 pars quadragesima operis de civitate dei, heka transcriptio a societate libri voce facta, bono publico uzu yest. Liber un decimus Caput primum, dee aparte operis qu'a duorum civitatum idest celestis atque terrene, initia et fines incipient demonstrari. civitatem dei dicimus cujus ea scriptura testis est, qu'e non fortuitis motibus animorum, seda plane summa disposizione providentie, super omnes omnium gentium litteras, omnia si bi genera ingeniorum humanorum divina excellens autoritate subiecit. Ibi quipe scriptum est, gloriosa dictas sum de te civitas dei, et inalli obsalmo legitur, manjus dominus et laudabilis nimis, incivitate dei nostri, in monte santo eius, dilatans exultaciones universe terre, et paulopost ineodem salmo, sicut audivimus, ita et vidimus, incivitate domini virtutum, incivitate dei nostri, deus fundavitea min eternum, item inallio, fluminis impetus letificata civitatem dei, sanctificavita tabernaculum sum altissimus, deus immedio eius non comovebitur. Hiis atque huiusmo di testimonis, què omnia conmemorare nimis longum est, didicimus esse quandam civitatem dei, huius cives esse concupivimus illo amore quem novis ilius conditor inspiravit, huic conditori sancte civitateis, cives terrene civitateis, deus suos preferunt, ignorantes eum esse deum deorum, non deorum falsorum, ochest impiorum et superborum, qui eius incomutabili omnibusque communi luce privati, et hobok ada quendam e genem potestatem redacti suas quodam modo privatas potentias consectantur, onoresque divinos a deceptis subditis quernt, sed deorum piorum aque sanctorum, qui potius se ipsos unii subdere quam multos sibi, potiusque deum cholere quam prodeo coli delectantur, sed huius sante civitateis inimicis, decem superioribus libris, quantum potuimus, domino et rege nostro adjuvante, respondimus. Nunque vero quid a me yam expectetur anniosciens, me ique non in memor debiti de duorum civitateum, terrene shilicet et celestis, quas in hoq interim seculo perplexas quodam modo diximus in vicenque permictas, exortu et excursu et debitis affinibus, quantum valuero, disputare eius ipsius domini et rege nostri uvike opitulazione fredus adgrediar, premunque dicam quem admodum exordia duorum e starum civitateum in angelorum diversitate preceserin. Caputalterum, dei coniusciendo deo, adacuius notitiam nemo hominum pervenit, nisi per mediatorem dei et hominum, hominem jesum christum. Manium est et admodum rarum, universam creaturam corpoream et incorpoream consideratam, quem per tanque mutabile intenzione mentis excedere, adque ad incomutabilem dei substanziam pervenire, et ilik dixere exipsu quod cuntam naturam, què non est quod ipse, non fecit nisi ipse. Si quen im deus cum homine non per ali quam creaturam loquitur corporealem, corporealibus instrepens auribus. Ut intersonantem et audientem aereia spazia verberentur, neque per aeius modi spiritalem què corprum similitudinibus figuratur, sicut insomnis vela quo ali o tali modo. Nam et esike velut corporeis auribus loquitur, quia velut per corpus loquitur, et velut interposito corporealium locorum intervallo. Multum enim similia sunt talia visa corporebus, sed loquitur ipsa veritate, sicuis sit idoneus adaudientum mente non corpore. Adilud enim hominis ita loquitur quod im homine ceteris quibus homo constat estemelius, et quo ipsedeus solus estemelior. Cum enim homo rectissime inte legatur vel, si yok non potest saltem credatur factus ad imaginem dei, profecto ea sui parte est apropinkior superiori deo qua superat inferiores suas, qua asetian qum pecoribus comune sabet. Sed quia ipsa mens, qui razio et inteligencia naturaliter inest, vitis quibus dham tenebrosis et veteribus invalida est, non solum ad hinerendum fruendo, verumethiam ad perferendum incomutabile lumen, donek dedie in diem renovata ad quesanata fiat, tante felicitatis kapax, fide primum furat imbuenda acque purganda. In qua uta fidentius anvularet ad veritatem, ipsa veritas deus dei filius, homine ad sumtu, non deo konsumtu, eamdem constituit et fundavit fidem, uta ad hominis deum, iter estet homini per hominem deum. Hic est enim mediator dei et hominum homo Christus Jezus, per hoq enim mediator per quod homo, per hoq et via. Quoniam si inter eum quitendit et illud quotendit, via media est, spes est perveniendi. Si autem desit, aut ignoretur qua eundum sit, quid prodest nosse quo eundum sit? Sola est autem adversus omnes errores via munitisima, ut idem ipsesit deus et homo quo itur deus qua itur homo. Caput tertium dei auktoritate canonice scripture divino spiritu conditè. Hic prius per profetas, deinde per se ipsum, postea per apostolus, quantum satis est se judicavit, lokutus etiam scripturam conditit, què canonica nominatur, eminintisime auktoritatis, qui fidem habemus de hi serebus quas ignorare non expedit, neq per nos ipsos nosse idone isumus. Nam si ea shiri pos sunt testibus nobis, què remota non sunt asensibus nostris, sive interioribus, sive etiam exterioribus, unde eta presencia nun kupantur quod ita ea dicimus esse preesensibus, sicut pre oculis, què prestosunt oculis, profecto ea què remota sunt asensibus nostris, quoniam nostro testimonio shire nom posumus, dehiis alios testis requirimus, eis què credimus, a quorum sensibus remota esse vella fuis non credimus. Sicutergo de visibilibus què non vidimus, eis credimus quì viderunt, at què ita de ceteris què adasum quenque sensum corporis pertinent, ita de his què animo akmente sensiuntur, què etypse rectissime dicitur sensus, unde eta sentencia vocabulum acepit, o quest de invisibilibus què a nostro sensu interiore remota sunt, his nos oportet credere quì hec in illo incorporeo lumine disposita didicerunt, vell manentia contuentur. Caput quartum, dei condizione mundi què nec interporali sit nec novo dei ordinata consilio quasi poste avoluerit quodante no luerat. Visibilium omnium maximus mundus est, invisibilium omnium maximus deus est, sed mundum esse conspicimus, deum esse credimus. Quodautem deus fecherit mundum, nulli tuzius credimus quam ipsi deo. Ubi eum audivimus, nus quam interim nos mellius quamin scripturis assantis, ubi dixit profeta eus, in principio fecit deus celum et terra. Nun quidnam ibifuit iste profeta quando fecit deus celum et terra? Sed ibifuit sapiensia dei, per quam fatas untomnia, què inanimas assantas etiam se transfert, amicos dei et profetas constituit, eisque opera sua sinestrepitu intus enarrat. Lokuntur eis quoque angeli dei, quis empervident facem patris, voluntatenque eius quibus oportet adnunziant. Eixis unus eratiste profeta, quid dixit et scriptit, in principio fecit deus celum et terra. Quid tam idonius testis est, per quem deo credendum sit, ut eodem spiritu dei, quo hec sibi revelata cognovit, etiam ipsam fidem nostram futuram tanto ante predixerat. Sed quid plaquit eterno deo, tung pacere celum et terra, què ante anon fecisset, qui hoc dikunt si mondum eternum sine ullo inizio et ideo nec a deo faktum videri volunt, nimis aversi sunt a veritate et letali morbo impietatis insanyunt. Exceptis enim profeticis vocibus, mondus ipse ordinatisima sua mutabilitate et mobilitate et visibilium omnium pulcherrimaspecie, quodam modo tacitus et faktum se ess, et non nisi a deo inefabiliter aque invisibiliter manio et inefabiliter aque invisibiliter pulcro fieri se potuisse proclamat. Qui autem a deo quidem faktum fathentur, non tamen eum atemporis volunt habere, sed sue creacionis initium, ut modo quodam vix intelegibili sem persit pactus, dikunt quidem aliquid, un desibi deum videntur veluta fortuita temeritate defender, ne subito illi venisse credatur in mentem, quod nunquam ante veniset pacere mundum et acidisse illi voluntatem novam cum in nullo sit omnino mutabilis, sed non vidio quomodo eis posit incetiris rebus razioista subsistere, maksimeque inanima, quam siddeo co eternam esse contenderin't, unde illi acidirit nova miseria, quae nunquam antea per eternum, nullo modo poterunt explikare. Si enim alternasse semper eus miseriam et beati tudinem diixerin't, necesse estedicant etiam semper alternaturam, unde illa eos sequetur absurditas, ut etiam kum beata dicitur, in hoc utique non sit beata, si futuram suom miseriam et turbitudinem previdet, si autem non previdet, necesse turbem ac miseram fore, sed beatam semper existimat, falsa opinione sit beata, quodici stultius nihil potest. Si autem semper quidem persecula retroinfinita, kum beatitudinem alternasse annime miseriam putant, sed nunk yam decetero kum furit liberata, ad miseriam non esse redituram, nihilominus konvinkuntur nunkum eam fuisse vere beatam, sed deinceps esse incipere nova quadam, nec fallaci beatitudinem, acperok fatebuntur acidere illi alli quidenovi, sed hoqmanium atque preklarum, quod nunkum retro per eternitatem acidiset, cuyus novitatis causam, sed deum negabunt ineterno habuisse consilio, simul eum negabunt beatitudinis eius autorem, quod nefande impietatis est. Si autem dicent etiam y novo consilio excogitasse, ut decetero sed anima ineterno beata, quod modo eum allienum habea quae illi skoqe displicet mutabilitate monstravunt? Porro, si ex tempore creatam, sed nullo ulterius tempore perituram, tankum numerum habere initium, sed non habere finem fatebuntur, et ideo semel ekspertam miserias, si ab eis furit liberata nuncom miseram poste a futuram, non utiqe dubitabunt hoqa fieri manente incomutabilitate consili idei. Si kergo kredant et mundum ekstempore fieri potuisse, nektamen ideo deum ineo faciendo, aeternum consilium voluntatemque mutasse. Caput quintum, tam non esse cogitandum de infinitis tempurum spathis antemundum, quam nek de infinitis lokorum spathis ekstramundum, quia sicut nulla ante ipsum sunt tempora, ita nulla ekstra ipsum sunt loka. Deinde, videndum est isti, qui deum aconditorem mundi esse consensiunt, et tamen querunt de munditempore quid respondeamos, quid ipsi respondeand de mundi loko. Ita enime queritur quur potius tung et non ante afactus sit, quem ad modum queri potest quur hik potius ubi est et non alibi. Nam si infinitas spathia tempuris antemundum cogitand in quibus eis non videtur deus ab opere cesare potuisse, similiter cogitand ekstramundum infinitas spathia lokorum, in quibus si quisquam dikat non potuisse vakare omnipotentem, nonne consequence erit ut innumerabilis mundus qum epikuro somniare cogantur, e atantum diferencia quod eos ille fortuitis modibus atomorum ginni aserit et resolvi istiautem opere dei factos dikturui sunt si eum per innerminabilem immensitatem lokorum ekstramundum circum quacque patentium vakare noluerint nek eos dem mundus quodetiam deisto sentiunt un la causa posse disolvi qum is enim agimus qui et adeum incorporium et omnium naturarum quhe non sunt quod ipse creatorem nobis cum sentiunt al eos altem nimis indinium est adeistam disputationem religionis admittere maksime quod apudeos qui multis diis sacrorum obzekium deferendum putant isti filosofos ceteros nobilitate acque auktoritate vicerunt non obaljud nisi quia longo quidem intervallo veruntamen reliquis propinquiores sunt veritati an forte substanziam dei quam nek includunt nek determinant nek distendut loco sed eam sicut dedeo sentire dinium est patentur incorporea presencia ubiquetotam atantis lokorum ekstramundum spathiiis absentem esse dikturi sunt et unotantum acque in comparazione ilius infinitatis tam exiguo loco in quo mundus est ocupatam non opinor eos in hek vaniloquia progresuros qum ijitur unum mundum ingentii quidem mole e corporea finitum tamen et loco suo determinatum et operantedeo faktum esse dikant quod respondent de infinitis ekstramundum locis cor in eis abopere deos cesset hoccibi respondent de infinitis antemundum temporibus cor in eis abopere deos cessaveri et sicut non est consequence uto fortuito potius quam racione divina deus non alio sed isto in quo est loco mundum constituerit qum pariter infinitis ubicue patentibus nullo excelentiore merito poset hek eligi quam vis eamdem divinem racionem qua id faktum est nulla posit humana compreendere ita non est consequence utodeo aliquid existimemus acidis portuitum quod illo potius quam anteriore sed quam eqauliter anteriore tempor per infinitum retrospacium preterisent nek fuiset aliqua diferencia un de tempus tempori eligiendo preponeretur quod si dikunt inanes esse hominum cogitazione quibus infinita imaginantur loca qum locus nullus sed preter mundum respondetur eis quod inaniter homines cogitare preteritat tempora vacacionis dei qum tempus nullum sed antemundum caput sextum creaionis mundi e temporum unum esse principium nek aliud alio preveniri sienim recte disernuntur eternitas e tempus quod est in eternitate autem nulla mutatio est quis non vidiat quod tempora non fuissent nisi creatura fieret quae aliquid alicua motione mutaret cuius motionis et mutationis qum aliud atque aliud quae simul esse non posunt sedit atque succedit tempus sequeretur qum idgitur deus in quius eternitate nulla est omnino mutatio creator sedt temporum et ordinator quomodo dicatur post temporum spazia mundum creasse non vidio nisi dicatur antemundum jam aliquam fuisse creaturam cuius motibus tempora corrent quod anim fit intempore et post aliquad fit et antem aliquam qum idgitur sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt sedt il primorum sex vel septem dierum, in quibus et mane et vesperanominantur, don ekomnia, què his ediebus deus fecit, sexto perficiantur die septimocue in maño mysterio dei vacatio commendetur, quì diyes cuyus modi sint aut perdificile nobis aut etiam imposible est cogitare, quanto magis dicere. Capus septimum, dee qualitate primorum dierum, quì etiam ante quam sol fieret vesperam et mane traduntur habuise. Videmus quipe istos diyes notos non habere vesperam nisi de solis ocazu, neg mane nisi de solis exortu. Ilorum autem priores tres diyes sinesole perakti sunt, quì diye quarto factus refertur. Et primitus quidem lux verbodei fakta, at què interipsam et tenebras, deus separase narratur et eandem luxem vocase diem, tenebras autem noktem. Sed qualis illasit lux et acuo alternantemotu, qualenque vesperam et mane fecit, remotum est asensibus nostris. Nek ita ut est intelligi anobis potest, quada tamen sine hulla hesitazione credendum est. Autenim aliqua lux corporea est, sieve in superioribus mundi partibus longe aconspectibus nostris, sieve unde sol posmodum acensus est, aut luxis nomine significata est santacivitas, in santis angeles et spiritibus veatis, de quà dicita postulus, què sursum est Jerusalem, mater nostra etterna incelis, ait quippe et alio loco, omnes enim vos fili luxis estis et fili diei. Non sumus noktis, neque tenebraru, si tame et vesperam diei huyus et mane aliquatenus concruenter intelligere valeamus. Quoniam asensia creatura, in comporazione asensia creatoris, quada modo vesperasit, itenque lucesit et mane fit, qum etipsa refertur at laudem dileksionenque creatoris, nekin noktem verjitur, hubi non creator creatur e dileksione relinkitur. Denique scriptura, qum illos dies dinumeraret exordine, nus quom interposuit vocabulum noktis. Non enim ait aliqubi, facta est noks, sed, facta est vespera et factum est mane diees unus. Ita diees sekundus et ceteri, cognitio quippe creatur e in seipsa de coloratio rest, uta ita dicam, quam qum indei sapientia cognoshitur, velut in arte quà facta est. Idio vespera quam noks congruentius dieci potest, wa itamen uta dicsi, qum ad laudandum et amandum refertur creaturem, recurriti mane. Et hoc qum facit in cognitione sui ipsius diees unus est, qum in cognitione firmamenti, quod inter aquas inferiores et superiores celum apellatum est, diees sekundus, qum in cognitione terre acamaris omniunque ginientium, què radicibus continuata sunt terre, diees tercius, qum in cognitione luminarium mayoris et minoris omniunquem sidrum, diees quartus, qum in cognitione omnium ex aquis animallium natatilium atque volatilium, diees quintus, qum in cognitione omnium animallium terrenorum atque ipsius hominis, diees sekstus. Caput octavum, quae qualisque intelligenda siddei reqies, quà apost opera secs dieerum requievitim septimo, qum vero indie septimo requiesht dieus abomnibus operibus suis et sanctificateum, ne quakwam est acipiendum pueriliter, tankwam dieus laboraverit operando, qui dixit et fakta sunt, verbo intelligibili et sempiterno non sonabili et temporali. Sed reqies dei, reqiem significat theorum qui requiescu dindeo, sicut letitia domus, letitiam significat theorum qui letanturi domo, etiam si non eos domus ipsa, sed alia res aliqua letos facit. Quanto magis, si e adam domus pulcritudine sua faciat letos habitatores, ut non solum eo loquendi modo leta di katur, quo significamus perid quod continent, id quod continentur, sicut teatra plaudunt, prata mujunt, qum in illis homines plaudunt, in his boves mujunt. Sed etiam illo quo significatur per eficientem id quod efficitur, sicut leta epistuladicitur, sicut leititiam significamus eorum quos legentes efficit letos. Convenientissime itaque, qum deum requie vis profetica narrat auctoritas, significatur requies eorum, qui in illo requiescu, et quos facit ipsa requiescere, hok etiam hominibus quibus loquitur, et propter quos utique conscripta est, promitente profetia, quod etiam ipsi postbona opera, quae ineis et per eos operatur deus, sic adillum prius in hista vita perfidem quodam modo accesserint, in illo habebunt requiems empiternam. Hokenim et sabbatii vacazione eksprecepto legis invetere dei populo figuratum est, un de suo loco dili gentius arbitor diserendum. Caputononum, de Angelorum conditione quid secondum divina testimonia senziendum sit. Nun quoniam de sancta civitatis exortu dicere institui et prius quada de santos Angelos adetin et dicendum putavi, quae hujus civitatis et mania parsest et eo beatior, quod nun quama peregrinata, quae hink divina testimonia suppetant, quantum satis videbitur deo largiente explicare curabo. Ubi de mundi constituzione sacre litere locuntur non evidenter dicitur utrum velo quo ordine creati sint Angeli, sed si pretermisi non sunt, vell ceili nomine ubi dictum est, in principio fecit deus celum et terrem, vell pocius lucius hujus de quae locur significati sunt. Non autem esse pretermisos hink existimo, quod scriptum est requievisse deum in die septimo ab omlibus operibus suis quae fecit, cum liber ipse ita sit exorsus, in principio fecit deus celum et terrem, ut ante celum et terrem nighil alio de fecisse videatur. Cum ervo a celu et terrem ceperit at quae ipsa terrem quama primitus fecit, sicuta scriptura consequenter e locutur invisibilis et inkomposita non dum luce facta, uti quae tenebre furint super abusum, i dest super quam d'amaterre et aque indistintam confusionem, ubi enim lux non est, tenebre sint necces est, deinde omnia creando desposita sint, quae per seks dies consumata narrantur, quomodo angeli pretermit terentur, tankwam non essent in operibus dei, a quibus in die septimo requievit? Opus autem dei esse angelos, hic quidem et si non a pretermisum, non tamen evidenterexpresum est, sed alibi hoc sancta scriptura clarissima voce testatur. Nam et in hymno trium incaminu virorum, cum prediktum estet, venedicite omnia opera domini dominum, in execuzione eorumdem operum, etiam angeli nominati sunt, et in psalmo canitur laudate dominum decelis, laudate eum in excelsis, laudate eum omnes angeli eus, laudate eum omnes virtutes eus, laudate eum sol et luna, laudate eum omnes telle et lumen, laudate eum celi celorum, et aque quae supercelos sunt, lauden nomen domini, quoniam ipsedixit et facta sunt, ipse mandavit et creata sunt, etiam hic apertissime adeo factos esse angelus, divinitus dictum est, cum eis intercetera celestia conmemoratis, infertur adomnia, ipsedixit et facta sunt, quis porro audebit opinari post omniaista, quae sex diebus enumerata sunt angelos factos, sed et si quisquam ita desipit, redarguit istam vanitatem illa scriptura paris autoritatis, ubi deus dicit, quando facta sunt sidera, laudaverunt me voce mania omnes angeli mei, jam ergo erant angeli, quando facta sunt sidera, facta sunt autem quarto die, non quidnam ergo die terthio factos esse dicemus, absit, in promtu est enim, quid illo die factum sit, abacis uti quterra discreta est, et distintas sui generis aspecias, duo ista elementa sumserunt, et produxit terra quid quid ei radicitus ineret. non quidnam secundu, ne hoq quidem, tung enim firmamentum factum est interacuas superiores et inferiores, cialunque appellatum est, in quo firmamento quarto die facta sunt sidera, nimirum ergo si ad istorum dierum opera dei pertinent angeli, ipsi sunt illa lux, quae diei nomen acepit, cuius unitas ut commendaretur, non est dictus dieis primus, set dieis unus, nec alius est dieis secundus auta terthius auta ceteri, sed idem ipsi unus adimplendum senarium, vel septenarium numerum repetitus est propter septenarium cognitionem, senarium shilit et operum, quae fecit deus et septimum quietis dei. qum enimen diksit deus fiat lux et facta est lux, si recte in haq luxe creazio interlegitur angelorum, profecto facti sunt participes luxis etern, quod est ipsa dei, per quan facta sunt omnia, quem dicimus unigenitum dei philium, ut e a luxe iluminati, qua creati fierent lux et vocarentur dieis participazione incomutabilis luxis et diei, quod est verbum dei, per quod et ipsi et omnia facta sunt. Lumen quip pe verum, quod iluminat omnem hominem venientem in hunk mundum, hoq iluminat et omnem angelum mundum, ut esit lux non in se ipso, sed in deo, a quo si avertitur angelus fit in mundus, sicuta sunt omnes qui vocarentur in mundi spiritus, ne quiam luxe in domino, sed in se ipsis tenebre, privati participazione luxis eterne, mali enem nulla natura est, sed amisio boni, mali nomen acepit. Finis parti squadragesime. Part squadragesima una operis de civitate diei, heka transcripsio a societate libre voce facta, bono publico usui est. Caput decimum, de simplici et incomutabili trinitate diei patris et diei fili et diei spiritus sancti, unius diei qui non est allio de qualitas alliudque substancia. Est itaque bonum solum simplex et obhoq solum incomutabile quod est deus. Ab hoq bono, creata suntomnia bona, sed non simplicia ed obhoq mutabilia. Creata sane, in quam, id est facta, non genita. Quod enim de simplici bono genitum est, pariter simplex est et hoq est quod illud de quod genitum est, quod duo patrem et filium dicimus, et utrunque hoq qum spiritu suo unus est deus, qui spiritus patris et fili spiritus santus propria quadam nozione huius nominis in sacris literis nun cupatur. Allius est autum quam pater et filius, quia neg pater est neg filius, sed allius dicsi, non alliud, et hoq pariter simplex pariterque incomutabile bonum est et quod eternum, et haq trinitas unus est deus, neg idio non simplex quia trinitas. Neg quenim propter hoq naturam istam boni simplicem dicimus, quia pater inea solus, autosolus filius, autosolus spiritus santus, autovero sola est ista nominis trinitas sine subsistentia personarum, sicut sabelliani heretici putaverunt, sed idio simplex dicitur quoniam quod habit hoq est, excepto quod relative quacque persona et alteram dicitur. Nam utique pater habit filium, neg tamen y est et filius habit patrem, neg tamen y est pater, incuo ergo ad asemet y dicitur, non ad alterum, hoq est quod habit, sicut dese y dicitur vivus habendo utique vitam, et eadem vita y est. Propter hoq itaque natura dicitur simplex, qui non sit aliquid habere quod vel posi tamitere, vel aliquid habere, vel aliquid habere, vel aljud sit habens, aljud quod habit, sicut vas aliquem likuerem aut corpus kolorem aut air lucem, si vi fervorem aut anima sapientiam. Nikil enim hoorm est id quod habit, nam neque vas likuere est, nec corpus color nec air lux si ve fervor e anima sapientia est. Hink est quod etiam privari pos sunterebus quas habent, et in alius habitus vel qualitates verti at quemutari, utet vas evakuetur humore, quo plenum est, et corpus de coloretur et air tenebrescat, si ve frigescat, et anima desipiat. Sed et si sit corpus incorruptible, quale santis in resurexione prometitur, habit quidem ipsius incorruptions inamisibilem qualitatem, sed manente substancia corporali non hoq est quod ipsa incorruptio. Nam illa etiam persingulas partes corporis tota est nec alibi major alibi minor, neque anim un la pars est incorruptior quam altera, corpus vero ipsum majus est intoto quam imparte, et qum alia pars est ineo ampior aliam minor, non ea qua ampior est incorruptior quam quae minor. Aljud est itaque corpus quod non ubique sui totum est, alia incorruptio, quae ubique eius tota est, quia omnis pars incorruptibilis corporis etiam ceteris inequalis equaliter incorrupta est. Neque anim verbi e gracia, quia digitur minor est quam totamanus, ideo incorruptibili ormanus quam digitus, itaque umsint inequalis manus et digitus, equalis estame incorruptibilitas manus et digiti. Acperok quam vis corpor incorruptibili inseparabilis incorruptibilitas sit, aljud estaman substancia qua corpus digitur, aljud qualitas eius qua incorruptible nun cupator. Etidio etiam sik non hoqest quod habit. Anim quoku ipsa etiam si sempersit sapiens sikut erit qum liberabitur in eternum, participatione taman incomutabilis sapiencie sapiens erit, quae non est quod ipsa. Neque anim si aer infusa luce nun quam deseratur, idio non aljud est ipsa, aljud lux qua iluminatur. Neque hoq ita dixerim quasi aer sit anima quod putaveront quidam, qui non potueront incorpoream cogitare naturam. Sen habent heq ad illa etiam in mania disparilitate quandam similitudinem. Ut non inconvenienter dicatur sik iluminari animam incorpoream luce incorporea simplicis sapienti edei, sikut iluminatur aeris corpus luce corporea. Et sikut aer tenebresit ista luce desertus nam nihil sunt aljud quae dicuntur lo quorum quorunque corporeallium tenebre quam aer carens luce ita tenebresere animam sapienti luce privatam. Sekundum hoq ergo dicuntur ila simplicia quae principaliter vereque divine sunt quod non aljud est ineis qualitas, aljud substancia, neq aliorum icipatione vel divina vel sapientia vel beata sunt cetrum dictus est inscripturis santis spiritus sapientia multiplex e oqod multa incese habiat sed quae habet heq et est ete omnia unus est neq eni multa sed una sapientia est in quae sunt infiniti quidam e ique finiti tesauri rerum intelligibilium in quibus sunt omnes invisibilas at quae incomutabiles rationes rerum etiam visibilium et mutabilium quae peripsam facte sunt. Conium deus non aliquid neciens fecit quod neq de et omine artifice recte dicci potest porro si sheens fecit omnia ea utique fecit quae noverat exquo oqurrit animu quidam irum sed tamen verum quod iste mundus nobis notus est non poset nezi est deo altem nezi notus est caputon deciumum an eius be atitudinis quam sancti angeli abinitio sui semper habuerunt etiam illos spiritus qui in veritate non steterunt participes fuisse credendum sit quae cum itasint nullomodo quidam secundum aspatium aliquid temporis prius eranta spiritus illi tenebre quos angelos dicimus sed simul uta facti sunt lux facti sunt non tamen tantum ita creati uta quokuomodo estint eto quokuomodo viverent sed etiam iluminati uta sapienter beateque viverent abak iluminatione aversi quidam angeli non obtinueran excelentiam sapientis beateque vitae quae prokul dubio non nisi eterna est eternitatisque sue certa atque secura sed rationalem vitam lichet incipientem sic habit uteiam non posintamitere nexi velint quatenus autem antequam peccasent iluminati e furint participes definire quis potest ineius tamen participazione quales fuisse istos illis qui propterea vere pleneque beati sunt quoniam ne quakuom de sue beatitudinis eternitate falluntur quomodo dicimus quandu quidam si quales ineia fuiscent etiam isti ineius eternitate man siscent pariterbeati quia paritercerti neque enimansicut vita quam diukunque furit ita eterna vita veraciter dici poterit si finem habiturasit si quidam vita tantu modo vivendo eterna vero finem nonabendo nominata est quapropter quanvis non quid quid eternum quantinuo beatum sit dicitur enim etiam penalis innis eternus tamen si vere perfecteque beata vita non nisi eterna est non erat talis istorum quandoku desitura etapropteria non eterna sive id shirent sive necientes alio deputarent quia shientes timor necientes error beatos esse utique non sinebat siautem hoq ita neciyebant utte falsis incertisve non fiderent sed utrum senpiterum an quandoku finem habiturum essetobonum sum inneutram partem firma ascensione ferrentur ipsa de tanta felicitate conktatio eiam beate vita plenitudinem quam in santis angeles esse credimus non habebat neque enim beate vita vocabulum ita contraimus adacuasdam significatioonis angustias ut solum deum di camus beatum quitamen vere ita beatus est ut mayor beatitudo esse non posit in cuius comparazione quod angeli beati sunt summa quadama sua beatitudine quanta esse in angeles potest quid out quantum est duedecimum de comparazione beatitudinis justorum neque dum obtinentium promisionis divine premium et primorum in paradiso hominum antepecatum neque ipsos tantum quod attinet ad rationalem vel intelectualem creaturam beatus nun cupandos putamus quis enim primus homines in paradiso negare audiat beatus fuisse antepecatum quam vis sua beatitudo quam diuturna vel utrum etterna esset incertos essetautem etterna nisi pekasent qum hodie non impudenter beatus vocemus quos videmus juste acapie qum spe future mortalitatis hank vitam ducere sine crimine bastante conscienciam facile impetrantes pecatis huius infirmitatis divinam misericordiam qui licet de sue perseverancia premio certisint te ipsa tamen perseverancia sua reperiuntur incerti quis enim hominum de in akshione provectuque justitie perseveraturum usque infinem shiat nisi aliqua revelatione abilo fiat certus qui dehak re justo latenticoe judicio non omnes instruit sed neminem fallit quantum itaque pertinet ad delectationem presentis boni beatior eret primus homo in paratiso quam quilibet justus in haq infirmitate mortali quantum autem ad spem futuri beatior quilibet in quibuslibet cruciatibus corporis qui non opinione sed certa veritate manifestum est sinefine se habiturum corporentem societatem angelorum in participatione sumi dei quam erat il le homo sui casus incertus im mania il la felicitate paradisi caput tertium decimum an ita unius felicitatis omnes angeli sint creati cut neque lapsuros se possent nosse lapsi sunt et post ruinem labensium perseveranzia sue pracienciam aceperint qui steterunt quo circa quibis jam non dificulter occurrit utroque conjunctu effici beatitudinem quam recto proposito intelectualis natura desiderat hoqest ut et bono quod deus est sine un la molestia perfruatur et ineo se in eternum esse mansurum neq un la dubitazione cuntetur neq un lo errore fallatur hank habere angelos lucis pia fide credimus hank neq ante quam kaderent habuisse angelos pecatores avitate il la luci privati sunt quonsequenti ratione colligimus habuisse tamen ali quam et si non apresiam beatitudinem si vitam e gerunt ante pecatum profecto credendi sunt aut si durum videtur quando facti sunt angeli alios credere ita factos ut vel perseverantie vel casus sui alios autem ita uta veritate certisima eternitatem sue beatitudinis nosent sed equalis felicitatis omnes abinitio creati sunt et ita fuerunt donekisti qui nunk mali sunt abillo bonitatis lumine sua voluntate cecidisent prokul dubio multo est durius nunk putare angelos santos eterne sue beatitudinis incertos etipsos de semetipsis ignorare quod nos de illis per scripturas santas nosse potuimus quiis enim catolicus christianus ignorat nullum novum diabolum exbonis angelis ulterius futurum sicute negistum in societatem bonorum angelorum ulterius rediturum veritas quipe in evangelio santis fidelibusque promitit quod erunt equalis angelis dei quibus etiam promititur quod ibunt invitem eternem nus ex ila imortali felicitate casuros ili vero certi non sunt jam potioris non equales eis erimus sede quiia ne quacuam veritas falit et equales eis erimus profecto etiam ipsi certi sunt sue felicitatis eterne cuius ili ali quia certin non fuerunt non enim erat eorum eternem felicitas cuius certi eisent quae finem fuerat habitura resta ut aut impares fuerint aut si pares fuerunt fost istorum ruinem illis certa sientia sue sempiterne felicitatis acceserit nisi forte quiis dicat id quod dominus ait de diabolo in evangelio ille omicida erat habinitio et inveritate non stetit sik esse accipiendum ut non solo omicida fuerit habinitio il est initio humani generis exquo utique homo factus est quem decipiendo poset ocidere verumetiam hab initio sue conditionis inveritate non stetit et idio nunquam beatus cum santis angelis fuerit suo recusans esse subditus creatori et sua per supervium velut privata potestate letatus acperoc falsus et fallax quiis quam potestate om nipotentis evadit et qui perpiam subiextionem nolluit tenere quod vere est affectat per supervam elationem simulare quod non est ut sik intelegatur etiam quod beatus yoannes apostulus ait habinitio diabolo speccat ochest exquo creatus est justitiam recusavit quam nisi pia deoque sublita voluntas habere non poset huik sententie quiis quis acuyesit non cum ellis hereticis sapit idest maniheis et sique alie pestes ita sentiunt quod suam quandam apropriam tenquam exadverso quodam aprincipio diabolus habiat natura mali qui tanta vanitate desipiunt ut cum verba ista evangelica in auktoritate noobis cum habiat non attendant non digsisse dominum a veritate alienus fuit sed in veritate non stetit ubi a veritate lapsum intelegi voluit in quah utique si estetiset eius particeps factus beatus cum santis angelis permaneeret caput quartum decimum quod genere locutionis dictum sit de diabolo quod in veritate non stetit quia veritas non estineo subiecitautem indicium quasi quaisisemus unde ostendatur quod in veritate non stetit quod in veritate non stetit ad quaiit quia non est veritas ineo estetautem ineo si in illa stetiset locutione autem dictum est minus usitata sig enim videtur sonare in veritate non stetit quia veritas non estineo tankwam easit causa ut in veritate non stetit quod ineo veritas quod ineo veritas non sit quum pocius easit causa ut ineo veritas non sit quod in veritate non stetit ista locutio estetim psalmo ego clamavi quoniam exaudisti me deus cum dicendum fuisse videtur exaudisti me deus quoniam clamavi sed cum dixiset ego clamavi tankwam abeo quereretur unde se clamasse monstraret abe facto exauditonis dei clamoris sui ostendit affectum tankwam diceret hink ostendo clamasse me quoniam exaudisti me caput quintum decimum quid sedndum sit deo quod dictum est abinitio diabulus pekat iludetiam quod ait de diabolo yoannes abinitio diabulus pekat non intelegunt si natura talis est nullo modo esse pekatum sed quid respondetur profeticis testimonis sive quod ait iseias subfigurata persona principis babelone diabulum notans quod cecid lucifer quid mane oriebatur sive quod esekiel indelicis paradisi dei fuisti omni lapide pretioso ornatus est ubi intelegitur fuisse ali quando sine pekatu nam expressius ei paulopost dicitur ambulasti indiebus tuis sine vitio ques si aliter convenientius intelegi nequeunt oportet etiamillud quod dictum est inveritate non stetit sig accipiamus quod inveritate furit sed non per manserit etillud quod abinitio diabulus pekat non abinitio expo creatus est pekare putandus est sed abinitio pekati quod abipsius superbia ceperit estse pekatum neq ilud quod scriptum est inlibro yob cum de diabolo sermo estet hoq est initium figmenti domini quod feicit ad illudendum abangelis suis cui consonare videtur etapsalmus ubi legitur draco hic quem finxisti ad illudendumei sig intelligendum est ut existimemus talem abinitio creatum cui abangelis illuderetur sed inhaq apena post pekatum ordinatum initium ergo eius figmentum est domini non enim est ulla natura etiam in extremis infimisque bestiolis quam non ille constituit aquo est omnis modus omnis specius omnis ordo sin eqibus nihil rerum inveniri vel cogitari potest quantomagis angelica creatura cui omni acetera cui deus condidit nature dignitate precedit caput decimum sextum de gradibus et diferenciis creaturarum quas aliter pendit usus utilitatis aliter ordo ortionis in his enim cui cuo quomodo sunt et non sunt cuo deus est aquo fakta sunt preponuntur vivencia non viventibus sicutea cui habent vim ginendi vel etiam apetendi his cui istomotu carent et in his cui vivunt preponuntur senciencia non sencientibus sicut arboribus animalia et in his cui esenciunt preponuntur intelligentia non intelligentibus sicut homines pecoribus et in his cui intelegunt preponuntur immortalia mortalibus sicut angeli hominibus sedista preponuntur naturae ordine est autem alius atque alius pro suo cuiusque usu estimationis modus cuo fit uta qaedam sensu carentia cui busdam sencientibus preponamus intantum uta si potestas eset ea prorsus de naturae rerum alferre velemus sive quem in ea lokum habianti ignorantes sive etiamsi xiamus nostris ea komodis postponentes enim non domi sue panem habere quam mures nummos quam puliges malit sed quid mirum kum inipsorum etiam hominum estimatione cuorum acerte natura tante est dignitatis plerunque carios comparetur ecus quam servus gemma quam famula ita libertate judicandi quimum distat ratio considerantis a necessitate indigentis seu voluptate cupientis kum ista quid perse ipsum in rerum gradibus spendat necessitas altem quid propter quid expetat cogitat etista quid verum luci mentis appareat voluptas vero quid yukundum corporis blandiatur spektat sed tantum valet in naturis rationalibus quoddam veluti pondus voluntatis etamoris ut kum ordine nature angeli hominibus tamen lege justitie boni homines malis angelis preferantur caput decimum settimum vitium alitie non natura messe sed contranaturam quid adpecandum non konditor causa est sed voluntas propter natura mijitur non propter malitiam diaboli gditum rekte intelligimus hoqest initium figmenti domini quia sinedubio ubi est vitium alitie natura non vitiataprecesit vitium altem ita contranaturam est ut non posit nisi nocere natura non itaque est sed vitium recedere adeo nisi natura cuius id vitium est potius competere tese kum deo quapropter etiam voluntas mala grande testimonium est naturae bone sed adeus sigut naturarum bonarum optimus creatorest voluntatum justisimus ordinatur ut kum ele male utuntur naturis bonis ybene utatur etiam voluntatibus malis itaque fecit ut diabolus institutione illius bonus voluntate sua malus in inferioribus ordinatus illuderetur abangelis eius idest ut prosind temptatione seius asantis quibus eas obese desiderat et koniam deus kum eum conderet future malignitatis eius non erat utique iñarus et previdebat kwe bona de malo eius estet yfakturus propteria psalmusaid drako hik kwem finxisti ad illudendumei utineo ypso kwod eum finxit lichet persuam bonitatem bonum jam persuam prescientiam preparasse intelegatur kwomodo illo uteretur etamalo kaput un de vigesimum dei pulkritudine universitatis kwe per ordinatioonem dei etiam ex-contrariorum fit oppositione lukulentior neque enima eum finxit lichet persuam bonitatem bonum neque enima deus ullum non diho angelorum sed vel hominum krearet kwem malum futurum ese prescisset nisi pariternosset kweibus eus bonorum usibus kwomodaret akwe ita ordinem seculorum tankwom pulkerrimum karmem etiam ex kweibuzdam quasi antitetis honestaret antitheta enim kwe apellantur in ornamentis lukuzionis sunt decentisima kwe latine ut apellantur opposita vel kwod expressius digitur contra posita non est aput nos huius vocabuli consuetudo kwuntamen eisdem ornamentis lukuzionis etiam sermo latinus utatur kwe omnium gentium his antithetis et paulus apostulus in secunda ad acorintios epistula ilum lokum suaviter explikat ubidicit per arma justitie dextra etesinistra per gloriam et iniobilitatem per infamiam et bonam famam uta seductores et veraches uta kwi inioramur et cognoshimur kwasi morientes et ecche vivimus ut koherciti et non mortificati uta tristes semperautem gaudentes sicute geni multos autem ditantes tanquam nil habentes et omnia posidentes sicutergo ista contraria contrarius opposita sermonis pulcretudinem reddunt ita kwadam non verborum sedererum eloquentia contrariorum positione seculi pulcretudo componitur apertissime hok positum est in libro ecclesiastico isto modo contramalum bonum est et contramortem vitam sic contrapium peccator et sic intuere in omnia opere altissimi bina bina unum contra unum finis partis quadragesme unius parts altera et quadragesima operis decivitate dei hayak transcripzio a societate libri voce facta bono publico usui est kaput un de vigesimum quid sedenthiendume videatur deeo quod scriptum est divisit deus interluchem et tenebras quam vis itaque divini sermonis obuskurtas etiam ad hoc sit utilis quod plures sententias veritatis partit et in luchem notitie producit dum alius eum sic alius sic intelligit ita tamen uta quod in obuskuro loco intelligitur vel attestazione rerum manifestarum vel alias luchis minime dubis aseratur sieve qumulta tractantur adid quoco e perveniatur quod sensit ille quiscripsit sieve id elateat sed exocasione tractande profonde obuskurtatis alia quedam vera dicantur nomiki videatur ab operibus dei absurda sententia si cum lux prima il pacta est angeli creati intelliguntur intersantos angelos eti mundos fuis discretum ubidictum est et divisit deus inter luchem et tenebras et vocavit deus luchem diem et tenebras vocavit noctem solus quippe ille ista dicernere potuit qui potuit etiam priusquam kaderent lumine veritatis intenebrosa superbia remansuros nam interimstum novis notisimum diem et noctem id est interhang luchem et haas tenebras vulgatisima sensibus nostris luminaria celi ut dividerent imperavit fiant inquit luminaria infirmamento celi ut luchiant superterrem et prees e diem et noctem et paulopost et fecit inquit deus duu luminaria magia luminaria majus imprincipia diei et luminaria minus imprincipia noctis et stellas et posuit illa deus infirmamento celi luchere superterrem et prees e diei et nocti et dividerer interluchem et tenebras inter illam vero luchem quae sancta societas angelorum est illustratione veritatis intelligibiliter fulgens et ei contrarias tenebras id est malorum angelorum aversorum a luce justitie te terrimas mentes ipse divider potuit cui etiam futurum non nature sed voluntatis malum occultum aut incertum esse non potuit caput vigesimum deeo quod post discretionem luchis atque tenebrarum dictum est et vidit deus luchem quia bona est denique nec illud est aprete reundum silencio quod ubi dictit deus fiat lux et facta est lux continuo subiugtum est et vidit deus luchem quia bona est non postea quam separavit inter luchem et tenebras et evocavit luchem diem et tenebras notem ne simul cum luce etiam talibus tenebris testimonium placiti sui peribuisse videretur nam ubi tenebre inculpabiles sunt inter quas et luchem istam his oculis con spicuam luminaria celi dividunt non ante sed post infertur et vidit deus quia bona est posuit illa incuit infirmamento celi luchere superterram et prees deei et nocti et separare inter luchem et tenebras et vidit deus quia bona est untrunque placuit quia untrunque sinne pecato est ubi altem diksit deus fia lux et facta est lux et vidit deus luchem quia bona est et postmodum infertur et separavit deus inter luchem et tenebras et evocavit deus luchem diem et tenebras evocavit noctem non hoc loco aditum est et vidit deus quia bona est ne untrunque apellare turbonum qumeset horum alterum malum vizio proprio non natura et idio sola ibi luxe placuit conditori tenebrae altem angelica et si furant ordinande non tamen furant aprobande caput vigesimum unum de etterna et incomutabili sciencia dei aca voluntate quasemper illi universa què fecit sik plakueront facienda quemad modum facta quid est enim aliod intelligendum ineo quod peromnia digitur vidit deus quia bonum est nisi operis aprobatio secundum artem facti sciencia dei est deus altem usque adeo non akum factum est tung didicit bonum utenihil eorum fieret si ei fuiset incognitum dum ergo videt quia bonum est quod nisi vidiset ante quan fieret non utique fieret docet bonum est non dicit et plato quidem plus ausus est dicere elatum est shilicet deum gaudio mundi universitate perfecta ubi etypse non usque adeo desipiebat ut putaret deum sui operis novitate factum beati orem sed sik ostenderevoluit artifici suo plakuisse jamfactum plakuerat in arte faciendum non quod ulomodo dei sciencia varietur ut aliud inea paciant quae nondum sunt aliud quae yamsunt aliud quae fuerunt non enim more nostro ille vel quod futurum est prospicit vel quod presence est aspicit vel quod praeteritum est respicit sed aliomodo quodem a nostrarum cogitattionum consuetudine longe al teque diverso il equipe non exoc in ilud cogitattione mutata sed omnino incomutabiliter videt itaut illa quidem quae temporaliter fiunt et futura nondum sunt et presencia yamsint et praeterita yamsint yse vero haek omnia stabili ak sempiterna presencia comprendat nek aliter oculis aliter mente non enim exanimo constant et corpore nek aliter nunk et aliter antea et aliter postea quonium non sicut nostra ita eius quo quae scientia trium temporum presentis videlicet praeteriti vel futuri varietate mutatur apu de quem non est in mutatio nek momenti obumbrazio nek quae enim eius intenzio de cogitattione incogitattionum transit in cuius incorporio contuitu simulat sunt quae novit quonium tempora ita novit nunlis suis temporalibus notionibus quem ad modum temporalia movet nunlis suis temporalibus motibus ibi ergo vidit bonumesse quat fecit ubi bonumesse vidit ut faceret nek quia factum vidit scientiam duplicavit vel ex alico aparte auxit tanquam minoris scientia furit priusquam faceret quod videret qui tam perfecte non opera retur nisi tam perfecte scientia qui nihil ex eius operibus adderetur quapropter sitantumodo novis insinuandum eset quis fecirit luciam suficeret dicere fecit deus luciam siautam non soluma quis fecirit umetiam per quid fecirit satis eset ita enuntiari et edixit deus fiat lux et facta est lux ut non tantum deum sedetiam per verbum luciam fecisse nosemus quia vero tria quedam maksime scienda de creatura novis oportuit intimari quis eam fecirit per quid fecirit quare fecirit diksit deus inkuit fiat lux et facta est lux et vidit deus luciam quia bona est si ergo quarimus quis fecirit deus est si per quid fecirit diksit fiat et facta est si quare fecirit quia bona est auctor est excelentior deo nec arsefficacior de i verbo nec causa melior quam ut bonum creatur a deo bono hank etiam plato causam con den di mundi justisimam dicit uta bono deo bona opera fieren sive ista legerit sive abisquii forte cognoverit sive acerrimo ingenio invisibilia dei perea quae factasunt intelecta conspeccerit sive abisquii ista conspeccerant etipse didicerit caput alterum et vigesimum deisquibus in universitatererum a bono creatore bene conditarum quedan displicent non nullam malam esenaturam hank tamen causam id est at bona creanda bonitatem dei hank inquam causam tam justam at quae idoneam quae diligenter considerata et pie cogitata omnes controversias querencium mundi originem terminat quidam heretici non viderunt quia egenam e jus fragi lemque mortalitaten jam dei justo suplicio venientem dumei non conveniunt plurima offendunt sqtingis autafrigus autafera bestia autquid huyus modi neg ATTENDUNT quam vel in suiis locis naturisque vigiant pul croque ordine disponantur quantunquem universitatererum prosuiis porzioni dhe coris tan quam in komunem rem publikam konferant vel nobis ipsis, si eis congruenter ad quesienter utamur komoditatis atribuant, ita ut venena ipsa queper in convenienciam perniciosos sunt, convenienter adibita in salubria medicamenta vertantur. Kwankwam a kontrario ethiam hek quibus delectantur, sikut cibus et potus et ista luxe immoderato et inoportuno ousu noxia senziantur. Und nox admonet divina providencia non res incipienter vituperare sed utilitatem rerum dilligenter inquirere, et ubi nostrum ingenium vel infirmitas deficit, ita creder occultam, sikuterant quedam, quai vix potuimus invenire. Kwia et ipsa utilitatis occultatio, aut humilitatis exercitatio est, aut elationis atritio, kum omnino natura nulla sit malum nomenque hoc non sit nisi privationis boni. Sed a terrenis ousque adacellestia et a visibilibus ousque ad invisibilia sunt alis alia bona meliora, ad hoc inequalia utes sentomnia, deusautem ita est artifex manius immanis ut minor non sit inparvis, quai parva non sua granditate, nam nulla est, sed artificis sapientia mencienda sunt. Sikut inespecie visibilis hominis si unum radatur supercilium, kwam prope modum nihil corpori, et kwam multum detraitor pulcritudini, kwanyam non mole constat sed parilitate ac dimensionem embrorum. Necasane multum mirandum est, kwadi hii equi non nulla malum aputant est senaturam, suo quodam contrario exortam, propagatamque principio, nolunt acipere istam causam creationis erum, ut bonus deus conder et bona, credentes eum potius, ad hoc mundana molimina, rebelantis adversus se mali repellendi, extrema necessitate perductum, suanque naturam bonam malo hoercendo superandoque miscuise, kwam turpissime polutam et crudelissimem captivatam et opressam labore manio vix mundet ac liberet. Non tamentotam sed quod eius non poturit abilla incui natione purgari, tegmen ac avinculum futurorum hostis victi et inclusi. Si cautam manihei non desiperent vel potius insanirent, si dei naturam, si qutiest, incomutabilem aque omnino incorruptiblem crederent, cui no cere nulla res posit, animam vero, cui voluntate mutari in deterius et peccato corumpi potuit aque ita incomutabilis veritatis luce privari, non dei partem nek eius nature quedei est sed dabil lo conditam longe imparem conditori, cristiana sanitate sentirent. Ca pute vigesimum terthium, dei errore incuo origenis doctrina culpatur, sed multo est mirandum amplius, quod etiam quidam, cui unum nobisqum credunt omnium rerum ese principium, ulanque naturam, què non est quod deius est nisi abil lo conditore ese non posse, no lueruntatamen istam causam fabrikandi mundi tan bonam aque simplicem bene aque simpliciter credere, ut deus bonus condret bona, et est sent posta deum, què non est sent quod est deus, bonatamen, què non facerent nisi bonus deus, sed animas dikunt non quidam partes dei sed faktas a deo, peccasse a conditore recedendo, et diversis proagressibus pro diversitate peccatorum acelis usque adterras diversa corpora quasi vincula meruise, etung esse mundum e amque causam mundi fuise facendi, non ut conderentur bona, sedut mala coibierentur. Hink origines jure culpatur, in libris enim quos apellat peri arcon, edest dee principis, hoq sensit, hoq scripsit. Ubi plus quam dici potest, miror hominem in ecclesiasticis literis, tam doktum et exercitatum non attendisse, primum quam hoq esset contrarium scripture hujus tante autoritatis intenzioni, què per omnia operadei subiungens, et vidit deus quia bonum est, completis què omnibus inferens, et vidit deus omnia quia effecit, et ecce bona valde, nullam aliam causam facendi mundi inteligi volvit, nisi ut bona firent a bono deo. Ubi sinemo pekaset, tantum do naturis bonis esset mundus ornatus et plenus, et quia pekatum est, non ideo kungta sunt impleta pekatis, qum bonorum longe maior numerus in eccelestibus sue nature ordinem servet, neq mala voluntas, quia nature ordinem servare nulluit, ideo justi dei leges omnia bene ordinantis effugit, quoniam sicut pictura cum colore negro loco su oposito, ita universitas rerum, si quis possit intueri, etiam cum pekatoribus pulcra est, quanvis persè ipsos consideratus sua deformitas turpet. Deinde videre debuit origenes et quicunque estas apiunt, si haek opinio vera esset, mundum ideofaktum ut anime pro meritis pekatorum suorum tanquam ergastula, quibus penaliter includerentur corpora acciperent, superiora et leviora quae minus, inferiora vero et graviora quae amplius peka verunt. Demones quibus deterius nigilest, terrina corpora quibus inferius et gravius nigilest, pofius quam homines etiam bonus habere debuise. Nunque vero ut intelegeremus animarum merita nonqualitatibus corporum esse pensanda, aerium pessimus demon, homo autem, ut nunque licet malus longe minoris mitiorisque malitie, etacerte antepekatum, tamen lutium corpus acepit, quid autem stulcius dici potest quam istum solem, ut in uno mundu unus esset non decori pulcretudinis veletiam saluti rerum corporallium consoluise artificem deum sed hoq potius e venisse quia una anima sic peka verat ut tali corpora mereretur includi. Aqperoc si contigiset ut nun una sed duve imu nun duve sed decem velcentum similiter ae qualitarche pekasent centum soles haberet heik mundus, quod ut nun fieret non opificis provisione mirabili adererum corporallium salutem de corenque consultum est, sed contigit potius tan duve. Anta unius anime progresione pekantis ut sola corpus tali mereretur. Non plane animarum, de quibus nescient quid loquantur, sed eorum ipsorum, quid talia sapiunt, multum longe a veritate et merito est coercenda progresio. Aq ergotria quae superios comendavi cum inuna quacue creatura requirantur, quis eama fecherit, per quid fecherit, quare fecherit ut trespondeatur deus per verbum quia bona est, utrum altitudine mystica nobis ipsatrinitas intimetur, hoq est pater et filius et spiritus santus, an aliquid ocurrat, quod hoq loco scripturarum id accipiendum esse prohibiat, multis ermonis est coercetio, necomnia uno volumine ut eksplicemus urgen dum est. Caput vigesimum quartum, deetrinitate divina, oe per omnia opera sua significationis sua sparsit indicia. Credimus et tenemus et fideliter predicamus, quod pater genurit verbum, hoq est sapientiam per quam fakta suntomnia, unigenitum filium, unus unum, eternus co eternum, summe bonus e qualiter bonum, et quod spiritus santus simul et pateris et filius et spiritus, et ipse consubstantialis et co eternus ambobus, adque hoq totum et triitas sit propter proprietatem personarum et unus deus propter inseparabilem divinitatem, sicut unus omnipotens propter inseparabilem omnipotentiam, id atamen utethiam kum de singulis coeritur unus quiscue eorum et deus et omnipotens esse respondeatur. Kum vero de omnibus simul, non tres di vel tres omnipotentes sed unus deus omnipotens, tanta ibi est intribus inseparabilis unitas, co esic se voluit predicari. Utrum autem boni patris et boni filius spiritus santus, quia kumunis ambobus est, regte bonitas dici posit amborum, non audio temerarium precipitare sententiam. Veruntamen amborum eum dicere sanctitatem facilius ausus fuero, non amborum quasi qualitatem, sed ipsum quacue substantiam et tertiam in trinitate personam. Adok eni me probabilius ducit quod kumusit et patr spiritus et filius spiritus et patr sanctus et filius sanctus, proprietamen ips evokatur spiritus sanctus tankuam sanctitas substantialis et consubstantialis amborum. Sed si nil est aljud bonitas divina quam sanctitas, profecto et illa diligenzia rationis est, non presumpcionis audacia, utin operibus dei secreto cuodam loquendi modo, cuo nostra exerceatur intentio, e adem nobis insinuata intelegatur trinitas, unam kwanquem creaturama quis fecerit, per quid fecerit, propter quid fecerit. Patr quipe intelegitur verbi quid ipsit utafiat, quod autem illo dicente factum est prokul dubio per verbo factum est. Ineo vero quod dicitur vidit deus quia bonum est, satis significatum deum nulla necessitate, nulla sue cuiusquam utilitatis indigenzia, sed sola bonitate fecisse quod factum est, id est quia bonum est, quod ideo postia quam factum est dicitur utres quae facta est, congruere bonitati propter quam facta est indicitur. Quae bonitas si spiritus santus recte intelegitur, universa nobis trinitas in suis operibus intimatur. Inde est civitatis sante, quae insantis angelis sur sum est et origo et informatio et beatitudo. Nam si queratur undesit deus eam condidit, si undesit sapiens adeo iluminatur, si undesit phelix deo fruitur, subsistens modificatur, contemplas ilustratur, inerens yucundatur, est, videt, amat, in eternitate dei viget, in veritate dei luchet, in bonitate dei gaudet. Caput vigesimum quintum, de tripertita totius filosofie disciplina. Quantum intelegidatur, hink filosofii sapiensie disciplinam tripertitam esse voluerunt, immo tripertitam esse animadvertere potuerunt, neque enim ipsi instituerunt ut ita estet sed ita estepotius invenerunt, cuius una pars apellaretur fisica, altera logica, tercia ethica, quarum nomina latina yam multorum literis frequentata sunt, ut naturalis, rationalis, moralisque vocarentur, quas etiam in octavo libro breviter stringsimus, non quo sit consequence ut iti in his tribus aliquid secundum deum de trinitate cogitaverunt, quan vis plato primus istam distribuzionem reperisse et commendasse di catur, cui neque naturalum omnium auctor nisi deus visus est, neque inteligenzie dator, neque amoris, cuo bene beateque vivitur inspirator. Sed certe cum de natura rerum et deer atione indagande veritatis et de boni fine, adquem cuntakwe agimus refer debemus diversi diversa sentiant, in his tamen tribus manis et generalibus questionibus omnis eorum versatur intentio. Ita cum in una quacque eorum quid quisque sectetur multiplex discrepantia sit opinionum, et se tamen aliquam natura causam, sientie formam, vitae summam, nemo cuntatur. Tria etiam sunt quae in una quacque homine artificespectantur, ut aliquad eficiat natura doktrina usus, natura ingenio doktrina sientia usus fructu dijudicandus est. Ne quignoro quod aproprie fructus afruentis usus utentis sit, atque hoc interesse videatur quod eare frui dicimur quae nos non ad alliu de referenda verse ipsa delectat. Utivero eare quam propter alliu de querimus, unde temporalibus magis utendum est quam fruendum ut frui mereamura eternis, non nsiquet perversi quui frui volunt nummo uti autem deo quoniam non nummum propter deum impendunt, sed deum propter nummum kolunt. Veruntamen eolo quendimodo quam plus obtinuit consuetudo et fructibus utimur et usibus frui mur. Nam et fructus jam aproprie dicuntur agrarum quibus uti que omnes temporaliter utimur, hoc ita quemore usum dicserim in his tribus quae in homine spektanda commonui, quae sunt natura doktrina usus. Ex his propter obtinendum beatam vitam tripertita utedixi a filosofis inventa est disciplina, naturalis propter naturam, racionalis propter doktrinam, moralis propter usum. Si ervo natura nostra est etanobis, profecto etanostram nos genuisemus sapienciam, nek eam doktrina i dest alliunde dicendo percipere curaremus, etanostramor anobis profectus etanostrelatus etadbeate vivendum suficeret, nek bono alio quo fruieremur ullo indigeret. Nunca vero quie natura nostra uteset deum habet auktorem, prokuldubio utvera sapiamus ipsum debemus habere doktorem, ipsum etiam uttebeatisimus suavitatis intime largitorem. Caput vigesimus sextum, de immagine sum trinitatis, què secundum quemdam modum in natura etiam nek dum beatificati hominis invenitur, etanost quidem in novis tametsi non ecualem immovalde longeque distantem, neque coeternam et quo brevius totum dicitur non ejusdem substancie cuius deus est, tamen qua deo nil sit in rebus abeo factis natura propinkius, immaginem dei hoqest ilius sum trinitatis aniosimus, aduk reformazione perficiendam utsit etiam similitudine proxima. nam ipsumus etnos ipsenovimus ed idesse agnos edilijimus. in his altem tribus què diksi, null anos falsitas veri siminis turbat, non enim ea sicutilla què forisunt ullo sensu corpori stangimus velut colores videndo, sonus audiendo, odores olfaciendo, sapores gustando, dur et molya contractando sentimus, quorum sensibilium etiam imagines eis simillimas ne quiam corporeas cogitazione versamus, memoria tenemus et peripsas in historum desideria concitamur. sed sine ulla fantasiarum vel fantasmatum imaginazione ludificatoria, miki ese me id quenos e etamare certissimum est, nulla in hisveris akademicorum argumenta formidu dicentium quid si falleris. si enim fallor sum nam quì non est uti què neg falli potest, ak perok sum si fallor. quì ergo sum si fallor quomodo ese me fallor quando certum est me ese si fallor? quì iditur esem quì faller er etiam si faller er prokuldubio ineo quod me novi ese non fallor. Consequens estautem utetiam ineo quod me novi nose non fallar. si qutenim novi ese me, ita novi eseam hoqipsum nose me. e aque duo qum amo e undem coque amorem quid dam tercium nec imparis estimaciones eis quas novi rebus adiungo. Neque enim fallor amare me, qum in his què amo non fallar, quan quam etsi ila falsa estent, falsa me amare verum estet. nam coapacto recte reprenderer et recte proiberer abamore falsorum si me ila amare falsum estet? qum vero ila vera adque certa sint quis dubitet quod eorum qum amantur etipse amor verus et certus est? tam porro nemo est quì ese se nolit quam nemo est quì non ese beatus velit. quomodo enim potest beatus ese si nighil sit. Finis partis alterius et quadragesime.