 Κεφάλαιο 14 Καταμανθέον Ευαγγέλιο This is a LibriVox recording. All LibriVox recordings are in the public domain. For more information or to volunteer, please visit LibriVox.org Καταμανθέον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 14 Πρώτη Πατριαρχική Ακθώση Εναι εκείνο τον καιρό οίκουσεν η Ρώδιστο τετράρχης την Ακκοήν Ιησού και είπεν της πεσίν αυτού, ούτωσε στην Ιωάννης βαπτιστής, αυτός οι γέρθι από τον νεκρόν και διατού το εδεινάμι σε ενεργούσιν εναυτό. Ο Γάρ Ιρώδης κρατήσα στον Ιωάννην, και έθετο ενφυλακεί για ηρωδιάδα την γυναίκα φιλήπου του αδελφού αυτού. Έλεγε γάρα αυτό ο Ιωάννης, ούκ, έξες, τη σί έχει αυτήν. Κι θέλω ναυτόν αποκτίνε φοβίθη τον όγλον, οτιός προφήτει αυτών ήχων, Για ν' εσύονται αγωμένον του ηρόδου, ορχήσα το ειθυγάτυρ της ηροδιάδος εντομέσου, και είρεσε το ηρόδι. Όθεν με θόρκου ομολόγησε ναυτή, δούνε, ο, εάν ετύσσεται. Η δε, προβιβαστήσα υποτισμητρός αυτής. Δώσμη φυσήν οδε επιπίνακι, την κεφαλή ειωάνου του βαπτιστού, και ελυπήθει ο βασιλεύς, διαδέτους όρκους και τους συνακημένους, εκέλευσε εδώ θύνε. Και πέμψας απεκεφάλισε τον ειωάνιν εντυφυλακή, και εινέχθη η κεφαλή αυτού επιπίνακι, και δώθει το κοράσιο, και είνεν και τη μητρή αυτής. Και προσελθώντες οι μαθητές αυτού, είραν το σώμα και έθαψαν αυτό, και αλθώντες απίγγυλα το Ιησού. Ακούσας δέο Ιησούς, ανεχώρησαν εκείθεν, εμπλείο, εις έρημον τόπον κατηδίαν. Και ακούσαντες οι όχλοι, οικολούθησαν αυτό, πεζεί από τον πόλεον. Και εξελθώνω Ιησούς, είδε πολύν όχλον, και εσπλαχνίστη επαυτής, και εθεράπευσε τους αρώστους αυτών. Οψίας δέγενομένης, προσελθών αυτό οι μαθητές αυτού, λέγοντες. Έρημωσες την οτόπος, και η ώρα ήδη παρίλθεν, απόλυσον τους όχλους, ή να απαίλθοντες ειστασκόμας, αγοράσουσιν εαυτής βρόματα. Ο Δέησούς, είπεν αυτοίς. Ού χρειανέχουσιν απελθύν, δώτε αυτοίς είμες φαγίν, είδε, λέγουσιν αυτό. Ού κέχομεν όδε, είμε πέντε άρτους, δύο ηχτίας. Ο Δέηπε, φαίρετε μία αυτούς όδε, και κελεύσας τους όχλους, ανακλυθείν επί τους χόρτους, λαβών τους πέντε άρτους, και τους δύο ηχτίας. Αναβλέψας εις των ουρανών, ευλόγισε. Κι κλά σας, έδω και τις μαθητές τους άρτους. Ειδέ μαθητές της όχλης, και έφαγον πάντες, και χορτάστησαν, και είραν το περισσεύον των γλασμάτων, δώδεκα κοφίνους πλήρης. Ειδέ αισθίοντες, είσαν άνδρες, ως εις πεντάκης χυλεί, χωρίς γυναικών και παιδίων. Και ευθέος, ειν' άγκασεν ο Ιησούς τους μαθητάς αυτού, εμβήνε εις το πλείον, και προάγειν αυτον εις το πέραν, εως σου απολύσει τους όχλους. Και απολύσας τους όχλους, ανέβει εις το όρος, κατηδίαν προσεύξασθαι. Οψίας δέγενωμένης, μόνος ειν' εκεί. Το δεπλείον, ήδη μέσω της θαλάσεις ειν', βασανιζόμενον υποτωνγυμάτων, ειν' γάρ εναντίος ο άνεμος. Θετάρτη δεφυλακή της ζωής, ειν' γάρ εναντίος ο άνεμος. Θετάρτη δεφυλακή της ζωής, ειν' γάρ εναντίος ο άνεμος. Θετάρτη δεφυλακή της νυχτός, απαίλθε προς αυτούς ο Ιησούς, περυπατών επί της θαλάσεις. Και οι δόντες αυτούς, οι μαθητές, επί την θάλασσαν, περυπατούντα, εταράχθησαν. Λέγοντες, οτι φάντασμα αιστεί, και από του φόβου, έκραξαν. Ευθέως δε, λάλησεν αυτούς ο Ιησούς, λέγον, θαρσείτε, εγώ ήμη, μη φοβείστε. Οποκριθείς δε αυτό ο Πέτρος, είπε, κύριε, είσαι Ιη, και αλευσών με προσέλθει, επί τα είδατα. Ο δε είπεν, έλθε. Και καταβάς από του πλίου, επί τα είδατα, έλθει προς τον Ιησούν. Βλέπουν δε, τον άνεμον, ισχυρών, εφοβήθει, και αρξάμενος καταποντίζεστε, έκραξε, λέγον, κύριε, σώσον με. Ευθέως δε ο Ιησούς, εκτίνας την χείρα, επελάβε το αυτού, ο λιγόπιστε, ειστεί εδίστα σας, και εμβάντον αυτούν ειστοπλίον εκόπασεν ο άνεμος. Ειδέ εντοπλίου ελθώντες, προσεκίνησαν αυτού, λέγοντες, αληθός, θεούιος Ιη. Και διαπεράσαντες, ήρθον εις την γίνη γενισσαρέ, και επηγνώντες αυτούν οι άνδρες του τόπου, εκείνου, απέστηλαν εις όλην την περίχωρον εκείνη, και προσύνεγαν αυτό πάντα στους κακώς έχοντας. Και παρεκάλουν αυτούν, ή να κάνουν μόνον, άψονται, του κρασπέδου του ηματίου αυτού, και όσοι, ύψαντο, διεσόθησαν. Τέλος, του τέτα, του κεφαλαίου, του καταμανθέου, Ευαγγελίου. Αθήνα, Μάιος, το 2009. Καταμανθέον, Ευαγγέλιο, το 2005. Τότε, προσέρχονται το Ιησού ή από η Ιεροσολήμων γραμματίς και φαρυσσέοι, λέγοντες. Γιατί οι μαθητές σου παραβαίνουσαν την παράδοση των πρεσβητέρων, ούγαρ νύπτονται τα σχήρας αυτών, όταν άρτων εστίωσαν. Ο δε αποκριθείς είπεν αυτής. Ήμαστε την εντολήν του Θεού για την παράδοση νυμών. Ο γάρθεός εναιτήλατο λέγον τίμα τον πατέρα και την μητέρα, και ο κακολογόν πατέρα ή μητέρα θανάτο τελευτάτο. Εμείς δεν λέγεται, ως αν είπη το πατρί ή τη μητρή δόρον ο αιανεξεμού οφεληθής Θεού μητιμήσει τον πατέρα αυτού ή την μητέρα αυτού και οικυρώσατε την εντολήν του Θεού για την παράδοση νυμών. Υποκριτέ καλώς προεφείτευσε περίμμων εισαΐας λέγον ενκύζημη ο λαός ούτος το στόματι αυτών και τη σχήλεση με τιμά. Η δεκαρδία αυτών πόρο απέχει απεμού. Μάτι δε σε βοντέμε διδάσκοντες διδασκαλίας εντάλματα ανθρώπων και προσκαλεσάμενος τον όγλον είπε εναυτής ακούεται και συνήεται ούτο εισαρχόμενον εις το στόμα κινεί τον άνθρωπο αλλά το εκπορευόμενον το στόματος του το κινεί τον άνθρωπον τότε προσελθώντες η μαθητή αυτού είπων αυτό είδας ότι η Φαρισσέι εσκανδαλίστησαν ακούσαντες των λόγων ο δε αποκριθείς είπε Πάσα φυτία ειν ουκεφείτευσε ο πατήρ μου ο ουράνιος εκκριζωθήσετε αυτούς οδηγήσει τυφλή τυφλών τυφλός δε τυφλών εάν οδηγεί αμφότερη εις βόθηνον πεσούντε αποκριθείς δε ο πέτρος είπεν αυτό φράσσον ειμήν την παραβολήν τάφτην ο δε ίσους είπεν ακμήν και εμείς ασύνετιέστε εις προεβόμενων εις το στόμα εις την κυλίαν χωρή και εις αφεδρόν να εκβάλετε τα δε προεβόμενα εκ του στόματος εκ της καρδίας εξέρχεται κακή να κοινεί τον άνθρωπον εκ γάρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμή πονηρή φώνη μηχείε πορνήε κλοπέ μηχείε βλασφημείε τάφτα αιστοί τα κοινούντα τον άνθρωπο το δε ανοίπτης χερσί φαγείν ου κοινεί τον άνθρωπον και εξελθών εκεί θενοϊσούς ανεχόρισεν εις τα μέρη τύρου και σιδόνος και ειδού γινήχανα νέα από τον ορίον εκείνον εξελθούσα ελέησον με κύριε η έδα βι η θυγάτηρ μου κακώς δεμονίζεται ο δε ου καπεκρίθει αυτοί λόγον και προσελθώνται σημαθητές αυτού οι ρώτων αυτοί λέγοντες απόλυσον αυτοί οτι κράζει ο πισταινημόν ο δε αποκριθείς είπεν ου καπεστάλιν η μη εις τα πρόβατοι ου καπεστάλιν η μη εις τα πρόβατα τα απολολότα ήκου Ισραήλ η δε ελθούσα προσεκίνησε ναυτό λέγωσα κύριε βοήθημη ο δε αποκριθείς είπεν ου καστικαλών λαβίν τον άρτον τον τέκνον και βαλίν της κυναρίης η δε είπε νε κύριε και γάρτα κυνάρια εσθύει από τον ψυχείον τον πιπτών τον από τις τραπέζεις των κυριών αυτόν τότε αποκριθείς ο Ισούς είπεν αυτοί ο γινέ μεγάλη σου υπίστης γεννηθεί το σύ ως θέλεις και η άθη η θυγάτηρα αυτής από τις ώρας εκείνης και μεταβάσε κύθεν ο Ισούς ήρθε παρά την θάλασσαν της Γαλλιλέας και αναβάσε εις το ώρος εκάθητο εκεί και προσύλθον αυτό όχλη πολύ έχοντες με θεαυτόν χολούς, τυφλούς κοφούς, κυλούς και ετέρους πολλούς και παρά τους πόδας του Ισού και θεράπευσεν αυτούς ώστε τους όχλους θαυμάσε βλέποντας κοφούς ακούοντας αλλά άλλους λαλούντας κυλούς ηγείς χολούς περιπατούντας και τυφλούς βλέποντας και δόξασαν τον Θεόν Ισραήλ ο Δέ Ισούς προσκαλεσάμενος τους μαθητάς αυτού είπε σπλαχνίζομαι επί των όχλων ότι ήδη η μέρε τρεις προσμένους σημεί και ουκέχουσι τύφαγώσει και απολύσει αυτούς νύστης, ου θέλω μήποτε εκλυθώσιν εντιοδό και λέγουσιν αυτού οι μαθητές αυτού πόθε η μήν ερημία άρτη το σούτι ώστε χορτάσε όχλων το σούτων και λέγει αυτούς ο Ισούς πόσους άρτους έχετε είδε είπων επτά και ο λίγα ηχθίδια και εκέλευσε τις όχλεις αναπεσύν επί την υγήν και λαβών τους επτά άρτους και τους ηχθίδιας ο Ισάς έκλασε και έδωκε τις μαθητές αυτού οι δε μαθητές της όχλεις και έφαγον πάντες και χορτάσθησαν και είραν το περισσεύον των γλασμάτων επτά σπυρίδας πλήρης οι δέες θίοντες είσαν τετράκεις χυλί οι άνδρες χωρίς γυναικών και παιδίων και απόλύσας τους όχλους ανέβει στο πλήον και ήρθεν στα όρια μαγδαλά τέλος του 15 κεφαλαίου Αθήνα Μάιος του 2009 κεφαλαίου 17 καταμανθαίων Ευαγγέλιο και προσελθόντες ηθαρυσέι και σαδουκέι πειράζοντες επηρώτησαν αυτόν σημείο νεκτουρανού επιδείξε αυτοίς ο δε αποκρυθείς είπεν αυτοίς ο ψίας γενομένης λέγεται Ευδία πειράζει γάρ ο ουρανός και πρωί σήμερον ημών σιγάρ στιγνάζον ο ουρανός υποκριτέ το μέν πρόσωπον του ουρανού γυνός και τεδιακρύνην τα δέσημια των γερών ουδύναστε γνώνε γενεά πονηρά και μιχαλής σημείον επιζητή και σημείον ουδοθείσετε αυτοί ημή το σημείον η ονά του προφήτου και καταλυπών αυτούς απίλθε και ελθώντες οι μαθητές αυτούς εις το πέραν επελάθοντο αρτούς δηλαδή ο δεήσους είπεν αυτοίς οράτε και προσέχετε από τις ζήμης των φαρισέων και σαδουκέων ιδέ διελογίζοντο αυτοίς λέγοντες οτι άρτους ουγελάβομαι χνούς δεήσους είπεν αυτοίς τι διαλογίζεστε αυτοίς ο λιγόπις οτι άρτους ουγελάβετε ουπονοείτε ουδέμνημονεύετε τους πέντε άρτους των πεντάκης χυλίων και πόσα σπυρίδας ελάβετε πόσα ουνοείτε οτι ουπεριάρτου υπονημείν προσέχειν από τις ζήμης των φαρισέων και σαδουκέων τότε συνήκαν οτι ουκήπε προσέχειν από τις ζήμης του άρτου αλλά αυτοίς είπεν αυτοίς του άρτου αλλά από τις διδαχείς των φαρισέων και σαδουκέων Ελθόν Θεο Ιησούς εις τα μέρη και σαρίας της Φιλήπου η ρότα τους μαθητάς αυτού λέγον Τι να με λέγουν οι άνθρωποι είναι τονιών του ανθρώπου είδε είπων είμαι η Ιωάννην τον βαπτιστήν η Ιλία έτερη δε η ερεμία ή ένα των προφητών λέγει αυτής η μης δε Τι να με λέγεται είναι αποκρυθείς δε σήμων πέτρος είπε Σί ή ο Χριστός ο Ιός του Θεού του ζώντος και αποκρυθείς ο Ιησούς είπεν αυτο μακάριος ή σίμων βαριονά ότι σάρξ και αίμα ούκα πεκάλυψε σί αλλά ο πατήρ μου ο εντής ουρανής καγώ δε εσύ λέγω ότι σί ή πέτρος και επιτάφτη την πέτρα οικοδομίσω μου την εκκλησίαν πίλε άδου ουκατισχύσουσιν αυτής και δώσω σί τα σκλή στις βασιλείας των ουρανών και ο εάν δείσεις επί της γης έστε δεδεμένων εντής ουρανής και ο εάν λύσεις επί της γης έστε λελημένων εντής ουρανής τότε διεστήλα το της μαθητές αυτού η ναμηδενή υπόσην ότι αυτός εστίν Ιησούς ο Χριστός από τότε ήρξα το Ιησούς δείκνει της μαθητές αυτού ότι δεί αυτών απελθίν εις ηεροσόλημα και πολλά παθίν από των πρεσβιτέρων και αρχιερέων και γραμματέων και αποκταθύνε και την τρίτη ημέρα εγγερθύνε και προσλαβόμενους αυτόν ο πέτρος ήρξα το επιτιμάν αυτό λέγον ήλεωσή κύριε ουμιέστε σιτούτο ο δέστραφης είπε το πέτρο είπαγε ο πίσω μου σατανά σκάνταλλον μου ή οτιού φρονίστα του Θεού αλλά τα των ανθρώπων τότε ο Ιησούς είπε της μαθητές αυτού ή της θέλει ο πίσω μου ελθίν απανισάστο εαυτόν και αράτο των σταυρών αυτού και ακολουθεί το μη ο σγάρα αν θέλει την ψυχήν αυτού σώσε απολέσει αυτού ως διάν απολέσει την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρίσει αυτού Τι γάρα οφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού με λίγαρ ο Ιός του ανθρώπου έρχεσθε εντιδόξη του πατρός αυτού μετα των αγγέλων αυτού και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξην αυτού αμήν λέγω ημήν οι σύτηνες των οδεστικότων ήτηνες ούμοι γεύσονται θανάτου έωσαν η δόση των ιών του ανθρώπου εντιβασιλία αυτού τέλος του δεκάτου έκτου κεφαλαίου Αθήνα Μάιος του 2009 καταμανθέον Ευαγγέλιο κεφάλαιο δέκατο έβδομο πρώτη πατριαρχική έκδοση This is a LibriVox recording All LibriVox recordings are in the public domain For more information or to volunteer please visit LibriVox.org Και καθημέρα σε εξ παραλαμβάνει ο Ιησούς των Μπέτρων και οι Άκοβων και οι Ιωάννιν των αδελφών αυτού και αναφέρει αυτούς εις όρος ύψιλών κατηδίαν και μετεμορφώθει έμπρος δέναυτόν κι αν ψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος τα δευμάτια αυτού εγένε το λευκά ως το φως και ιδού όφθεις αναφθείς μοησής και ηλίας με τα αυτού συλλαλούντες Ποκρυθείς Δεοπέτρος είπε το Ιησού Κύριε καλώνε στην ημάς όδε είναι πίσω μεν όδε τρεις κινάς σημείαν και μοησήμιαν και μίαν ηλία έτσι αυτού λαλούντος είδουν εφέλι φωτινή επεσκύασεν αυτούς και ιδού φωνή εκτες νεφέλεις, λέγουσα ούτωσε στην ο ήλιός μου, ο αγαπητός εν ό ο ευδόκησα αυτού ακούεται και ακούσανται σημαθητές έπεσον επιπρόσωπον αυτόν και φοβήθησαν σφόδρα και προσελθώνω Ιησούς ύψα το αυτόν και είπεν γέρθητε και μη φοβήστε Επάραντες δε τους ουθαλμούς αυτόν ουδένα ήδων ή μήτων Ιησούν μόνον και καταβαίνοντον αυτόν από του όρους ενετήλα το αυτοίς ο Ιησούς λέγον μη δενεί πείτε το όραμα έως σου ο ήλιός του ανθρώπου εκ νεκρόν αναστεί και επηρώτησαν αυτόν οι μαθητές αυτού λέγοντες Τιούν οι γραμματής λέγουσιν ότι η Λιάνδη ελθήν πρώτον ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς η Λιάνδη έρχεται πρώτον και αποκαταστήσει πάντα λέγω δε ημίνν ότι η Λιάνδη ήδη ήλθε και ούκα πέγνωσαν αυτόν αλλά επείησαν εναυτό όσα ή θέλισαν ούτο και ο ήλιός του ανθρώπου μέλι πάσχει από αυτόν τότε συνήκαν οι μαθητές οι μαθητές ότι περιοάνω του βαπτιστού είπεν αυτοίς και ελθόν τον αυτον προς τον όχλον προσήλθεν αυτόν άνθρωπος γονιπετών αυτόν και λέγον Κύριε ελέησον μου το νιών ότι σε ελληνιάζεται και κακό σπάση πολλάκης γαρπίπτης το πείρ και πολλάκης και προσήνενκα αυτόν τις μαθητές σου και ουκ ειδινήθησαν αυτόν θεραπεύσε που κρυθείς δε ο Ιησούς είπεν ο γενεά άπιστος και διεστραμένη έως πότε έσωμε με θυμόν έως πότε ανέξομαι ημόν φαίρεται μία αυτόν όδε ο Ιησούς και εξίλθεν από αυτού το δαιμόνιον και εθεραπεύθει ο πες από τις ώρας εκείνης τότε προσερθώνται σημαθητές το Ιησού κατηδίαν, είπον γιατί εμείς ουκ ειδινήθημεν εκβάλιν αυτό ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς για την απιστίαν ημόν μήν γα λέγω ημήν Εάν έχετε πίστην ως κόκον συνάπεος ερείτε το όρι το μετάβηθει εντεύθεν εκεί και μεταβήσετε και ουδέν αδυνατήσει ημήν τούτο δε το γένος ουκ εκπορέβεται ημήν εν προσευχή και ηνιστία αναστρεφωμένων δε αυτον εις την γαλλιλείαν είπεν αυτοίς ο Ιησούς Μέλη ο Ιως του ανθρώπου παραδειδώσθε εις χείρας ανθρώπων και αποκτενούς εις αυτον και την τρίτη ημέρα εγγερθήσετε και ελυπήθησαν σφόδρα Ελθώντον δε αυτον εις καπερναούν προσύρθων λαμβάνοντες το πέτρο και ύπον ο διδάς καλωσιμών ούτε λίτα δίδραχμα λέγει νε και οτε εις ήλθων εις την οικίαν προέφθασεν αυτον ο Ιησούς λέγον τίς ειδοκοί σύμων η βασιλής της γης αποτινών λαμβάνουσι τέλη ή κίνσον αποτον ειών αυτον ή αποτον αλλοτρίων λέγει αυτο ο πέτρος αποτον αλλοτρίων έφυ αυτο ο Ιησούς άραγε ελεύθερη συνοί η να δε εμείς κανδελίσομαι αυτούς πορεθείς εις την θάλασσαν βάλε άγκιστον και τον αναβάντα πρώτον ηχθήν άρων αυτού ευρίσεις στα τύρα εκείνων λαβών δώσ' αυτής αντίε μου και σου τέλος του δεκάτου εβδόμου κεφαλαίου Αθήνα Μάιους του 2009 Αυτή είναι η Λιμπριβόξη όλοι οι Λιμπριβόξες είναι στον κοινότητα Για περισσότερα ή για να βολοντείτε visit Librivox.org Καταμανθέων Ευαγγέλιων κεφάλαιο 18 Ενεκίνη τη ώρα προσήλθον οι μαθητές το Ιησού λέγοντες Τις άρα μίζουν στην εντηδιασυλία των ουρανών και προσκαλεσάμενος ο Ιησούς παιδίων έστισε αυτό και είπε Αμήν λέγω ημήν Εάν μη στραφείτε και γέννηστε ως τα παιδεία ού μη σε αλθείται στην βασιλία των ουρανών Όστις ούν ταπεινώσει εαυτόν ως το παιδίον τούτο ούτωσε στην ομίζον εντη βασιλία των ουρανών Και όσοι αν δέξετε παιδίων τούτον επει το ονοματί μου εμέ δέχεται ως διάν σκανδαλίσει ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων είσαι με Συμφέρει αυτό η να κρεμαστεί μήλος ο ονικός εις τον τράχειλον αυτού και καταπονδιστεί εντοπελάγη της θαλάσσης ούε τον κόσμο από τον σκανδάλον ανάγκη γάρε στην ελθήν τα σκάνδαλα πλήν ούε το ανθρώπο εκείνο διού το σκάνδαλον έρχεται η δέχειρ σου ή ο πού σου σκανδαλίζει σε έκοψουν αυτά και βάλει από σου καλόν σίεστην εις ελθήν εις την ζωήν χολών ή κυλών η διοχείρας η διοπόδας έχοντα βληθύνε εις το πείρ το αιώνιον και η ουθαλμό σου σκανδαλίζει σε έξελε αυτόν και βάλει από σου καλόν σίεστη μονόυθαλμον εις την ζωήν εις ελθήν η διουθαλμούς έχοντα βληθύνε εις την γέναν του πειρός οράτε μη καταφρονήσετε ενός των μικρών τούτων λέγω γάρη μήν ότι οι άγγελοι αυτόν εν ουρανής διαπαντός βλέπουση το πρόσωπον του πατρός μου του εν ουρανής ήρθε γάρ ο ιός του ανθρώπου σώσε το απολολός τι ημήν δοκι εάν γέννηται την η άνθρωπο 100 πρόβατα και πλανηθεί εν εξαυτών ούχι αφήσ τα ενενήκοντα νέα επιταόρη πορευθεί ζητή το πλανόμενον και αν γέννηται ευρύν αυτό αμήν λέγω ημήν ότι χέρει επαυτό ή επειτησενενήκοντα εν νέα της μήπε πλανημένης ούτος ούκας τη θέλημα έμπροσθεν του πατρός ημών του εν ουρανής ή να απολύτε ίστον μικρόν τούτον εάν δε αμαρτήσει εσέ ο αδελφός σου είπαγε και έλεγξον αυτόν μεταξύ σου και αυτού μόνο εάν σου ακούσει εκέρδισα στον αδελφόν σου εάν δε μία ακούσει παράλαβε μετα σου έτσι ένα ή δύο ή να επιστώματος δύο μαρτήρων οι τριών σταθεί πάνε ρήμα εάν δε παρακούσει αυτόν είπε τη εκκλησία εάν δε και της εκκλησίας παρακούσει έστωσή ως περ ο εθνικός και ο τελώνης αμήν λέγω ημήν όσα εάν δήσετε επιτυσγής έστε δε δεμένα εν το ουρανό και όσα εάν λύσετε επιτυσγής έστε λελιμένα εν το ουρανό είπε ότι αν δύο είμαι στον φωνίσο επιτυσγής περιπαντός πράγματος ού, εάν ετύσονται γεννήσετε αυτής παρα του πατρός μου του εν ουρανής ούγαρυση δύο ή τρεις συνηγμένει στο αιμόν όνομα εκεί είμαι εν μέσο αυτόν Κύριε, ποσάκησα μ' αρτήσεις εμέ ο αδελφός μου και αφήσω αυτό, έως επτάκης, λέγει αυτό ο Ισούς. Ού λέγουσή έως επτάκης, αλλά έως εβδομητάκης επτά. Για τού το μοιώθει η βασιλεία των ουρανών, άνθρωπο βασιλεί, ως η θέλησε συνάρε λόγων μετά των δούλων αυτού. Αρξαμένου δε αυτούς η νέρι, προσυνέχθη αυτό είς ο φιλέτης μυρίων ταλάντων. Μία έχοντος δε αυτού αποδούνε, εκέλευσε εναυτόν, ο κύριος αυτού, πραθύνε και την γυναίκα αυτού και τα τέκνα και πάντα όσα είχε και αποδοθύνε. Πεσόνουν ο δούλος προσεκίνει αυτό, λέγον. Κύριε, μακροθύμησον επεμή και πάντα σύ αποδώσω. Σπλαχνηστής δε ο κύριος του δούλου εκείνου, απέλησεν αυτόν και το δάνιον αφήκεν αυτό. Εξελθών δε ο δούλος εκείνος, έβρεν, έναν τον συνδούλον αυτού, ως όφυλεν αυτό, εκατών δυνάρια, και κρατήσας αυτόν, έπνιγε, λέγον. Απόδοσμή ή τι ο φίλης, πεσόνουν ο συνδούλος αυτού ή στους πόδας αυτού, παρεκάλει αυτόν, λέγον. Μακροθύμησον επεμή και αποδώσω. Ο δε ούκηθελεν, αλλά απελθών, έβαλεν αυτόν εισφυλακίν, έως σου αποδώ το φιλόμενον. Ηδόντες δε η συνδούλη αυτού τα γενόμενα, ελυπήθησαν σφόδρα, και ελθόντες διεσάφησαν το κυρίο εαυτόν πάντα τα γενόμενα. Τότε προσκαλεσάμενους, αυτόν ο κύριος αυτού, λέγει αυτόν. Δούλε, πονυρέ. Πάσαν την ο φιλήν εκείνην αφήκαση. Επεί, παρεκάλες άσνε. Πού κέδι και σε ελεήσε τον συνδούλον σου, ως και εγώ σε ελεήσα. Και οργηστείς ο κύριος αυτού, παρέδω και ναυτόν της βασανιστές, έως ού αποδώ πάντο φιλόμενον αυτόν. Ούτο και ο πατήρ μου, ο Επουράνιος, πει είσαι ημίν, εάν μίαφείται, έκαστος το αδελφό αυτού, από τον καρδιώνυμον τα παραπτώματα αυτών. Τέλος, κεφαλαίου, 18. Αθήνα, Ιούνιος του 2009. Καταμανθαίων Ευαγγέλιων, κεφαλαίου 11. This is a LibriVox recording. All LibriVox recordings are in the public domain. For more information or to volunteer, please visit LibriVox.org. Και γένετο, ότι τέλεσεν ο Ιησούς τους λόγους του τους, με τύρεν από τις Γαλλιλέας, και ήλθεν στα όρια της Ιουδέας πέραν του Ιορδάνου. Και οικολούθησαν αυτό όχλη, πολύ, και θεράπευσεν αυτούς εκεί, και προσύλθον αυτό ηφαρυσέει, πειράζονται σε αυτόν και λέγονται σε αυτό. Ή εξες την άνθρωπο απολύσε την γυναίκα αυτού, καταπάσανε τι αν, ο δε αποκρυθείς είπεν αυτής. Ού κανέγνωται, ότι ο πίης σας απαρχείς άρσεν και θείλη, επίησεν αυτούς, και είπεν. Ένα καιν τούτου, καταλύψει άνθρωπος, τον πατέρα αυτού και την μητέρα, και κολυθήσεται την γυναική αυτού, και προσύλθονται οι δύο εις σάρκα μίαν, ώστε ού και της η δύο, αλλά σάρξ μίαν. Ούουν ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτο, λέγουσιν αυτό. Τιούν μοησής ενετήλατο, δούνε βιβλίον αποστασίου και απολύσει αυτήν, λέγει αυτής, προς την σκληροκαρδία νημών, επέτρεψε νημήν απολύσει τα γυναίκα σημών, απαρχείς δε ούγιαγονεν ούτο. Λέγω δε ημήν, ότι ως αν απολύσει την γυναίκα αυτού, μία επιπορνία και γαμίση άλλην, μιχάτε, και ο απολελημένην γαμίσας, μιχάτε, λέγουσιν αυτό οι μαθητές αυτού. Ή ούτωσε στην ιετία του ανθρώπου μετά της γυναικός, ούσιν φέρει γαμίσαι, ούτε είπεν αυτής, ούπάντες χωρούσει των λόγων τουτών, αλλά είς δέδοτε. Οι σίγαρ ευνούχοι, ήτοινες εκκυλίας μητρός εγενήθησαν ούτο, και οι σύνευνούχοι, ήτοινες ευνουχίσθησαν υπό των ανθρώπων, και οι σύνευνούχοι, ήτοινες ευνούχησαν αυτούς, για την βασιλείαν των ουρανών. Ο δυνάμενος χωρίν, χωρίτο. Τότε προς συνέχθει αυτό παιδεία, ή να επιθεί αυτής τα σχύρας και προσέυξηται, οι δέμαθητές επετήμισαν αυτής. Ο δέησους είπεν, άφεται τα παιδεία, και μη κολλίεται αυτά ελθήν προσμέ, τον γάρτιού τον εστίν η βασιλεία των ουρανών, και επιθείς τα σχύρας αυτής, επωρέφθει εκείθεν. Και ειδού εις προσελθών είπεν αυτό, διδάσκαλε αγαθέ. Τι αγαθών πει είσον ή να έχω ζωήν αιώνιον, ο δέηπεν αυτό. Τι με λέγεις αγαθών, ο δισαγαθός ή μη εις, ο Θεός. Ειδε θέλεις εισελθείν εις την ζωήν, τύρισον τα σεντολάς, λέγει αυτό. Ποιας, ο δέησους είπε, το ούφον εύσεις, ούμη γεύσεις, ού κλέψεις, ού ψευδομαρτυρίσεις. Ακόμα και την μητέρα, και αγαπήσεις των πλυσίων σου ως σε αυτόν. Λέγει αυτό ο νεανίσκος. Πάντα τα αυτά εφυλαξάμεν νεότητός μου. Τι αιθύστερο, έφυγε αυτό ο ίσους. Ει θέλεις τέλειως είναι, είπαγε, πόλησον σου τα υπάρχοντα και δώσ' πτοχής, δέξεις της αυρών εν ουρανό, και δεύρω, ακολούθει μη. Ακούσασαι ο νεανίσκος των λόγων, απίλθε λυπομένους, είναι γαρέχον θτήματα πολλά. Ο δέησους είπε τις μαθητές αυτού, αμήν, λέγω, ημήν. Ότι δυσκόλος πλούσιος εισελεύσεται στην βασιλίαν των ουρανών. Πάλι δεν λέγω ημήν. Ευκοπότερον εστίν κάμιλον, για τρυπήματος, ραφίδος διελθύν, η πλούσιον εις στην βασιλίαν του Θεού εισελθύν. Ακούσατες δέη μαθητές αυτού, εξεπλήσοντος, φόδρα, λέγοντες. Τις άρα δίνατε σωθήνε. Εμβλέψας δέο ίσους, είπεν αυτής. Παρανθρώπεις, τούτο, αδύνατον εστή. Παραδέθαιό, πάντα, δυνατά εστή. Τότε, αποκρυθείς ο πέτρος, είπεν αυτό. Είδου, είμες αφήκαμεν πάντα, και οικολουθήσαμε εσύ. Τι άρα έστε ημήν. Ο δέης σου είπεν αυτής. Αμήν λέγω ημήν. Ότι είμες, οι ακολουθείς αντέσμη, εν την παλιγενεσία, όταν καθίσει ο ίος του ανθρώπου, επιθρόνου, δόξεις αυτού, καθίσεστε και ημήν σε πιδόδεκα θρόνους, κρίνοντες τας δόδεκα φιλάς του Ισραήλ. Και πας ως, αφήκεν οικίας, οι αδελφούς, οι αδελφάς, οι πατέρα, οι μητέρα, οι γυναίκα, οι τέκνα, οι αγρούς, ένεκεν του ονόματός μου εκατονταπλασίον αλήψετε και ζωήν αιώνιον πληρονομήσει. Πολλοί δεν έσονται πρώτη, έσχατη, και έσχατη πρώτη. Τέλος του δεκάτου ενάτου κεφαλαίο, Αθήνα, Ιούνιος του 2009, καταμανθέον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 20. This is a LibriVox recording. All LibriVox recordings are in the public domain. For more information or to volunteer, please visit LibriVox.org. Ομοί αγάριστην η βασιλεία των ουρανών, ανθρώπου οικοδοσπότη, ως της εξίλθεν άμα πρωή, μισθώσαστε εργάτας εις των αμπελών αυτού, και συμφωνήσασ μετα των εργατών, εκδυναρίου την ημέραν, απέστρενε αυτούς εις των αμπελών αυτού, και εξελθών περιτρύ την ώραν, ήδεν άλλους εστότας εντιαγορά αργούς. Και εκείνης είπεν, υπάγεται και η μύσης των αμπελών, και όταν οι δίκαιων δώσω ημίν, είδε απείλθον. Πάλι εξελθών περιέχτην και ενατήν ώραν, επίσης, περίδεε την ενδέκατην ώραν, εξελθών, έβρεν άλλους εστότας αργούς, και λέγει αυτής, τι ώδε, εστήκατε, όλη την ημέραν αργεί, λέγουσιν αυτό, ότι ο δίση μας εμισθώσατο, λέγει αυτής, υπάγεται και η μύσης, υπάγεται και η μύσης, εις τον αμπελώνα, και όταν οι δίκαιων λείψεστε. Ο ψίας δέγενομένης, λέγει ο κύριος του αμπελώνος, το επιτρόπο αυτού, κάλεσον τους εργάτας, και απόδος αυτής των μισθών, αραξάμενος από των εσχάτων, και ελθόντες υπερει την ενδεκά την ώραν, έλαβον αναδυνάριον. Ελθόντες δε η πρώτη, ενόμησαν, ο τυπλίον αλυψονται, και έλαβον και αυτή η αναδυνάριον. Λαβόντες δε εγώ εγκυζον κατά του οικοδοσπότου, λέγοντες, οτιούτη ή ασχατη, μίαν ώραν επίησαν, αυτούς επίησας, της βαστάσαση το βάρος της ημέρας, και των γκάφσονα. Ο δε αποκρυθείς είπεν εγγυαυτόν, ετέρε, ουκαδικώσε, ουχή δυναρίου συνεφώνει σάσμη, άρον το σόν και είπαγε, θέλω δε τούτο, το έσχατο δούνε ως κι εσύ, ή ουκαξέ στιμμή πει είσαι, ο θέλω εν της εμεής, ή ο οφθαλμός σου πονηρόσε στις, οτι εγώ αγαθώ σιμή, ούτως έσονται η έσχατη πρώτη, και η πρώτη έσχατη, πολύγαρη, σύκλητη, ο λίγη δε εκλεκτή, και αναβαίνουν ο Ιησούς Ιησιεροσόλημα, παρέλαβε τους 12 μαθητάς και ο Ιησός του ανθρώπου, παραδοθήσεται της αρχιερεύσης και γραμματέυση, και κατακρίνουσιν αυτον θανάτο, και παραδόσουσιν αυτον της έθνησης, εις το εμπέξε, και μας τυγώσε, και σταυρώσε, και τυγώσε, και τυγώσε, και την τρίτη ημέρα αναστήσεται. Τότε, προσύρθεν αυτό η μήτλη των Ιών Ζεβεδέου, με τα των Ιών αυτής, προσκυνούσα και ετούσα τι παραυτού. Ο δε είπεν αυτοί. Τι θέλεις? Λέγει αυτό. Υπέ, ειν' ακαθήσω συνούτι, η δύο Ιη μου, εξεβονήμον σου, εν τη βασιλεία σου. Αποκριθείς δέο Ιησούς, είπεν, ου κοίδατε τι ετείς δε. Δίνωστε πίνιν το ποτήριον, ο εγώ μέλλον πίνιν, ή το βάπτισμα, ο εγώ βαπτίζομαι, βαπτισθήνε. Λέγω συν αυτό, δυνάμεθα, το μένου ποτήριον μου πίεστε, και το βάπτισμα, ο εγώ βαπτίζομαι, βαπτισθήσεστε. Το δέκαθισε εκδεξιών μου και εξεβονήμον μου, ούκαις τι νεμόν δούνε, αλλά εις ειτίμαστε υπό του πατρός μου, και ακούσατες η δέκα, ήγαν να χτισαν περί των δύο αδελφών, προσκαλεσάμενος αυτούς, είπεν, είδατε ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουν σε αυτόν, και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουν σε αυτόν, ούκουτος έστε ενημείν, αλλά ως εάν θέλει ενημείν μεγάς γενέστε, έστε ημών διάκονος, και ως εάν θέλει ενημείν είναι πρώτος, έστε ημών δούλος, ως περωιός του ανθρώπου ούκυλθε διακονηθήνε, αλλά διακονήσε, και δούνε την ψυχή ναυτού, λίτρον αντίπολον, και εκπορευομένον αυτόν από ιεριχώ, οικολούθησε ναυτό όχλος πολλής, και ιδού, δύο τυφλί, καθήμενη παρατινοδόν, ακούσαντες ότι οι Ιησούς παράγοι έκραξαν λέγοντες, ελέησον ειμάς, κύριε Ιωσ Δαβίδ, ο δεόχλος επετήμησε ναυτής η νασιοπίσουσιν, ιδέ μίζων έκραζον, λέγοντες, ελέησον ειμάς, κύριε, ιός Δαβίδ, και στάς ο Ιησούς, εφώνησε ναυτούς και είπε, τι θέλετε επίσω ημίν, λέγουσιν αυτό, κύριε, είναι ανοιχθώ συνημών η ουθαλμή, σπλαγνηστής δε ο Ιησούς, ύψατο τον ουθαλμό ναυτών, και ευθέως ανέβλεψαν αυτόν η ουθαλμή και οικολούθησαν αυτό. Τέλος, το 20ο κεφαλαίο, Αθήνα, Ιούνιος, το 2009, κεφαλαίο 21ο, καταμανθέον Ευαγγέλιο. This is a LibriVox recording. All LibriVox recordings are in the public domain. For more information or to volunteer, please visit LibriVox.org. Και ότε εγκυσαν εις ηεροσόλυμα και ήλθον εις βιθσφαγή προς το όρος των ελεών, τότε ο Ιησούς απέστηλε δύο μαθητάς, λέγον αυτής, πορεθείτε εις την κόμινη την απέναντι ημών και ευ θέος εβρίσετε όνων δεδεμένην και πόλων μεταφτής. Λύσαντες, αγάγε τέμμη. Και αν της ημήν πει, τι, ερείτε ότι ο κύριος αυτόν χρειάν έχειν. Ευ θέος δε αποστέλει αυτούς. Του το δε όλων γέγονεν, η να πληρωθεί το ρυθέν δια του προφή του λέγοντος, είπατε, τη θυγατρή σιών. Ειδού, ο βασιλεύ σου έρχεται εσύ πράγης και επιβεβηκώ σε ποιόνων και πόλων, ηόν υποζηγείου. Πορεθέντες, δε η μαθητέ, και πίσαντες καθώς προσέταξε εναυτής ο Ιησούς. Ήγαγον την όνων και των πόλων και επέθηκανε πάνω αυτών τα ημάτι αυτών και επέθηκανε πάνω αυτών. Ο δε πλείστος όχλος έστρωσανε αυτών τα ημάτια εντιοδό, άλλη δε έκοπτον κλάδους από τον δέντρον και εστρώνιον εντιοδό. Οι δε όχλοι, οι προάγοντες και οι ακολουθούντες έκραζον, λέγοντες, ο Σανά, το Ιωδαβίδ. Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι κυρίου ο Σανά εντισηψής της και εισελθώντος αυτούς η εροσόλημα εσείς θυπάσα υπόλοις, λέγωσα, τι σε στίν ούτως, οι δε όχλοι έλεγον, ούτως σε στίν Ιησούς, ο προφήτης, ο αποναζαρέτ της Γαλληλαίας και οι σύλθενο Ιησούς εις το ιερόν του Θεού και εξέβαλε πάντα στους πολλούντας και αγοράζοντας εν το ιερό και τα στραπέζας των κολυβιστών κατέστρεψε και τα σκαθέδρας των πολλούντων τα περιστεράς και λέγει αυτής, γεγράπτε, ο ήκος μου, ήκος προσευχής κληθήσετε, ημίζτε αυτόν, επίσατε, σπίλεων λιστών και προσήλθον αυτό χολεί και τυφλεί εν το ιερό και θεράπευσε εναυτούς. Ιδόντες δε η αρχιερής και η γραμματίς, τα θαυμάσια α επίησε και τους πέδας κράζοντας εν το ιερό και λέγοντας, το ιώ δαδεί, οι γανάχτησαν και είπον αυτό, ακούεις τι ούτι λέγουσαι, ο δε ίσους λέγει αυτής. Ναι, ουδέποτε ανέγνωτε ότι εξτόματος νυπίων και θυλαζόντων κατηρτήσω ένων και καταλυπών αυτούς εξήλθεν έξω της πόλεος, εις βηθανείαν και ηυλίσθη εκεί. Προίαζτε επανάγων εις την πόλην, επίνασε και ιδόνς εκείνη μία επίτησοδου ήλθεν επαυτήν και ουδέν έβρενε εναυτή ή μη φύλα μόνον και λέγει αυτή. Μη και τι εξούκαρ πώς γένεται, εις τον αιώνα και εξηράνθει παραχρήμα εισικοί και οι δόντες οι μαθητές εθάυμασαν λέγοντες πώς παραχρήμα εξηράνθει εισικοί αποκρυθείς δέο εισούς, είπεν αυτής. Αμήν λέγω ημήν. Εάν έχετε πίστην και μη διακρυθείτε ού μόνον τοτισικής πίσσετε αλλά καν το όρι του το είπητε άρθητη και βλήθητη εις την θάλασσαν γεννίσετε και πάντα όσα εάν ετήσητε εν την προσευχή πιστεύοντες λείψεστε. Και ελθώντε αυτό εις το ιερών προς ήλθων αυτό διδάσκονται οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού, λέγοντες εν πία εξουσία ταύτα πεις και τι σιέδω και την εξουσίαν ταύτην αποκρυθείς δέο εισούς, είπεν αυτής. Ερωτήσω ειμάς καγώ λόγον ένα ον εάν υπείτε πει καγόιμιν ερών εν πία εξουσία ταύτα πειό το βάπτισμα ή ο άνου πόθεν ειν εξουρανού ή εξανθρώπων ιδέ διελογίζοντο παρεαυτής λέγοντες εάν υπομεν εξουρανού ερήιμιν γιατί ούν ούκ πιστεύσατε αυτό εάν δε υπομεν εξανθρώπων φοβούμεθα τον όχλον πάντες γαρέγουση τον Ιωάννην ως προφήτην και αποκρυθέντες το ει εισού υπον ουκύδαμεν έφυ αυτής και αυτός ουδέ εγώ λέγω ειμιν εν πία εξουσία ταύτα πειό τι δε ειμιν δοκι άνθρωπος της είχε τέκνα δύο και προσελθών το πρώτο είπε τέκνον είπαγε σήμερον εργάζου εν το αμπελόνι μου ο δε αποκρυθείς είπεν ού θέλω θύστερον δε μεταμεληθείς απίλθε και προσελθών το δευτέρο είπεν ως άφτος ο δε αποκρυθείς είπεν εγώ κύριε και ουκαπείλπθε τις εκ των δύο επίγησε το θέλημα του πατρός λέγου συναυτό ο πρώτος λέγει αυτής ο Ιησούς αμιν λέγω ημιν ότι η τελώνε και επόρνε προάγουσιν ειμάς εις την βασιλίαν του Θεού ήλθε γάρ προς ημάς Ιωάννης εννοδόδικαιο σύνης και ουκαπιστέφσατε αυτό η δε τελώνε και επόρνε πίστευσαν αυτό ημινς δε ειδώντες ού μετε μεληθείτε ειστερον του πιστέφσε αυτό άλλην παραβολή να ακούσατε ο άνθρωπος της ειν η κοδεσπότης ως της εφήτευσεν αμπελώνα και φραγμών αυτό περιέθηκε και όριξεν εναυτό λινόν και ο κοδόμης επίργων και εξέδωτο αυτόν γεωργής και απεδείμησεν οτε δε είνκησεν ο καιρός των καρπών απέστηλε τους δούλους αυτού πρός τους γεωργούς λαβίν τους καρπούς αυτού και λαβώντες η γεωργή τους δούλους αυτού όνμεν έδειραν όνδε απέχτηναν όνδε εληθοβόλησαν πάλιν απέστηλεν άλλους δούλους πλείονας των πρώτων και επίσαν αυτής ως αυτός ειστερον δε απέστηλε προς αυτούς των Ιών αυτού λέγον εντραπίσονται των Ιών μου η δέγε οργή οι δόντες των Ιών είπον εαυτής ούτως εστίν ο κληρονόμος δεύτε, αποκτήνομεν αυτόν και κατάσχομεν την κληρονομίαν αυτού και λαβώντες αυτόν εξέβαλον έξω του αμπελόνους όταν ούν έλθει ο κύριος του αμπελόνους τι πηήσει της Γεωργής εκείνης λέγουν συναυτό κακούς, κακός απολέσει αυτούς και τον αμπελόνα εκδώσεται άλλης Γεωργής ή την εσαποδώσου συναυτό τους καρπούς εν της κερής αυτούν λέγει αυτής ο Ιησούς ουδέποτε, ανέγνωτε εντεσγραφές λύθων, όν απεδοκήμασαν οι οικοδομούντες ούτως σε γεννήθεις κεφαλήν γονείας παρακυρίου εγένετο αύτη και έστει η θαυμαστή ενοφθαλμή σημών για τού το λέγω ημήν ότι αρθήσεται αφημών η βασιλεία του Θεού και δοθήσεται έθνη πιούντι τους καρπούς αυτής και ο πεσόν επί των λύθων τουτών συνθλασθήσεται εφόν διά αν πέσει, λυκμήσει αυτόν και ακούσατες οι αρχιερείς και οι φαρυσέοι τα σπαραβολάς αυτού έγνωσαν ότι περιαυτόν λέγει και ζητούνται σε αυτόν κρατήσε εφοβήθησαν τους όγλους επειδή ως προφή την αυτών είχον τέλος, 20 πρώτου κεφαλαίο αθήνα, Ιούνιος, του 2009 κατά μανθέον Ευαγγέλιο κεφαλαίο, 20 δεύτερο This is a LibriVox recording All LibriVox recordings are in the public domain For more information or to volunteer please visit LibriVox.org και αποκρυθείς ο Ιησούς Πάλην είπεν αυτής ενπαραβολές λέγον ομειώθει η βασιλεία των ουρανών ανθρώπω βασιλή ώστες επείς εγάμους το ιώ αυτού και απέστηλε τους δούλους αυτού καλέσαι τους κεκλημένους εις τους γάμους και ουκύθελον ελθείν Πάλην απέστηλε άλλους δούλους λέγον είπατε τις κεκλημένεις είδω το άριστον μου ητήμασα η τάβρυμου και τα σιτιστά τεθημένα και πάντα έτοιμα εις τους γάμους ιδέε αμελήσανται σ' απίλθον ομέν εις των ιδίων αγρών οδέε εις την εμπορίαν αυτού ιδέληπη κρατήσανται στους δούλους αυτού ήυρισαν και απέχτυναν ακούσας δέα ο βασιλεύς εκείνος οργήστη και πέμψας τα στρατεύματα αυτού απόλεσε τους φωνείς εκείνους και την πόλην αυτούν ενέπρισε τότε λέγει της δούλισ αυτού ομέν γάμος έτοιμος αστήν ιδέ και κλημένη ουκησανάξη πορεύεστε ούν επίτας διεξόδους των οδών και όσους εάν έβριτε καλέσατε εις τους γάμους και εξελθώντες οι δούλοι εκείνοι εις τα σοδούς συνήγαγον πάντας όσους εύρων πονηρούσετε και οι αγαθούς και επλοίστε ο γάμος ανακημένον εις ελθώντε ο βασιλεύς θεάσαστε τους ανακημένους ήδεν εκεί άνθρωπον ούκεν δεδημένον ενδημαγάμου και λέγει αυτό Ετέραι πώς εις ήλθες όδε ενδημαγάμου οδε εφημώθει τότε είπεν ο βασιλεύς της διακόνης δείσαντε σε αυτού πόδας και χείρας άρατε αυτόν και εκβάλετε εις το σκότως το εξότερον εκεί έστε ο κλαθμός και ο φρυγμός των οδώντων Πολύ γάρησσι κλητή τότε πορευθέντες υφαρυσσέει συμβούλειων έλαβων όπως αυτόν παγειδεύσωσιν εν λόγο και αποσθέλουσιν αυτό τους μαθητάς αυτόν μετα των ηρωδιανών λέγοντες διδάσκαλε είδαμε ότι αληθήσει και την οδόν του Θεού εναληθία διδάσκης και ου μέληση περιουδενός ούγαρ βλέπεις εις πρόσωπον ανθρώπων είπε ούν ειμίν τι σιδοκή έξεστιδούνε κίνσον κέσσερι ή ούν γνούς δέο Ιησούς την πονηρίαν αυτόν είπε τι με πειράζεται υποκριτέ επιδείξατε με το νόμισμα του κίνσου οι δέοι προσύναν καν αυτό δινάριον και λέγει αυτοίς τι νοση εικόν αυτή και η επιγραφή λέγουσιν αυτό κέσσερος τότε λέγει αυτοίς αποδοτεούν τα κέσσερος κέσσερι και τα του Θεού το Θεό και ακούσανται σε θάβμασαν και αφαίνονται σε αυτόν απίλθον ενεκίνη τη ημέρα προσύλθουν αυτό σαν δουκέι οι λέγοντες μην είναι ανάστασην και επιρώτησαν αυτόν λέγοντες διδάσκαλε μοίσεις είπεν εάν της αποθάνει μη έχουν τέκνα επηγαμβρέψει ο αδελφός αυτού την γυναίκα αυτού και αναστήσει σπέρμα το αδελφο αυτού Ίσαν δεν παρημείνε πτά αδελφοί και ο πρώτος γαμμίσας σε τελεύτισε και μη έχουν σπέρμα αφήκε τη γυναίκα αυτού το αδελφο αυτού ομοίως και ο δεύτερος και ο τρίτος έως τον επτά ύστερον δεν πάντον απέθανε και η γινή εντιούν αναστάση τι νοστον επτά έστε η γινή πάντες γαρέσχον αυτήν αποκρυθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτής πλανάστε μη ιδότες τα σγραφάς μη δε την δύναμην του Θεού ενγάρτι αναστάση ούτε γαμμούσιν ούτε εκγαμμίζονται αλλά ως άγγελ η Θεού εν ουρανόηση περίδετης αναστάσης των νεκρών ούκαν έγνωται τωριθέν υπό του Θεού λέγοντος εγώ είμαι ο Θεός Αβράμ και ο Θεός Ισαάκ και ο Θεός Ιακόβ ούκαν στην ο Θεός Θεός νεκρών αλλά ζώντον και ακούσανδες οι όχλοι εξεπλίσοντο επειδή διδαχεί αυτού οι δε έφαρησσέοι ακούσανδες ότι εφήμωσε τους αδουκέους συνήχθησαν επειτοαυτό και επειρώτησαν είς εξαυτόν νομικός πειράζουν αυτόν και λέγον διδάσκαλε πια εντολή μεγάλη εντονόμου ο δέησους έφυγε αυτό αγαπήσεις κυρίων των Θεών σου εν όλη την καρδία σου και εν όλη την ψυχή σου και εν όλη τη διανία σου άφτιες στη πρώτη και μεγάλη εντολή δευτέραδε ομία αυτή αγαπήσεις των πλυσίων σου ως σε αυτόν εντάφτες της δυσήν εντολέας όλος ο νόμος και υπροφείται κρεμάνται συνηγμένουν δε των φαρησέων επειρώτησαν αυτούς ο Ιησούς λέγον τι μην δοκεί περί του Χριστού τι νουσιώσεις τι λέγουσαι αυτό του Δαβίδ λέγει αυτής πώς ουν Δαβίδ εν πνεύματι κύριον αυτούν καλή λέγον είπεν ο κύριος το κυρίο μου κάθου εκδεξιών μου έως εανθώ τους εχθρού σου υποπόδιον τον ποδόν σου ή ουν Δαβίδ καλή αυτούν κύριον πώς ουσιός αυτού εστή και ουδής εδύνατο αυτό αποκρυθεί νελόγον ουδέε τόλμησε της απεκίνησης της ημέρας επερωτήσει αυτόν ουκέτη τέλος ουκοστού δευτέρου κεφαλαίου Αθήνα Ιούλιο του 2009 καταμανθέον Ευαγγέλιο κεφάλαιο ουκοστό τρίτο νερόν Επίσημο ισέως καθέδρας εκάθισαν οι γραμματείς insists Πάντα ούν όσα εάν υπόσυν ημίν τυρίν, τυρείται και πειείται, κατά δέτα έργα αυτόν μη πειείται, λέγου σιγάρ και ούπειούσι. Δεσμέβου σιγάρ, φορτία βαρέα και δισβάσταχτα, και πητηθέας είναι πειτουσόμους των ανθρώπων, το δέδα χτύλο αυτόν, ού θέλουσι κινήσει αυτά. Πάντα δέτα έργα αυτόν πειούσι προς το θεαθίνε τις ανθρώπεις. Πλατίνουσι γάρ τα φιλακτήρια αυτόν και μεγαλήνουσι τα κράσπεδα των ηματίων αυτόν. Φιλούσιδε την πρωτοκλησίαν εν της δύπνης και τα σπροτοκαθετρίας ενται συναγωγές και τους ασπασμούς ενται σαγωρές και καλείςθαι υπό των ανθρώπων, ραβεί, ραβεί. Είμες δε, μη κλειθείτε ραβεί, είς γάρ ημώνε στην οδηδάσκαλος, ο Χριστός. Πάντες δε είμες αδελφίεςτε και πατέρα μη καλέσσετε ημώνεπη της γης. Είς γάρ εστήν ο πατήρημών, ο έντης ουρανείς. Μη δε, μη κλειθείτε καθηγητέ. Είς γάρ ημώνε στην ο καθηγητής, ο Χριστός. Ο δε, μη ζουν ημών, εστήμων διάκονος. Όστις δε υψώσει εαυτόν ταπεινοθήσετε και όστις ταπεινώσει εαυτόν υψωθήσετε. Ούε δε ημίν γραμματίς και φαρυσέει υποκριτέ, ότι κατεστήεται τα σικία στον χειρόν και προφάσει μακρά προσευχόμενη. Διατούτο λύψεστε περισσότερον κρήμα. Ούε ημίν γραμματίς και φαρυσέει υποκριτέ, ότι κλείεται την βασιλίαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων, ούε ημίν γραμματίς και φαρυσέει υποκριτέ, ότι περιάγεται την θάλασσαν και την ξυράν πίσε ένα προσύλητον. Και όταν γένεται πείτε αυτόν οιών γέννης, την πλότερον ημών. Ούε ημίν οδηγεί τη φλί, η λέγονται, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι. Η ημίν οδηγεί τη φλί, η λέγονται, όσαν ομόσοι εν το ναό ουδένες την, όστι ομόσοι εν το χρυσό του ναό ο φίλοι. Μωρεί και τη φλί, τις χαρμίζονες την, ο χρυσός ή ο ναός ο αγιάζουν το χρυσόν. Και όσαν ομόσοι εν το θυσιαστήριο ουδένες την, ως διανομόσοι εν το δόρο, το επάνω αυτού ο φίλοι, μωρεί και τη φλί. Τι γαρμίζουν, το δόρον ή το θυσιαστήριον, το αγιάζουν το δόρον. Όουν ομόσας εν το θυσιαστήριο ομνείει εναυτό και εμπάσει της επάνω αυτού. Και ομόσας εν το ναό ομνείει εναυτό και εν το κατοικής αντιαυτόν. Και ομόσας εν το ουρανό ομνείει εν το θρόνο του Θεού και εν το καθείμενο επάνω αυτού. Βαίμιν, γραμματής και φαρισσέει, υποκριτέ, ότι αποδεκατούτε τον ιδίωσμον και τον άνηθον και το κείμενο, και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίση και το έλεον και την πίστην. Τα αυτά δε έδειπη είσαι, κακίνα μία φιένε. Οδηγεί τη φλή, ειδηλίζονται στον γόνοπα, την δεκαμμυλών καταπίνοντες. Βαίμιν, γραμματής και φαρισσέει υποκριτέ, ότι καθαρίζεται το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος, έσωθεν δε γέμουσιν εξαρπαγής και αδικίας. Φαρισσέ, τη φλέ, καθάρισον πρώτον το εντός του ποτηρίου και της παροψίδος, είναι αγένιτε και το εκτός αυτών καθαρών. Βαίμιν, γραμματής και φαρισσέει υποκριτέ, ότι παρομιάζεται τάφης και κονιαμένης, ήτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι. Έσωθεν δε γέμουσιν ωστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας. Ούτο και ημής, έξωθεν μεν φαίνεσθέ της ανθρώπης δίκαιη. Έσωθεν δε μεστιέστε υποκρίσεως και ανομίας. Βαίμιν, γραμματής και φαρισσέει υποκριτέ, ότι οικοδομείται τους τάφους των προφητών και κοσμείται τα μνημία των δικαίων, και λέγεται, ή είμεν εντεσημέρες των πατέρων ημών, ούκαν είμεν κοινωνία αυτών εντοέματι των προφητών. Ωστέ, μαρδυρείτε αυτοίς, ότι είεστε των φωνευσάντων τους προφήτας. Και εμείς πληρώσατε το μέτρο των πατέρων ημών. Όφης, γενήματα, εχυδνών. Πώς φύγηται από τις κρίσεως της γέννης? Διατούτο, ιδού. Εγώ αποστέλω προς ημάς προφήτας, και σοφούς και γραμματής. Και εξαυτόν αποκτενείτε, και σταυρόσετε, και εξαυτόν μας τηγώσετε εντεσυναγωγές ημών, και διώξετε από πόλεως εισπόλην. Όπως έλθιε φυμάς, πάνεμα δίκαιων, εκχεινόμενων επί της γης, από του έματος άβελ του δικαίου, έως του έματος ζαχαρίου ήου βαραχείου, όν εφωνέψατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Αμήν λέγον, ημήν, γράφτα πάντα επί την γενναία αντάφτυν, η Ερουσαλήμ, η Ερουσαλήμ, η αποκτενούσα τους προφήτας, και λυθοβολούσα τους απεσταλμένους προσαυτήν. Πωσάκης, η θέλησα, επισυναγάγην τατέκνα σου, όν τρόπον επισυνάγει όρνης, τα νοσία εαυτής υποταστέριγας, και ουκηθελήσατε. Πω σημών έρημος, λέγω γάρη ημήν, ού μη με είδητε απάρτη, έως αν είπητε, ευλογημένος, ο ερχόμενος, ενωνόματι κυρίου, τέλος, 23 κεφαλαίου. Αθήνα, Ιούλιο, του 2009. Κεφάλαιο 24, γέλιο, αυτό είναι το Λιβριβόξο. Όλοι οι Λιβριβόξες είναι στον κοιμή. Για περισσότερα πρωση ή για να εμφανιστεί, πριν, μην παραδείξετε, και εξελθώ μου Ιησούς, επορεύετο από του Ιερού, και προσήλθον η μαθητέα του, επειδήξει αυτό, τα σικοδομάσ του Ιερού. Ο δε Ιησούς είπεν αυτής, ού βλέπετε ταύτα πάντα, αμήν λέγω η μήν, ού μία φεθεί ο δελήθος επιλήθων, ως ού καταληθήσετε. Καθημένου δε αυτού επιτουόρους των ελεών, προσήλθον αυτό η μαθητέ, κατηδίαν, λέγονται. Είπε η μήν, πότε ταύτα έστε, και τι το σημείο της συσπαρουσίας και της συντέλειας του αιώνου, και αποκρυθείς ο Ιησούς, είπεν αυτής. Βλέπετε μή τι σημάς πλανίζει. Πολύ γαρελεύσονται, επειδή ο ονόματοί μου λέγονται, εγώ είμαι ο χριστός, και πολλούς πλανίζουν. Μελήσετε δε ακούν πολέμους οράτε, μηθρωίστε, δίγαρ πάντα γένεστε, αλλά ούπο έστει το τέλος. Εγγερθήσετε γάρ έθνος, επιέθνος, και βασιλεία επιβασιλείαν, και έσονγε λυμή, και σησμοί κατατόπους. Πάντα δε ταύτα αρχεί οδηνών. Τότε παραδόσουν ειμάς εισθλίψην και αποκτενούν συνημάς και έσες θεμισούμενοι υποπάντων των εθνών για το όνομά μου. Και τότε σκανδαλιστήσονται πολλοί και αλλήλους παραδόσους και μησίσους ειν αλλήλους, και πολλοί ψευδοπροφήτε αγερθήσονται και πλανίσους υπολούς. Και για το πληθυνθήνε την ανομίαν ψηγήσετε η αγάπη των μπολών. Ο δε υπομήνας εις τέλος, ούτως σωθήσετε. Και κυρυκθήσετε τούτο το Ευαγγέλιον της Βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εισμαρτήριον πάση της έθναιση και τότε ήξη το τέλος. Όταν ούν ήδητε το βδέληγμα της εριμός, πριθέν, για δανείλ του προφήτου, εστός εν τόπο Αγίου, ο αναγινός Κοννοήτο. Τότε, οι εν τη Ιουδέα φεβγέτουσανε πιταόρη, ο επειτουδόματος μην καταβενέτω άρε τα εκτισικίας αυτού, και ο εν το αγρό μη επιστρεψά το πίσω άρε τα ημάτι αυτού, ο εδέτες εγγαστρίαχουσες και τεστιλάζουσες ενεκίνες τις ημέρες. Προσέβγεστε δε, η να μη γένετε η φυγή ημών ημώνους, μη δε σαβάτω. Εστε γάρ τότε, βλήψεις μεγάλη. Ια, ουγέγονεν, απαρχής κόσμου, εως του νιν, ουδε, ου μη γένετε. Και οι μη εκολοβόθησαν η ημέρα εκείνε, ούκανε σώθη Πάσα Σάρξ, για δέτος εκλεκτούς, κολοβηθήσονται η ημέρα εκείνε. Τότε, εάν της ημήν υπή, είδου, όδε ο Χριστός, ή όδε, μη πιστέψετε. Εγερθήσονται γάρ ψευδό Χριστή, και ψευδοπροφείται, και δώσουσε σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανίσε ή δυνατών και τους εκλεκτούς. Ήδου, προήρικα ημήν. Εάνουν υπόσυνη ημήν, είδου, εντιερήμοιστή, μη εξέλθητε, είδου, εντισταμίης, μη πιστέψετε. Όσ' περγάρια στραπή εξέρχεται από ανατολών, και φαίνεται ως δυσμόν, ούτως έστε και η παρουσία του Ιού του ανθρώπου. Όπου γάρ, εάν ή το πτόμα, εκεί συναχθήσονται οι αετοί. Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων, ο ήλιος κοτιστήσεται και η σελήνη ουδώσει το φέγκος αυτής, και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού, και δυνάμιστον ουρανών σαλευθήσονται, και τότε φανίσεται το σημείο του Ιού του ανθρώπου, εν το ουρανό, και τότε κόψονται πάσε φιλέ της γης, και όψονται το νιών του ανθρώπου, ερχόμενον επί των εφελών του ουρανού, μεταδυνάμεως και δόξεις πολλής. Και αποστέλητους αγγέλους αυτού, με τα σαλπήγκος φωνής μεγάλης, και επισυνάξουση τους εκλεκτούς αυτού, εκ των δεσάρων ανέμων, απάκρον ουρανών, έως άκρον αυτον. Αποδέτης σηκείς μάθεται την παραβολήν. Όταν ήδη ο κλάδος αυτής γένεται απαλός και τα φύλα εκφύει, γινώσκεται, ότι εγκείς το θέρος. Ούτο και ημείς, όταν ήδηται ταύτα πάντα, γινώσκεται, ούτε σε στις επιθύρες. Αμήν, λέγω, ημήν. Ούμη παρέλθει η γεννιά αυτή, έως αν πάντα ταύτα γένεται. Ο ουρανός και η γη παρελέψονται. Η δε λόγη μου, ούμη παρέλθος. Περιδέτης ημένας εκείνης και ώρας, ούδης ήδεν, ούδε οι άγγελοι των ουρανών, ή μία ο πατήρ μου μόνος. Όσπερ δε ημέρα του νόε, ούτος έστε και η παρουσία του Ιού του ανθρώπου. Όσπερ γάρ ήσαν, ενδεσημέρες, της πρώτου κατακλισμού, τρόγοντες και πίνοντες, γαμούντες και εκγαμμίζοντες, άχρης είς ημέρας η σύλφε νόε εις την κυβωτών, και ουκέγνωσαν, εως ήλθεν ο κατακλισμός και είρεν άπαντας. Ούτος έστε και η παρουσία του Ιού του ανθρώπου. Τότε, δύο έσονται εν το αγρό, ο ίς παραλαμβάνεται και ο ίς αφήεται. Δύο, αλήθουσε εν το μιλονί, μία παραλαμβάνεται και μία αφήεται. Γρυγορείται ούν, ότι ουκίδαται πια ώρα ο κύριος ημών έρχεται. Εκείνο δεν γινώσκεται, ότι ή δύο ο οικοδεσπότης, πια φυλακή ο κλέπτης έρχεται, εγγρυγώρησε αν και ούκαν ή ασέ διοργείνε την εκείαν αυτού. Για τούτο και ημής γίνεστε έτοιμοι, ότι η ώρα ούδο κείται, ο ίός του ανθρώπου έρχεται. Τις άρα εστίν ο πιστός δούλος και φρόνημος οον κατέστησε ο κύριος αυτού, επειτης θεραπείας αυτού, του διδώνει αυτή στην τροφήν εν καιρό. Μακάριος ο δούλος εκείνος, οον ελθών ο κύριος αυτού, ευρίσει πιούντα ούτως. Αμήν, λέγω ημήν, ότι επιπάσιτης υπάρχουσιν αυτού, καταστήσει αυτόν. Εάν δεν ήπει ο κακός δούλος εκείνος, εν την καρδία αυτού, χρονίζει ο κύριος μου ελθήν και άρξειται τι πτίν τους συνδούλους αυτού, εστίδε και πίνει μετά των μεθιών τον, ήξει ο κύριος του δούλου εκείνου ενημέρα ή ούπρος δοκά και εν ώρα ή ουγινούς κεί. Και διχωτομήσει αυτόν και το μέρος αυτού μετά των υποκριτών θύση, εκεί έστε ο κλαθμός και ο βρυγμός των οδόντων. Τέλος, κεφαλαίου εικοστού τέτατου. Καταμανθαίων Ευαγγέλιο, κεφαλαίου εικοστού πέμπτομ. This LibreVox recording is in the public domain. Τότε ομοιωθήσεται η βασιλεία των ουρανών δέκα παρθένεις, έτεινες λαβούσε τας λαμπάδας αυτών, εξήλθον εις απάντησην του νηφίου. Πέντε δε είσαν εξ' αυτόν φρόνημη και πέντε μωρέ. Έτεινες μωρέ, λαβούσε τας λαμπάδα σε αυτόν, ούκα λαβόν με θεαυτόν έλεον. Εδε φρόνημη, έλαβον έλεον εν της αγγή εις αυτόν, μετά των λαμπάδων αυτόν. Χρονίζοντας δε του νηφίου ενίσταξαν πάσαι και κάθευδον. Μέσης δε νυχτός, κραυγή γέγονεν, είδω ο νηφίος έρχεται, εξ' έρχεσθε η σ' απάντησην αυτού. Τότε υγέρθησαν πάσαι, επαρθένε εκείναι και κόσμισαν τας λαμπάδας αυτόν. Εδε μωρέ, θεσφρονίμης είπον, δότε η μήν εκ του ελέου ημών, ότι οι λαμπάδες ημών σβένοινται. Απεκρίθησαν δε εφρόνημη, λέγουσε, μήποτε, ούκαρκες ημήν και ημήν, πορεύεστε δε μάλλον προς τους πολλούντας και αγοράσατε αυτές. Απερχομένον δε αυτόν αγοράσε, ήλθεν ο νηφίος και εέτοιμη, εις ήλθον μεταυτού εις τους γάμους και εκλίσθη η θύρα. Είστερον δε έρχονται και λυπέ παρθένει, λέγουσε, κύριε, κύριε, άνοιξον ημήν, ο δε αποκρυθείς, είπενο, αμήν, λέγω, ημήν, ού κύδα ημάς, γρυγορείτε ούν, οτί ού κύδατε την ημέραν, ού δέν την όραν, εν ή ο υιός του ανθρώπου έρχεται. Όσπερα γάρα άνθρωπος αποδημών, εκάλεσε τους ιδίους δούλους και παρέδωκε ναυτής τα υπάρχοντα αυτού και όμεν έδωκε πέντε τάλλαντα, ο δέ δύο, ο δέ εν, εκάστω κατά την ιδίαν δύναμη και απεδίμησεν ευθέως. Πορευθείς δέ, ο τα πέντε τάλλαντα λαβών, εργάσα το εν αυτοίς και επίησεν άλλα πέντε τάλλαντα. Ο σάφτος και ο τα δύο εκέρδισε κι αυτός άλλα δύο. Ο δέ το εν λαβών καπελθών, όριξεν εν τυγή και απέκρυψε το αργύριον του κυρίου αυτού. Με τα δέ χρόνων πολλοίν έρχεται ο κύριος των δούλων εκείνων και συνέρει με αυτόν λόγων. Και προσελθών ο τα πέντε τάλλαντα λαβών, προσύνεν και άλλα πέντε τάλλαντα, λέγον, κύριε, πέντε τάλλαντα μη παρέδοκας. Ήδε, άλλα πέντε τάλλαντα εκέρδισα επαυτής. Έφυ αυτό, κύριος αυτού. Εύ, δούλε, αγαθέ και πιστέ. Επει ολίγα είς πιστός, επιπολών σε καταστήσω. Είς ελθέ στην χαράν του κυρίου σου. Προσελθών δέ και ο τα δύο τάλλαντα λαβών, είπε, κύριε, δύο τάλλαντα μη παρέδοκας. Ήδε, άλλα δύο τάλλαντα εκέρδισα επαυτής. Έφυ αυτό, κύριος αυτού. Εύ, δούλε, αγαθέ και πιστέ. Επει ολίγα είς πιστός, επιπολών σε καταστήσω. Είς ελθέ στην χαράν του κυρίου σου. Προσελθών δέ και ο τα δύο τάλλαντα λιφός, είπε, κύριε, έγνων σε οτις κλειρός ή άνθρωπος. Θερίζουν, όπου έσπειρας και συνάγων οθεν ούδιες κόρπι σας. Και φοβηθείς, απελθών, έκρυψα το ταλαντό σου ενδυγεί, είδε, έχεις τόσον. Αποκριθείς δέ ο κύριος αυτού, είπεν αυτό, πονηρέ δούλε και οκνηρέ, είδεις, οτι θερίζω, όπου ούκες πυρά και συνάγω, οθεν ούδιες κόρπισα. Έδιουν σε, βαλίν το αργύριό μου της τραπεζίτες, και ελθών εγώ, εκομισάμιν αν το εμών συντόκω. Άρατε ούν από αυτού το ταλαντών, και δότε το έχονται τα δέκα ταλαντά. Το γάρ έχονται παντί, τοθήσετε και περισευθήσετε. Αποδέ του μη έχοντος, και ό, έχει, αρθήσετε από αυτού. Και των αγρίων δούλων, εκβάλετε εις το σκότως το εξότερο, εκεί αίστε ο κλαθμός και ο βρυγμός των οδόντων. Όταν δε έλθει ο ειός του ανθρώπου εντιδόξει αυτού, και πάντες η Άγιη Άγγελη μεταυτού, το τεκαθείς η επιθρόνου δόξης αυτού, και συναρθήσετε έμπροςθεν αυτού πάντα τα έθνοι, και αφορείει αυτούς απαλήλων, ως περιοπημή να αφορίζει τα πρόβατα από τον ερήφον. Και στήσει τα μεν πρόβατα εκδεξιών αυτού, τα δε ερήφια εξεβονήμουν. Τότε ερεί ο βασιλεύς της εκδεξιών αυτού. Δεύτε, η ευλογημένη του πατρός μου, γυρονομήσατε την ειτημασμένη νημήν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επίνασα, γάρ, και εδώ κατέμε η φαγήν. Εδίψησα, και εποτίσα τέμε. Ξένος, ήμιν, και συνηγάγε τέμε. Γυμνός, και περιεβάλε τέμε. Ισθένησα, και επισκεψάσθε με. Ενφυλακή, ήμιν, και ήλθεται προς με. Τότε αποκριθήσονται αυτό, οι δίκαιοι λέγοντες, κύριε, πότε σε είδομεν πινόντα, και εθρέψαμε, οι διψόντα, και εποτίσαμε, πότε σε είδομεν ξένον, και συνηγάγομεν, οι γυμνόν, και περιεβάλομεν. Πότε σε είδομεν ασθενή, ή ενφυλακή, και ήλθομεν προσέ, και αποκριθείς, ο βασιλεύς, ερή αυτής. Αμήν, λέγω, ημήν. Τον αδελφόν μου, τον ελαχής τον, εμή επιήσατε. Τότε, ερή και της εξεβονήμων, πορέβεστε από εμού, η κατηραμένη, η στοπήρ, το αιώνιον, το ειτημασμένο, το διαβόλο, και της αγέλις αυτού. Επίνασα, γάρ, και ουκ εδώ κατέμη φαγίν, εδίψησα, ξένος ήμην, και ουκ συνηγάγετέμε, γυμνός, και ούπερι εβάλετέμε, ασθενής, και εμφυλακή, και ουκ επεσκέψας θέμε. Τότε, αποκριθείςονται αυτό, και αυτοί λέγοντες, κύριε, πότε σε είδομεν πινόντα, ή διψόντα, ή ξένον, ή γυμνόν, ή ασθενή, ή εμφυλακή, και ουδοίκονησαμε εσύ, τότε, αποκριθήσετε αυτής λέγον. Αμήν, λέγω ημήν, εφόσον ουκ επίσσατε, αινή, τούτον τον ελαχής τον, ουδεέμη επίσσατε, και απελεύσονται, όλα συν αιώνιον, ή δε δίκαιη, η ζωήν αιώνιον, τέλος, του 25 κεφαλαίου, Αθήνα, Ιούλειος, του 2009, καταμανθέον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 26. This LibriVox recording is in the public domain. Και γένετο, και τέλες εννοησούς πάντα στους λόγους του τους, είπε τις μαθητές αυτού. Είδατε, ότι με τα δύο ημέρας, το Πάσκα γίνεται, και ο Ιός του ανθρώπου, παραδείδοται, εις το σταυρωθείνε. Τότε, συνήχθησαν εαρχιερίς και οι γραμματείς, και οι πρεσβύτεροι του λαού, εις την αυλήν του αρχιερέος, του λεγωμένου καλιάφα, ή να τον ισούν δόλο, κρατήσωση και αποκτήνωση. Έλεγον δε, μη αντιεωρτή, ή να μη θόρυβος γένεται, εν το λαό. Του δέ ισού, γενομένου ενβυθανία, ενικία σήμονος του λεπρού, προσήλθεν αυτό γινή, αλάβα στον μύρου, έχουσα βαρητή μου, και κατέχαιεν, επί την κεφαλήν αυτού, ανακυμένου. Οι δόντες δε, οι μαθητές αυτού, οι γανάχτησαν, λέγοντες, εις τι η απόλυα αυτή, η δύνατο γάρ του τοτομήρων, πραθύνε πολλού και δοθύνε της πτοχής. Βνούς δε ο ίσους, είπεν αυτής. Τι κόπους, παρέχεται τη γυναική. Έργον γαρκαλών, εργάσατο εις εμέ, τους πτοχούς γάρ, πάντοτε έχετε με θεαυτόν, εμέ δε, ού πάντοτε έχετε. Βαλούσα γάρα αυτή, το μύρον τούτο, επιτουσώματος μου, προς το, ενταφιάσαμε επίσης. Αμήν, λέγω, ημήν. Όπου εάν κυριχθεί, το Ευαγγέλιο τούτο, λαληθήσετε, και ο επίσης αυτοι, εις μνημόσινον αυτοις. Τότε, πορευθείς εις τον δώδεκα, ο λεγόμενος Ιούδας, εις καριότης, προς τους αρχιερείς, είπε. Τι θέλετε, μη, δούνε, και εγώ, ημήν παραδόσο αυτόν. Ειδέες της αν αυτό, τριάκοντα αργύρια. Και από τότε, εζήτη ευκαιρίαν. Εινά αυτόν, παραδό. Τι δε πρώτη των Αζήμων, προσήλθον οι μαθητές, το Ιησού, λέγονται σε αυτό. Πού θέλεις, ετοιμάσομαι εσύ, φαγίν το Πάσχα. Ο δε είπε, υπάγεται εις την πόλην, προς τον Δίνα, και είπατε αυτό. Ο διδάσκαλος λέγει, ο κερός μου εγκύσαις τι, προσέπει ο το Πάσχα, μετά των μαθητών μου. Και επίσαν οι μαθητές, ο συνέταξεν αυτής ο Ιησούς, και ειτήμασαν το Πάσχα. Ο ψίας δε γενωμένης, ανέκειτο μετά των δόδεκα. Και εσθιών τον αυτόν, είπεν, αμήν, λέγω, ημήν. Ότι εις εξυμών, παραδώσιμαι. Και λυπούμενης φόδρα, ήρξαν το, λέγει, αυτό, έκαστος αυτόν. Μη τι εγώ είμαι, κύριε, ο δε αποκρυθείς, είπεν. Ο εμβάψας μετεμού, εντοτριφλεί ο την χείρα, ούτως, με παραδώσει. Ο μένιός του ανθρώπου, υπάγει καθώς γέγραπτε περί αυτού, ούε δε το ανθρώπο εκείνο, διού ο ιός του ανθρώπου παραδίδωται. Καλόν είν αυτό, ή ούκαι γενήθη ο άνθρωπος εκείνος. Αποκρυθείς δε Ιούδας, ο παραδιδούς αυτόν, είπε, μη τι εγώ είμαι, ραβή, λέγει αυτό, εσύ, είπας. Εσθιώντων δε εναυτών, λαβών ο Ιησούς τον Άρτων, και ευχαριστή σας έκλασε και δίδου τις μαθητές, και είπε, λάβετε, φάγετε, τούτο εστή το σώμα μου, και λαβών το ποτήριον, και ευχαριστή σας, έδω και αυτοίς, λέγον, πείτε εξαυτού, πάντες. Του το γαρεστεί το αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης, το περιπολών εκχεινόμενων, εις άφησιν αμαρτιών. Λέγω δε ημίν, ότι ούμι πείω απάρτη εκ του του γενήματος, της Αμπέλου, έως της ημέρας εκείνης, όταν αυτό πίνω με θυμών, κενών, εν τη βασιλεία του Πατρός μου. Και εις το όρος των Ελεών, το τελέγει αυτής ο Ιησούς. Πάντες, ημείς, σκανδαλιστήσαστε εν εμεί, εν τη νυχτή ταυτή. Γεγράπτε γάρ, πατάξω τον πειμένα, και διασκορπιθίσονται τα πρόβατα της πίμνης. Μετά δε το εγερθείνε με, προάξω ειμάς στην Γαλλιλέαν. Αποκριθείς δε ο Πέτρος, είπεν αυτό. Ή πάντες, κανδαλιστήσονται εσύ, εγώ δε ουδέποτες κανδαλιστήσαμε. Έφυγε αυτό ο Ιησούς. Αμήν, λέγω, Ιη, ότι εντάφτει τη νυχτή, πριν αλέχτορα φωνεί σε τρεις, απαρνήσει με. Λέγει αυτό ο Πέτρος, καν δε είμαι σύνση αποθανήν, ούμι σε απαρνήσω με, ομοίως δε και πάντες, οι μαθητές, είπουν. Τότε έρχεται μεταυτόν ο Ιησούς εισχωρίων λεγόμενων γυστημανοί, και λέγει τις μαθητές. Καθήσατε αυτού, έως ου απελθών προσεύξομαι εκεί, και παραλαβών τον Πέτρον και τους δύο Ιούς Ζεβεδέου ήρξα το λυπίστε και αδειμονίνει. Τότε λέγει αυτής ο Ιησούς, περίλη ποσεστήν η ψυχή μου έως θανάτου, μήνατε όδε, και γρυγορείτε μετεμού. Και προσελθών μικρών, τόσο πον αυτού, προσευχόμενους και λέγων, Πάτερ μου, η δυνατόν εστή, παρελθέ το απεμούτο ποτήριον τούτο, πλήν, ούχ, ως εγώ θέλω, αλλά ως σή. Και έρχεται προς τους μαθητάς και ευρίσκει αυτούς καθεύδοντας, και λέγει το Πέτρο. Ούτως, ούκυσχήσατε μίαν και γρυγορείσε μετεμού. Γρυγορείτε και προσέφιεστε να μη εισελθείτε εισπυρασμόν. Το μέν πνεύμα πρόθυμον, η δέσσαρξ ασθενής. Πάλιν εκδευτέρου απελθών προσύφξα το λέγων. Πάτερ μου, η ουδύνατε τούτο το ποτήριον παρελθείν απεμού, εάν μη αυτό πείω, γενηθεί το το θέλημά σου. Και ελθών ευρίσκει αυτούς πάλιν καθεύδοντας, ή σαν γάρα αυτόν η ουθαλμή βεβαρημένη. Και αφήσ αυτούς απελθών πάλιν προσύφξα το εκτρίτου των αυτούν λόγων, υπόν. Τότε έρχεται προς τους μαθητάς αυτού και λέγει αυτής. Καθεύδεται το λοιπόν η δού εγκυκεν η ώρα και ο ιός του ανθρώπου παραδείδοται ισχύρας αμαρτωλών. Εγγύρεστε αγωμεν. Η δού εγκυκεν ο παραδηδούς με. Και έτσι αυτού λαλούντος, η δού ιούδας εις τον δώδεκα ήλθε και με ταυτού οχλος πολλής με τα μαχερών και ξύλον από τον αρχιερέον και πρεσβιτέρον του λαού. Ο δε παραδηδούς αυτούν έδωκεν αυτής σημείον λέγον όν αν φιλήσω αυτός εστί κρατήσατε αυτούν. Και ευθέως προσελθόν το Ιησού είπε χαίρε, ραβεί και κατεφύλησεν αυτούν. Ο δε Ιησούς είπεν αυτό. Ετέραι, εφώνω, πάρει τότε, προσελθόντες επέβαλον τα σχύρα σεπιτων Ιησούν και κράτησαν αυτόν. Και η δού είστον με τα Ιησού εκτήνας την χύρα απέσπασε την μαχεραν αυτού και πατάξα στον δούλον του αρχιερέος αφήλεν αυτού το οτίον. Τότε λέγει αυτό ο Ιησούς από στρεψόν σου την μαχεραν εις τον τόπον αυτής. Πάντες γάρ ηλαβώντες μαχεραν εν μαχερα αποθανούνται. Ήδω κείς, οτιού δίναμε άρτη παρακαλέσε τον πατέρα μου και παραστήσει μη πλίους ή δώδεκα λαγεώνας αγγέλων. Πόσον πληροθώσιν εγραφέ οτιού το δεί γενέστε ενεκίνη τη ώρα, είπε ο Ιησούς της Όχλης, όσα πηληστήν εξίλθεται με τα μαχερών και ξύλον συλλάβει με. Καθημέρα προσιμάσε καθεζόμη, διδάσκον εν το ιερό και ούκρα κρατήσατε με. Του τόδε όλων γέγονεν ή να πληροθώσιν εγγραφέ των προφητών. Τότε εμαθητέ πάντες, αφέντες αυτόν, έφυγον. Ηδεκρατήσατες τον Ιησούν απήγαγον προς Καϊάθαν τον Αρχιερέα, όπου οι γραμματίς και οι πρεσβύτεροι συνήχθησαν. Ο Δεπέτρος οικολούθη αυτό από μακρόθεν έως της αυλής του Αρχιερέος και οι Σελθών έσωε κάθετο μετά των Επειρετών ή δίν το τέλος. Οι Δεαρχιερείς και οι πρεσβύτεροι και το συνέδριον όλων εζήτουν ψευδομαρτηρίαν κατά του Ιησού όπως θα ανατώσουν συναυτόν και ούχ εύρον και πολλών ψευδομαρτηρών προσελθόντων ούχ εύρον. Ίστερον δε δύο ψευδομαρτηρες είπον ούτος έφυ δύναμε καταλήσε τον ναών του Θεού και διατριώνει ημερών οικοδομή σε αυτόν και αναστάσου αρχιερεύς είπεν αυτό ουδέν αποκρίνει τι ούτι σου καταμαρτηρούσυν οδέει Ιησούς εσιόπα και αποκρυθείς ο αρχιερεύς είπεν αυτό ουρκίζωσαι κατά του Θεού του ζόντος ή να ημείν είπεις είσαι ή ο Χριστός ο Ιός του Θεού λέγει αυτό ο Ιησούς εσύ είπας πλήν λέγω ημείν απάρτη ώψεσθε τον ιών του ανθρώπου καθήμενον εκδεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού τότε ο αρχιερεύς διέριξε τα ημάτια αυτού λέγων ότι ευλασφήμησε τι ατυχρίαν έχουμε με μαρτήρων είδε νιν οικούσατε την ευλασφημίαν αυτού τι μήν δοκι ηδέ αποκρυθέντες είπων ενοχώς θανάτουεστι τότε ενεύτησαν εις το πρόσωπο αυτού και κολάφησαν αυτόν είδε εράπησαν λέγοντες προφύτευσον ημείν Χριστέ τι σε στιν οπέσασσαι ο Δεπέτρος έξωε κάθετο εντιαυλεί και προσύλθεν αυτό μία παιδίσκη λέγουσα και εσύ είσθα με τα Ισού του Γαλλιλέου ο Δεη ηρνίσατο έμπροσθεν αυτόν πάντον λέγον ούκηδα τι λέγεις ξελθόνταδε αυτόν στον πιλόνα είδεν αυτόν άλλη και λέγει αυτής εκεί και ούτωσιν με τα Ισού του Ναζωρέου και πάλι ηρνίσατο με θόρκου ότι ούκηδα τον άνθρωπον με τα μικρών δε προσελθόντες οι εστώτες είπον το πέτρο αληθώς και εσύ εξ' αυτόν Ι και Γάρη Λαλιά σου δίλον σε πει τότε ήρξατο καταθεματίζει και ο μνιν ότι ούκηδα τον άνθρωπον και ευθέος αλέκτορ εφόνισε και εμνήσθη ο πέτρος του ρήματος Ιησού ηρικότος αυτό ότι πριν αλέκτορ εφόνισε τρεις απαρνήσει με και εξ' ελθόν έξω έκλαυσε πικρός τέλος του 26 κεφαλαίου Αθήνα Ιούλειος του 2000