 جناب فتح از ام واستاد همه ایما به ویجه واستاد بنده به شما حال دادن بنده اینجا خدمتون هستم که حالتونو بگیرم نگران نشید کم هم نبیشتم خودو ده اشتا دو دو سفه بیشتر نیست پده سای می کنم که فقط اشتا ده یک سفح رو برای شو با بخانم منتا ها بزیگ اسمتها شو بلدن خواه هم خوند که قیلی خسته نشید اما خیلی مشکره که بنده خاته خودو برو بخانم بخوصوست در تاریکی ولی کنار بیایم اشکال نداره بگول شاد روان نوزر پرنگ درود با برندی که چون پیاول گرفت نخوست یاد حریفان خستجان افتاد پنده در کمتر محفلیست که در خصوص اصار حضرت رب علا اصار حضرت باب افتخار سوخن رانی داشن باشم ویاد اصداد فقید ام جناب فازل مازندرانی نکنم بفرموده حضرت عبدالبها از جمله در لوه ام باره خطاب ایادی ام بلاه جناب ویل هلم سانی عبال فزایل بوده است بخوایان امریکای شمالی هم اون گنه که میدانید جناب فازل رو عبدالبها از گفت تو در نورت امریکن کانتنیند خنده اند حدیه ای حضرت عبدالبها با امریکای شمالی در ساله ازار اون نوستد و بستو سه شن قدم اون طرف در هوتل وان کوور حفصت تنقیر بحائی از محزر ایشان در یک سالون بزور استفاده کردن و جناب آستين کالنز جاوردانه تاریخ کلمبیای اینگلستان بریتش کلمبیای در اون محفل تصدیر کرده از که دهها تن رو به امرو مبارج هدایت کرده از جمله اد نامان فورد دی اینجل آب اوکناغن بنده از شانز در سالیگی این افتخار رو داشتم که آسار حزیت ربالا رو در محسر جناب فازل زیارت کدم محرمانه بگویم چون برادر بوضوکتر هم به بسر جناب فازل اینگلسی در سمیدات جناب فازل هم بیچاره مجبور بود به بنده در سمیده و من هم مورد تب بزاهم میشدم یک روز یادم هست این رو برای گرمش دن ارز مگنم چون ما breakی که نداشتیم این break هست روز هم منزل جناب فازل رو برو دانشکای تهران بود که دمت چون گفتم جو هم فازل من یه ایک مغالن ایش دن در 6 سفر میخون برای تون بخونم دی یه خیل خودم و لوز کرده بودم ایش های ایک ساعت جیبی داشتد در آور در گفتم ببخشی چند دگیگه تول می کشه پرسیدم که چرا فرگودن که الان میان دنبال من من برم به یه جلسی گفتم باشه روز دیگت در حال این قد بهبت باشن بیسیار استفاده کردم این روز بیاد مجمع این از افتاد هم که بیش از 50 سال پیش با شاد ربانان جنابان بدی اللہ فرید و علیوراد دا بودی داشتیم بر اصلاح استفاضه بنده از جناب فازل این آسار رو با هم زیارت می کردیم بستلاح در بحر آسار از اتراب بلا اختماست می کردیم شناوری داشتیم بدی اللہ فرید در ان زمان لیسانسه و غوخ و علیوراد دا بودی لیسانسه ادبیات یا فلسفه بود هنوز ایشان دکتورای خودر شروعه نهی رفته بود و هر دو در مدارس جنوب تهران تدریس می کردن و تقریباً گمنام بودن بگول استاد دکتور شابهور راسخ استاد بنده آو و دریغا که من بیمان دموزاری دسته مرقان خوشبیان همه رفتن به حال بسیار خورسندم که بروز این افتخار نصیبم شده از که در محظر شما سوخن بگویم این موزوه دیبابز داکترینز ان هیومن نیچر آرمنها یه از دیباب در خصوص تبییت آدمی سرش ده انسانی موزوه بیسیار واسی ایس که نیاز به روزها گفتگو دارم باید در یک سمیناری دسته کم در یک افته مورد بررسی قرار بگیرد به حال در وقت محدودی که دارم و بگول او دباق با بضاعت موزجات سایخا هم که جوهر مطلب رو ارزه کنم بگول سراینده جافدانه اوستاد حوشمند فتا عظم در آسمان تیره بو طاری که قیر گون اندم که زرعی اصر از ماهمه نیست گر یک ستاره بردمد از لابلاوی عب ان تک ستاره فاش بگولیت که نور چیز حزت رب بعلا یعنی حزت باب موبشر آئین جهانی بحائی در رساله دلائل سبعه به این ابارت میفرمایند ان قریب فوق اکراس بیان و اعراشان متدققین از علمان و محققین از بکمان به ذکران افتخار نمایند سفاحت سی و سی و یک نسخی چاپید همان گونی که طوات جو فرمودید حزت رب بلاد در این رساله میفرماید که در آینده پجوه شکران از اندیشمندان و دانشمندان افتخار خاقند که در خصوص آسار شن پجوه شکنن به فرموده حزت مسیح سنگیرا که مئماران بنایش بدور افکندند آقبت زینت ایوان گشت این جیل مطاب باب بستو یکو این روز در ازیم ترین مجامع و محا و معاهد علمی و در آلی ترین مدارس اومم معارف بحائی تدریس میشه ود مورد پجوهش دقی قرار میگیرد و از جمل آسار حزت باب بادقتی کم یا بررسی بیگرد حزت باب در آسار حزت شن هم بارد توسیه فرمودند که سوخان کتاک باشد هر مغالت کتاک باشد لفز خفیف و خفت را که در عربی اصلن بمعنای سبوک و سبوکی است در معنای کتاک و کتای نیز بکار بردند اومیدوار هم بنده هم بتبانم مطالب را کتاک بیان کنم باور بفرموید بنده او سولن کم هر فم و اجب از که احدی هتا هم سرم این هقلگت رو نمی پذیرد اما یه چیزی بیشو ما هرز کنم ام روز یک ساعتونیم بحاش بحس کردم استدلال کردم سابت که ادن کم هر فا باری امد دارم سابت نمائیم که هزت باب هم واره به اختصار در کلام کشیدند به همین جهت از که اون چه در بابه تب اینسانی سرشت آدمی فرمودند در کمال اختصار ولاکن جامعول اتراف هست به قول اینگلی سی زبانان کمپیهین سی وست ببینید هزت باب در بیان فارسی باب نوز ده هم از واهد هفتون به این ابارت نیفرمایند هیچ امالی بعد از معرفت افزل از سلات گنا بوده بندیست سدای بنده خیلی بولند نیست گو به چون این سدای بنده اصلا مثل بوقه همام میمانه وقتی که بولند همکه بشه دیگه این بابک بسر بنده که بیدونید قدش بولنده بابک ایزدی فامیل مادر شروط داره سدای مثل سدای بندهست وقتی به خان امامیاد همه امسایات تلیفون بکنن تبریق میگن نیفرمن در بیان فارسی هیچ امالی بعد از معرفت افزل از سلاط نبوده و نیست بعد از ارفان حق شناخت حق هیچ امالی والاتر از ادای نماز نیست بعد در همین بخش از بیان میفرمایند و احب سلاط سلاط ایست که از لوی روح و ریحان شود و تتویل محبوب نبوده و نیست و هرچه مجرد و جو هرتر باشد این دلہ محبوبتر بوده و احست در هیگن مفاد بیان ومبارکر گرفتید میفرمایند نماز بود کتا باشد از لوی روح و ریحان ادابشه هرچه مجردتر باشد شاقوبردن تجرید اینه شاقوبردن داشته باشد جو هرتر باشد محبوبتر اتوزه بفرماید برای نقباشی و تصویر دقیق موزو مثالی دیگر از آسار حضرت باب نقلمایند در رساله قنا که در اصوحان خطاب بیکی از آلمان آنسامان سلطان و زاکرین ناظر شده است جو هر مطلب این است که قنا سمان موسیقی آواز باید جهتر ربوبی داشته باشد مجموئی شماره چهاردهوم آسار حضرت باب دارو ال آسار ملی باهایان ایران سفه چارسد و چهل و نو قمان کردم اینجا اصوصیش اینفور باها استادیز بایستی همش جناف فتحظم که همیش استاد بنده از دن ببنده آموختن که با سند حف بزن جهتر ربوبی داشته باشد موسیقی قنا سمان آواز جهتر ربوبی داشته باشد یعنی آدمیرا بسوی حقیقت هستی بسوی حقیقت مطلق اپسولوت ریالتی بکشاند در این رساله قنا میفرمایند این موسیقی این قنا در هیچ آئین هرام نبوده هست حتو اسلام پر تصریح میفرمایند میفرمایند هرام نیست در اسلام قنا اگر جهتر ربوبی داشته باشد حتو برساله مولاموستن فیز جد خمدان جلیل فیزی استناد میفرمایند دلائلی میارند که در هیچ دینی موسیقی حرام نیست میگران که بگوله بچه ها موسیقی با کرد چیزی که جهتر ربوبی نداشته باشد جناب سفای دوست عزیبند همیجا دیشتده ساقشه گحبای نگاه میکنه ببینه من که میرم تو اصل مطلب نگران نباشید فقط بنده بیست ایگه مقدر ما اعزم کنه بعد میرم تو میفرمایند در این رساله مطلب جاله میفرمایند میفرمایند که همه یه موربیان آسمانی دارای لحن خوش بودند عبده شما تاریخ امرو بخوبی میدانید حضت باب حضت باالا حضت عبدالبا لحن بسیار ملکوتی داشته لحن حضت باب رو دو تن بیویجه برای ما نقاشی کردن یکی دکتور ویریام کورمک مخصوص ناسه و دن میزا و لی احت و دیگری جناب شیخ حسن زنوزی از مشاهیر بابیان لحن ملکوتی حضت باب رو حلو این بیان حضت رباالا این رو ام دارم این مطالب رو ارز میکنم بیوان مغدنه این بیان حضت رباالا در رساله قنا که اگر بخائید سفاهات 850 به بعد کتاب حضت باب این رو مفصل معرفی کردن مختباش این را اهی معتره بیان حضت رباالا در ساله قنا همون را اهی معتره بیان جمال اب هاست در کتاب هاست که در باب موسیقی میفرمان این نا جل ناه مرقاوتن لأروگ جل اربا را اونی با ستی وفق ال-آلاء لاا تچ ألوه جنا واخن نفسه والحبا بیفرمان موسیگی رو من نرد بامی قرار دادی این برای ارتقا آرباء با وفق ال-آلاء اون رو بال پر واظ برای هو آره نفسان این خیش ننما اید اچه سی ببی فرماید یک مطلب دیگر رو هم در مغدم شاید این نکته برای بسیاری از شما جالب باشن. و اون این هست. که آیا آین بابی. نحظت بابی. زیرا هزفم بلاه بارها. بابی موفمینت بکار بردن. نحظت بابی. از جمله در پیش گفتار اصر جاوردانه خودشن. گاد حسز بای. ببینین این نحظت بابی. شرع بیان. یک آئین مستگل لست یا بخشی از آئین بحایست. این قزیه. بگول اینگریس زبانان این پرمیس. اگر بسورت این معادله تصور بشه و دو پاسوخ دارد. پاسوخ نخوست این است. بلی. آئین بابی. شرعی مستگل. از آئین جهانی. حزت بحایست. دل آئل متعدده. بیانات متعدده در آسار تلعات و مقدسه بحایی از. حزت رب بلا خودشن بارها. فرمودن جمال مبارک. بنده فقط به یک بیان از حزت بلا. استنات می کنم. در اسره شون دیسپنسیشین بحا علاح. که به انوان دور بحایی ترجومشه دی. انوان هست دور بحا علاح. سفی سی و یک نوزخه اینگلیسی. حزت فتحظم هزات این رسالر و به فارصی. بیسیار زیبا و شیبا او بنده. فرمودن فرمودن. در این دیسپنسیشین بحا علاح مفرمان که ازامت زهور نختی اولا بیشتر در مغام مزحریت اون حضرت از تا موبرشریت یک تمسیلی هم فرودن. مفرمان اگر مزحریت رو در یک کفی ترازو و موبرشریت رو در کفی دیگر بگوزاریم کفی مزحریت سنگینترست. این یک پاسوخ مادله از. پاسوخ دیگر مادله این از که اگر چه دور بابی بابی دیسپنسیشن بر حسب زاهر نوه سال است و پسزان اهد ابها آغاز میگردد ولا که به اعتبار دیگر دور بابی تا پایان دور با هالا ادامدارد. این نوکتنیز مستند است به بیان سریه حضرت ولی ام ولا که مفرمویند. هیز دیسپنسیشن یعنی دور حضرت بابی. هیز دیسپنسیشن این از سنس وی لاست از لانگ از با ها و اللاست لاست. مقخز ددان آو نیو دی صفه نواد و چهار. میفرمویند دور بابی با اعتباری حمن قدر امتداد دارد که دور با ها و اللاه امتداد دارد. حضرت ولی ام ولا به انوان موبیین کلمت و اللاه تقید میفرمویند. که پجوهش قران بحائی نباید آئین بابیرا از آئین بحائی منفصل شمارند. بسریح ابارت میفرمویند آئین مقدس بحائی. یک واهد جامع و کاملیست که امره حضرت آلا را نیز در بر دارد. و این نقطه ایست که باید مورد تقیید خرار دید. امره حضرت آلا را نباید از امره حضرت با ها و اللاه منفصل شمارد. حر چند اوامر منسوسه کتاب مبارک بیان منسوخ و اخکام کتاب استابق درست بجای آن و از گردیده ولی چون حضرت آلا خودرا مباشر زهور میدارند. محصوب میدارند یا ببخشید. چون حضرت آلا خودرا مباشر زهور حضرت با ها و اللاه اعلان فرمودند. احل با ها دور حضرت آلا و دور جمال عباره. معن ماهیت واهد محصوب میدارند. یعنی زهور اول را مقدمه زهور سانی میدارند. مأخز بیطولد لعظم. کتاب اخداست ملحقات سفه شانزده و افده. خوبین مقدمات خیره تولانی شود. بارد مد خواهیو شود. گفتند در یک مخفلی خیره تول کشیده بود. نازم مزلوم محصوم هم از یه خانوم توازا کرد که یه مناجات کتاب بخاند. جلسه تمام بشه. این خانوم محترم هم دفتر مناجات باز کرد. که نشان بده با همه مناجات ها خیلو باشنا. باز کرد شروع ده یه مناجات سفهی. از جمال مبارک منجایی که بیفرمن اگر از لغاته بوطه نبه ارفه سنایه تو بوطه زفه نشات سفه. خاند خاند خاند خاند دیگه نفشش اون اواخر مناجات گرفته. بعد تک تمام شود گفت بستو بوسید و گداش کنار گفتش که آ خیخ قربونت بره اجب مناجات موفزلی بود. خالا بیانات مبارکه یک و دو بو سدو هزار نیست. بایت زیارت بکنی ولی فرصت نیست. اونجا دیگه بعد و وقت بگی به آخه قربونت بره ام چه قد موفزل. باری جوهر مطلب این است که آئین بابی نمای کم رنگی از آئین جهانی بحایست. مقدم ایست بر آئین بحایی. پول واصد ایست میان زهورات گزشته و زهور حضرت بحاولا. در این دور دو زهور ظاهر شدند. که زهور نخوست راه را برای زهور دو ووم همور کرده. اما آرمان های حضرت باب در خصوص تب اینسانی سرشت آدمی هیومن نیچر. حضرت باب در بیان فارسی باب ششوم از واهد حشتوم. به این ابارت میفرمایند کل کینونیات در فترت اولی به احسن جمال خلق شده. اما اگنه که توجه فرمودید میفرمایند زات هر موجود زات هر اینسان در روز نخوست به نیکو ترین گونه ای آفریده شده است. در همین بخش از بیان حضرت باب امر بی فرمایند که آدمی باید هر روز در آین نظر کند و خود را بی بیند و سپاس خداوان بجای آورد که اورا زاتن نیکو آفرید است. را اه مؤتره این بیان همان را اه مؤتره بیان حق خطاب بی انسان در کلمات مقنونی عربیی است. سنق توکه ازیزن بمت از تزل و منتین الهوبه اجند توکه فقره چهار دهوم از کلمات مقنونی عربیی. می فرمایت ای آدمی تورا ازیز آفرید ام. چرا خیشتن را زلیل مینامائی. همباره بیاد دار که تورا از خواک اشک سرشدن. آدمی در اندیشه ارفانی فلسفی و علمی بابی و بحائی نیکو و ازیز آفرید شده و زاده اشک است. باور بی فرمایت از این آرمان زیباتر آرمانی نیست. این آرمان را برای مجرمان مسیحی تبار در همین ونکوبر. که باور دارند آدمی مادرزاد گناخ کارست بارها قاوید ام. از استاد دانشجو مجرم در روان و رفتار بسیار از انان اصر گزاش دست. برخی از این هکایات را در کتاب خیش، بحائی، سای، ببخش. سپریچ آل اجوکیشن، کرای من ادیکشن، که فارسی آن تحت انوان وانه تربیت روحانی، جور و ایتیاد و امید وارم بزودی از چاپ درایت درش کردم. استاد ارزمن جناب دکتو راسخ در جریان این کتاب هستد. این که بیان میشه بد آئین بابی، نمای کمرنگی از آئین بحائیست واغییت است. آئین بابی و آئین جهانی بحائی، تیوریه، تیوریه وجود گناه کار مادرزات، یا مجرم مادرزات را مردود میشه مارد. بحث بنده راجه بسرشت آدمیست، در آسار از رب بلا دنیم زیارت می کنیم. ببینیم، چمی فرماد امر. و چه گفت ان دیگران؟ راجه بسرشت آدمی. این روزه در جهان ایلم نیز، تیوریه، سزار لمروزو، پیدر دانش جورم شناسی و بنگان گزار مکتب اصباطی زیستگرای در جورم شناسی که به وجود مجرم مادرزات با ورداش رب شده است. حتا در ایام فوریل، اگر این کتاب بنده تحد انوان فوریل، نابگه بحائیر و ملاهزه فرمود باشید بگوله یز دیا اگه سره تون بگیر ملاهزه بفرماید. دستان ملاغات فوریل رو که در کتاب خودش زندگی نامه خودش Out of my life مفصل ملاغات خودش رو با لمروزو پیدر دانش جورم شناسی بیان می کنند و جوهر مطلب این از که به او گفت از که ها دست بردار از این هرخوای. یعنی چی؟ مجرم مادرزات یعنی چی؟ لمروزو سیما و تن مجرمان مادرزات رو این گونه تصفیر کرده می گویت که این های که یه همچین قیافهی دارن مجرم مادرزاتند. هالا خیدی هست. پنده به از یا شروع بره شوان می خانم ادم تعادول و توازون در نیم کوره کاسه سر گونهای برامده غیر آدی گوشهای بسیار کوچک و یا بسیار بظور لبهای گوشتی باد کرده و بلا آمده نا هنجاری های دروشتی در دندان ها چانه پسرفته یا بسیار دراز یا کوطا و پند مانند بوزین ها بازوهای دراز چیل و چروق های زودرز و فراحال در چیر و اده در همین استفیو در ایران هر جاکه تدلیس جورب شناسی می کردم این بحسام اترمی شو دانش شو به هم دیگه این نگام می کردن ببینن این هالا بزیار دیده به هم نگام می کردن نگران نباشید این تیوری رد شده موجود مادرزا در اصلا منانا دارد اگر فرستتی شد به همگام بحس در خصوص آرمنهای حضرت باب در زمینه تعلیم و تربیت کودکان ارز خاهم کرد که اصل تقدم حرف اصباط بر نفی در امر بدی مسادیگ مختلف دارد برای که اصلا نتنها این مطالب در امرو بارک اصلا مقبول نیست کودکه معصوم برو از آقاز بخاطر چند خلاف که می کند مجرم مادرزاد بدانیم و بد بگویم بلی این فلان اصلا بحمن خیده حضرت باب داخل این مباهس هم شدن الان ارز می کنم چی گونیر این اصل تقدم حرف اصباط بر نفیر اصل تقدم اصباط بر نفیر در آسار جمال اغب سبها به اختصار در آسار حضرت باب هم مطرح شدن مسادیگ مختلف دارد یکیش این از که در ادوار قزشته همیشه بیان میشتو لا علاق إلا اللا در این زور همیشه هست اللاق و لا علاق إلا اللا اصباط نفر در مورد اکسریت ناغزین در ادوار قزشته در امرو مبارک حرف اصباط بر نفیر پیشی جرفته یعنی ناغزین همیشه در کمال اقل دیت گدر حرف اصباط بر نفیر تقدم یا یکی از مسادیگ این اصل تقدم حرف اصباط بر نفیر همین اصباط ما باید نفوس رو از طریق تشفیق نفوس بدان رو خوب بسازی این در آسار اصباط باب هم هست اصلا اباراتی که بکار بردن بره بنده که در زمینه جومشناسی اینه بشتر کار کردن و جومشناسی اصلا اجیب بیانات شن مفادش این اصباط کودک باید خودش رو در آئینه یه در مرعات حیاته اجتماعی خوب ببینه یک تیوریست بنام تیوری مروف لوکنگلس خورتن کولی جامشناس مروف امریکائی این تیوری رو داره اینسان خودش رو در آئینه جامعه مبینه ببینید وقتی بکودک کسی گلاب بره تون ببخشید یه قده هرشه بکودک بگویت در آئینه یه جامعه کوررخر و دوز دو بیشرف بیبینه هالا گویم که یک بیداری بچش گفدود کوررخر بچه هم با جسارت گفدود که همه آدمه آدم میبینن تو چه یور جونوری هستی که منو کوررخر میبینی وقتی که بکودک بیگویم نازنین از ایزم چی قد زحمت میکشی برای دروست بیشتر با پشتکار میبینت این تیوریس که پنجاہو دو سال پس از شهادت حضت باب شارز حورتن کولی جامعه شناس و رفتار شناس شهیر امریکائی در ایک از شاخقارهایش هیومن نیچر و سوشر اوردر اراهی کرده هست سرشت آدمی و نزم اجتماید حضت باب پنجاہو چند سال پیش از اراه این تیوری این مطلب رو چی قد زیبا و شیبا در آسار شن توزیه تا ده این تیوری تیوری لوک اینگل احسر الان وسیل جامعه شناسان و رفتار شناسان ربان شناسان ربان پذشکان بسیال مده قبول هست جنگ سفاید هستالی که سرور بنده هستید همیشه ایک ساد قبل از اتوام خرار امونی نه فرموش نفرموش حضت باب در آسار حضرتشان و از جمل رساله سر قدر یعنی راز سرن بشت که در پاسوخ فازل ترین حواری حضرتشان آغا سید یحیاد دارابی وحید کشفی نازل فرموشن جناب وحید کشفی رو بیفرمون در آسار حضرتشان اوییی breed سواری حضرتشان و در آسار حضرتشان و در آسار حضرتشان اولیم فرموشن جنگ I.N.D. بابیرون و در آسار حضرتشان رساله و حضرتشان از از در آسار حضرتشان اوییی اوییی اوییی استرده از صعب خنجه برود من فرموشن خودوشن خراسان بوده و بعد هم در مخزل جناب سهیر کازم رشدی و فازلتنین، جناب وحید کشفیس ولی آرفتنین، حضرت خودوز هست در اوج هست. در این رساله سر قدر راز سرنه بیش کتاب به جناب وحید و هم چون این در رساله جبر و تفویز، که هر دو رساله در همون مجبوئی شماره چارده دارول آسار ملی به هایان ایران درش گرهی دست. و در توقی کلو تاام که البتر نبای هد با لوه حضرت بحا اللہ تحت همین انوان کلو تاام اشتباه بشهد. این لوه کلو تاام هم در ایر مجموه دیگر ایست که در ارز اغداص ایفا موجود است و مورخ بیستو هفتوم محرم ساله حضار سر دو سی و یک هجری خبر ایست. بیانات مفصلی در خصوص نهاد آدمی، سرشت آدمی و یومن نیچر می فرماید. نخوست می فرماید که در که زات سر قدر یعنی راز سر نبیشت ناممکن است، موهال است. در توگی سر قدر، سفاهات چهار سد و هفتا دو نوخ و چهار سد و حشداد مجموئی شماره چار ده. بیان ایبارت در باباان می فرمایند، سر رون من اصرار اللہ، مرفو اون فیهجاب اللہ، اص و دون کلید دامیس. می فرمایند، این رازی از رازهای ناگوشو دنی خدایست، در پوشت پرده ایلاحی پنهان است. ورود در آن، ورود در شبی، بسیار ظلمانیست کهی چیز در آن دیده نمیشتن، لید دامیس. این بیانات، از جبل بیانات حزت باها اللہ را در رساله چهاربادی بیاد می آورد. دوستانی که این چهاربادی رو با هم متالی کردیم بخاطر دارند در باب سر قدر، شاید جلسات مطعدد روش باست داشتیم. در این رساله چهاربادی جبال گدم به این مظمون می فرمایند که اگر همه کائنات جافدان تلاش نمایند، که این رمز شریف و سر رلتیف را باز نمایند، از اوهده بر نایایند. و به این عبارت می فرمایند زیرا که این مقام قدر است، و سر مقدد. تاب سفوی و وقت هستن این چندیگه این سر قدر. ما از عربا با مباده جاسه بگیرین به اینلا بعدن گرفتاری داریم. در بحس سر قدر راز سر نبیشت، حزت باب می فرمایند که در دم در واضه هستی، حق به آدمی زرفی می دهت که آکنده از خیر هست. و آدمی نباید هرگز این زرف خیر را واش گن نماید. اگر واش گن نماید دیگر موجود نیست معدوم هست. زیرا ادم خیر شر رست و شر معدوم هست. می فرمایند براد از قدر تتبیغ ایراده اینسانی با مشیهت ایلا هست. آدمی باید ایراده خود را در جهت ایراده حق قرار دهت. در که این لوکته که تا چهت ایراده اینسان در تقینه تقدیر خیش مؤسر راست یک جنب از سر در قدر نامید می شگل. حزد باب در توگی میزا محمد سعید فدا بر این لوکته تصریف ورمودن. احباله اورو در تاریخ اردستان بتفصیل نبیشتم. زیرا که خاہر اوز اینه بگوم جده جناب فتازم هست و جده بندم. البته این افتخار هست. از فوزلا اندیشمندان و شائران در بار محمدشا و بسیار معروف. در توگی او بر این لوکته تصریف فرمودن. تو هنی فرمایند که واضی سر در قدر. هوا او سعو ام ما بين سماء القابلیات و ارزل مقبولات. می فرمان واضی سر در قدر و سیتر از آسمان قابلیات یعنی استدادات و مقبولات. یعنی پذیرش هست. اینجا اگر بنده بخام این مقلب رو بکاوام نیم ساد وقتم رو می گر. ازش می گزرم. به بخشی اگر دی مقلب سوپدن بگم. هر وقتا هر محفلی به این صورت مطالب رو ادامی کدم. یکی از بستگان بسیار ازیز ما خانمی که لحجه گزی قلیز ریازی داشت. مره اخراف قرصیگی تو نهرزن بگم. برای که می دید می گفت اگر گوربه می دار رسی ما ای با قرار ات بگو ما او ما او. یعنی خیلی لحفظ قلم سوپد. خلاسی مطلب رو این طور می فرمان. آ یا حق. که قادر مطلق است زمام تقدیر رو بدست دارد. یا خیلی قتی آدمی چنان شده است. که تقدیر اش بدست خودش باشد. مروف از که جناب هاج عبول حسن امین اردکانی. که احوال او رو در کتاب قامو سه کتاب اقدست مفصل نمیشدم. می تبانید ملاهز بفرمائید. امین دو ومهو غولله و ایادی ام بله. پاس چو می سیدی بدست سعود. اشان گاه این آیه غوران را. که می فرماید و اللہو یهدی من یشا. خدا هر کسی را که به خواهد هدائیت می کند. با لحجه یزدی. گراعت می فرمود. و اللہو یهدی من یشا. یعنی هر کس خودش به خواد. خدا او رو هدائیت می کند. از این جناب امین داستان های شیرین بسیار نغل شد هست. می گویان که هر وقت کسی اتسی می کند. وسط ایک اقدام مهم یا هادسیی. جناب امین به اتسی هنوز اعتقاد داشتن. می گفتر سب کنید. اتسا آمد. یه روزی ایک از های با جورعت می کند. به جناب امین ارز می کند قربان. حضیت عبدالباها فرمودن اتسی چیزی نیست. هیشون بلا فاصل می گد بیچیز هم بیست. خلا دوستان از ایز. اراده انسانی نیست بیچیزی نیست. نقش داری. خلقت ما کنی نست. که اراده انسانی در سرنبشت ما اثر کند. در آسار انباره که بیکرات این مسئل مترح شده. و از تبدولباها بتسریه در مفاوزات بیان می فرمن که. ما در تمام امور مجبوریم. مگر در ارتقاب خیر و شرف. که از در بنده که جزائی هستم بیسیار مهمیم مست. بیویشه از لحاظه تربیت. در ارتقاب شر و خیر ما مختاریم. و نمجبور. خلقت ما بگونه از که جبر و اختیار. حردو در پندار و گفتار و رفدار ما نقش دارد. حزید باب از جمله در رساله جبر و تصفیص. و در رساله میزا محمد سعید فدان. فیلسوف و شائر نامدار اصرقاجار بدید نکته اشار فرد بودند. در همه این آسار. در که میزان نقش جبر و اختیار را. مخصوص احل فعاد دانستن. مفهرمان احل فعاد مفهرمان نقش جبر و اختیار. چه هست. در که میزان است. در همین رساله جبر و تصفیص. مفهرمان زالکر مخصوصون لأحل الافئده. یا مفهرمان مخصوص واردون الاباب الفعاد است. در آسار حزرتشان. از جمله بیان فارسی و رساله گنا. احل فعاد رو تا حدودی تریف فرمودند. در یک تایپالجی در یک تیب شناسی در رساله گنا. جماعات آدمی رو بسی تبقه تخصیم می فرمودند. زال لمنل نفسه مختصدون و سابقون بل خیراد. هر یک رو تاریف می نمایند. سرنجان می فرمایند. سابقون بل خیراد. فائز به اعمال حسن است. زیرا آمل به اراده الاهیست. او هم ساهب اعتدال است و هم حسد اعمال. زیرا موتی اراده ماله که مبده و مال است. انسان حقیدی کسیست. احل فعاد. که از اغل خیش مدت می گیرد و قلبن و فیلن به احقام الاهی عامل است. چون این انسانی می تواند ساهب فعاد شهد. بیان می فرمایند. که فعاد محل تجلی زهورات اغل و بروزات قند بست. ساهب فعاد از که انسان واقعی است. انسان کامل است. که تخصوخان ان که. ساهب فعاد احل فعاد. وارد در فعاد نفزیست. که دانش تجربی را نفی. نمی کند. ولا که اصولن از بینش اشراقی مدت می گیرد. این تاریف بعدن در آسار حزت عبدالباها طبیین و توزیه کشد. بعد اینجا یه مثالی ارس کردن. برای مثال است عبدالباها می فرمایند که اختصاد شناسی. که به انوان ایک شاقه ایلمی. با استفاده از ربش شناسی مخصوص کار خود رامی کند. کار اشچی از بر پایه تجربه. و استنتاج منتقی. حدفش افصایش سود شخص حقیدی یا حقوقیست. ولاکن در کار بورده نتا اجه اختصاد شناسی عامل اخلاق را بیسیار مهم می دانند. عامل اخلاق را در تدیر سربت نقش از این هی بخشن. احل فعاد دانش تجربی رو رد نمی کنند. ولاکن جو پر دین که اخلاق است جو حر دین که شفقت است جو حر دین که میه و محبت است برای احل فعاد عامل اساسی انتظام و ترتيب و اداره امور است. در عالم. خلا جهت ارفانیش را بگوزاریم. این جهت اشتمایش بود که ارس کرد. خلا املی که از فرد سادر می شه در آئین بابی چه گونی توصیف می شه. حزت باب انجام هر امل و فیل و کنش فردی به اجتماعی را للاح می فرمایند. این لام تخصیصه و این هسار. سرفن به خاطر خداوت. هیچ املی در شر ابیان مغبول نیست مگر انکل للاح باشه. فقط به خاطر رزای الان. چون حق نی فرمایند خیر مطلق است. مخلوق خیر مطلق خیرخا هست. هر امل که می کند در همان جهت خیر الان. حزت باب در بابی دو فوم از واحد هفتو به بیان فارسی می فرمایند. ملخص این باب انکل. هیچ املی امل نمی گر در. الا انکل للاح باقی شر. و در مطن همین باب می فرمایند و محبوب نیست که کسی املی کند از برای کسی الا انکل للاح برد. باری. خلاصه اون چه که تا حال قفته این. اون چه از آسار حزت باب و از جمل بیان فارسی. تفصیر کوصر. تفصیر وال اص. توغی امیزا حسن وقای اینگار. توغی امیزا محمد سعید فدا. در یاف می کنیم این است. که خلق از حق سادر شده است. آدمی اصلا کل آفرین ایش. از حق سادر شده این. سدور و زهور رو هستبدل بها دقیقا تریف می فرمایند. نمی گیم آفرینش از آفرینگار. زاهر شده. سادر شده است. این استلاح رو در این منعا بکار بوردند. که وقتی که خدا می آفرینت. چیزی از خدا کم نمیشه بند. نخسانی درحق پدید نمیشه بند. زهور همون ایتقاد مکتب مروف پنفی از ام. وقتت ووجود از که می گوید کل یونیورس کازمس خداست. اگه ایتی کشه برداری ایتی که از خدا برداشته میشه. کم میشه. این زهور. سدور نخسان حاصل میشه. این فرق سدور و زهور رو باید به این. نمی خوا مولا لغتی یا لغوی و نغوی بشم. بلی در که این مستلاحات برای ما احلبها لازم بیشون. باید آسار رو بهتر بگیریم. خیری که قلوبه سلوبه می گویم. می گویم اگه دوی شما ها اخباتون میره تو هم. برای کور خون دیت. باین اینجا برای جوب گفتن نایم و دبتیب که من بون. اینجا آساسیشن و بای استادیز یا رو بایزی. برای آلاف. یا لشکا. گفتن دو تا خانوم بایم بحس می کردن در بای به معانی لغات. یکی به دیگری گفت فرید بیدونی فرق هادسه و فاجه ایتیه. گفت نه. اینکه اینی که مادر شهره تو هول بیتی تو دریا. فاجه ایتی اینکه شنا بلاد باشه. همان گونه که قبلن ارس شود در توغی سرقدر حق را خیر مطلق و آدمی را هامل زرف خیر فرمودند. در بیان فارسی بر نقوی کیلونت آدمی تصریح می فرمایند. حضرت باب آدمی را صورت و مثال إلاحی دانستند. از جمله در تفصیر وال آس می فرمایند. لا شکر انه صورت الانسانیه هی کلو الإلاحیه. دقیقا را اه مؤتره بیان جمال آسفا و از تبدول باها رو دارد. از همه این بیانات ام بارکه مستفات می شهدد. که زات آدمی جوز اشک و خیر چیزه دیگر نیست. در اندیشه ایرفانی فلسفی بابی آدمی استیداد اشک و خیر دارد. و آشق و خیر حرگه زر رش به اهدی نمی رسد. حر گونه خوشونت به هر بحانه و انوان در آساره حضرت باب مردود شمورده شدست. چند لحظه دیگر این نکترا به تفصیل بیشتر می کاون. یعنی ساعته بند. همان گونه که بیان شود حضرت باب تصریح بیفر بایند که انجام هر امل باید سرفن لله باشد. به کلی خود گرایی و خود پسندی منفی را از قامو سه اخلاق اینسانی اخراج می نمایند. می گویم خود گرایی و خود پسندی منفی زیرا اشک به خود از انواع اشک مطلوب است. و هزیت عبدالباها در تفصیر کونتو کنس این اشک را یا این محبت را واجب دانستند. اشک به خود در تفصیر کونتو کنس خیدی از در عبدالباها روش تحقید فضیده. این به منائی خود پسندی منفی میست. چند لحظه سفایی پنشش دیگه دیگه مند بحثم رو تمام نکنم. هست فرسند. بیشتر هست. نمان و نلوست دخنی دو وقت که تجاوز می کاون. احسار هزد باب توزیه می دهت که سرشت اینسان چیست و آدمی بایت چگونه باشت. اون هزد در توقی ای می فرمایند فنزر في قدرت الله. کیفه یخلق الله و ابادن یرزاونا به ان یکونونا نورن للله مثل المصباح. یه رگونه به انفوسه هم و یست زیعونه من في هواب لهم. مجموئی چاپی پنشه سفه دیویست و نواد و شش. می فرمایند نظر در قدرت الاهی نما. که چگونه بندگانی را می آفریند مبعوس می کند. چون چراگ می سوزند و اترافی خیشرا نورانی می نمایند. در رساله دلائل سب این ایس در بیان مراتب ایسار و فدا می فرمایند که شخص مومن باید چون چراگ می سوزند و اترافی خیشرا نورانی نمایند. به این ابارت می فرمایند زیرا که نور مقام میست مثل مصباح که خود را می سوزند از برای استزائیه دیگران زیرا که در نور هیچ جهت این نییت باقی نمی ممایند. اما گوره که طبعا جو فرمایند می فرمایند که نور ابدن در اندیشه ای خود میست و حدفش نور افشانی به اتراف هست. پس از بیان نغر شده به این ابارت می فرمایند چونان چه اگر زنده هستی خاهی دید انوار این زهور را که خود به نفسه از این نییت نفسه خود می گوزرد برای اقامی توهید خراواند و اوامر و نباهیان. نوزخه چابیه دلائل سبه صفحاته پنجا و هش پنجا می فرمایند که در آینده نفوس مبارکی مبوز خاہند شود آری و خالی از خود گرای و خود بسندی منفی برای ترویج امر الاه. ان چرا فرمودند در تاریخ امر باهای تجه سود یاف تجه سوم یاف و امروز نیز ما شاهد ایسار فدا و جانبازی ایاران ستم دیده ایرانیم که در نهایت ایشک و وفا در بوهبوه بلایا چون مسبا چون چراغ می سوزند و اتراف خیشرا نورانی می نمایند. در رستگاری شناسی با بی و باهای در فلا شناسی با بی و باهای با بی و باهای سلویشن با بی و باهای سو تی ریالجی روکن اصلي شرط اصلي برای نجا فلا رستگاری تلاش برای نجا و رستگاری دیگران است کجا یه این زبابت این آرمنها این داکرینها بابل مغایسه با آرمنها یه مقاتب فکری جان گرفته از سوشل دار وینزم دار وینیس به اجتماعیست مقاتبی که انسان را هیوانی درنده بغول اینگلیسی زبانان بیست و جامعی اینسانی را جنگلی بی در و پیکر می داند و زبتی کلی حاکم بر جامعی اینسانی را قانون بغای اصلاح نشناسه کجا یه این آرمنها این داکرینها بابل مغایسه با زبابت یند که مقاتب با استلاح روشنگری انلائتنمند و روانتها یه فکری سیل تجکدود گرای مادر نظم با ان همه کاهش گرای مینیمالیزم یا ریداکشنیزم اراعی می نمایم مقاتبی که آدمیرا سرفن موجود سود گرا خود رفاه جوی self-interested رقابت جوی competitive خود گرای egoist می شناسن بی سبب بیست که می گویم نحظت بابی آئین بابی نمای کم رنگی از آئین جهانی باهایست خسته نباشید ساوت دیگر بنده در محسر تون خواهن بود و ارچه ساعتن