en zag voor mij want hoe waar en verstandig ook de woorden mijn vaders waren het was van mij toch op het ogenblik niet te vergen dat ik ermee de instemde ik zette mij mis troostig neder ook de overigen waren weinig tot vrolijkheid gestemd en de avond zou vrij trurig zijn afgelopen had niet een onvoorzien bezoek ons enige afleiding geschonken het was namelijk Reinhoven die zich niet aandienen maar konden niet nadaten hem te ontvangen daar men hem reeds gezegd had dat wij te huis waren of schoon mij althans in de eerste ogenblikken van gedachten waren dat hij zijn tijd al zeer verkeerd uitkoos hij werd dan binnengelaten en zijn ongedwongen vrolijkers wier leverde een zo sterk contrast op met de donkere betrokkenen gezichten der aanwezigen dat hij in het eerst geen aangenaam denkbeeld van onze huizelijke kring kan hebben opgevat ik kan niet mankeren zei hij naar enige strijkaanjes mij te komen informeren naar de gezondheid van m'n vrouw Huik ik hoop dat uw edelen geen spietes van die vantale historie hebt ondervonden volstrekt genen antwoordde Suzanne en het enige wat er voor mij blijft is een vast voornemen om niet wederig met zulke wilde zeilers scheep te gaan en Tevens kwam ik mij de eer procureren vervolgde Rijnhoven van kennis te formeren met de heer en m'n vrouw Huik een satisfactie welk ik mij tot nocht u had moeten reviseren en welk het gunstigste resultaat is van het fascheus geval we zijn zeer verplicht voor uw goedheid zeiden mijn vader glimlachende hij doet ons echt ter leed dat er een zo gewichtig voorval nodig was om ons de eer van uw bezoek te verschafden de heer Rijnhoven merkte Suzanne aan kan met recht zeggen dat hij hier is komen aanwijen vermit zij zonder de storm niet hier zou geweest zijn m'n juffrouw drijft er een spot mee de zijde Rijnhoven een weinig verlegen en ik bekend dat ik mij verkeerd exprimeerde ik heb tegen mijn eigen belang gehandeld dat ik hier niet vroeger een visite ben komen brengen maar ik deed clareer oprecht dat zodra ik aan m'n juffrouw Huik gepresenteerd was ik het project geformeerd had dat ik tans effectueer dit zegende kijk hij Susanna zoveel betekend aan dat zij een kleur kreeg en dat mijn moedig enigszins bezorgd opzag m'n kan wel zien dat m'n nere Den Haag komt zei de Susanna en zag er gelijk haar moeder aan als wilde zij zeggen heb geen zorg wat mij betreft vervolgde zij tot Rijnhoven ik blijf nooit achterlijk wanneer ik complimenten ontvang en ik zal op mijn beurt afweren dat ik hoewel eerst na de storm het plan geformeerd had m'n heer te bedanken voor de attenties ons bij gelegenheid van het ongeval getemagneerd foezantje zei de m'n moedig jij moet het niet als een compliment toen voorkomen het is niet meer dan plichtmatig dat jij m'n heer bedankt en wij als ouders doen hetzelfde het weinigen dat ik verrichtte meriteert geen eloses zei de Rijnhoven ik ben te gelukkig van in de okazie te zijn geweest om de dames enige geringen diensten te kunnen bewijzen en heb niets gedaan als het geen iedig die enige gevoel van compassie en betamelijkheid bezit in mijn plaats zou de verricht hebben dat is een mooi compliment voor winestube zei de Susanna ik kan het niet helpen zei de Rijnhoven zo hij geen beter meriteert nu zei de m'n moedig altijd geneigd om alles van de beste zijde te zien hij is verschoonbaar ik kan nogal vergeven dat men bij een storm anderen vergeet en alleen om zichzelf bedenkt aan wal zou hij waarschijnlijk beleefd er geweest zijn ik twijfel eraan zei de Susanna het hoofdschuddende en dan voegde het aan te let je erbij ik kende mensen niet maar een zondag zijn de gelijkbij allen zal hij misschien toen hij de stemmen gods hoorde spreken op de wateren gedacht hebben dat de uren des oorders over hem gekomen was en zijn zielen hebben gewend tot boete en bekeering dat is wel mogelijk zei de Rijnhoven want hij heeft die avond meer gebeden gereciteerd dan hij anders geloof ik in een jaar doet wel nu hernan Tante uw edelen ziet dat ik gelijk heb en al zo achter ik het vergeervelijk niet alleen maar zelfs betamelijk en lofwaardig in die winestube dat hij vervuld zijn er van die dingen welke dienstig zijn tot de zaligheid zeg alleen bezig help met het nodige en die kleinigheden verwaarloosden welke de wereld voorschrijft maar die in een zo plechtig oogomblik niet meer zijn dan as en trek de Rijnhoven keek enigszins zuinig bij het aanhoren van deze taal maar hij was te wel levend om maar iets op te antwoorden Susanna bezig op de lippen als wilde zij het stekelig antwoord bedwingen dat haar op de tongs weefde wat mij betreft of schoon hulde doende aan de gevoelens welke de woorden mij naar Tante hadden ingegeven ik kon niet verdragen dat Wijnsturbits gedrag op het jacht als lofwaardig voorgesteld of ten koste van dat van Rijnhoven geprezen zouden worden en vatten daarom het woord op Tante zei ik nemen we niet kwalijk waar ik moet een opmerking maken uw e-lab menigmalen in mijn bijzijn die kluisenaars veroordeeld die waanend de hemel te zullen winnen door zich af te zonderen en hun leven met bidden te slijten zonder van enig nut voor hun medewensen te zijn dat heb ik zei de Tante want er staat geschreven niet zij die roepen heren heren maar zij die de Wille des Vaders doen zullen het Koninkrijk gods beerven wel nu vroeg ik op de grote levensreis zijn we verplicht ons leven zodanig in te richten dat het niet slechts tot onze heiligmakingstrekken maar ook aan de naaste nut en voordeel aanbrengen is dit in het algemeen waar zo is het zo ook in bijzondere gevallen als op onze tocht met het jacht die ik een afschadering daar levensreis durf noemen in zoveren als wij reisgenoten zijn met moeilijkheden en wederwaarigheden te kampe hadden nu op die kleine tocht handen de wanstuben juist zo als de kluisenaars die uw edelen veroordeeld hij vergat dat er anderen met hem waren zwakker en meer hulpproeven dan hij en in de plaats van hun nood te verlichten bemoeide hij zich niet met hen maar strekte hun tot last en maakte hun toestand nog moeilijker en onaan genaamig de heerijnhoven daar aan tegen die voorzeker zowel als ik met ernstige gedachten bezig was bleef echter in het oog houden dat zijn wel begrepen plicht niet mede brecht om op een bank te liggen zuchten maar wel om zijn reisgenoten te ondersteunen en op te beuren en zo wij in die uren vergaan waren zou hij met de zelf voldoening gestorven wezen dat hij bij het op ontbot werkzaam gevonden was zo gij het op die wijze beschoud neef zei de tante dan heb gij gelijk en dan had zeker die duitse heer beter gedaan zo hij niet alleen zelf gebeden had maar ook de overigen in een lofwaardige stemming had pogend te brengen meneer zei de Reinhoven mij werd warmte de hand drukkende ik declareru op mijn eerg dat u edelen een perfect advocaat zou het zijn maar waarlijk ik meriteer het niet dat u edelen met zulke lof spreekt van de stemming welke mij toen bezielde ik had een presentiment dat wij er wel zouden afkomen en dacht daardoor zeer weinig aan die zaken waarover ik had moeten denken gelijk me je vrouw mij zeer juist tot inzien ik schaar mij wel een weinig dat te avoweren maar ik begeer geen loangers die mij niet toekomen dat is braaf van uw gedacht meneer Reinhoven zei de mijn vader en doet u in mijn opinie reizen uw edelen zal het misschien onbeleefd vinden dat ik u de eerste reis dat uw edelen ons met een bezoek vereert zo onbewimpelde waarheid zich maar ik moet u ronduit verklaren naar het weinigje dat ik van u gezien heb oordeelende dat het van u afhangt een voortreffelijk mens en wat meer zegt een godvreesend christen te worden en ik meneer zei de Reinhoven kan u van mij nezij de declareren dat ik niets meer ambitioneer dan uw goede opinie te meriteren is uw edelen niet een zo'n van de heer Ambrosius Reinhoven die littes van de hoogmogenden voeg mijn vader Reinhoven boog wel dat verheugd mij we zijn nog tezamen aan de academie geweest hij was een mijn best te vrienden hij heeft mij ook met hoge achting over uw edelen gesproken zei de Reinhoven en mij gechargeerd uw edelen zijn complimenten te brengen we zeiden dick was onder ons vervocht mijn vader Reinhoven zal nog in zijn aanzienlijk persoon worden want toen reeds was hij de primus interpares en de geboren voorzitter van alle mogelijke studentencommission en uw edelen meneer Reinhoven bekleed zeker ook reeds deze of geen betrekking tot nog toe niet ik kan niet zeggen dat ik die ooit zeer graam missioneerd heb test de erger meneer iemand van uur jaren die niet geheel van bekwaamheden ontbloot is behoort werkzaam te zijn en niet te vergeten dat de staat recht heeft op zijn arbeid en talenten hos an te effigies majorum ponen toorum bovendien de ledigheid is een duivels oorkussen spreek toch niet zo papa zeiden Suzanne die ik alweer eens weegends haar langdurig stilswijgen bewonderd had het is uit klingklare edelmoedigheid dat meneer niets uitvoert uit edelmoedigheid meneer vrouw herhaalde Reinhoven verbaasd wel ja her nam zij er zijn zoveel arme slokkers die niets bezitten en naar een potje hunkeren om ervan te bestaan dat de hier Reinhoven die rijk genoeg is geen hunner daarvan beroven wil uw edel is te goed meneer vrouw zeiden Reinhoven maar ook deze lof moet ik reviseren want ik bekend dat mij dit excuus nimmer voor de geest is gekomen het zou bovendien geen de verschoning zijn zeiden mijn vader zolang er eer op pas te genoeg zijn die werk verschaffen en die men zonder bezoldiging waarnemt ik ben overtuigd meneer Reinhoven dat uw vader er over denkt gelijk ik Reinhoven boog niet wel weten wat hij zeggen zouden maar ik vergeet vervolgd mijn vader dat uw edelen mij niets onreden zou kunnen betichten mij te bemoeien met het geen mij niet aangaat schrijf dit toe aan mijn post van hoofdschout die mij in de noodzakelijkheid brengt van mij met iets andermans zaken te bemoeien ik schrijf zei de Reinhoven dit liever toe aan uw edelenbelang stellen de vriendschap en neem in die suppositie uw raadgevingen met dankbaarheid aan geperswaardeerd dat uw edelen mij niets kunt zeggen dan het geen door mij verdiend gemoditeerd en betracht te worden uw edelen neemt het recht huisselijk op zei de mijmoedig mag ik vragen waar uw edelen gelogeerd is bij de heer Blaak antwoordde Reinhoven ik heb zijn zoon op de paardenmarkt leren kennen en heb niet kunnen weerstaan aan zijn prescente invitatie om enige tijd bij hem te komen passeren mijn vader kijk enigszins strak maar er valt een spoedig met minzameheid ik twijfel niet meneer of uw verblijf bij de heer Blaak is genoeg bereken om u allerlei genoegens te doen smaken ook wil ik hem zijn gasten niet aftochelen intussen zo uw edelen in zijn dag vrijzijd en de gewone pot bij ons voor lief wilt nemen maar is dan zo goed daarvan gebruik te maken uw edelen zult ons altijd welkom zijn oh ja meneer zei de mijmoedig maar vergeet niet dat het geen haagse verstijnen zijn welke wij u kunnen verschaffen uw edelen heeft te veel goedheid zei de Reinhoven zijt geassureerd dat ik er met het grootste plezier van profiteren zal en mij feliciteer van zowel in een estimabele familie als deze geaccueerd te zijn na enig verder onderhoud stond Reinhoven op en nam afscheid toen hij vertrok deed ik hem uitgeleiden soedra wij in de gang waren nam hij mij bij de hand ik had nog een verzoek aan u zei de hij maak dochter daar binnen niet mede voor de dag komen uw ouders zijn zulke deft gelieden ik was bang dat ze mijn reëren zouden ik zou u zeggen wat het geval is ik beweerde gisteren tegen Blaak dat ik met mijn Engelsman naar Haarlemmen terug zouden rijden in zeven kwartier hij prittendeert hetzelfde te kunnen doen met de hartravers die hij van de heer Van Balen gekocht heeft en daaruit is in Parij ontstaan wie on zich het eerste weg heen en weder zouden afgelegd hebben we moeten dit morgen na middag precisen te vijf uren rijden wij af aan de 200 roe heb jij lust om het te komen zien en na de hand een glas wijn te blijven drinken? ik dank u antwoord ik ik moet aan de kantoor zijn er is een schip van ons dat op zijn vertrek staat en dat geeft mij veel drukte het spijt me zei hij nu of waar dan? hij vertrok en ik keerde in de huiskamer terug bij mijzelf het denkende dat Rijnhoven wel gedaan had zijn voorstel niet te doen in tegenwoordigheid mijn ouders bij wie een hartraverij contrabanden was toen ik binnen had was mijn moeder bezig mijn vader in het vriendelijke te beknoren dat hij die vreemde heer bij zijn eerste bezoek zo de les gelezen had kom kom zei de mijn vader ik zou het niet gedaan hebben indien ik niet de overtuiging bezat dat bij die knap een goede grond ligt en dat de kern beter is dan de schil het is maar jammer dat hij met die lodewijk blaak omgaat en dat hij zoveel Franse woorden bezigd zei de mijn moeder dat is Haagse stijl zei ik en hij doet het niet erger dan anderen hij zal nog veel te leren hebben eerhij de talekana aan het spreekt zei de tante letje aan gijstantje hoe denkt gij over onze nieuwe kennis volg ik we merken dat Suzanne tegen haar gewoonte stil was hoe bevalt hij u? oh ik vind hem zeer naar mijn zin antwoorden ze gewet ik hou veel van kapellen en duizendschonen en gouden torn en palm pasen en pingsterbloemen en al wordt blinkt en sierlijk is dat is geen bepaald antwoord op mijn vraag zei ik hij verdient volgens de getuigenis van vader niet verwart te worden met die bronkers wie er enige verdiensten in hun mooie rok bestaat volstrek niet herdan zij want hij draagt bovendien een bijzonder nette bruik en keurige lubben en een schitterende diamant aan zijn das het portret van de saletjonker uit de verliefde poët van Buizerow is voorkomen op hem toepasselijk ik zag nooit netter van mijn leven wel drie mal op een dag werd hem schoon goed gegeven geen kreukjes zag men in zijn kleren en om recht te gaan het was in die tijd een kuning van een knecht hij wou zijn handen waarin rozenwater wassen men heeft zijn leven zo geen man een pruik zien passen en zijn handschoenen houl die waren klaar jasmijn zandje zandje zei ik biegt zuiver op want ik bedriek me zeer of die hagenaar heeft een goed oog op u en zo ge iets tegen hem hebt is het beter dat hij mij spoedig daarvan kennis bekomen anders zal hij het u nog lastig genoeg maken zandje heeft voorkomen gelijk dat zij het met een jantje van Leiden afmaakt zei er mijn moeder een jong meisje moet zich nooit uit laten over een heer het mocht haar na de hand brouwen juist zo voegde mijn vader erbij want de oude spruik zegt terecht dat men met zijn spot naar bed gaat met deze grap was het onderhoud over Rijnhoven besloten en wij vervielen langzamerhand weder tot de zwaar moedegestemming en de stilte waaruit zijn bezoek ons voor een poos gered had mijn zuster zelfs anders zo levendig en opgeruimd deed geen moeite om het gesprek gaande te houden en zat in gepijnsen verdiept het zei dat haar genegenheid voor mij haar de slechte uitkomst van mijn vaders pogingen even diep had toen gevoelen alsof het haar eigen zaak geweest waren het zei dat werkelijk het bezoek van Rijnhoven een bijkomende aanleiding tot overdenking had opgeleverd eindelijk voeg mijn moedig onder andere onverschillige zaken aan dan de letje of zij de juffer nog gezien had die bij heind zijn huis woonde wel ja antwoordde tante heeft neef u niet verhaald dat hij haar tot mij het ontmoet heeft allen zagen mij aan en mijn vader zelfs met een ernstige blik ik gevoelde het er stond hoe verkeerd ik gedaan had van deze toevallige ontmoeting niet te reppen daar ik nu van achteren de schijn op mijn laden al zat ik die opzettelijk verzwegen het is waar zei ik ik had het vergeet ik had het hoofd zo vol ook heb ik niet gedacht dat we iemand belang instelden nu die jonge juffer stelt dan wel belang in u zei de tante in haar invoot des harten zij is nog twee maals sedert die tijd bij mij geweest en heeft mij telkens nou gevraagd neef een zoet meisje dat moet ik zeggen jammer maar dat ze rooms is haar vader had mij heden ook bezocht om mij te bedanken voor de vriendelijkheid die ik zoals zijde voor zijn dochter gehaald had een beleefd mens die hier van bevren dat moet ik zeggen van bevren herhaalde mijn vader die met aandacht naar de woorden zijn herzuster geluisterd had waar hoort die man thuis te deventig antwoordde tante toch hij schijnt hier wel bekend althans hij heeft mij overveden lieder gesproken en wist bijna aller betrekkingen te deventig zo herhaalde mijn vader nadenkend en heeft u die heer van bevren geen geld telkens gevraagd nee broedig en hij zag er ook niet uit als iemand die geld behoefde hij was goed gekleed en had het gehele voorkomen van een man die in de grote wereld leeft ik behoef u niet te vertellen zuster zei de mijn vader dat de duivel zich somtijds in een engeldes lichtsverkleed om zijn oogmerkend te bereiken ik zou u aanraden wat voorzichtig met die lieder te zijn hoe dan weet genig kwaad van hen broedig vocht tante met enige bezorgdheid niet het minste maar ik wil dat toch eens onderzoeken er is toch iets dat mijn vreemd voorkomt geen zo toch niet denken Willem zei de mijn moeder dat hij eens verdachte lieder zal herbergen het is zeker dat zulks nogal grappig zouden wezen her naar mijn vader maar je hebt gelijk en uw aanmerking is juist en zuster spakt het dochter van die heer zo belangstelling over verkeerland? oh vader zei ik alle vermoedens wensen de af te wenden tante zal het zaak waarschijnlijk een weinig vergroten zij en ik zijn misschien de enigen die Amelia behalve haar huisgenoten kent ei heet zij Amelia hoeg mijn vader gij schijnt reeds vrij familiaar met haar te zijn om haar zo bij haar doopnaam te noemen ik zag dat Susanna bleek werd en ik merkte dat ik zelf een kleur over mijn onvoorzichtige uitdrukking kreeg mijn zuster waarschijnlijk om mij uit de verlegenheid te redden zij met een gemakten lach het zal een prinses zijn die in Kochnito reist en prinsessen worden nooit anders als bij haar voornamen genoemd dat is zeker zei ik moedfattende dat ik haar doopnaam beter weet dan haar familienaam maar overigens is onze kennis al zeer gering en ik verlang die niet naar haar aan te knopen hoe lief zij ook wezen mogen niet zei de tante en gij zelf neef heb haar zo zeer tot voorspraak gestrikt toen ik haar wilde verstoten wel tante wat zal ik u zeggen uw goedheid spoorde u aan haar die u onbekend was bij u te ontvangen en mijn hart zeiden mij dat de leer die zij beleed haar aanspraak op uw bescherming niet verminderde dat is alles mijn vader zag me aan schudde bedenkelijk het hoofd nam een snuifje en verwijderde zich om in zijn vertrek te gaan arbeiden zodat zeer tot mijn genoegen het gesprek over amelia en haar ervaardig hierbij rustig bleef einde van vijfentwintigste hoofdstuk deze opname heeft in het publieke domein hoofdstuk 26 van Ferdinand Huik dit is een liepenvox opname alle liepenvox opname behoort tot publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilligig ga naar liepenvox.org opname door Anna Simon de lot gevallen valt Ferdinand Huik door Jacob van Lennep 26e hoofdstuk waarin geleerd wordt hoe men best oude paarden verkoopt en jongen bederft het was gelukkig voor mij bij de stemming waarin ik mij bevond dat het op handen zijn een vertrek van kapitein Pulvig mij vrij wat bezigheid aan het kantoor verschafde en daardoor buiten mogelijkheid stelde om mij over te geven aan mijn leedwezen over de ondervonden teleurstelling al had de arbeid geen andere nuttigheid als deze dat hij de geest bezighoud en beled het verdriet te gevoelen dan nog zou hij als een weldaad voor het mensdom moeten beschoud worden en boven alle andere zijn in gevallen wanneer de ziel ontroerd en geschokt is de zogenaamde door eentonige werkzaamheden welke ons beroep verschapt verkieselijk boven die welke een meer aanlockende zijde hebben en waarbij de verbeelding mede in het spel gebracht wordt wijsbegeerte en fraille letteren mogen op de duur kanten en vertroasting aan de geest bieden haar beoefening zou ik vergelijken bij die van de gezondheidskuur waarvan de invloed hoe heilsaam ook eerst later gevoeld wordt beroepsbezigheden zijn als de pijnstillende opium of de blaartrakkende pleistig welke de kwaal niet wegnemen waar ons beletten die te gevoelen maar toen ik na afloop van het kantoor weder thuis kwam en de avond te schoon was om die op mijn kamer door te brengen terwijl de dames uit waren keerde mijn zwaarmoedigheid kom, dacht ik na een welge pijnst te hebben ik heb op dit ogenblik geen groter vijand aan mijzelf en mijn gedachten ik moet of werk hebben of bezigheid zoeken waarom zou ik niet naar de Haarlemmer weg gaan en zien hoe de wedderschap is afgelopen dit besluit gevormd hebende begaf ik mij dadelijk op weg wandelde de singles om naar de Haarlemmerpoort en kwam ongeveer tegen half zeven uren aan het 200 roe waar ik wel eraan vernam dat de beide wedders de vijf uren precies waren afgereden en dus bij al dien er geen ongeluk had plaatsgehaald wel haast moesten terugwezen een vrij telrijk gezelschap zat in de tuin en voerde deur der Herberg bijeen met de wijnfles of bier kan voor zich naarmate de staat hunner geldbeurs meerdere of mindere uitgaven gedochten anderen wandelden langzaam de weg op enedig blijkbaar de uitslag des wetrens verbreidende terwijl enkelen te paard of in een schijzen gezeten met hetzelfde oogmerk stapvoets op eneden reden daar waren onder die toevoelt van mensen lieden van elke rang of stand vermogende renteniers deft gekooplieden beunhazen piqueurs stalhouders en voerlieden toch allen op weinige uitzonderingen na ridders van de zweep en de onderscheidende gesprekken welke hier en daar gevoerd werden hadden overal slechts één onderwerp de edelderijkunst de verdiensten der paarden van Lodewijk-plaak die bij allen bekend waren werden overwogen de grote feiten door hen verricht in al hun kleuren opgevijzeld hun betrekkelijke waarde vergeleden de prijs die zij gegolde hadden genoemd enzovoort enzovoort had het paard van Reinhoven betrof daarover dorst men een minder beslissend oordeel velen vermit het slechts aan weinige bekend was toch men was van gedachten dat het of schoonuitelijk van weinig apparencie echt haar droog en vrij was en tot die soort van paarden behoorde welke niet bij uitstek snel lopen maar een gestadige gang hebben en het lang uithouden zonder zich te vermoeien ik keek ondertussen rond of ik niet hier en daaronder de menigte een gezicht van een kennis zouden aantreffen maar of schoon ik met deze engenen die mij van de beurs of van elders bekend was een groet of een kort hoeverd meneer wisselde zag ik niemand met wie ik het te moeite waard achten een bepaald gesprek aan te knopen daar ik eerst aan de academie en toen buitenslands geweest was had ik weinig bekenden althans onder dat slag van Lieden het welk zich hier bevond eindelijk mij langs een hoopje begrevende dat nog luidruchtigig en drukker was dan de rest hoorde ik mijn eensklaps bij mijn naam noemen en mij opnwendende herkende ik buinestuben die met een grote rumor in de ene en een zweep in de andere hand de redentwist waarin hij gewikkeld was afbrak om mij aan te spreken Huyk, grijp hij voor wie weet jij? voor geen van beide antwoord ik mijn hoed even aflichtende als wilde ik mijn wandeling vervolgen nein potst dit ontaat je komt er zo niet af je zult zeggen van wie je pint weet jij tegen mij dat ik heb een zakkie zest halve een kwet op de plessen van plaak en er is niemand die meer dan een zakkie tuppeltjes teugen houdt toen jij mij nou de front schapt ontneemt de rest ik zou je graag naar dat genoegen doen zei ik maar ik werd niet zomaar in de wilde de blessen van plaak ken ik daar nauw ernoot en het paard van Rijnhoofd in het geheel niet zodat ik over hun even gelijkende waarde niet kan oordelen ik dacht er hiermee de af te zijn maar wel eraan had ik per rouw van maar niet ronduit verklaar te hebben dat ik in het geheel niet wedden want nu kreeg ik daar stond het loon voor mijn valse schaamte laat je dat niet afschrikken meneer zei de een dikke vent wie ik na de hand vernam dat de kastelijn van de overtoom en een beroemd paardenkenner was die beestjes van plaak lopen drommelsgoed dat is waar bennen poppetjes daar niks aan pankeert zo rond als appeltjes en als we zei zo zacht in de bek waarom niet maar kijk daar heb je de andere heb ik jou daar biest mag zo wagen wees als het wil dus er minder zit hem ze vet in de weg en als je het zo ziet afrijden ze zou het zeggen het slaat zien beneden deur mekaar of het mal was maar laat hem gerust een gang gaan hij zal het uithouden op de lange weg en ze alle achter hem laten kijk het zakje dippeltjes durf ik op hem risiceren en het past mij en mijn schelijker niet om meer te doen maar hou jij gerust de rest dan zou je geen schade doen zo waar ik geen jaspers hiet ik wil het best geloven zei ik maar in zo danige gevallen ga ik niet op goed geloof af en dat zou het voor mij niet kwalijk nemen hij zou het ook niet gaan een paard kopen of op wedden zonder het alvoren gezien te hebben na dat is waar ook zei hij maar anders ik heb de eer niet van meneer particulier te kennen maar ik weet niet of meneer verstand van paardenheid want anders ben je nog niet de curel heb je ze gezien dat hij die makerlaar ondervonden die laatst bij ons was daar blaakt die oude knol van hem aan verkochtheid ja zei de wijnstuur begrenenkende die neefde oud pitkaat zo heb je ook al gehoord van de moord van parijs na die goede man had het paard ook gezien en geprobeerd en hij dacht dat hij wonder wat kocht maar ja wel hij liet zich royal wegen een oude blinde knul in de hand stoppen en mag de hemel danken zodat hij de volgende dag de nek niet meegebroken heeft maar dat is niet veel beter dan stelen zei ik op deze wijze van een anders onnoozelheid partij te trekken hey ho daar komen ze daar komen ze riepen enige stemmen alles stoof op en keek de weg op hoewel er nog niets te zien was dan een stofvolk die aan deze zijde van het tolheck opsteeg ongeduld verwachting hoop en vrees waren op de aangezichten te lezen en mens star oogde alsof men de blik door het stof heen had willen laten dringen om te ontdekken wie de overhand had het duurde echter niet lang of beide rijtuigen waren naast ook ander zichtbaar zonder dat men nog door de afstand kon onderscheiden welke het eerst was ze zijn er waarachtig allebei riep de een ze hebben elkaar goed bijgehouden riep een ander nou wat praat je nou van uithouden voeg weinstubben aan klein jaspers je ziet immers dat de peesten aan elkaar gewaakt zijn heb je ook parao zoiets afmaken willen voor de helft patiëntie zei de kastelijn de laatste loodjes wegen het zwaarst de ruin is voor riep opeens een stem nee nee zei de een ander de blessen winnen het de blessen winnen het riepen onderscheiden stemmen en inderdaad zag ik nu ook dat de twee paarden een eind dichterbij waren dan het ene of schone rijtuig door de eerst gemelde getrokken werd wild over de weg heen en wederslingerden terwijl de shees van Rijnhoven met een gelijke gang voordelden hoera riep weinstubben met de hoed zwaaienen had je nu mijn voorstel maar aannemen willen het zak die tuppeltjes is mine hoezee riep de menigte en opende zich voor het rijtuig van Blaak die met perper aangesicht sreewende en juigende kwam aangereden maar nauwelijks had het plek bereikt als de uiterste grens van de wetrem bepaald of eenzijner paarden stortte en hij zelf tuimelde uit de shees hij was echt het dadelijk weder op de been en werd nu door de toestromende liefhebbers met luid gegalme als de overwinner begroet Rijnhoven was intussen in schelijks aangekomen mede vrij verhit en ondaan toch zijn paard toonde slechts weinige blijken van vermoeidheid en wettigde daardoor de lospraak daar aan door krein jaspers gegeven alleen met schuim waarmee het bedekt was een korte hoest en een trinnende beweging van het lichaam toen het stil stond gaven bewijsd dat het hard gelopen had een lakkij van Rijnhoven schooi dadelijk toe dekte het met een warm kleed en bracht het op stal met behulp van de kastelijn door 200 roe of schoon nu onze hagen naar het onderspit gedulve had bleek me echter dat de oordeelveling van de overdoomse kastelijn juist geweest was want de paarden van Blaak hadden zich overlopen het ene lag, zoals ik gezicht heb op de grond en scheen meer dood dan levend het andere stond nog toch heigende als een juffershondje en zo onvast op de benen als waren het op het punt van neer te storten met veel moeite deed men het gevallende opstaan en bracht men beide opstal jongens, dat is jammer ik hoop dat het de beestjes geen kwaad zou doen het zouden zich zo mooi gequeten je bent de ander toch vooruitgebleven mag wees hoe het wil het is beter dat ze kruperen dan dat die maagere knolje voorbij waren gereden enzovoort enzovoort zo klonken de troostredenen die nu in ruime maten aan Lodewijk werden toegevoegd maar waar hij geen oor naar had zo groot was hij op zijn onvoorwinning of schoon hem die waarlijk een paar goede paardenkosten zouden ik ben toch de baas gebleven riep hij Rijnhoven toe met een zegenvierend blik dat geloof ik wel zeiden deze met spijtige badaardheid gij waard schieren aan het hollen geslagen en waren uw paard niet gestort dan zout gij ze niet gearreteerd hebben op zo'n wijze zouden ik niet willen trionferen heb ik het niet gezijt? zeiden Krijn jaspers het is een bloot toevall en meer niet zodat blessen in eerst dan zijn maar ik vraag me aan iedereen of die prijs mooi gewonnen is ik heb gezijt en ik blijf erbij dat de ruin op de lange weg beter loopt en als meneer hem niet dat willen sparen was hij nog de baas gebleven as, as, herhaal de wijnstuben as is verbranded tof en je pint toch je toepotjes kwijt man dat ben ik, zeiden Krijn heb daarover geen zorg maar dat belet niet dat ik op zo'n manier geen wedderschap zou willen winnen onder dit praten waren Rijnhoven en Lodenwijk door de omstanders heen de herberg binnengedrongen en geen trekheimende om mij in die wilde boel te mengen nog om langer naar de klaagliederen van Krijn jaspers te luisteren begaf ik mij naar de tuin zette mij nedig en bestelde een roemer wijn met oogmerk om na het gebruik daarvan huisarts te keren ik had nauwelijks enige minuten gezeten en was bij de algemeen heerzone drukte nog niet geholpen geworden toen de waard in persoon naar mij toe kwam een muip naam van Rijnhoven vroeg of ik hem en naar de overige heren de eer aan wilde doen mij bij hen te vervoegen ik bedankt meneer wel voor zijn beleefdheid antwoord ik het is me daar binnen te vol en ik ga zo aanstond heen vol meneer herhalde de waard wel nee ze zitten maar met haar zessen daar grunteren de koepel het is zeker anders wel de gewoonte dat er meer van de partij zijn maar die hier uit Den Haag valt nogal groot en wil niet graag met anderen als met zijn schelijke converseren nou, dus mij wil het schaar maar wat zal ik zeggen ik keek in de richting welke hij mij aanwees en zag inderdaad dat Rijnhoven, Blaak, Wijnstube en een dritel officieren zich in één der bij de Heiberg behorende koepeltjes bevonden dat verhandelers vrijgehouden en het gaf mij juist geen kwaad het dunk van Rijnhoven dat hij niet verlangde met Jan en Allemand te zitten nou, wat moet ik zeggen vervolgde de waard ik had voorzikker wijzer gedaan en mijn vrij wat verdriet bespaard indien ik bij mijn voorneemers gebleven waren en de heren alleen had gelaten maar eens deels deed hem misschien kwalijk gepast de schaamte mij vrezen dat Rijnhoven het eeuwel zouden opnemen indien ik het voorstel afsloeg de meer daar ik mij de vorige dag verschoond had en nu toch was komen kijken en daarbij drijf een dwaze eidelheid mij aan om mij geroepen te wanen ten einde aan die liefhebbers een nuttige les te geven kort dan ik stond op en volgde de waard naar het koepeltje waar onze heren onder de fles bijeen zaten wel, ik moet zeggen zei de Rijnhoven toen hij mij zag het kost niet weinig moeite de eer van meneer Scherzalschop te bekomen gisteravond verzoek ik u en gerefuseerd vandaag verandert hij van idee en dan laat hij u nog bij de oren trekken om ons uw sociëteit te schenken ik houd niet van mij in te dringen zei ik en blijf slechts een ogenblik wel, ik hoop van beter her naar mij maar neem plaats ik weet niet of jij deze cavaliers kent de heer Contour Rekalf van Randst officiere ten naden in Garnizoen ik boog mij en nam plaats wat is dat voor een bocht van wijn Rieplodenwijk die mij slechts even met een hoofdknik had begroet Jan, haal andere wijn denk je dat wij zulke vergiften kost willen zuipen hal van de klooster Baserak immer zo de bazaar nog van dezelfde heeft als laatst het heeft weinig geschild zei ik tegen Rijnhoven of jij had de prijs behaald het heeft genoeg geschild zei de Lodenwijk ja, laten ze maar komen die je tegen de blessen uithouden nu ja, zei de Rijnhoven niet zonder vrevel over het pluffen van Lodenwijk indien ik mijn paard dat willen ampimeren zoals jij uwebees gedaan hebt dan had ik u op halfweg al vooruit kunnen zijn nu vraag ik aan elk verstandig mens zei Lodenwijk met een luidenlag of zulke verschoning wel iets anders als een uitvlucht is wat duivel die zijn paardensparen wil moet niet werden wat zegt jij ervan wijnstubben dat is het recht antwoorden deze onze vriend Rijnhoven zal het aangaan niet minen willen maar met dat al zijn Rijn is een knapbeesje ontlopt plezierig ik zou wel maar nog een zakje koeutens verpieten willen wacht eerst dat het te koop is zei de Rijnhoven intussen ben ik gereed hoe zoveel vriend Plaak wil morgen weer tegen hem te rijden tot aan gulden of toe en voor het dubbele geld over ik Mal waren zei de Lodenwijk komen we over 14 dagen eens weer dan zullen we er naden over spreken over 14 dagen zei de Rijnhoven zullen de blessen wel dezelfde weg zijn opgegaan als de witvoet dat waren altijd dan laatste uitkomst zei de Lodenwijk lachende ja van dat oude dier ben ik zeker wel afgekomen van de witvoet er haalde Rijnhoven met verbazing wat was dat hij liever vertel eens voegen de officiers heb je nog geld aan het oude beest verdiend ja kotterie zei de Wijnstube laat Plaak het eens vertellen je houdt waaraftig je pijk vast van het lachen als je het hoort wel luistert dan zei de Lodenwijk zei glas inschenkende waarna hij zich met de handen in de vest zakken achterover in zijn stoelwier en de houding aannam van een oude gediende die een treffelijke krijgstraat gaat verhaalen geliede kent Jan Velters van de Lelygracht die in de wandeling Jan Rijstebrei wordt genoemd een best goedkalf van een jongen zei de contour het is nog zo wat een brok van een neef van mij we plachten hem altijd te floppen toen hij klein was maar er was geen eer met hem te behalen dus zullen iets alles doen ik heb hem een paar reizen ontmoet zei ik en hij kwam mij voor een beleefd werkzaam mens te zijn wie niets ontbreekt als een betere gezondheid en wat ruimer middelen ja zei de woonstubbe recht zo het is een kalle rot maar hij werkt goed hij bedient ons wel als makelaar en ik moet zachen hij is altijd prond en oblizant juist zo zei de lodewijk wel nu grijpt al die witvoet van mij gekend een goed en deugd zijn paard in zijn tijd maar die nu mooi oud gebroken en hard ademig was en zo blind dat ik al last had gegeven om hem dood te schieten maar hoeveel blij ben dat ik het niet gedaan heb verleden week moet geweten zit ik bij de oude in zijn kamer daar komt mij die Jan Rijstebrei met zijn bleke tronie aangewandeld met een pak papier onder de arm van een graf dat de oude in de westenkerk voor zich gaat laten kopen je jongen viel de luid er al de reek half in heeft de oude plan om op te stappen dat zou je goed uitkomen vriendje dat zou het net zei de lodewijk terwijl Rijnhoven een blik van verontwaardiging op de officier weerp nu de knaap zag er zo ontdaan uit van de kleine wandeling die hij gemaakt had dat de oude hem verzocht te gaan zitten en hem voeg hoe hij het al zo maakte niet de best was het antwoord ik ben verleden week naar Leiden geweest om professor Boerhaven te raadplegen en die heeft mij het paardrijden aanbewonen zo zei de mijn vader en heb je zijn raad al gevolgd ja meneer was het antwoord van Velters ik heb al een tochtje of wat gedaan met paarden uit de rijschol ik wenste wel dat ik een goed makbeetje in eigen dom kon krijgen dacht ik weet niet hoe we raam te komen veel geld er voor uit te geven schik me niet en ik ben bang dat ze mij de nek zullen zien want ik heb er geen verstand van toen kwam mij de wit voet voor de geest maar ik trok af liefde onze maat zijn zaakjes met de oude afhandelen en wachtte hem aan de voordeur af het zeg eens, senior Velters zei ik toen hij afdrok je wou het gaan een makbeetje hebben, niet waar? ja, wel meneer Blaak, zei hij nu man, zo weet ik er geen voor je, zei ik er zat er nog geen bij jaspers op stal dat is net je gading ze zullen misschien wat veel voor vragen maar met loven en bieden kom en weg en ik zal je de vriendschap doen en ga het met je om te zorgen dat je niet beet genomen wordt daar was onze man over de huizen gelijk gedenken kunt wel tien malen zei hij hij wist niet waar hij zoveel beleefdheid aan verdiend had aan ver, het was aandoenlijk om zijn dankbaarheid te zien ik sprak met hem af hij zou de volgende morgen tegen zeven uren bij jaspers op stal komen om het beestje te zien en dan zou ik ook wezen nu, je kunt denken wat er gebeurde ik dadelijk naar stal stuur je de witvoet bij jaspers ga zelf de man spreken en zeg hem zijn les voor de volgende morgen kom ik met opzet wat later daar stond onze maat als zeer de kwartier bij het beest met jaspers die hebben er al de fraaie hoedanigeden van aanprees als er voor nooit een beter een zade op de rug had gedragen jongens ons feltersje was zo blij dat ik kwam want hij wist niet meer wat te zeggen zo zei ik vriend felters heb je de knol al eens geprobeerd een ene meneer antwoordde hij en ik weet niet of hij mij wel lijken zou want naar jaspers zegt moet het beest al mooi wild en vuurig wezen en dat lijkt me niet maar meneer vervolgde hij terwijl hij mij zachtjes ter zijde tock heeft het paard niet in ingezongen rug dat zien maar zijn gebrek zei ik dat hindert niet wanneer het gezandeld is anders mooi staat het niet daar heb je het gelijken maar we zullen eens zien ha dat beestje maar eens uit jaspers jongens fluisterd ik felters in terwijl jaspers het beest liet opzadelen zie je wel hoe zuur of jaspers kijkt dat ik meegekomen ben hij weet wel dat hij je nu niet kan fobben al wauw hij dat alles slikt de vriend reis de brei op pas zoet de koek toen het paard nu buiten stond ik erop en reed er wat mede de laan op en nedig nu stappende en dan weer op een hand gelopje want ik was bang dat hij hier in het geheel die beneden voort zou komen zodat ik het hem eerst bereiden liet toen het beest wat los zijn lenig was geworden voezocht ik hem mijn plaats te nemen wel wat zeg je ervan vroeg ik toen hij een keer of wat heen en weer was geweest maar dunt het loopt vrij aardig zei de hij maar zou het niet wat gauw moe zijn het sfeet zaten mijn duim dik op het lijf ja zei dik dat dunt mij ook jaspers oh meneer zeiden deze terwijl hij een grote pruim te bak in de mond stak om niet te lachen dat is van de heetigheid het beest is in geen zes dagen van stal geweest maar zij felters wederom die toch minder onnozel was dan ik dacht struik altijd niet nu en dan wel eens heb je hem niet goed op de toon gehouden zei dik toen ik hem reed heeft hij niet gestruikeld en hoe oud is het beest wel voeg hij alweer ja zei jaspers pip jongen zijn niet meer maar ms.velters verkist ook geen heel jong beestje meer dan een jaar of acht zal hij toch nog wel niet halen en voeg ik wat moet dat je wil nu gelden honderd dukaten antwoordde jaspers en daar valt niets af te dingen ik heb er nog gisteren 500 gulden voor geweigerd aan meneer Zadelhof die meneer kent honderd dukaten herhaalde ik op een toon van verontwaardiging terwijl ik mij met zelf lachen moest om het scheefgezicht dat felters zetten wel dat zou de duivel nee man mij denkt 400 gulden is een mooi bod of althans ms.velters moet het weten maar ik voor mij zou er niet gaande meer geven nee zeker zei velters die bleek van angst was en zelfs 400 gulden is wel een honderd gulden boven mijn prik ik ben geen man van de nieuwe herengracht zoals meneer Blaak toen trok ik hem op zij hoor zei ik het is wel wat duur maar in nieuwe plaats betaalde ik liever wat meer voor een goed paard dan dat je een knol koopt die u in de steek laat hij zat ook dierlijk in maar doors niet teruggaan en om het maar in korte woorden te vertellen naar veel over en weer praten werd er koop voor 450 gulden gesloten en onze vriend trok af naar herhaalde dankbetuigingen voor al de moeite die ik mij gegeven had terwijl jasper zijn achterna riep dat hij nu een beest had waar hij de wereld mee uit zou rijden het kan wel waard zijn ook want vandaag of morgen rijt de blinde knol de amstel met hem in nu die was heerlijk riep de officieren 450 gulden voor een knol die het doodschieten nauwelijks waard is nu dat verdient zo'n beunhaas wat behoeft hij ook te rijden die heb je dan recht dapper gehouden ik zag met genoegen dat Rijnhoven niet instemde met de lof welke de overigen loden bij ik toezwaaiden maar evenals ik stilsweeg en het hoofd schudden wat mij betrof ik was voor ontwaardigd over een zo schandelijk bedrog te minder verschoonbaar omdat het geplicht was tegen iemand die er zich bij geen mogelijkheid tegen hoeden kon en wat mij nog meer ergarde was de onbeschamende wijze waarop men zich nog door het verhoofd vaardigen en lospraak vergen op een daad die mijn oordeels een geesteling waardig geweest waren ik kon mij eindelijk ook niet meer bedwingen maar niet gezind mijn gedachte ongeveergde uiten bij lieden die mij niet verstaan zouden vergenoegd ik mij met de vraag wat de arme velders toch wel gezegd had toen hij na haar hand ontdekte hoe de eerlijk hij bedrogen was geworden bedrogen hij haalde Lodewijk mijn schuins aanziende vergun moet je te zeggen minne huik dat dit een uitdrukking is welke tendeze niet te pas komt gemeente ongetwijfeld toen hij bemerkte dat ik hem bij het neus had gehad indien hij oordeeld dat deze laatste uitdrukking zachter is zei ik koeltjes dan heb ik er vrede mee de betekenis blijft toch dezelfde toen hij bemerkte vervolgde Lodewijk zonder schijnbaar aan mijn woorden te hechten toen zag hij dat hij zijn geld kwijt was en daar bleef het bij want wat denk je dat hij zo gek is zich te beroemen dat men een bed heeft gehad of dat hij zou durven klagen over mij en gevaar lopen mijn vaders gunst en de mijnen te verbeuren testen erg zei de Rijnhoven met warmte ik zou het u partoneren in die gij deze of geen makion had gedupeerd of wel een cavalier gelijk gij zeid die u satisfactie kon vragen maar dat hij abuseert van de goede trouw insmans die van de afferige heel ignorant is en bovendien van u dependeert dit is geen nobele manier van ageren ik knik de goedkeuren bij deze redenering die mij zeer behaagde al was zij in onzuivere taal gesproken wat lodewijk betrof hij tonen zich ten hoogste gebelgd over het geen hij een belediging noemde en er zou een twist ontstaan zijn indien de overigen er zich niet tussend gevoegd hadden en verzocht het onderwerp daar te laten hij ho, riep nu op ons lodewijk wie komt daar aan? lukas helding, zo waar ik leef blazend en zweten, dat is een narrapaard hier schreeuwde hij tegen de ruitentikkende hier vriend helding, hier moet gewezen toevrienden, zie daar een heerlijk voorwerp om ons mede te vermaken we moeten hem binnenroepen en bezissen ik keek uit en inderdaad, daar kwam helding voorbij met de hoed in de hand en het gezicht zo rot als een kalkoense haan terwijl hij met twee tappelingslangs te wangen erop zodra hij hoorde dat het getikt werd draaide hij het hoofd om en zijn gelaad helden erop bij de aanblik van een volgenschonke roemer die lodewijk hem voor hield ik had al goede man wel willen waarschuwen tegen het gevaar dat hem bedreigde maar het was te laat hij was de tuin ingewandeld en stond reed op de drempel van de koepel te buigen wel poët, kom binnen, riep lodewijk waar komt dat zo vandaan? maar drink, eer geen antwoord ge schijnt warm en heb wat verfrissing nodig veelste veelgoedheid, zei de helding narochtredende en had hem aangeboden glas met nieuwe buigingen aannemende uwe gezondheid heren ik was de sluithuintjes eens rondgekuurd ik dacht niet dat ik op weg naar huis nog kennis zouden vinden alon, gruin zitten, zei de lodewijk hem bij de schouders vattende en op een stoel plakkende en drink nog reis zeker ben je weer aan het verzen maken geweest onderweg, toe, laat horen wat heb je bij je? is meneer een dichter, voegkontour een blij gezicht zetten een dichter, herhaalde lodewijk puff, nou poëtjes het is de baas van het ganserland is dat een vraag of Lukas Helding een dichter is? is u edelenwaardelijk die vermaarder Lukas Helding minst verzen mij zoveel aangename uren hebben doen doorbrengen voegkontour met een gemaakte verbazing wel, ik had nooit durven dromen dat ik het geluk ooit zou hebben mogen smaken van uren kennis te maken gun mij uren gezondheid te drinken te veel goedheid, zei de helding zijn glas opnieuw ledigende maar hoe kan meneer zo bekend zijn met mijn gedichten als ik vragen mag want ik heb dan nooit iets laten drukken als enige oh meneer, zei de reek half zijn cameraat in verlegenheid zien de alsof wij geen copieën van u werken hadden maar mijn vriend is mij vooruitgewist gemijdans ook de eer en er werd opnieuw geklonken ik ben niet minder geshammeerd van uw kennis te maken zei de Rijnhoven ietje vielen alge een klaasje wine met hoe edelen drinken zei de wijnstube ik mag mij mede dat genoegen niet onzeggen riep van randst en helding hoe zeer zich tegen die al te grote eer verzetende zag zich genoodzaakt met elk afzonderlijk een glas te ledigen zeker deed hem de wijn naar meer smaken want toen hij daaronder gedaan had verzocht hij mij uit zichzelf de eer te mogen hebben van ook met mij te klinken ik kan u zeggen mijn waarde ms helding zei de contour dat er geen dichter is wiens ver zijn meer bij ons regiement bewonderd worden dan de uwen het gaat zover zei de Rekalf dat twee luitenans een vendrig en drie kornetten in haar rest zijn gezonden omdat het lezen uur gedichten en het parade uur gaat doen verzuimen wat praat jij van haar rest zei de van randst ik ken een verschijderen die zich moet willig naar de provostaat te brengen om op hun gemak uw voortreffelijke dichtwerken te kunnen bestuderen het gaat zoveren hernam contour dat onze colonel laatst in steden van het commando te geven een regel uit één uur werken opzijden wanneer bij onze cadet zei de Rekalf wiens dood ga je op uw rekening hebt zijn dood riep heldingen verbazing uit uw edele spotter mee volstrek niet hij wilde uw schrijftrand na volgen en heeft zich uit wanhoop over het mislukken zijn er pogingen een kogel door het hoofd gejaagd vel is het mogelijk hernam helding de handen van verbazing in elkaar slaanen ik ben er waarachtig van ontsteld toe geschwint trinkt dan tegen een schrik zei de weinstubben hem inschenkende voor de drommel zei de warans ik die hier zit heb al zes officieren van de garde in twee gevecht overhoop gestoken omdat zij ontkenden dat helding de eerste dichte van het gemene best was helemaal bewaren ons riep de goede helding uit verschikt op zijde schuifenden want van rans die een grote zwaarlijvige kerel was met dikke knevels en bakkerbaarden zag er inderdaad vervaarlijk uit uw edelen is immers hervat de contour de maker van het lieve dichtstukje op hoe heet het ook hij liever rijk half help me eens op de weg wel ja van dat geestige gedichtje dat we te samenlazen zei de dezen welk bedoelt u edelen voeghelding zijn ogen beurtelings van de een naar de andere kan wendenden ik kan niet nagaan wel dat verliefde stukje zei de warans ik heb het de vijfde van mijn weerpartij is nog in de oren geschreeuwd toen ik hem de kop gekloofd had maar nu ben ik het verachtig vergeten dat waren een vrolijke manier om hem naar de eeuwetje uit te promenieren laten zei de wijnstuben misschien zei de helding weet u edelen dat gedichtje op het kuiltje in het kennetje van Phyllis juist antwoordde contour het geen al dus begint hoe begint het ook weer lief kuiltje hief helding aan juist lief kuiltje stilte manieren ga voort mijn waarde herhelding ja maakt het wel uit het kuiltje komen zei de lodewijk en helding die alles voor goede munt opnam hief op deze wijze aan lief kuiltje waar de god der liefde in licht verscholen als in een zacht satijne bed een satijne bed juist recht poetisch viel Rekalvin van waar hij peiltje schiet die in het wilde dolen maar treffend steeds en gloeiend zijn als kolen wie er vier elk hart in vlammen zet precies zei de contour er kwam van kolen in die kolen maken een lumineus effect zei de Rijnhoof wie er vier het hart in vlammen zet herhaalde Rekalvin wat is het aardig uitgedacht en geestig volgehouden gloeiende kolen en een vlammend hart laten wij eens drinken om die geweldige brand te blussen uw gezondheid met je helding om u te bedanken mijn heren vervochten hij maar het zal mijn tijd worden om huiswaarts te keren ja zei ik ik begin ook te vinden dat het laat genoeg wordt we zullen een eindweeg samen gaan vriend helding wel ja waarom niet de hele weg zei de lodewijk mijn spotend aanzienende dan kunt jij nog in het voorbij gaan een bezoek afleggend bij uw dulcinea die beneden hem woont nee nee we gaan alles samen heen ik heb geen dulcinea die beneden helding woont zei ik op een ernstig getoond en jij, meneer Blaak weet dat zo goed als iemand nu wij blijven ook niet lang meer zei de Rijnhoof en we gaan samen heen maar we moeten toch het vervolg van het gedicht horen kouterineen zei de wijnstubben waar je nu al op krassen het mooie moet nog hang komen wel het zij zo hernam ik maar dan gaan we ook als de heren het dan zo verkiezen zei de helding en hij vervolgde al dus met zijn gedicht liefkuiltje zeg mij toch in dienheid kunt verhalen en print het mij terdege in hoe zij het gij toch ontstaan en wat toch deed u pralen zo schoon als geen appel het beta konden malen in het midden van die ronde kin bravo bravo maar drink je een zelding dat opzicht moet je vermoeien na een zo lange wandeling in het mensen niet nu antwoordt het koudje mijne heren een sprekend koudje hoe geestig toen Venus zelf het gelaat waarin dan mij ziet prijken door haar een gunst de voorzijn bracht deed zij haar eigen merk in alle trekken blijken zij schiep die schone verf maar voor de roos moet wijken die ogen vol van toverkracht dit is onna volgbaar gandereek half uit dat geestig kopje rijk versierd met plonde lokken die fijne neus zowel besneen die wenkbraub-boog om het oog zo zuiver heen getrokken dat mondje slechts bestemt tot kussen en tot jokken foei joktevillis merkte reinhoven binnenens bonds aan het komt zo in het ruimte pas fluisterde ik hem toe jokke betekent hier zoveel als schetsen zei de helding aanwins nou luisterend oor het aanmerking niet ontsnapt was hij vervolgde die tandjes wit als elpenbeen toen zij zij aan mijn werk mag heden niets ombreken en als de moeder van de min wil ik het geniks schiep doen prijken met het teken dat elk herken zo sprak ze en drukte al onder het spreken haar duimpje in de kin hier werd het kreupelerijm vervangen door een algemeen concert van toejuigingen en zoveelig gezondheden de maker gebracht dat ik barouw begon te gevoelen van hem niet voor het einde van het gedicht hebben mede gevoerd daar ik wel voor zag dat hij de hem gespreide strik niet ontgaan zou vrees in de bovendien dat ook de overigen terwijl zij hem de laag gaven zelf en mede hun bekomst zouden krijgen rees ik op en wens ze nu de eerste gelegenheid de ba te nemen om te vertrekken en zo mogelijk helding mede te krijgen toen het gesprek opeens een wending begon te nemen welke mij blijvend deed wat ik bovenal apnereer zei de Reinhoven terwijl hij de dichter bij zijn knoopschat hield is de variëteit respirerende en de diferente poëzies die hij aan meneer vrouw blaak hebt gedediëerd zeker heeft u het suzie geïnspireerd ongetwijfeld meneer zei de helding wie zou niet in heilig vuur ontstoken raken wanneer hij zulke engel moet bezingen zouden wij haar gezondheid niet eens drinken mijn heren ik gevoel het een hoogst onaangename gewaarwoording en het was mij of de naam van Henriette ontheiligd werd dat men die bij een gelegenheid als deze doorst uitspreken dan ik had spoedig meer gegronden reden tot ontevredenheid de gezondheid van mijn vrouw blaak werd gedronken en die ellendige wanstuur bevoegde erbij dat is een conditie die onze voor en plaak zich vooral welsel aantraken wonnen immer hoe staat is ben je ook encacheerd met haar en wanneer zullen weer op je praal of tansen niet zo mal antwoorden loerden wijk ik zit geen onderaardig pekje en zou wel willen geloof ik maar we zullen er niets aan doen ik gevoelden een enige trek om de poghans op zijn gezichten trommelen en de woenslegs met moeite mijn toren maar toch plaak zei de wijnstuurbe want zakt de herpapa wil met alle kracht doen kweld dat je haar trouwens ooit ja dat heeft de oude zich in het hoofd gezet Joost weet waarom althans hij gunt haar aan geen andere hier zag hij mij aan met een schampere uitdrukking die mij het bloed in het gezicht deed stijgen doch vervolgde hij als ik ooit zo gek worden om mijn vrijheid te verkopen zal ik te minstens een half miljoenje in ruil moeten hebben en geen kale rot die op haar best en te voort hier bezigde hij enige uitdrukkingen te gemeen om herhaal te worden maar die door wijnstuurbe en de officieren met een luidgelag werden aangehoord er had een hevige strijd in mijn binnenste plaats ik had te veel eerwiet voor herriette om haar op zulke tijd en plaats en in een dergelijk gezelschap tot onderwerp van een twisterdoens trekken en haar partij te trekken tegen haar eigen bloed verwand maar aan de andere kant was het in mijn ogen een ellendige laagheid te dulden dat zij in mijn bijzijn tot onderwerp moest trekken van zulke niet zwaardig gesnap terwijl ik mijn denkbeelden zocht in oorten te schikken ten einde aan Blaak mijn ongenoegen op een betamende wijze te kennen te geven kwam Rijnhoven mij voor en gaf mij daardoor de gezochte aanleiding om mij zonder stof tot opspraak te geven in het onderhoud te mengen vriend Blaak, zei de Rijnhoven gehoed verkeerd al dus over uw kozien te spreken zij is een charmant meisje en zou ook zonder geld in staat zijn iemand gelukkig te maken die haar wist te apprecieren en daar zei het gijde man niet naar Dungt u dat, voeglode wijk wel nu, trouw er dan zelf en gelukkig mede Het verwondet mij, sprak ik nu op mijn beurt dat de heer Blaak op een zo losse wijze spreekt van een naast bestaande die wellicht doorgene onze jongendames overtroppen wordt en via zedigheid althans boven alle lospraak verheven is Wat weet gij daarvan, voeglode wijk omdat gij een paar keren alleen met de meid geweest zijn en zij tegen u misschien de prood ze gespeeld heeft denkt gij dat zij tegen een iegelijk zo zijn moet loop heen, wij weten wat we weten ik weet, zei ik dat ik in twijfel sta of ik u het taal met de naam van lastig of met die van kinder praat moet bestempelen Wat, dreep lodewijk uit terwijl hij opstof van zijn stoel weet gij wel wat gezegd niet alleen dat ik het weet maar ik ben bereid het haar halen en geen woord meer te verdragen ten nadelen van mijn jevrouw u enicht en wie duivel heeft u opgedragen haar ridder te zijn, voeglode wijk maar dat is hetzelfde we zullen ook al naar naderspreken, meneer Huik ik ben uw seconde blaak zei ervan randst zich oprichtende en de brede borst omhoogzettende ja korterie dat kun je niet onder je laten plak zei de wijnstubben wees toch zo het waas niet blaak zei de Rijnhoven tussen beide tredenden onze vriend Huik heeft perfect gelijk gij hebt op een impardonabele wijze van uw niet gesproken en gij zou de zaak niet amilioreren door er verder een sfiets aan te geven laat alles liever aan het telblijven haar naam niet meer geprononceerd en de kwestie afgedronken worden ja mompel de helding dat is naar mijn hart gesproken laat de kwestie afgedronken worden de Rijnhoven heeft volmarkt gelijk zei de contour tegen Lodewijk ga ik het niet vechten tegen iemand die het opneemt voor uw eigen en nicht ja dat is al gwaar zei de wijnstubben laten we maar niet meer over spreken ontuin klaasje van friendship drinken met genoegen zei de Lodewijk indien Huik mij naar berhoeren excuus wil vragen voor de onbehoorlijke taal die hij zich tegen mij heeft veroorloofd ik geloof zei de ik dat mij naar uitdrukkingen gematigd genoeg zijn geweest en kan geen verschoning vragen voor hetgeen ik op goede gronden gezegd heb dit alleen wil ik verklaren dat ik geen oogmerk had u te beledigen maar alleen de eer van mijn jeef ga u niet tegen alleblaamde handhaven die reparatie moet u genoeg wezen Blaak zei de Rijnhoven kom wees geen kind en begin geen dispute waardoor jij u zelf een ridicule zou geven de eer van een jong meisje is een tederpunt en behoort niet zo lichtvaardig onder een glas wijn gecompromiteerd te worden ach ja zei de helding terwijl Lodewijk hoe zeer onwillig het glas aannam dat kontoer hem opdrong de eer van een meisje is een tederpunt oh mijn klaartje, mijn klaartje wanneer men zo los over uw sprak niemand zou het voor u willen opnemen hier liepen de tranende man wie de wijn in een aandoenlijke stemming gebracht had langs de wangen wat is das vocht wijnstubben wat heb je te huilen en te lamenteren trink liever een slok dan dat je zo zat te balken oh mijn waarde heer zei de helding terwijl hij de aangeboden roemer als snikkend ledigde ik kan nooit over een lief meisje hoe er spreken of ik denk om mijn arme dochter die ook eens zo braaf en goed was en dan zoog hoog meneer Lodewijk zal zich wel herinneren welk een braaf bemindelijke schepseltje het was al voor ons een schelm haar hoog hoog ik zei de Lodewijk terwijl hij bleek werd het zei door de uitwerking van de wijn of uit enige andere oorzaak wat weet ik van uw dochter af toch ja ik herinner me ze is het pad op gegaan niet waar ja meneer antwoord de helding blijkbaar door de boorden van Lodewijk beledigd en hem aanzienen met een vrij moedige blik want de kracht is wijn ze had de afstanden tussen hen gelijk gemaakt ze is het pad op gegaan en ik kan het zonder blozen zeggen want ik heb haar altijd het goede voorgehouden en liefgehaald en haar schande komt alleen op de schelm neer die haar bedorven heeft zie ik mijn heren ik ben maar een oude afgeleefde vent maar indien ik de verleider wist die mijn geluk verstoord heeft ik zou hem opzoeken en in het aangesicht slaan nee want mij niet kwalijk mijn heren gezi het allemaal nog jong en net misschien zo nou niet maar in die gein nagaat hoe uw onbezonderheid iemands geluk voor eeuwen kunnen verstoren gezi het over zulke onderwerpen niet scherzen oh ik zou al die versen welke u edelig geprezen hebt met vermaak op het vuur gooien indien ik daardoor slechts mijn arme dochter terug had helding had op dit ogenblik iets ernstigs iets waardigs in zijn houding het gevoel van eigenwaarde dat anders bij hem sluimerde en hem elke hoon lafhartig deed slikken was opgewekt geworden nu het zijn dochtergold de wijn had hem vrij moedigheid geschonken om zich te uiten en de besroomde laffe, kruipende tafelschuimer had in mijn oog iets eerbiedwekkens gekregen het was echt er niet meer dan een flickervlam bestemd om even spoedig te zijn uitgedoofd als hij ontstaan was het scheen dat zijn zedenpreek Lodewijk en zijn vrienden weinig aanstond althans de eerste deed wel de raad voorstel om de paardem te gaan zoeken en ik nam deze gelegenheid waar om de dichter te beduiden dat wij nu lang genoeg gebleven waren en het tijd werd om naar huis te gaan na een korte tegenstribbeling liet hij zich gezegd en afscheid van het gezelschap genomen hebben de verlieten wij de herberg einde van 26e hoostuk deze opname bevindt geen publieke domijn