 Van twee gestolen liefdeschotjes die gekocht en verkocht werden, van Duwi Cooperis. Dit is een LibriVox-opname, alle LibriVox-opname behoren tot het publieke domein. Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org. Deze tekst wordt voorgelezen door Marcel Koenders. Van twee gestolen liefdeschotjes die gekocht en verkocht werden door Duwi Cooperis. Bij het Meer, Mariotis, de Alexandrieë, woonden toen een familie van wandemakers. Vader, moeder en tal van kinderen, jongens en meisjes die allen bies en riet sneden aan de borden van het Meer en schamelbrood zich wonnen met het vlechten van allerlei manden. Het Lemenhuisje verborg zich onder Sikomoren geboomte en spiegelde zich in het diep helderen water van het mooie Meer, waar in de Roze Dageraad de Ibis op haar steltboot droomde over het eilandje, velig van papiershalmen, of in de Paarlmoere geavonden vluchtend van kraanvogels heen en weer trokken op terugvaart naar het noorden. Tevreden met hun eenvoudig lot vlochten de mandemakers, vader, moeder en kinderen iedere dag vlug en steeds vlugger manden en kooien en korven die de kinderen daarna brachten ter markt en verkochten. Alleen niet tevreden was Damis, de oudste zoon, een heel mooie jongen van 18 omdat hij alvlechtende in het roze licht van de morgen, of het zilvere licht van maandavond aan de boord van het Meer dagins. De marmeren vila's zag reizen en spiegelen, waar de mooiste vrouwen van Alexandrieë woonden. De schitterende hetaren, weer schoonheid hij van verre bewonderde en voor zich wensen als hij ze daar feesten zag met de rijke pretmakers of varen over het Meer in met bloemvestoen omslingen de grondels. Dan moest hij zich wel bekennen dat nooit omdat hij arm was, die ene die schitterende vrouwen zou mogen omhelzen, in het genot dat afrobieten, de meelden en gouden glimlachenden beveelte plukken als met handen volrozen. En somber vlocht hij zijn korven, somber bracht hij ze met de jongere broertjes ter markt en somber stied hij de blonder rodoven terug, het dochtertje van de veerman naar de kleine tempel der gouden, midden in het Meer. Marmer opzuilende als een elegant kleinoot van marmerzuilen, daar in het midden van het Meer sierlijkjes neergezet. Wel was rodoven 16 jaar, heel mooi en zo blompt als honing, maar juist omdat zij zo jong en zo mooi was en zo heel veel van hem hield, heel dames niet veel van rodoven, en ging heel zijn hart uit naar die schitterende, onbereikbare vrouwen, weer open en toch voor hem, ondordringbare paleizen, de boord van het Meer omzomden, en weer spiegelden in het onvergelijkende helderen water, want die vrouwen, zo zei hem in draagstoel in de stad of in gondel over het Meer, voorbijgingen, zagen hem zelfs niet aan. Blikten de prachtige grote geschilderde godine ogen vol belofte van welest naar welest over hem, de arme mandemaker, en hij klemde de vuisten in razernij, de tanden en lippen, in honger en dorst, en zon en zon en zon, hoe hij het onbereikbare genot zou naderen, somber in slaapeloze nachten, on en onwendelend, op zijn nauwhard bed, dat hij deelde met twee broertjes, zon hij en zon hij, maar vond niet, tot zeker Afrodite, de meelde en gouden glimlachende, zich ontfermde over zijn koortsen, en hem, genadegelijk, bezielde met een ingeving. Tenminste, die volgende morgen, op de markt, wist hij te verkrijgen een oude bonte mantel, zo als sieperse koopluidragen, twee grote kopere oorringen, en een friegische muts, en kleurige sandalen, alles oud en van geen waarde, maar hem, toch van nut, om zijn steelplan ten uitvoer te brengen. Toen des middags, op het heel stille uur, terwijl ouders en broers en zusjes sleepen, wekte hij zijn twee jongste broertjes, twee beeldmooie knapjes, van vijf en zes, en zijde hen, ze ieder neemende in een arm tegen zich aan, horensbroertjes. Als je heel zoet wilt zijn, en heel dief, en precies doen, zo ik je zeg, en niet anders, dan beloof ik je allerlei lekkers, honinkoekjes en gesuikerde lotos, nooghat en gekristalliseerde dadels, al die lekkere dingen die je in de stad wel eens hebt gezien, bij de dure pastijbakkers op de markt. Maar dan moet je precies doen wat ik zeg, en zoeter en verstandige broertjes zijn. De broertjes, zich de lippen likkende, beloofden het dames, en daar dames heel handig was, vervaardigde hij met witte duiven veren en was heel aardige vleugeltjes, die hij vastwisten hechten aan de schouders van de beide broertjes. Vliegen konden zij er helemaal niet mee, maar de was was zo sterk en dames, zo handig dat de vleugeltjes parmantig bleven uitstaan, aan de schouderbladen van zijn twee broertjes. En zij erg alle liefst mee uitzagen als twee blonden cupidootjes. De anderen sleepen nog, en daarom konden dames zich ongemerkt vermommen, en zag er wel draait uit met de kleurige sandalen, de koperen oorringen, de cipersen mantel en de friegische muts als een reizend koopman uit het oosten. Hij nam toen twee grote vogelkooien, die hij zelf gevlochten had, en deed in iedere kooi één van zijn broertjes, wat zij gewillig dulden, omdat zij, maar al doordacht hem, aan de honenkoekjes en gesuikerde lotos, de noga en gekristaliseerde dadels, en zich daardoor maar de lippen likte, toen nam dames een buigsame stok, bevestigde de twee kooien aan de uiteinden en nam de stok over zijn schouder, en terwijl de kooien regelmatigjes wiegelden, sloop hij met zijn vracht langs het meer in de richting der onbereidbare paleisen, en vrouwen dagins. De twee cupidootjes begonnen luidkeels te schrijen, maar dames Riep, wil je je wel stil houden, ondeugende bengels, als je niet stil bent en heel zoet en precies doet, zoals ik je gezegd heb en niet precies doet, als of je van die kleine kereltjes bent die altijd ondergoodin. De gouden afrolieten vladderen, zo als je in haar eigen tempel op de marmere Bastrelievs gezien hebt, dan, domme jongens, kan ik er niets meer aan doen, maar krijg je geen honenkoekjes en nog minder gesuikerde lotos, en helemaal geen nogad en gekristaliseerde dadels. Het water liep de cupidootjes de gelikte lippen over, en daarom waren zij stil, en hurken neer op de bodem van de twee kooien, die regelmatig wiegelden aan dames buigsame stok, en dames die een sterke jongen was, liep vlug en levendag door, langs het meer, en toen over de mooie psychomoren alleen, die naar de prachtige villa's leidt, waar nu tussen de zuilen, onder beschuttende vela, en in de schaduw van Pavillionen van Rozen, de heerlijke hetaren van Alexandriën uitrusten, van de orgien der vorige nacht. Dames, de na Aphrodites genotsmachtende mooie man de jongen, kenden ze allen bijnamen, en daar hij zijn plan, rijpelijk, had overdacht, haaste hij zich met regelmatig het tred, naar de villa van de oude Theoclia. Hij zag haar reeds van verre, zo al zij haar, zo dikwijls, al had gezien, liggende onder de rozen, luin op gouden, en toch zachte kussens, na zich, op een drievoet, hoofd en sneeuw en samelswijn. Zijzelf, in heel doorzichtig, bisels omhult, en haar vrouwen om haar heen, haar wuivende, met pluimeschermen of tokkelende, aan kleine egyptische harpen. Theoclia was oud, zij was zeker al vijftig jaren, maar zij was nog zeer verleidelijk, omdat zij de kunst wist van niet oud te worden, en zeer geleerd was in geheelde wetenschap van de liefde. Aphrodite had haar altijd met weldaad begunstigd, en daarom was zij ook heel rijk. Toen dames de villa naderde, waar hij tussen de zuilen en rozen, en onder de perperen vela Theoclia bespeurde, riep hij nog eerst tot zijn broertjes. Oppassen hoor, Bengels, niet huilen en precies doen wat ik je geleerd heb. Denk aan de koekjes en al het lekkers. En toen riep hij met luidestem in cipers accent, koop, gotjes te koop, mooie kleine gotjes te koop. Wie koopt er mooie kleine gotjes? Het was wel heel natuurlijk dat de vrouwen rondom Theoclia, die zich verveelden op dit uur van de siesta, met haar wajers en haar muziek uitzagen en hoorden naar de reisende koopman. Ook al zag hij er uit als iedere koopman, die kwam van het Oosten. En vrieg hij zijn muts op, een bonte mantel en kleurige sandalen, en grote ringen aan zijn oren. Koop, gotjes te koop, wie koopt er mooie gotjes? Wat verkoopt hij, vroeg Theoclia, aan haar vrouwen nieuwsgierig. Het schijnt wel of hij gotjes verkoopt, riepen om haar meeste rest de slavinden. Het is wel heel vreemd, maar hij draagt twee korven. In die zal hij zijn gotjes hebben. Vraag hem wat voor gotjes hij heeft, bevalt Theoclia, zeer nieuwsgierig. Koopman, schreeuwde Debora, de negerin. Wat voor gotjes verkoop je? Leefende liefde gotjes. Riep daar mis terug. Mooie, gezonde, levende liefde gotjes. Wie koopt er liefde gotjes? Wie koopt er mooie, gezonde gotjes? Meesteres, zei Debora, hij verkoopt levende liefdeschotjes. Dat is al heel bijzonder, zei Theoclia. En hij heeft ze in korven. Twee, riepen om haar de vrouwen. Blonde liefdeschotjes met vleugeltjes. Ach, wat een lieve gotjes. Zo riepen om Theoclia, al haar vrouwen en slavinden. En sloegen van verrassing de handen in één. Laat hem toch eens komen. Beval ongeduldig Theoclia. Debora wenkte de koopman binnen, die nu tussen de zuiden versching, op de drempel van één die onbereikbare paleisen. De buigsame stok over zijn krachtige schouder en daar aan de twee kooien zachtwiegelend. Waarin herkte in elk een gotje. De slaven-slavinnen verzamelde zich. Nieuwsgierig en Theoclia vronste de vrouwen. Wie ben je vroeg, zei? Waar kom jij vandaan? En hoe kom jij aan die gotjes? Debora bekeek ze van dichtbij. Misschien, fluisterde Debora, is die koopman wel een bedrieger en zijn de gotjes niet echt. Maar Theoclia beval. Spreek op. Ik ben een reizend koopman van Cyprus, bewerde Damis, met vreemd accent. Ik drijf handel in wonderbaarlijke zaken. En nu heeft het gunstig toevall gewild dat ik twee liefde gotjes heb kunnen vangen in het heilige Rosenbos van de Godin Afrodite om haar heiligste tempel op Siterra. De dortjes lagen te slapen tussen de rozen. En ik had ze maar voorzichtig bij de wiekjes te grijpen en de wiekjes daarna te knippen, zodat ze niet wegvliegen konden. Het zijn echte gezonde gotjes. En mooi en blond als je bijging andere koopman zou kopen. Het zijn geluk en jeugdaanbrengertjes, weet je? Wie ze in bezit, in zijn eigendom, wordt nooit oud en heeft altijd geluk in de liefde. Dat is bekend van liefde gotjes van Siterra. Daarom worden ze tans zo gezocht door alle bejaarde hetaren in Athene, Stesifon en Rome. Ik heb er al meer gevangen en verkocht in Athene en Stesifon. En als ik deze twee niet verkoopte Alexandrie omdat hier nu eenmaal geen bejaarde hetaren zijn, dan reis ik ermee naar Rome. Want daar zijn het allemaal oude dames naar ze me hebben verteld. En daar ben ik ze in een oog om de kwijt. En al weggaand riep hij luid Koop, gotjes te koop. Wie koopt er mooie gotjes? Maar Theoclia wonk hem terug. En is de goudende afrodite niet heel boos als er de gotjes gestoden worden uit haar rozenbos, volg zij. Niet als de koopman ze verkoopt aan een bejaarde hetaren. Want dan is afrodite de goudende blij omdat haar oude dinares weer jong wordt. Het is wonderbaar, zei Theoclia. Nu was er wel enige twijfel in Theoclia maar zij was, als al heet daarom, zeer bijgelovig. En hoewel ze aan het bestaan der andere goden, zelfs niet geloofde, geloofde zij alles van de goudende afrodite en kon zij niet langer dan één seconde twijfelen dat deze twee jongetjes gotjes waren uit de rozenbos van Citera en geluk en jeugdaanbrengertjes. En hoeveel kostte ze dan wel die gotjes, vroeg Theoclia. Nu zeiden de koopman, als u ze me allebei afkoopt kan ik ze u laten voor duizend petolomeen het stuk. Theoclia vond dat te duur. Er werd over en weer gedongen, gehandeld en eindelijk stond de koopman de beide gotjes af voor 1750 petolomeen. Dat is voor niets, betuigde de koopman blij maar dan hoef ik niet met ze naar Rome. Nu wilde ik u alleen nog maar zeggen dat de gotjes wel uit de kooien mogen omdat ze toch niet weg kunnen vliegen maar goed gevoed moeten worden en wel dadelijk met gekonfeiten lotos en honinkoekjes met gekristalliseerde dadels en nogat. Anders eten ze niets en zonder dat gaan ze kwijnen en honinkoekjes riep daar mis en gekristalliseerde dadels en nogat riepende twee gotjes guldzig en niet meer verlegen en likte zich al de lippjes. Ik zal ze u netjes afleveren, zei daar mis en met een vijnglinne doek die men hem gaf poedste hij zelf de gotjes op stofte ze af en streek de vleugeltjes glad terwijl hij zijn broertjes in het oorwisten vluisteren. Zie je wel Bengels als je maar zoek bent en doet wat ik zeg krijg je hier allerlei lekkers nu moet je maar niet anders doen dan of je echte gotjes was uit het Rosenbos van de Godin en vooral mag je elkaar niet aan de vleugeltjes trekken want als je die alkander aftrekt krijg je dadelijk geen enkele dadel meer wees dus maar zoet en lief, dan kom ik je morgen halen als je je buikjes dik hebt gesnoept Theoclia bevalt toen de Bora de koopman uit te betalen en terwijl de slavinnen verrukt de guldzige liefdeschotjes aan het voederen waren met lekkers, groetendamis met de hand aan zijn friegische muts en vertrok luchtigjes met de lege kooien zodra hij buiten kwam smeet hij zijn kooien in het riet van het meer en haaste zich naar de stad naar de zuilengang bij het museum waar de blankgetoga de wijsgeen wandelden maar waar ook de mooiste winkels waren daar kocht hij zich bij een voorname kleermaker een hyacinthkleurige met palmen geboordurde techniek fijn ondergoed perperen met goudbeslagen sandalem bij een juwelier een enkele ring met robijn en haaste zich weg naar de termen nam een driedubbelbad liet zich kappen en zalven en kleden aan allen die hem bedienden vertellende dat hij een jong frigies koopman was de rijk was geworden en nu feestvieren wilde in Alexandrie de stad der duizend genietenken en allerweldersten paradijs en toen hij dus gekleed en gezalfd was zag hij er inderdaad uit als een heel mooie jongen van goede familie maar telde in zijn palm Alexandrie was duur niet meer dan zes ptodomeien en wat luttel zilvergeld het was heel weinig maar de gouden afrobieten lachten genadig over de nagenotsmachtende mandemaker en de godin groot nieuwe moed in zijn hart dat klopte van heter en heter verlangen in een draagstoel lidamis om zijn sandalen niet te bederven zich terugdragen naar het mariotismeer naar de psychomoren allee die als somberde van de avondsschaduwen terwijl de maan rees over het meer en aan de bordende villas der hetaren al opbegonnen te glinstgen van hier en daar een stoken luchters waarheen moeten wij uw heerschap dragen volg de voorste der twee stoeldragers naar het buitenverblijf van de schone melita antwoorden damis met een schorre stem kloppend hart trillende vingers melita oh zij was de schoonste van alle die door hem als hij ze versmaat onopgemerkt voorbij ging voor langde schitterende vrouwen begeerde hij het meest melita slang van leden wilderig van vormen heerlijk en onbereikbaar smachtend smaracht van ogen en zondenschijn blond van lang golven haar langs haar draagstoegaande had hij haar geur lang lang gesnovem en heugde zich die nog meren en amber en dan dat onbekende die geur die hem steeg naar het hoofd en hem dronken van verlangend maakte melita zij was de schoonste zij was als melk en meren als honing en amber zij was als een blonde o, zij moest zijn als een drinkschal van jupiter haar boezum de eigen tortels van afrodite haar omhelzing en een vergoddelijking de stoeldragers hielden stil voor een villa tussen de zuiden ontstaken negerslaven geurvaten wat verlangt u heerschap vroeg, nederig de libische portier slaaf schroetend de jong man rijk gedost dames, bevenden betaalde zijn dragers mild met één ptolomeer en wat silverkleingeld toen de vijf overigen die hem resten drukkende in de hand van de portier zijde hij met schorre stem kloppend hard negers ik wens de schone meelita te zien zeg haar dat er een rijk friegische koopman is die haar een mededeling wens te doen van het grootste gewicht de portier boog tot de grond en haaste zicht de boodschap naar zijn meeste rest te zenden die nieuwsgierig de friegische koopman in haar kleed vertrek binnen dit pleiden waar zij tussen haren om haar bezige vrouwen gezeten was voor grote metalen spiegels op drie voet na zich tal van sierlijke potjes albasterkruikjes en kleine amvoortjes welkoopman riep de bronnen meelita zonder het hoofd om te wenden want een slavin schilderde juist haar wenkbrouwen en zij hield zich roerloos welke gewichtige mededeling wens je te doen daar mis was zeer ontroerd zijn stem voelde schoor zijn hart klopte en zijn vingers trilden en sidderden hij zelf sidderde van verlangen maar toch bemeesterde hij zich en sprak schone meelita inderdaad zal mijn mededeling er een zijn van gewicht voor u want hoor de priesters van de gouden afrodite van citera vertoormd omdat er 2 liefde schortjes gestolen zijn uit het Rosenbos van het heiligdom der Godin verkocht in Alexandrie aan een heel bejaarde hetaren zonder mij hierheen opdat ik met alle macht van list en geld die Godjes terug zou kopen maar alleen kan ik hoe listig ik ben en hoe rijk ook niet mijn plan volvoeren en daarom o melita ben ik hierheen gekomen om te vragen help mij sta mij bij en de Godin van citera zal u gunster zijn en u met weldaad van liefde en van goud overstelpen ten uiterste verbaasd over die gestolen en verkochte liefde schortjes wenden melita verbaast om zodat haar afrouw een veeg antimonium doortrok tot haar paarlmoeren kleine roze oortje en toen zag zij de fritjesen koopman zijn ervaarlijk 2 liefde schortjes gestolen uit het Rosenbos van de Godin volg zij verbaasd en alle vrouwen verbaasd door een reizend koopman heren Alexandrie betuigde daar mis en ben jij een koopman uit Frigie je ziet er eer uit als de zoon van een argon ik ben zijde daar mis met nederigheid toch niets anders dan een Frigies koopman maar ik leed mij als een Alexandrein en de priesters hebben nog daarbij mij volmacht gegeven geen geld te sparen om de liefde schortjes terug te kopen toen trok hij de robinering van zijn vinger en zijde die schuifende aan melitas vinger sidrende van aandoening bij die beroering zou melita en door mij de priesters van de godin die heel tornig is omdat haar liefde schortjes gestolen zijn als ik kan meen de melita vol belang terwijl haar vrouwen haar schoenen met parel bestikte sandaaltjes maar wie heeft die schortjes gekocht Theoclia zij daar mis Theoclia riep melita uit riep de vrouwen de liefde schortjes zij daar mis zijn geluk en jeugd aan brengertjes en Theoclia wordt heel oud en schaars werden haar minnaars en wat kan ik doen vroeg melita naar Theoclia gaan zij daar mis en de schortjes listelijk van haar kopen met het stuk 3000 petodomeem het paar meer willen de priesters voor de gestolen godjes niet geven en als ik ga en zij hoort dat ik afgezand ben van de priesters vraagt zij de godin mogen weten hoeveel als zij de godjes maar afstaan wil twijfel de melita en mooie koopman zeg wat krijg ik nu voor mijn moeite als ik slaag wat krijg ik nevens deze ring de beide liefde schortjes zij daar mis want zij behoeven niet teruggevoerd naar Citerra de priesters waren alleen vertoorend en de godin met hem omdat zij gestolen waren zeer zeker maar toen verkocht aan een bejaarde hetaren maar een jongen o, de mooiste van Alexandrie de zon is geen blonden melita zij mag de beide godjes houden en haar zullen zij eeuwig jong heerlijk en goud houden als waren zij de godin zelfen mag ik de twee godjes houden riep melita en de vrouwen om haar verrukt zo zeiden de priesters goedkoopman ik ga dadelijk geef mij 3000 petonomeen schone verrukkelijke schone melita zij daar mis de priesters van Citerra kennen de listigheid van Alexandriës schone hetaren zij vrezen dat zo ik te voren de 3000 petonomeen u gaf gijs onderweg zou het verliezen en onverrichter zaken terug zou komen nee schone verrukkelijke schone melita de priesters van Citerra wensen dat gij die luttelen som van 3000 petonomeen zijn rijke dinares der godin haar priestersvoorschiet gij koopt listelijk de godjes en zij blijven u tot pand en woorden aan het eind uw eigendom de twee aardige geluk aanbrengertjes nu wist melita anders wel goed te rekenen maar op dit ogenblik was zij zo ontroerd door de schoopmans verhaal van die gestolen godjes en zo nieuwsgierig ze beide te zien dat zij de tel kwijt was en bevelig af zij was in de graze peplos en bisos mantel gekleed met grote kameen aan haar slapen haar draagstoel te laten voorkomen ondadelijk na teoklia te gaan en zij ging in grote ontroering en in ontroering bleef daar mis wachten want daar was hij in melitas villa in haar geurigen vertrekken daar rustte hij afwachtend op haar eigen en beide met een hoofd waaraan de slapen als hamer's klopten nu waren in tussen bij teoklia de twee liefdeschotjes aan het kibbelend geraakt over gekonfeiten lotels en honinkokjes en gekristalliseerde dadels elk kander het lekkers misgunnemt en zij waren slaag geraakt en hadden elkaar aan de vleugels getrokken en de wikjes uit en afgerukt zodat tot haar woede tot leedvermaak van debora en verbazing van alle vrouwen teoklia moest erkennen dat de godjes lang niet echt waren en de frigische koopman haar had bedrogen het was op dit ogenblik dat Melita haar bezoeken kwam en listiglijk zeiden na teoklia voor de volgende avond op een orgie ter haren Melita te hebben genoot ik zou alleen zo graag een paar liefdeschotjes erbij willen hebben het zijn tevens geluk aanbrengertjes en ze worden tegenwoordig veel gevraagd in Athene Steziphon en Rome maar ik geloof niet dat het de Alexandrie te koop zijn ik zou anders o teoklia zo dolgraag twee liefde godjes kopen teoklia spitste van blijdschap op en zijden toen ik heb juist een poos geleden een paar liefde godjes gekocht eindige gezonde liefde godjes van een reizend frigieskoopman die ze gestolen had uit de Rosenbos van Siterra maar ik vind het lastige kinderum en als je ze kopen wil Melita sta ik ze graag af voor de prijs die ik ervoor betaalde dat is 3000 petodomeien het stuk die prijs was Melita veel te hoog en zij donken en handelden en werden het eens voor 3000 petodomeien een paar de prijs die na Melita meende de priesters de Godin overhadden de godjes niet in bezit te laten van een bejaarde hetaren in tussen had teoklia aan haar vrouwen bevelen gegeven de wikjes van de twee godjes zo goed en zo kwaad als het kon te repareren met de stevigste was die te vinden was en toen dit was geschiet voerde de neger in Deborah aan een handje naar Melita die ze twee godjes vond 3000 petodomeien betaalde en met ze in haar draagstoel verrok zij waren beide tevreden teoklia omdat ze 1250 petodomeien gewonnen had en de valse godjes kwijt was Melita omdat zij niet twijfelde een goede zaak te hebben gedaan ze hebben gedaan het was geheel nacht geworden toen Melita in haar villa terugkwam wat daar mis haar wachten en zij trok de godjes slaaperig ieder aan een handje naar binnen en Riep ik heb de twee godjes koopman maar zij voegde redadelijk aan toe maar ik weet niet wat zij hebben en schijnen ziek en in mijn draagstoel krompen ze van de pijn en nu vind ik hun vleugeltjes ook niet heel gaaf er missen veren uit dat doet er niet toe, zijdamis teoklia heeft ze klaarblijkelijk verwaarloosd en slecht gevoed zijn niets gegeven dan lekkers als de godjes er verzoord en verpleegd bij een jongenheid taren die om haarzelf bemindt wordt dan komen ze dadelijk bij en worden gezonde en tierige gelukaanbrengertjes dus geloof je zij Melita vol belang dat ze zo slaaperig en ziek zijn en zo crimpen van de buikpijn en zulke armelijke vleugeltjes hebben omdat teoklia niet zeer zeker geloof ik dat zijdamis bleek en ernstig bij een bejaarde heet taren als teoklia houdt geen liefdeschotje het uit de arme stakkers na een paar dagen zijn ze gestorven van lauter ontbeering trots al het snoepgoed en ze voeden toen zag Damis met Melita vuurig aan en vol welbehagen met Melita, Damis dat is alles goed en wel zijn Melita wij zijn alleen de nacht is om ons heen en zeer zeker zouden wij beide gemakkelijk de liefdeschotjes die daar nu op dat bedden ziek en slap tegenelkander liggen tot tierige gelukaanbrengertjes maar maar vroeg angstig Damis ik heb Koopman de gouden afrodite een onschendbare belofte gedaan in het heiligdom van het meer en die is geen minnaar te nemen die niet getrouwd is heb jij een vrouw in Vrigie waarbij de Damis verrast bijna bezwijmende van teleurstelling maar wat doet zo een belofte er toe doet zo een belofte er niet toe riep Melita verbolgen het zou heilig schennis zijn wat je daarvoor stelt nu ja dan Melita, ik ben getrouwd nee riep Melita je ligt je bent veel te jong om getrouwd te zijn dat heb ik wel dadelijk gemerkt oh Melita riep Damis Siddermt kijk toch naar de twee liefdeschotjes hoe slap en ziek ze daar liggen tegen elkaar met armelijke ruyende vleugeltjes en ze crimpen van de buikpijn ja, zie Melita en voor die zieke gortjes heb ik 3000 petonomeen betaald die ik je morgenochtend oh Melita teruggeef uit naam van de priesters van Citera morgen oh Melita als deze nacht is vol eindigd oh heerlijke mooie Melita morgenochtend oh Melita als de liefdeschotjes weer fleurig en tirig zijn en hun vleugeltjes nieuwe veren hebben gekregen oh Melita Melita het is alles goed en wel zei de Melita maar je bent niet getrouwd en de Godin zal mij toernig zijn als ik mijn belofte verbreek en voor mijn tijd mij oud en lelijk maken nee oh Melita oh heerlijke mooie Melita want zelfs al verbreek je je belofte je behoudt toch de twee liefdeschotjes en die zijn geluk aanbrengertjes maar we moeten niet talmen oh Melita want anders gaan de Godjes dood en als ze dood zijn oh Melita geefende priesters je nooit de 3000 Ptolemyen terug nu werd Melita geheel overstuur en zij riep radelooslopende op en neer alles goed en wel maar ik kan niet om een voortuin mijn belofte aan Afrodite schenden Afrodite ik schend mijn belofte u niet Afrodite zal minder boos op je zijn oh heerlijke mooie Melita als je je belofte maar schend dan als je de Godjes laat sterven de aakelige vuile wichten riep Melita vertoord uit kijk wat ze gedaan hebben op mijn rustbank dat is omdat je zo talemt oh Melita oh Melita alles goed en wel riep Melita de vanhoop naar bij terwijl zij dames die haar wilde omarmen terugstiet maar je moet eerst getrouwd zijn ik ben getrouwd oh Melita nee je ligt ik moet weten laat mij dan trouwen Melita goed ja ik zal je doen trouwen maar onder wel stervende liefdeschotjes oh Melita oh Melita we klagen de dames in vanhoop niet om de Godjes maar wel om zich maar Melita sloeg hard op een gong en alle slaven slavinnen liepen van alle kanten aan kloé riep Melita haar vertrouwde slavin en huishoudst er toe gauw laat die twee liefdeschotjes toch verzorgen en reinigen en te bedden leggen en geef ze camille bloesem en dan kloé hoor ik moet ogenblikkelijk een bruid hebben voor deze jongeman die ze frigis koopman noemt maar de zoon is van een argont en niet gehuid is hij is nog zo jong jong is hij oh kloé een argontenzoon schatrijk en wat is hij mooi oh kloé wat een mooie jongen is hij hij is mooier dan een lisias mijn hartendief hij is mooi en jong en rijk maar oh kloé en ik kan mijn belofte aan afroditen niet schenden oh kloé lieve kloé met goud zal ik je overstelpen geen arbeid zal je meer verrichten in mijn huis maar vind mij een bruid vind mij een bruid voor deze jongeman opdat wij hem dadelijk onverweld uithuwelijke kunnen oh kloé hier in huis oh kloé zijn niet anders dan mijn slavinnen en ik en slavinnen mogen zo min huwen als hetaren oh kloé lieve kloé vind mij een vrij meisje een bruid voor mijn minnaar oh dadelijk zo drong melita haar trouwe slavin en terwijl mijn liefde godjes in twee betjes werden verzorgd en camillete hun werd toegediend bedacht kloé zich even en vluisterde ik weet wel een bruid voor deze jongeman maar het is een invoudig meisje uit het volk beter is het echter hem dit niet te zeggen en hem in de waan te laten even boortig hem is en wie is dat meisje kloé vroeg melita sidderend van verwachting en geheel ontroerd na al haar bedwongen aandoening rodoven het kleine dochtertje van de veermann naar het heiligdom vluisterde slim de trouwe kloé bedacht geef haar geld geef haar vader geld maar haal haar hier en zeg haar dat zij een koopman uit Vrigje trouwend zal die eigenlijk de zoon is van een argont bevelen werden gegeven en melita nadat de dames die op een bedden was neergezonken het gelaat in de handen verborgen o melita wie klaagde hij o deerbare melita de gotjes zullen sterven nee mijn lieveling vluisterde in koorts melita ze zullen niet sterven ik heb je te lief oh ik heb je zo lief maar alleen heb geduld mijn lieveling tot ik je bruid je hebt voorgesteld tot ik je uitgehuwd heb oh lieveling heb geduld nee om hels mij nog niet denk dat ik een gelofte deed en afrodieten niet toernog wil maken en omdat de tijd ons niet te lang schijnen zal ik bevelen om ons een avondmaal voorzetten en zal de muziek om ons zijn en dans hola daar breng wijn pauwbraad en ortolanen breng ooft en sneeuw stemde harpen dans de sluurdans hola daar de lichten ontstoken en de slaven haasten zich hetmaal voor te zetten nieuwe geur werd op de kaasoletten onbrand en op de harpen melodie sluyerden en ontsluyerden zich twee slavinnen ritmisch en sierlijk terwijl melita dames naast zich op een bedden deed zitten en haar armen vlocht om zijn hoofd en met haar en lippen zijn lippen langzeegelden in kussen zonder einde o melita we klaafde dames als mijn bruid te lang tallend sterven de gotjes nee, fluisterde melita teder zoverreed zal de godin niet zijn onze kussen zullen hen in leven houden tot je bruid komt o mijn lieveling daar plots haasten klové zich aan en riep zij komt de bruid komt daar is zij en zij wees naar de zuilegang waar een kleine optocht verscheen van de veerman door melita's vrouwen haastig in fijne sluyers gekleed een meertekrans op de lokken en zij werd geleid door brandende flambouwen draagende slavinnen en de priester riep melita zij hebben de priester vergeten maar klové had aan de priester gedacht het was een priester van afroditis heilerdom die zei gelijk met rodoven had weten over te halen haar naar melita te verzellen en voor de godinne huisaltaar en in het atrium bereidde priester al wat voor de offering nodig zou zijn en bracht zijn dinaar twee duiven maar damis zeer verbaasd herkende rodoven en rodoven zeer verbaasd herkende terwijl de harpen om hen werden getokkelt damis de mandemaker die zij lief had en die haar terug had gestoten zij zagen elkander aan maar zijde niets want rodoven die hart klopte van geluk vond het beter niet te spreken en damis slechts verlangend snel te huwen vond het geraden melita te laten in de warm dat hij rodoven wel een aanzienlijke bruid vond zo zwegen damis en rodoven terwijl ze alkander bij de handnamen en men in optocht hen voerde naar het altaar waar de priester de offering deed hen samen bond in één sluier reist korrelde over hun hoofden en de aan de poten vast gebonden duiver los liet en weg deed vladderen ter ere van de godin in de liefde zwoelenmacht rodoven en damis waren gehuwd maar melita bevalt dadelijk de jonge vrouw die niet voor de eerste uren der volgende nacht door haar gemaal mocht worden bezocht naar huis terug te voeren zij ontbond de selve de sluier en wond zodra zij alleen waren om damis haar armen zo listiglijk wist de armemandenmaker de ene der schitterende hetaren te naderen en hoewel hij de volgende morgen door melita als een bedrieger werd uitgekreeten omdat hij geen 3000 todomeen had en er was aan de wikjes der liefde godjes in hun bedjes geheel was gesmolten vergaf zij haar minnaar toch en toen werd trok met de twee niet meer zieken maar wikloze liefde godjes om naar zijn jonge vrouw te gaan met wie hij wetten gehuwd was vluisterde melita verzoemt hem in kom morgenavond terug zo luid wel een beetje onzedelijk het antieke verhaaltje van damis de mandemaker die woonde met vader en moeder en tal van broertjes en zusjes in een lemehuisje aan het meer van maréotis onder de schaduw der sikomoren wie alleen leid naar de schitterende vilaas van alexandriës hetaren einde van twee gestolen liefdeschotjes die gekocht en verkocht werden door Louis Coupérez opname van Marcel Koenders de oude deel een van Louis Coupérez dit is een opname voor LibriVox alle LibriVox opdamen behoorlend tot het publieke domain kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org deze tekst wordt voorgelezen door Bart Teleeuw de oude deel een door Louis Coupérez een u was het de dag heel vroeg, nauwelijks starre vervrouwende week die derde dag ter 79e olympiade ontwerkte Caliroë de Heteren uit Corinthen ze ontwerkte in het kleine kamertje dat Magyra, haar vroegere huishoudster u had kunnen behouden in de Herberg die de oude vrouw hield te Olympia waar deze dagender feesten dan spelen duizenden en duizenden te samenvloeiden uit geheel Hellas aan Azië, uit Italië uit Sicilië alle Herbergen grotere, kleinere aan de Alfeios of om de Cronos heuvel heen langs de landwegen naar Pergos langs de Heerweg naar Arcadie waren vol en overvol hier houdt we hadden maanden geleden door geheel Hellas de Vrede uitgeroppen alle geschillen tussen Staten en Steden waren gestaakt nu met nachtevening de Olympiade naderte de 79e door de goede gewijde Vieringder door hierrakeles gesticht te spelen een maand geleden waren de ingeschevenen atleten ter laatste oefening ondertoe zich de Hellanodieken te samengekomen zei dat, stroomde Olympia vol van bezoekers bang, later niet onder dak te komen het was het grote feest van Hellas groter dat feest van Olympia dan de Istmissen de Delfissen het was het eigen feest van de Olympische Zuis en van zijn behoemde zoon hierrakeles die de Olympia zelf de olijfboom geplant had Kaliroë vreef zich de ogen uit voor haar stond Audemar Gaira die had daar een duitje te hebben overgespaard bij de Heteren in Corinthen dit herbergje geopend de Olympia waar zij deze vijf dagen genoeg verdiende om verder het gehele jaar niets uit te voeren ben je uitgerust, lieveke, vroeg de oude ja, zei Kaliroë een vermoeiende reis is het geweest nu is de voet, dan is de paard maar waarom heeft Beschadje zich dan ook als een jonge vermond vroeg Gaira en plotseling riep ze uit oh ja, ik begrijp het, natuurlijk begrijp je vroeg Carioë Schalks en schudde haar heel korte haren die niet langer vielen dan tot in haar dek ik begrijp riep de oude Magyra brenige wijsvinger tegenlistig voorhoofd vrouwen worden die toegelaten tussen de toeschouwers en Kaliroë wilde toegelaten worden tussen de toeschouwers riep de Heteren en schaterde schrik de Magyra pas op duiveke het is hier gehoorig ik zal je niet verraden, maar je zal je zelf verraden kunnen mijn huis is vol als een nestmier 4, 5 in 1 kamertje ze slapen er dwars over elkaar geen nood hoor, waarachtig niet die lieve Afrodite ze heerst deze dagen niet liefde die heeft uit deze 5 dagen de Olympiade allemaal kuisjongens die mooie atleten en wie hem mogen zien zijn zo onder de indruk van kuisheid dat ze ook al van de weerom staat al waren ze het nooit kuis worden en als ze wisten dat jij magyra uit Corinthen verkleed als een jongen met een gekocht wiekt koppetje onder Magyra's dak vertoefd ze zouden je stenen gekind en mee erbij Karolioë lacht de stillekes nu en Magyra vroeg waar kan ik je mee dienen, waswater ik zal je je badje brengen maar het is niet van oniks als je het thuis hebt en dan kom je melk he het is maar eenvoudig kind de Olympia er zijn te veel duizenden gasten hier om ze goed te eten te geven trouwens ze komen alleen om atleten te zien overwinnen of verliezen en ik die dat nog nooit gezien heb en jij die het nu erachtig gaat om een jongen natuurlijk maar om wie heb je jezelf als jongen vermond je ziet er uit als een lief jongetje met die gekocht geklipte haren en als een mina uit Corinthie herkent geen nood, misschien ik heb je gisteravond toen je aankomst zelf niet dadelijk herkent en dan, niemand denkt vandaag kind aan vrouwen en zelfs niet aan jongens alles denkbaar in afrodite tegen de kuisheid aan atleten aan niets dan winnende of verliezende atleten hoor kind, mijn gast te roepen maar ik moet weg, ik moet weg ben duif 2 maar Guyre repte zich heen in Caliore toen ze haar melk gedronken had, zich vermond had wipte het huis uit buiten grouderde boyen genoeg en maar even aan de toppen de hoogste pijden van de Kronosheuvel gloorde de eerste schijn slechts enkele feestgenoten die bereden alvajos langs zeker zo ongeduldig als Caliore zelf gebleken was nu liep zijn mede aan de bord van de stroom de heuvel af naar de poort de vele ter grote feestplaats Olympia zij was in heilig olympia het was zo vreemd zij een vrouw een heeteren zij van in heiligs olympia ze zag er uit als een jongen van 16 jaar met haar korte bruine haar los om de wangen met haar eenvoudige jongens situom met haar witte sandalen gesnoerd tot om de kuiten zij voelden zich vol dagdoorheid vol genot die te hebben gewaagd alleen op straks Xenophon te zullen zien worstelen springen en met de discos werpen Xenophon van Corinthen Xenophon Trotigetide Xenophon die nooit haar minder geweest was maar die zij beminden al beminden naar wie zij verlangde al verlangde plotseling stond zij stil hier aan de voet van de Kronosreufel lach bijna vierkant om muurt als in stad de heilige Altis uitgespreid de heilige Haag van Olympia en zij gevoelden het in ene zoals Magyra het haar had gezegd hier heerste niet Afrodite en toch hij juist hier zweefde en weefde in die vroege boygen als een alcosfeer van goddelijkheid dit was een plek der godden Olympia dit was van zuis en van hierakeles maar niet van Afrodite hoe de gouden goddin zowel zuis als hierakeles zelf eenmaal had kunnen beheersen dit Olympia dit was niet van de liefde de streng mannelijke kuisheid Kalariaue voelden het wel weefde hier deze frisse versterkende atmosfeer van de boygen die deze derde dag der Olympia vooraf ging dit was niets voor vrouwen zij beefde bijna naden de poort zij kruiste een paar feestgenoten die liepen haar voor beide heuvel op die zij afliep opgewonden spreken over de wetreden van de vorige dag en over de overwinner wie de olijftak geplukt van hierakeles eigen heilige boom was gereikt Olympia was zij de Olympia ze kon het bijna niet werkelijkheid tanken zo zij ontdekt werd zij, een heeterer uit Corinthen zouden zij haar wegjagen stenen het omdat zij hierheen aan turen verkomen de Olympia het heidigt om de helens mannelijkheid de tempel, de eredienst van het mannelijke lichaam om de schoonheid en de kracht van het lichaam om de zuiveren essentie van die kracht en die schoonheid en waar geen plaats was voor zelfs de minste idee van liefde liefde die door aanvuld en schoonheid tot harmonie oh zeker ze gevoelden het wel de heeterer uit Corinthen die in de gesprekken met haar en minnaars over de ideele dingen tijdens de viool doorgeurde banketten veel gehoord had en begrepen van liefde van schoonheid, van kracht zij gevoelden het wel nu zij met het doorbreken van de zon even stilstaande geheel de heilige altis voor zich zag liggen met haar blanken tempels en portieken oproosigenden in het jonge licht heilig en toch alleen der eredienst van het lichaam gewijd maar ditzelfde beschouwt als een heiligheid die geëerd werd met kuis te zorgen daar lag voor haar blik de feestplaats en naar het oosten strikte zich het stadion uit tussen de brede wallen waarop de toeschouwers draa zouden kreeuwen recht begreep Cardioë een zuistempel te zien tussen de eikenbomen het pale peyon de tempo van Pelops die volgens de mieten hier zich mennende het vierspan gemee had met Oeina Maos de vader van Hippodameia die hij beloofd had wie hem in de wetrem zou overwinnen verder schemerde het oeroude herijon de oeroude hera tempo buiten de altis naar de cladeus toe stromend tussen hoog riet in het westen riet de weidende blik van Cardioë de paleistra en het gebdaasium en tussen de lange, blanke zuilenreike rijen de grote gebouwen en vierkanten of langwerpige ruimte liggen de tussen het donkere groen der eiken of het zilverwebelende grijs der olijven waren de vele altaren te onderscheiden het colossale ellipsvormige altar van Saus zeer duidelijk in het midden van het feestplein zichtbaar omringd door een priesterschaar die er het over van de dag bracht een jongesteer, blank en zonder vlak van overal stroopte samen de feestgenoten koord zich en opgewonden van gesprek en gebaar friebelden zij tussen de zuiden der portieken terwijl het meer en meer goudende licht over het witte marmer en stuk te groeien en gulden begon in het eerste uur van de dag die zou straalend zijn en Cardioë aarzelde lange niet en de feestpoort binnengetreden mengden zij zich met de menigte die al woerde op de rezachtige bronzen stier het schenk dat die in Retrieus Zuis de Olympia hadden gewijd en winsmachtige kop als hun velle vonk aangenoeden tegen de alblauwe lucht of het groene loven der eikenbomen of het blanke stuk van de tempel zo vroeg was hij dus hier hoe ook opletten dit ben hij niet zij vermanlijkte haar gang en pogde verder alle blikken te ontwijken en zich geheel te mengen en te verliezen wat er allemaal tussen wie zij was een jongen, een 16-jarige jongen meer was hij niet en wilde zij niet zijn en werkelijk daar kwam er eens de atletenaan ze hadden in het bulioterium de eet afgelegd en tussen de helanodikken naderden zij terwijl de menigte juichen de voor een week het woerde wisselde en gebouwde alles druk met elkaar, zowel de menigte als de atleten zelfen en een ogenblik gevoelde Cardioë en ze durfden niet tot een naast zich het woord richten pang dat men om haar stem haar als een vrouw zou herkennen pang ook om te veel gedrang dicht op zich een manhand zou onwelkeurige verrassend vrouwelijke haar lichaam aanvoenen in het ontstuimer aandringen en duwen op elkaar daarom pogde zij op het hoge voedstuk van de boosste stierwerk te kruipen en verbois hij zich bijna onder de machtige poten om de atleten te zien naderen en haar kortgelokt jongenskopje deed er niet vreemd tussen de andere jongenskoppen die tussen de stierenpoten keken als zij keek 3 daar naderde de atleten en Cardioë herkende hem dadelijk Xenophon de oligetide toch schrikten zij toen zij hem zag van een velle ontroering in zich hij was eenmaal een ogenblik slecht in haar huis geweest tijdens zijn feest hij had zich daar een beker wijn te hebben gedronken teruggetrokken lachende voor onschuldigend de oplicht was aan zijn roem als atlet en nu daar naderde hij tussen de dringende menigte met de anderen hij liep met hunzelfde atletenstap ritmisch krachtig, de arme gebogen af van het lijf maar hoe hij Cardioë trof omdat hij schooner was dan al die anderen haar overliefde glimlach bijna niet kunnen bemeesteren zag ze hem aandachtig nam haar blik hem geheel en schat in haar herinnering hij was groot breed en zijn kop bijna te klein koest de donkerblond van het kort geklipte haar dat laag geplant aan het smallen voorhoofd verkruifte naar de wegvlakkende slapen en het voorhoofd met die geul over het was als een rimpel maar die geen rimpel was verhief zich boven de bruinere brouwen als met een krachtige heuvel en gaf daardoor terzijde die lange rechtenlijn van schoonheid werelde de mond bijna dwazelijk klein rond en rood fris bloeiden als een roos zouden de dichters hebben gezegd dacht Cardioë terwijl de kin weer verrassend krachtigde vierkante en geheelde omleining van het gelaat hoe jong ook het wezen van de jonge man omleisten in een zuiverheid die even verzacht bijna vrouwelijk had kunnen zijn zodat uitdrugingen van niet zo sterk mannelijk waren geweest de grote, grijsblauwe ogen glimlachtend trots over de menigde heen de nek zuilde uit de schouders op uit de tors en de brede vakken daarbovenarmen speelende de spieren onder de korte maal deinden tussen de torsen zijn er makkers uit en Cardioë vond hem schooner dan hen en schooner ook dan via beeltenissen in Marmer gehouwen in zondelingen smalten van perspectief in droge lijden en gedrongende vakken en die de heeteren in bewondering volks xenofon van Corinthen zich deed afvragen waarom de beeldhouders die de overwinnaars van Olympia hadden in steen nagebijteld toch zo zondeling een mooie mannen lichaam hadden kunnen zien nu ging hij langs de stier huur vlak voorbij en bijna vreesde zij, want zij verlangden het niet kon zijn blik omdat hij zo hoog zag haar blik ontmoeten tussen de stierenpoten en boven de hoofden daar menigde maar zijn blik leed weg en hij zelf ging voorbij de atleten de menigde volgden en was een dicht gedrang en de feestplaats was overvulden Cardioë in het gedrang drong mee bescheiden bangzichten verraden haar heupen werden spallen in slang en ze was niet bang om die ze was bang om haar tuzwellende borsten en daarom hield ze de arme gekruist zich over de boezem met de ronde schouders en poogde de vermannelijken hier in deze drang was niets dan mannen de uitdrukking van haar gelaad in haar blik met haar mond zoveel mogelijk te zijn een 16-jarige jongen en vooral geen heeteren uit Corinthen het lukte haar niemand letten op haar niemand dacht om vrouwen niemand zou ook vermoeden dat een vrouw tegenwoordig zou zijn in deze mannenvolten wat een mannen dacht Kaliroë en werkelijk hier in Olympia heerst de afroedieten niet het was ook Zuis die zijn lievelijke dochter reeds over de gehele wereldheerschappij had gegeven gemeent had hier in Olympia heerst alleen hijzelf en zijn krachtige zoon hierakeles en geen godin en geen vrouw maar elk van al die mannen dacht Kaliroë toch zou als ze hem in Corinthen houdt vangen zij spon haar schalke gedachten niet uit haar trof tussen al deze beestal jong bruizend van leven duizend van kracht tegen haar op een man die omgeven met ere dwars door de menigte langs het grote alta van Zuis zich of zij allen met de ingang van het stadion begraaf hij was schoon niet oud een man van rijpere leeftijd grijs gelokt hij droeg een lang kleed hij had een waardige tots en zelfbewustheid hij ging drukpratende als ieder hier drukpraten tussen de theorieën de gezandschappende geleendste staten en tussen lieden van gezag voor wie men baan maakte en hij droeg zag Kaliroë nu hij naderde een lawerkrans om de lokken wie is dat kon Kaliroë niet nalaten te vragen tot iemand naast zich die zij eerst niet had opgemerkt het waren de eerste woorden die zij op de feestplaats de olympia sprak de man keek haar diep in de ogen en zei toen weet je niet wie dat is mijn mooie jongen dat is Pina Ros Pina Ros herhaalde Kalioë en schrikte om de blik van de man ze boogde hem te ontwijken en zag naar Pina Ros nieuwsgierig de beroemde dichter te zien trouwens alle keken naar hem en het fluisterde rondom Pina Ros door wie hem omringde werd hij langs de metroon de tempel der Boerderde Groden en de rij zielijke tempelachtige schatkames waar de wijgeschenken van verschillende steden werden bewaard geleid naar de hoofdingang de stadions terwijl langzaam gestader de onmetelijke menigde die aangegroeid was tot een dicht gedrang van duizenden in een rumoerig praten de lange portiek overvulde die voerde met terrasachtige trappen naar de westelijke en zuidelijke wallen daar overzwermde de duizenden in de aangoudende zonnenschijn ruimer in leveniger beweeg de brede vlakte terrasvormig ook waar tussen zich het stadion uitstrekte 600 olympische voeten lang ook tegen de heldingen van de kronersheuvels tegen de wallen omhoog kreioelder van toeschouwersreeds die wachten op de trappen treden eigenlijk een zinplaats ontbrak en als een lange marmerelaan wit en blinkend lag het stadion daar tussen zij de wallen tegen het groene geboomte der zware ijken het bovenkronkorstam een zilvergrijswebelende olijvenlover der hevels en de grouwe gede vlakken der zon geblaakte wallen terwijl de menigde overal overheen haar lichtkleurige velle spatten van feestkeleden en zijden onder een weide hebel van stralend somberblau dat neergroeide langs de vleeskleur der duizenden opgewonden gelaten dicht op elkaar geduld vier vanoveral konden altijd beweeglijke menig te zien zou zij zelfs over de wallen mee kunnen lopen met de wetloop van de afloop de lopers volgen langs de verhevenheid in het midden der stadionlaan waar de erebekers en prijsdrievoeten klaar stonden en schitterden in de zon helen vonken tot aan het einddoel toe dat de lopers om moesten lopen om de terugwichten aanvaarden en Kalerioë, als zij allen daar bleef niet waar ze was, bewoog liep, veranderde telkens van plaats voelende die opgewonenheid der menigde zich mededelen aan haar en toch zich, daarom juist wel licht eenzamer voelende worden in de menigde in het gedrangde man die haar had toegeblikt en gevolgd maar dat goedvindende en niet betreuren tot wie Voort was gedweld langs de wallen, om in glimp de drievoeten en bekers te zien plots met een velle drang teruggehoofden het was losalarm, de wetloop begon nog niet gins, boven de afloop waren verschenen de lieden van gezag en de heller nodieken met de dichter in hun midden en ze wezen hem achter een badoestrade een bronze zetel aan er waren zetels voor de anderen ook gingen naar hun groep en allen jaagten ze jaagten de dichter toe, Pinda Roche die zich daar zette en het scheen of de koning van dit feest dat was om de heilige instelling te heren van schoonheid en kracht de mannelijke lichamelijkheid een vorst van de geest was een dichter de tegenstelling was horend voor alle die helenen en helensvoelende vreemden om haar harmonie werden geroerd door de tegenstelling te zien die ouderen man in zijn lange witte gewaad tronen op de bronzen zetel de lauwe kans om de reeds grijze lokken om te regeren dit heilige feest van schoonheid en kracht te zien die dichter die omdat hij dichter was en om geen andere reden de koning was van het feest de olimpia dit deed zwellen het harte der menigte en toen zich Twee Sissiliaanse koningssonen zetten van hem bij lager en op kleinere bronzen zetels als waren zij niet meer dan zijn minderen daar verde een tweede duizendstemmige jouw groep over de wallen het stadion over en om echouden het gelouwende hoofd van Pint Jaros en Kalerioë om zich heen luisterend hoorde ze hoorde van de tebaanse zanger een boviotier is toch zo dom niet als men meestal meent een boviotier is Pint Jaros wie overwon hem in de wetkamp in der Poesie overwon Korina hem niet Korina overwon hem zeker vijf malen zelfs overwon zij hem won zij de prijs maar zij erkende zelf dat hij toch groter dichter dan zij was het was één ogenblik of niet de aanstaande wetloop of dichterwedstrijd het belangrijkst was maar eigenlijk waren die belangen gemengd en Kalerioë hoorde dat ze wel Korina als Pint Jaros de leerlingen waren geweest van Mirtis de Dichterès ze hoorde van Gelon en Hieron de koningen van Syracuse zelf overwinnaar van het vierspan op de wetreden te Olympia en die zich Pint Jaros vrienden heeten van Alexander Amintassohn, koning van Macedonië die Pint Jaros naast zich deed tronen op zijn festijnen zij hoorde hoe de teben zij geboogde plaats hem het beeld was gesticht hoe hij recht voor gastvrijheid had in alle steden van Hellas hoe de Pithia in de tempel te Delphi had bevolen tussen de wierok van het oracle dat de Dichter ontvangen zouden de helft der offeranden en zij hoorde de goddelijke versen zijn er zevende olympische oden waren met gouden letters gegrift in de Timpanen der Tempels en de heeteren van Corinthen zag daar de zanger van teben een heilige schoon ontving haar zich glimlachend wendende tot de Siciliaanse koningssonen het scheen haar een god sprak tot mensen tot plotseling de golf de heen en weer stuwen de golf der menigte haar medes lebte tot voor het midden de stadions daar de prijzen schitterend op de verhevenheid in de Laan zelfen op de Waal op zetel van Bronzoch namen de elische priesterest van de meter tussen haar priesteressen plaats de enige vrouwen wie de zeden veroorloofde getuigen te zijn van het olympische feest en tussen de duizenden en duizenden mannen deden die enkele vrouwen die priesteressen waren als bijna heilige wezens aan wanneer alle die mannen staarden een ogenblik afgeleid van het doel waarvoor zij hier duizenden de samen waren gevloeid ook Calerio weer zelf wilde die vreemde bekoering van het weinige te tellen vrouwelijker tussen dat ontelbare, veelvrouwige mannelijke dat overheerste en het eigenlijke was, deze dagen tot plotseling weer de golf deinde en stuurde terug, terug naar de afloop waarboven de dichter zat met de Siciliaanse koningssonen met de Hellenodieken want enige deze die de eerste wedstrijd leiden zouden waren een trap naar het stadion afgedaald en vijf atleten waren voor de loopwedstrijd verschenen uit de vierkante poort die geleiden onder de wal waarin in een ris van kleine vertrekken de atleten zich uitkleden en met odien werden gevreven en de verschijning deze vijf heleden vijf jongen, lichaamschone geheel naakte jonge mannen daar verschijnende tussen al het blanken van Marmer en Kalksteen beneden het geel grauiger de wallemassas op de blanke, ook van de geplavijde loopbaan als zongebruiende, roosige vermaakte bewegende beelden van Marmer dat hard vlees dat hardere spieren was deed stijgen de ontroering de opwinding, dierduizenden hoog genoeg dat ze gestegen het was om de Edische Priesteres om Pindaroche en de hetero van Corinthen in haar onbewist skeptisme dat mannelijkheid kuis blijven zou alleen terwille van mannelijke kracht en mannelijke ontwikkeling des lichaams voelde ondanks zichzelf dit was in de heilige ogenblik dit was Olympia dit was van de Groten dit was van Zuis en hierakeles dit was heel hoog en heel heilig en dit was niet anders dan dat vijf jongen mannen zouden hardlopen om prijs en palm vijf zijn stonden gereid en hun namen klonken en Calliope hoorden ze maar vergaat ze dadelijk voor haar klonk het alleen Xenophon Xenophon van Corinthen voor hem alleen had zij ogen dagins hoewel nauwelijks de viermakkers minder schoon minder edel van jong mannelijk rozerbruin naakt leden daar stonden vierkante vuisten tegen de vierkante borsten de kort krullige koppen zo rond en zuiver van vorm boven heuvelende lijn de schouders de achtergebeden reed ze het één voor het andere lichtgebogen bij de knieën terwijl de armen en dijen welving en slanger die daar kuiten de silhouetten zich spannen deden in de afwachting de eerste beweging die ontbloeien zouden zodra het zijn werd gegeven en toen Calliope zacht naar de vijf jonge mannen toen hij blik daarna hangen bleef aan Xenophon van Corinthen werd ze zich bewust dat zij de enige vrouw was tussen deze duizenden mannen en haar alleen waren zij naakt was Xenophon van Corinthen naakt naakt als mannen zijn voor die heilige priesterissen waren zij niet anders naakt dan beelden naakt zijn voor haar alleen vrouw van liefde waren zij mannen naakt zij verborgen zich meer tussen de andere toeschouwers als zouden die naakte mannen zo hun ogen de haren ontmoeten het eerste van alle die duizenden haar en vrouw in de menig te zien en veiliger zo naar zijn meende staarde zij na Xenophon een helle nodieke gaf het zijn en de lege brede rendbaan vult het dadelijk met de vijf prachtig in loopbewegingen uitbloeiende jonge mannen de koppen achter de nek in de vuisten tegen de vierkante vakken der borsten bovenaan rustig inzwelling en de dijen en kuiten bloeiende in telkensregelmatige verandering van snel beweeg of rozen ontbloeiden ontbladerden en weer ontbloeiden in telkensregelmatige zwelling en daling van ronde bundel spieren of grote vruchten of ronde appels zwollen en zwaar rijp neervielen in goudelicht uit blauwe lucht en het was het schouwspel van de heilige schoonheid het snelle lopen het zij de priesteressen het toen na zich komen zagen langs de estrade der beekers en drievoeten heen de prijzen weg van zich eiden zag met de breedspelende gleuvelijnen de ruggen en onder ruggen en het opgoven der hoog opgeworpenen zolen dat in ritme als van water wegvloeiend water duimde over de renbaan heen wie zou winnen? de renbaan ten einde, haar om terug langs de andere zijde der prijzenestrade voor beide priesteressen om de afloop weer te bereiken dit was de ziedefraag die duizenden die zich helden die medeliepen over de wallen die koers zich bewogen heen en weer met rekkingen koppen, hauzen en met trillende verlangens en wensen hoevele eerzuchten waren niet gemengd met de uitslag die zijn zou van hoe grote, elke seconde stijgende waarde was niet dit gouden ogenblik dat beefde in de van licht trillende atmosfeer van deze mooie ge der olympiade het ging worden, het zou dadelijk zijn, de seconde der zegen naderde het was of geheel olympia deze renbaan, die wallen die heuveldagins, geheel die stad van tempels, portieken, pleinen altaren, beelden een enkele tempo een immens heiligde omwerth waar onder de ogen der gouden in blauwe hemel voldrokken zou worden een noodlot met loon van zegen voorwins voeten bleken het snelst voorwins lichaam bleek het meest gewijt aan de kunst van het snelst lopen tussen vier andere helden onder de duizenden duizenden ogen van Hellas zes bonzend haar hart volgde Kallioys ogen Xenophon van Quarente ze zag hem, drie der andere lopers eerst voor hem uit laten schieten hun danzolen golfing op, neer op, wegvloeiende bevoer zijn de draaling uit tot een stekere stroom zijn beweeg versnelden en hij plots onder de ogen der priesteressen, bij de zwenking om de estrade heen voor uitsloeg in, met een krachtige vloed uitgovende overstroming van alle andere loop een golf hei, een hoge die vier andere golven overrasten hun ritmen, met het zijnen krachtig te boven duinden en toen uitvloeiden, snel sneller wegvloeiden voor de verraste talmende vier golven heen en zo volgden Kallioys ogen hun liefde tot het einde ter baan daar stond de Helladoniken wezen de terugweg beheersten met hun menselijke verstand de bijna natuur geworden lopen dier atleten met menselijke wet weerstand biedende aan wat bijna natuur wet geworden was niet anders dan stroom van zwellende rivier of sweren van wind zou geweest zijn tot de wetteiverende lopers zwengten om met een dezelfde sierlijkheid van half cirkels en deden hun loop weg in het nieuwe bedden vervloeien sneller en sneller naar de lijn van afloop terug twee schenig xenofon in te zullen halen of golfberg golf xenofon golf over spoelen zouden maar het was alsof windruk opvierde zijn vaart vooruitvierde sneller zijn voet roosigde, sneller de zolen sneller op duizendvoudige juigingen verviel de geheelde koepel der blauwe lucht die stond rondom Wallen en Stadion en het scheen dat weer echrode tegen Kronosheuvel tegen Tempel van Zuis en tegen Oerout Herijon Xenofon van Corinthen Xenofon van Corinthen Daagins daarboven waren Pindarosh de Sissiaanse koningssonen opgerezen en een Hellenodieke Xenofon de Olijventak Zeven dadelijk woelden de duizenden Hellenen over de Wallen door enen als verzborgen werd Kalirioë tussen alle die mannen en te zaar eigen vreugden tot de immensen vreugden zond het enthousiasme op want de wetloop die was gelopen zou slechts het eerste gedeelte zijn van het Pentathlon waarvoor deze jonge mannen zich hadden aangegeven was het Pancrasion slechts de vijfvoudige wedstrijd van een worstelen en vuist gevecht het Pentathlon zou zijn de vijfvoudige wedstrijd in lopen, springen, discourswerpen en daarbij nog vuist en worstelkamp het was de belangrijkste wedstrijd die zou worden gestreden die persoonlijk de overwinner nog meer ere bracht dan de toch zo belangrijke ren met het vierspan waar zoveel ere toeging naar de schone, vuurige paarden koningen zelfs van Sicilië, Hieron en Theron hun menners kozen die hun de ere behaalden maar in het pentathlon de beroemde vijfvoudige strijd deelde de overwinner met niets en niemand de glorie der overwinning was geheel die overwinning om zijn eigen deugd het woelde en criouelde over de wallen de atleten in de balzumkamers werden na de wetloop gevreven en gezalfd en de toeschouwers in de onthoering die om zijn of ons segen en door trulden spraken druk, gebaden heftig duinden, drongen heen en weer daar zag Callerioë weer om de man die haar naar zijn meende met begeerde had aangezien met wie zij gesproken had en die hij weer poogde te naderen ze ontweken gwipte hier en daar tvars door het gedrang toen zij omzag was ze hemelt weken en wel tevreden daarom de zon was straalend gestegen de hemel blauwde diepig bouwde in eterische welving van eindeloos blauw over olympia heen opwieken de bries boeierijnheid aan van lauter lucht doormenk met zachte geur Callerioë meende van rozen maar rozen waren niet de olympia en omdat de bries verwoei daart Callerioë niet langer aan de geur die hij mede voerde groeiend ongeduld deed vele toeschouwers zich opstellen langs de balustrade der wallen hoewel de verpozing voor de atleten nog duurde terwijl en de altaren op gelijke afstand tussen de peilers touwrijke priesters de reukoffers brachten de walmen sluiden lichtelijk omhoog verkringelden in het asuur en in drukke menigte trappen afgedaald zwermde over de feestplaats en om het altar van Zuis dat de priesterschap voortging te bedienen met het brandende rookende offer met feinere wieroken tot een aroma dat aan epische hexameters denken deed en onwilligeurigen homerisch vers deed murmelen. 8 maar het tweede gedeelte van het pentathlon zou gestreden worden de atleten rijden zich op de lijn bronzendiskos ter hand en toen zij op het signaal de schijf in uitsningenden was het ene seconde de onthoerende schoonheid hun er beide identieke standen gebogen de toers daarvan zwol de spierenbundel der rug terwijl de tenen des even geboogenden rechtervoets onbewust kranten de grond de andere voet beneden de kuit weer spanning zich tekenende ligt zwevende bijna over de grond doeloos de linker arm en hand onbewust ook langs de rechter knie maar de rechterarm gespannen de viervinges en duim geklemd om de rand van de bronzend schijf terwijl alle de vijf koppen bogen om met de blik te meten ritme en vaart en richting die de uitgestingende schijf nemen zou toen de zeerlijk zwierige sterke zwaai omhoog en de whirlende schijven zwierden uit zwierlden hun boog door de lucht vielen hier en daar en verder neer als grote munten op het eilgestroide glinstere zand dan herhaalt zich met andere diskos de zwaai de houderen van zeerlijke kracht verrukte de toeschouwers wie ogen dan volgden het whirlen en zwirlen der schijven hun boog van gratie die zich beschreef het telkens weer beschreef tegen de lucht tot de helanotieken de scheidsrechter uitruw wie overwinner was en het meeste de verste uitzwijgen zwiert had Xenophon van Corinthe als een zee woelde de opgetogen menigte over de wallen hoorde nauwelijks meer naar de volghoorlen en de vier andere namen werden geroepen en Callerioë, medegesleept door de golven de massa de trappen af de partikendoor, stond voor ze zich het bewust was op de feestplaats het offer op het altar van Zuys spookte met zware zwalmen omhoog en in de pauze na de discoswedstrijd om een pose van rust de atleten te geven verspreiden zich de drukke menigte dichters lazen hun versen voor wijsgeren ontwikkelden hun stelsels schilders hadden hun werken te tonen gesteld op de trappen der tempels tussen de zuilende hallen godsdienst, lichaamzerendienst wijsheid, kunst, poesie scheden alle op deze dag op deze plaats samen te stemmen tot een homen die van schoonheid tot een himne aan het lauterig geluk te leven onder de gunst der goede goden plotzening zag Callerioë de man met de begeerende ogen weer achter zich ontsnappen kon zijn hem niet door de dichte voelte en daarom meende zij beter te doen het woord tot hem te richten wordt de springwedstrijd nu gestreden zodanelijk mooie jongen antwoorde de man Callerioë trots haar ontstemdheid dat de man niet afliet lachte of ben je geen mooie jongen vroeg hij waarom zou ik niet ontweken de heeteren uit Corinthen of ben je eerder een mooie vrouw nee weer de Callerioë af waarom zou je niet antwoorden de man haar bijna met haar eigen woorden er zijn wel meer vrouwen onder de menig te verborgen verkleed als mannen en jongens ik ben geen vrouw heel de Callerioë vol ik zag ook geen vrouwen om me even min als zij je vermoederlijk zagen heel de man vol op zijn buurt maar juist op dit ogenblik weer klonken van overal tegen houten stemmen die de springwedstrijd aankonigden en de golfen der menig de stoelende portieken door de trappen op overvloeiden de brede wallen oh nu erbij te zijn want hoe weet ook de wallen waren en hoe ver zij zich ook strekten het stadion langs waar zij vele duizenden zich opstelden om goed te zien was het gerade er eilings bij te zijn helaas Callerioë ditmaal was reeds te laat en zij riepen vloek der goden op over de man door wie zij om leid had te praten gevat in het vaste gedrang achter op de wallen haar boezen beschermende met haar gegruiste armen zag zij alleen gins in de verte de springers even in hun sprong zweven boven de hoofden der voorste toeschouwers zag zij even als vogels met gespreide armen die als vleugels waren zweven boven de gespadde koorden of zag zij hoog aan de hoge stokken hun sprong verschijnen en ze verdwijnen maar kon zij de atleten niet volgen van sprong tot sprong het gehele stadion door daar gins, daar gins vladderen de springers weg zo zieerlijk even tegen de blauwe lucht hun snelle verschijning beeldenen en dadelijk verzwijmenden naar de laag te toe en hoe ook Callerioë zich rekte zij zag niet veel maar wel herkennen zij telkens toch hem zijn kop, zijn toers zijn beide armen uitgespreid zijn op vond van Corinthen einde van de oude deel 1 door Louis Coupiers