 Goeiender, jij gaat vertellen over hoe het is vanaf jouw perspectief als profissionaal. Ja, wanneer van de velden ben ik nou vernoemd overigens, maar de dames, wanneer van de grinten. Werkzaam bij gemeente Tilburg op dit moment als senior medewerker bij afdeling, werk in de inkomen op het gebied van klantregie. Eigenlijk een product en op basis van het beleidskade wat is opgemaakt mede na aanleiding van de uitkomsten van het vertrouwisexperiment. Ik ben vandaag hier gevraagd om te praten over mijn ervaring als coach bij het vertrouwisexperiment. Dat was ik namelijk en ik wil jullie meenemen in wat het vertrouwisexperiment voor mij als professional heeft gedaan. Wat ik heb bemerkt, opgemerkt in de begeleiding van mijn deelnemers. Ik kijk naar een van mijn favoriete deelnemers, de meeste favoriete deelnemers, sorry. En ik zal ook wat vertellen over mijn overtuigingen. We hebben trekt tot vertrouwen en dat is eigenlijk een groeitijdse vertrouwisexperiment en welicht overtuig ik u. Introductie, dat was mijn introductie. Dat is voor mij ook even schakelen. Zoals ik al zei, ik ben coach geweest bij het vertrouwisexperiment in de treatment. Zo heet dat onderzoekstechnisch, in de groep intensieve begeleiding. En dat hield in dat ik de deelnemers minimaal zes keer per jaar zag. Ik heb dat wel eens gehoord, is dat dan zo intensief. Maar goed, dat was niet gelijkmatig verdeeld en gekeken naar behoefte en vaak was het meer. Ten opzichte van de groep van eigen regie had ik een oud-reeds in de proactieve manier van begeleiding. Wat betekent dat ik waarbij eigen regie onderzocht werd, hoeveel mensen hebben de eigen regie. Wat doet vrijheid als je mensen vrijheid geeft met die mensen die eigen regie hebben. En als ze het niet hebben, hoe brengen ze eigen regie bij? Dat was bij mij geen sprake van. In mijn groep zat ook geen financiële prikkel. Dan kom je op een gegeven moment tegen het gegeven aan dat je voor de eerste keer mensen uitnodigt. Het heeft wel in de brief gestaan, maar mensen lezen niet altijd goed. En dan was ik aan het uitleggen. Dan vertelde ik over je weten dat er in sommige groepen de financiële prikkel zit. Helaas in uw groep niet. En dat deed altijd wel iets met mensen. Dat is soms de reden geweest voor mensen om wel of niet in te schrijven en logisch zijn natuurlijk. En uiteindelijk heb ik gemerkt dat dat in mijn begeleiding eigenlijk weinig afhakers opleverde. Het goede gesprek is gevoerd. Wat ik belangrijk vind om te vertellen is mijn stukje voorgeschiedenis voor het vertrouwsexperiment. Ik heb ooit in een reflexie op mijn tijd bij het vertrouwsexperiment geschreven over een voor- en een naast. Als je dat wel eens doet voor je huwelijk, na je huwelijk, voor je kinderen, na je kinderen. Voor mij professioneel gezien voor het vertrouwsexperiment en na het vertrouwsexperiment. Voor het vertrouwsexperiment ben ik 10 jaar, ik ben inmiddels een ervaren rot. 10 jaar werkzaam geweest bij verschillende werk- en inkomens. Gemeente Rotterdam, gemeente Breda, noem maar op, nog een paar. En vanaf het begin of aan het zoeken geweest. Ik ben werkzaam geweest als inkomst, consulente berichtmatigheid, als participatiecoach of weet gratiscoach bij doelmatigheid. Maar ergens heeft er altijd iets geknaagd. Misschien was ik te jong of nog niet volwassen genoeg professioneel gezien, maar ik kon mijn vinger er niet echt opletten leggen. Ik weet inmiddels wel wat het is. De vacature die ik zag voor het vertrouwsexperiment en daarom is het een doelbus, de sollicitatie geweest, die vertaald het eigenlijk voor mij. Ik ben van nature iemand die vertrouwt. Dat zijn veel mensen overigens, denk ik. De participatiewet en ook daarvoor de wetwerk- en bijstand, is toch eigenlijk gericht op beheersing van risico en daarmee eigenlijk vertaald een stukje wandrouwen. Dat deed iets met mij als professional. Ik raakte een soort conflict als ik dan in gesprek was met de doelgroep, waar je in het gesprek moet voeren. Goed, de vacature kwam, het was dus tijd voor verandering van mij. Ik zag de facture, iemand stuurde die op, ik zat niet lekker helemaal in mijn werk, wel in mijn werk, maar het was wat ver weg. Dus iemand uit mijn netwerk stuurde de vacature van het vertrouwsexperiment op. En daar staat in, en dat sprak mij wel aan. En dat sloot aan eigenlijk bij mijn natuur minder regels, meer keuzevrijheid, meer persoonlijke aandacht. Ik had een missie, ik heb gesoliciteerd. Vast beraden, overtuigend, want ik ben uiteindelijk aangenomen. Toen begon het voor mij, mijn eerste contact met Jos Mevis was al bijzonder. Onze leidinggevende, weet vertrouwsexperiment, projectleider, bijzondere man. Veel aan te danken. En dan vast te danken word je Jos, maar deel moet ik doen. Toen is het voor mij begonnen en het is voor mij echt een, ja, hoe zeg je dat? Een excursie geweest, een beleving, een reis voor veel mensen. En het heeft mij echt mijn persoonlijke missie en daarmee ook mijn werkplezier en drijf meegegeven. Roere gestart. En daarmee bedoel ik, 1 november 2017 ben ik begonnen. En het was het allerhands aan dek. Ruud, weet dat nog wel, denk ik? Want er waren te weinig deelnemers. Te weinig, omdat je een bepaalde aantal deelnemers nodig hebt. Kijk gewoon even naar Ruud, om valide uitkomsten te destilleren uit een onderzoek. Nou ja, dat was even schrik, want je komt ergens binnen. En dan is eigenlijk de vraag, kan dit doorgaan op deze manier? Nee, er moet iets gebeuren, dus we hebben de koppen bij elkaar gestoken. Ze hebben nagedacht, wat gebeurt hier nou? Eerst een analyse gemaakt. En toen kwamen eigenlijk tot een, ja, was toen nog een aanname, maar eigenlijk een goede conclusie, denk ik. We hebben mensen op een afstandelijke manier benaderd, vanuit een systeem, en dat was ook even de aanname nog, dat men van trouwt. We hebben per post gestuurd. We krijgen weinig reacties op. En als we dat doen, dachten wij, we moeten persoonlijk contact als sleutel gebruiken. We moeten gaan bellen. Nou, goed, ik ben geen telefonist van de beroep, maar we hebben allemaal ons hartels best gedaan en zaten echt een paar keiën bij in het bellen en in het overtuigen. En na drie weken hadden we het dus voldoende aantal deelnemers en kon het doorgaan. Dat is het eerste wat ik op heb gemerkt in mijn werkzaamheid. Persoonlijk contact werkt. Hoe zit ik in mijn tijd? Ik zit iets van vijf minuten zeker? Nog vijf minuten. Ja, die heb ik nog vijf minuten. Ja, oké, dan moet ik misschien wat doorpraten. Ik wil wel iets dan, ja. Oké, oké. Even kijken. Ja, oh ja. Nou ja, goed, dus dat was een roerig start, maar dat bracht wel gelijk dynamiek met zich mee. En ja, de werkelers en de team, dan staat het gelijk in het team. Je moet samen knokken voor waar je voor staat. En waar je voor staat is eigenlijk dat het experiment ten eerste moet doorgaan. En uiteindelijk is dat doorgaan. Maar goed, dan start het. 1 januari 2018, uiteindelijk, met iets wat vertraging zijn we gestart. En nou, dan begin je. En wat ik eerder al vertelde zijn minder kaders. Dat is meer keuzevraagheid, minder verplichtingen, minder kaders. Zo krijgen wij eigenlijk ook weinig kaders mee. Ga maar in gesprek met mensen. Dat deden we, maar wat doe je dan? Je doet wat je denkt dat je moet doen. En je putt uit je ervaring. Dus in de eerste gesprekken ben ik voor het varend ter werk gegaan. Heb ik vragen gesteld. Ik heb het experiment uitgelegd. De context uitgelegd is wel belangrijk. Voor deelnemers ook om te weten. En vervolgens ben ik voor het varend pragmatisch aan het slag gegaan. Dat was een gewend. Wat zei je doelen, waar wil je naartoe? Wat spreek je af voor de volgende keer? Wat doe jij? Wat doe ik? En we zien elkaar volgende keer. En dan gaan we ervoor. En dat lukt natuurlijk niet bij iedereen. Op die manier. Maar goed, dat was wel een beetje de insteek. Dat was wat ik kende. Dat is wat ik deed. En na een paar weken, vroeg Josse Mevis, de projectleider laatst een paar dingen lezen. Een paar rapportages lezen, sorry. In rapportages straalde die pragmatische gedrevenheid van mij. Ze noemde ik hetzelfde altijd. Die straalde daarvan af. Eigenlijk wat hij zei is, dat is niet wat ik wil zien. Ken je die mensen nu? Natuurlijk ken ik ze. Ik heb toch met ze gepraat. Nee, maar ken je ze. Weet je wat hun drijft, etc. En toen dacht ik nee, nee, nee. Dat weet ik niet. En dat is ook wat ik ervaren heb om mensen te leren kennen. Om echt als je mensen open benadert. En je wil weten wat drijft iemand. Want dat is belangrijk gegeven. Dan moet je weten namelijk, als begeleider, voordat je met iemand kan werken. Dan moet je luisteren. Je moet contact maken. Je moet open vragen stellen. Je moet tijd lemen om elkaar te leren kennen. Dat plan van aanpak kan werken. Hoe voor mij niet in alle gevallen. Maar dat kan werken. Maar dat doe je op een later moment. Dus dat was de eerste professionele, ja, soort metamorphose die ontstond toen achteruitzitten. Trust the process werd vaak gezegd. En dat is eigenlijk vertrouwen op het proces van het contact, van het vertrouwen. Even kijken. Mijn ervaringen met betrekking tot begeleiding van de deelnemers. Rutte heeft er al iets over gezegd. De doelgroep was divers. Er zaten mensen met een, wat wij noemen, een korte afstand door de arbeidsmarkt in. Een lange afstand door de arbeidsmarkt. Maar voornamelijk wel wat langer afstand door de arbeidsmarkt. Mensen met, ja, natuurlijk een verleden, een rugzakje met elementen in hun leven waardoor werk niet altijd evident is. Maar er zat ook een verloop in. En dat wilde ik ook even duiden. Want de mensen die met een korte afstand door de arbeidsmarkt en die door ons werden begeleid met maatwerk, die stroomen ook sneller uit. Daar hoef je minder tijd aan te besteden. Die zijn over het algemeen zelfredzamer. En die stroomen uit. En dan hang je een groep over die wat moeilijker na de arbeidsmarkt te bewegen is. Maar niet, vind ik, moeilijk te bewegen. Want wat ik heb geconstateerd, dat wist ik daarvoor al, en dat zit gewoon in mijn natuur vertrouwen, mensen willen iets. Iedereen wil iets of doet iets. En wat ik wel merk, is dat ik niet iedereen in beweging kreeg. Sommige mensen deden al wat. En dat was prima. Je bent gelukkig prima. Of je bent gewoon gelukkig. En eigenlijk is dat prima. Sommige mensen kon je niet bereiken. En die kreeg je niet in beweging. Dat is frustrerend. En in een enkel geval natuurlijk, en dat is zo, en ik ben ook een mens, ik gebeurde iets in je onderbark. Maar dat kan ook in een persoonlijke klik zitten. Maar dan deed het iets met vertrouwen. Je wil niet, waarom wil je nou niet? En je doet zo je best, maar goed. Ook dat vraagt vertrouwen op het proces. Een persoonlijke woordseling in de tweede deel van het experiment heeft te maken met die zes contactmomenten per jaar. Op een gegeven moment heb je iemand wel gezien. En iemand die eigenlijk is waar die is. En dat is prima voor de organisatie, voor de maatschappij, maar namelijk voor de deelnemers zelf. Als je die zes keer per jaar nog moet zien, en vooral in de tweede jaar, en dat heb ik ook wel tegen Roed gezegd, dat vraagt, dat vergt er wel iets voor mij. Want wat vertel je dan in zo'n spreken? Wat doe je dan? Dat vloog ook wel iets wat pragmatisch aan door gewoon het gesprekort te houden. Maar goed, dat is wel wat ik merkte. Mijn overtuiging, waarom vertrouwen? Vertrouwen is normaal. Vertrouwen is natuurlijk. En ik denk, als mens, je basishouding is vertrouwen. En dan is het eigenlijk gek en werkt het volgens mij counterproductief als je vanuit een organisatie communiceert op basis van wantrouwen. En daarmee bedoel ik op een moment dat het misschien nog niet nodig is, verplichtingen naar voorschrijven in communicatiemiddelen. Zoals bijvoorbeeld, als u niet verschijnt op uw afspraken, dan kan dat gevolgen voor u uitgingen. Dat doet in ieder geval iets met mensen. Als je vertrouwt, en dat heb ik gemerkt in mijn geleiding, dan wordt je vertrouwd. Ik was de gemeente. Ik ben nog steeds de gemeente, maar ook als coach van het vertrouwsexperiment was ik zeker de gemeente. Ik was het gezicht, wel eens waarom het vertrouwsexperiment. Maar goed, in die zin was het ook, was het geen experiment, want wat ik deed was echt, en dat is mijn natuurlijke grondhouding. En dan wordt je vertrouwd. En wat gebeurt als je wordt vertrouwd en je vertrouwt elkaar allebei, dan heb je echt contact. Dan laat iemand zich zien, dan vertelt iemand wat hem of haar drijft en daar kan je aan werken, als je dat weet. Dat zijn knoppen waar je aan kunt draaien, zoals Roland wel eens tegen mij heeft verteld. Tot slot. Ik ben er trots op. Ik ben nu werkzaam als senior medewerker bij werk in de inkomen, maar ik slaat één over, denk ik. Ja. En wat is er nodig? Even kijken, maar niet hier. Voorbeeld zon. Ja, als ik krap in tijd zit, dan slaak deze over. Is dat handig? Nou, je mag nog 5 minuten in totaal. Ja, ik ga hem... Ik ga hem inkorten. Ja, John heeft geen John over, maar dat is uit privacyoverwegingen en hij had wel een specifiek naam, heb ik dat maar veranderd. John is een deelnemer van mij. Ik wil dat het voorbeeld geven wat vertrouwen kan doen. We moeten even focussen om dat kort te houden. Zwaar verslaafd aan krekkokken inen. Totaal geen vertrouwen in de overheid. En daardoor hebben wij als overheid ook geen grip op mensen zoals John. John had zich ingeschreven voor het vertrouwenste experiment. God weet waarom. Hoe zeggen we dat? Ik wist het eigenlijk niet, maar hij was wel eens geïnteresseerd en had een heel goed eerste gesprek. Maar goed, hij was zwaar verslaafd en na het eerste gesprek dacht ik, die gaat misschien niet meer komen. Maar hij is elke afspraak, is hij verschenen. Soms 5 minuten, soms 10 minuten, soms stoon, soms niet stoon. Maar hij kwam wel. En ik ben heel voorzichtig geweest om met hem het pragmatische kant op te gaan om doelen te stellen. Maar gewoon, dat moet je aanvoelen. Dat voel je wel anders begeider. Maar één doel voor hem kwam langzaam naar voren en dat wil ik duidelijk. Hij kwam op een gegeven moment op een afspraak en hij zei mij, maat staat buiten en die ga ik naar een afkiktliniek brengen. Maar ik wilde nog... nee, toen zei ik, je had mij even af kunnen zeggen. Dat weet ik niet zo moeilijk in. En zei, nee, maar ik wilde nog even bij jou komen. En ik dacht, nee, daar zit iets in. En daar heb ik hem bevraagd. Wil je hier werk van gaan maken? Want als je dat doet, ik sta naast je. Ik steun je en daar gaan we ervoor. Maar de keuze zijn jou. Nog niet, spannend, etc. Ik ga hem inkorten. Wat is een heel mooi verhaal? Misschien kan ik hem laten nog een keer delen. Uiteindelijk is hij, waarbij mij in zit, hij is blijven komen, iemand waarbij we eigenlijk geen grip op hebben door een open benadering, door niet te oordelen. Uiteindelijk is Tom via een omweg en via het goede verhaal, is hij inmiddels afgekikt. En ik ben niet te eidel om alles om mezelf te pinnen, vooral niet. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de manier van benadering daarbij geholpen heeft. En Tom vertelt dat zelf ook namelijk. Ik heb hem na de andere keer gezien voor coronatijd. En toen kwam er een warme knuffel. Het was een beetje een gekke situatie, maar goed, daar heb ik hem aan overgegeven. En dat is eigenlijk ook wel mooi. Wat is er nodig van de organisatie en vertrouwen vraagt iets van de organisatie? En dat is eigenlijk faciliteerde uitvoering met, voor mij eigenlijk, ze lijken heel simpel, maar het is in werkelijkheid moeilijk, zeker als je moet veranderen, maar geef professionaliteit, geef ze ruimte en geef ze vertrouwen. En wat vertrouwen dan is, dan moet je goed over nadenken, maar geef ze vertrouwen, want dat neemt ze mee in de begeleiding. Maar daarnaast, en als je het al als instrument ziet, vertrouwen, dan faciliteer, en dan krijg je naar Roland, maar faciliteer de uitvoering met een goed onderbouwde methodiek. In Tilburg werken we samen met een bureau en hebben we de tipmethode van Tilburg investeerd in perspectief, ontworpen. Doe dat, want je hebt mensen, als je vertrouwen hebt, heb je het vaak om gecreëerd om mensen in beweging te krijgen. Als je dat dan ook nog op een professionele, redelijk, uniforme manier doet, dan ga je succesen halen. En dat heb ik in mijn stukje geschreven. Dan is het nog maar de vraag hoe hard graniet is, het granietenbestand. Tot slot, ja, het is tijd voor verandering en die verandering is op verschillende plekken in de hele wereld al ingezet. Ik ben trots op om daar onderdeel van uit te maken en die missie te delen. Ik ben er trots op Tilburg, echt waar. Het is een grote verandering, een lastige verandering, maar we zijn er mee bezig. En ik ben kritisch op het systeem en ik zie in dat systeem heel veel mensen keihard met hart en ziel en zaligheid werken. Dus ik heb nooit kritiek gehad op mensen die dat in dat systeem uitvoeren, maar dat systeem heeft onderroepelijk impact op hoe je hier werk kan en moet uitvoeren. Dat was tot slot. Dank je wel, Wannis, voor dit mooie verhaal. Je persoonlijke verhaal, ook jouw persoonlijke groei. Het wordt ook in de chat gezegd, mooi verhaal, mooi om jouw persoonlijke groei te zien in het experiment.