 Hello, so today I'm going to talk to you about self and society. So all through my years of teaching in the university, on the first day of class, I usually ask my students to introduce themselves to me and to their fellow classmates. I would just pose a question, try to answer the question, who are you? And most of them would, in the course of describing themselves, would ultimately say that they are, at their age, still in search of who they really are. That they, one reason why they would take a course, for example, on being Filipino or on social psychology, one reason would be to have a better understanding of who they are and to discover their nature as a person, as a Filipino. So this course on self and society would try to introduce the concept of the self as a social construction. It challenges the notion that you have a concept of who you are, of yourself, at birth. The self as social construction means that who you are as a person is developed through your life course, through socialization. Socialization simply means that is defined as that lifelong process through which we learn the rules of society in which we live. So pano natin nalalaman kung anong tama, pano natin nalalaman kung anong katanggap-tanggap, anong maganda, anong mabute, anong masama, nalalaman natin yung do sa mahabang proseso natinatawag natin socialization. Kung ganon, yung ating pagpapakahulugan, halimba yung pagkilala na ano bang ibig sabi ng pagkaway, ano bang ibig sabi ng pagniti o pagsimangot, ano bang dapat mong gawin kapagka merong kakaharap na nagagalit o di kaya ay may kaharap ka na banyaga. So sa lahat ng clasing situation, natututuna natin kung papano kikilos at magsasalita ng katanggap-tanggap sa ating sarili at sa iba sa pamagitan ng proseso na yun ng socialization. Kung ba yun, sinasabi natin na yung ating sarili, hindi mo niyang taglay sa pagkapananak mo palang, natututunan mo yan habang nagkakarong ka ng karanasan sa lipunan. So ano naman yung mga ginagamit natin, pa paano tayo nagkakarong atong pumapasok sa proseso ng tunan, self-construction. So magtinatawag sa, in the literature, stories and narratives are said to be some of the resources for self-construction. Stories, for example, that we hear in our daily life, stories that are told to us by our parents, our peers, our siblings, our teachers in school. So medyo mas situated yung stories na ito, kung saan nakikilala natin ano yung klasin ng lipunang ginagalawa natin. Narratives is more distinguished from stories in such a way that narratives refer to social narratives. Salimbawa ano ba yung pagiging isang Pilipino? Paano ba natin kinakilala ang sino ba ang isang bayaning Pilipino? But these are narratives that encompass different life stories, different social stories in which different individuals belong. Stories and narratives help individuals define who they are. And also in that process of socialization will learn about the different social roles, identities. Si George Herbert Need, who is a social psychologist, distinguished, for example, between play and game. Sabi nga ang mga bata, ang mga tao sa kanilang buhay sumasali sila doon sa mga iba-ibang klasin ng laro, sa atin laro. But merong distinction ang play at saka ang game. Ang bata pwede naglalaro ng isang manika o di kaya baril-barilan. So ginagaya niya ang nakikita niya. Paano ba, paano ka ba nakikipag laro halimba sa isang manika? Paano ka o gumagad ng baril-barilan? So that's play. Pero habang umo-unlad yung dumadami ang karanasan ng batang to, pumapasok, ready na rin siya eventually mag-participate sa tinatawag natin game. Iba yung game kasi yung game merong kang ibang mga tao o batang kalaro. At yung batang mga kalaro mo, may kanyakan niyang role na ginagampanan dun sa game niyo halimbawa, game ng basketball. So merong tagadribol, merong tagadepensa, merong tagashoot, merong ka yung iba-ibang role na ginagampanan dun sa play. At dahil alam mo kung ano yung role mo, at ina-anticipate na iintindihan mo rin kung ano yung role ng iba, doon mo na pe-predict ano ba yung tamang gagawin. So parang sa pagkatao din as we engage in society, as we acquire more experiences through social interaction, we get to understand meaning, symbols, at yung roles played by our peers, our families. Therefore, na-anticipate natin kung pa paano mag-react o magsasalita given a social situation. Halimbawa, sa loob ng classroom alam mo ang role ng teacher, ikaw, alam mo kung pa paano kikilo sa magsasalita sa harap ng isang teacher, kahit halimbawa nagdidiskas ka ng tungkol sa romantic love. Ibang paraan mo ng pagdiskas ng romantic love sa harap ng teacher, iba naman yung pagdiskas mo ng romantic love, halimbawa sa isang kaibigan o sa isang best friend o kahit na halimbawa sa social media. So yun yung ilang mga resources natin para mabubuun natin yung concepto natin ng kong sino tayo, di ba? At isang pang fascinating na idea na gusto natin i-diskas ay yung concepto that non-human objects actually contribute. It's actually a resource for self-construction. Parang ang fascinating doon tatanom mo, anong mong kinalama ng bundok o ng bato o ng isang building sa pag-intindi ko kung sino ako, di ba? From a psychological point of view, di ba, who you are is basically a function of memory, of mind, of psychology. But from a more sociological perspective, it is argued that even non-human objects contribute to our definition of who we are. Non-human objects contribute to our understanding of a specific social situation. Kung ganun, halimbawa, merong isang article datay si Professor Randy David, dini-diskas niya, nung nagkaroon ng lahar sa pampanga. So maraming bahay, simbahan, skwelahan, yung naburan, yung lahar na ito. At so yung mga nagsilikas, nung bumalik sila dun sa kanilang kinakaroonan, kinaroroonan datay nung kanilang mga tahanan, kinauzap sila at parang sila ay kung i-didescribe mo nawawala sa sarili. Mi ba kasi pagdating mo dun, lahat ng symbols, lahat ng mga pwedeng magpalala sayo nung kung ano yung pinagdaanan mo nung bata ka, mi ba sa ang kanag-aral, nung sang kanadula, sang kanada pa, experiences memories that eventually become your story, your biography. Mi ba, tapos biglang nabura, biglang nawala. So, ang isang mag-app na description is nawawala ka sa sarili. Mi ba, kasi parang hindi mo naman recognize kung nasaan ka. Ganon din yung nangyari dun sa isang war veteran. Nung death march, nung second world war, naaalala niya lahat ng mga lugar kung saan saan, sabi niya, dito yung lugar kung saan natumba yung kanyang kaibigan at eventually na matay. Lahat siyon tinatandaan niya, tapos 50 years later or so, binalikan niya na, hindi niya naman recognize. So, nalulung ko siya na sasaktan siya, kasi parang isang malaking bahagi ng buhay niya yung nawala, hindi ba. So, the point being, yung who we are is not necessarily just inside us. Yung lahat ng bagay na nasa paligid natin, tao bagay, physical, social, et cetera, ideas, concepts. Lahat siyan, ay nagagamit natin para buwin kung sino yung sasabihin natin tayo. Our biography, our understanding of who we are, our values, our how do we define beauty for example or a meaningful life. Lahat siyon ay nang gagaling doon sa karanasan natin, interaction natin sa ibad ibang mga bagay, tauman o material. At kung ganon, dapat maintindihan natin na dahil yung socialization, life long process, magmula ipanganaka hanggang sa pagtandaman na sa bawat yung tunang buhay mo, nagkakaran ng ibad, ibang resources na bedi mong gamitin kung pa paano mabubuwin nang sarili. Interesting yun kasi ibig sabihin, magmula sa pagkabata, hanggang pagkantanda, pwede nang iiba-iba ang definition mo ng kusino ka na dati, parang ang hirap tanggapinon di ba? Kasi kung ang pagtiwa, ang paniniwala mo, katulad ng sinasabi ng mga ancient philosophers na at birth, meron ka ng define function o di kaya isole na at ang ang mission mo sa buhay ay hanapin, intindihin, maunawaan kung ano yung nature mo, na? Pero kung wala kang human nature, kung wala yung on, wala yung for, wala yung nature na yun, kaya nga, nagkakaran ng fascinating conclusion na sa bawat yung tunang buhay mo, pwede palang ikaw ay nagbabago ng historia tungkol sa sinoka. Hindi, hindi necesarily na ikaw ay nasisiraan ng bayit, kung iniiba mo yung definition mo kung sinoka, yun lang ay reflection no ko pa paano ka nag-interact sa iyong kapaligiran. See, Michelle Foucault, ang argument niya, so gano na, self is social construction, kina-create pala ng society through many social institutions, yung kung sinoka, bilang tao. So, tinulak pa ni Michelle Foucault yung ganong classing definition of self. Sabi niya, actually, the self, yung sinu tayo, is a product of specifically configured power relations. Ibig sabihin, tayo bilang mga tao, yung paniwala natin kung sinu tayo, ay hindi nang galing sa sarili natin pagpili, hindi natin nang galing sa sarili natin decision. Ito ay tayo ay hinuhulma ng ating mga institution. At yung ating mga institution ay nakadisenyo batay sa isang configuration ng kapangyarihan. Ibig sabihin, so Michelle Foucault argues that socialization as a process is repressive. The person that is created is a person who is designed to be a conduit for social control. Rather than a person who is imbued with rights and resources to achieve personal freedom. So mahalagang mayintindihan yun para kayong Michelle Foucault kasi yun niya dinid-disproved niya yung common notion na tayo ay may rong rights and freedom as an individual, alingbawa sa isang supermarket, nakita mo, damin-daming bilihin, hindi ba? Changi, andaming iba-ibang damit. So sa mall, andaming iba-ibang klasing cellphone. So lalo na yung mga kabataan, iisipin nila, this is development, this is modernity. Biro mo po yung takas sa Changi, po yung takas sa supermarket, sa mall, andaming mo mapipiling produkto, may galing sa America, may galing sa China, may galing sa iba-ibang bansa. And it is up to you as an individual to choose kong alin ang gusto mo. Si Michelle Foucault sabi niya, hindi ka layaan yun. Dapat suriin mo pa, na actually itinuturo sa yun, ipinipilit sa yun, yung limits ng pwede mong pagpilian. Nima? Alingbawa, iba-i- iba-ibang rubber shoes, branded Nike, et cetera. Pero pipili ka, dun sa mga brands na yun ng rubber shoes. Pwede naman hindi rubber shoes ang piliin mo isusoot, hindi ba? O di kaya, cellphone. Hindi pa pwede wag cellphone, hindi ba? Mas magiging sophisticated ka ba kung merong kang ganong classic gadgets? So, akala natin we are exercising freedom, but actually those freedoms are limited and those limits are defined for us by forces that are more powerful than us and these are embodied in so-called social institutions. Political institutions, economic institutions. Suffice it to say na ang implication ang sinasabi ni Michelle Foucault na the self is in fact a discourse, who you are, the way we dress up. We become conduits of power. Nima? Kung sinasabi ng kapangyarihan ng lipunan, dapat ichuran ng babae at iton dapat na ichuran ng lalaki at ikaw ay ganun na kahit nag-iisa ka, sa loob ng banyo wala naman nakatutok na barrel sa ulo mo, di ba? Wala naman pumipilit sa'yo pero pag pinapili ka, pinuksang may aparador mo, pumipili ka ng damit sa isip mo, nandun yung kapangyarihan na iyon, di ba? Kaya mag-decision ka ngayon ay, itong gusto kung isuot kasi para wag akong pagtawanan, wag akong laitin, wag akong eostracize, wag akong elabel as sirang ulo, weird nima. So tayong nismo in the exercise of our so-called freedom becomes conduit of power that has defined what is acceptable, what is right, what is beautiful, et cetera. So kung ganun, hindi mo pala kailang i-discover kasi wala yun mo, wala sa log mo yun. You're not born with it, it's not your nature. Rather sa ang implication ang sin-sabin di Michelle Foucault, ang kailang mo, i-deconstruct yung pagkaunawa mo, ibig-subihin, tanggalin mo yung blinders mo, i-challenge mo lahat ng assumptions mo, yung pagkaunawa mo ko sa sarili mo, i-doubt mo, bakit ganyan ko, na-unawa anong sarili ko, ano yung mga naging influential sa akin ng paralan, ng pamilya, ng simbahan, ng media, ng social network, et cetera. Okay. Kaya lang, ang isang problema naman sa ganun-classing pagtingin, although makapangyarihan, at useful siya para mas maging critical tayo, nakakalimut, parang ang implication naman niya, i-edit tayo pala ay mga robot ng lipunan. So nasan mga galing ang pagbabago? Parang napaka nating sa social institutions that define us, that exercise power over us. Ang solution doon, nakita ng ilang mga scholars, ay bumalik tayo doon sa literature ni George Herbert Mead, kaya binanggit ko nga kanina. Si George Herbert Mead, kasi yung unang nag-introduce ng idea na yung mind, yung self, ay socially constructed. And that George Herbert Mead also argued that the individual, the self is an embodied agent capable of reflexivity. Ibig sabihin ang kaibahan ng tao sa hayop, ang tao kaya niyang mag-reflect, mag-isip at magsuri dun sa lahat ng kanyang nararanasan. So lahat tayo sabing ganun o, mat yung mga animals nag-react din naman sa symbols and signs sa, di ba? Parang tao din. Pero ang kaibahan ng tao sa hayop ay may marun tayong mas sophisticated ng mga system ng symbols at saka signs. So ibig sabihin yung social experience natin mas complicado kesa sa mga hayop. Kaya natin, hindi tayo nag-react based on instinct o di kaya ay based on learning lamang, na parang alam mo yung pagka may kumililing, may lalabas na pagkain, kaya may kakaining ka. Kaya pagkalagi-laging na e-experience mo, pag may kumililing, kahit na wala ka nakikita ang pagkain, magugutong ka kasi alam mo kasunod ng pagkain. Sa hayop yun, di ba? Pero sa tao maraming ibang pwede interpretation halimbawa, di ba? Na pwede mong maging batayan kung papano ka mag-react. So we don't act based on instinct lamang o di kaya ay memory. We also act on the basis of our judgment of a situation. Anticipation of reactions from others. Pwede instantaneous yun dahil almost second nature na akala mo natural. Pero actually, napakakomplikadong proseso yun na nagaganap ng isip mo at ng pagkataw mo na bago ka mag-react sa isang situation. So sabi, ang implication is that for humans yung the self, as a reflexive self, is also capable of problem solving at hindi lang siya passive recipient of socialization. Hindi lang siya tagatanggap ng kapangyarihan at tagapagpanatili ng kapangyarihan yung tao ay kaya niya rin maging pinagmumulan ng pagbabago. Yun yung ibig sabihin that the self is an agent. An agent simply means that you can be the cause of change. You can affect change. So the self is an agent. Katulad nga nang sinusabi ko kanina, reflexivity simply means the ability to make yourself the object of your own projectivity. Pag nag-iisip ka, halimbawa nakikita mo yung isang situation, pwede kang mag-isip in the third person, nakikita mo yung sarili mo, pero dimi describe mo yung sarili mo. Ano lang yun, only human beings can do that. To imagine themselves as an object and to judge and to decide on choose from a possible array of actions a specific action based on an anticipated reaction. So yun yung ano niya, yun yung what makes us human ang implication sa sinusabi ni George Herbert Midd is that we can become conscious. Reflexivity ang tawag niya. So ito ay nang gagaling sa social experience at hindi siya biological. Isang complicado pero parang instantaneous na process ng interpretation of different meanings. So kahit na, ngayon sabi ni George Herbert Midd para sa kanya, so ibig sabihin parabang ang implication di ba yung so language and meaning. Dapat may intindihan mo muna yung lengwahe, para ka mag-participate sa ganung klasing interaction, therefore mag-apag-ipon ka na experience. Pwala mahal ang sociologist George Herbert Midd, kasi napaka sociological din ng argument niya sinusabi niya, hindi. May primacy ang social experience sa language, so pridescursive. Ibig sabihin kahit hindi ka pa nakakakuhak ng language, kaya mo nang mag-engage in reflexivity. Yung experience na yun is not limited or conditioned by a specific language na kailangan mo muna matutunan. So kung gaya yung pagiging tao pala, pwede mo rin sabihin yung the sense of self. So is there parang a transhistorical self? Yes, there is a transhistorical self ang implication na gana, but that transhistorical self does not necessarily mean a transhistorical definition of the nature of that self. Pwede yung sa iba-ibang specific periods of time, iba-iba yung na-dedefine human nature o di kaya the way people understand themselves. Pwede yung iba-iba sa iba-ibang lugar. But what is universal and transhistorical is that capability of human beings to reflect upon itself and therefore define a self. So yun yung is consistent. Therefore kung so we now recognize that the self is a product of social construction. We cannot deny the role of social institutions in how we understand who we are and how we plan out our future as individuals. But with understanding that with now the consciousness that who you are could also be challenged and redefined because of the recognition that as human beings we are capable of agency and reflexivity. Then ang positive note is that social change is possible and even the achievement of personal autonomy is possible. Pwede yung i-decide ang buhay mo. Pwede yung piliin kung sino ang gusto mo maging ikaw na mo i-de-define ang yung buhay. Pwede mong palaya pwede kang maging conscious dun sa lahat ng mga blinder sa buhay mo. Madalas sa being example si Marcel Proust, rememberance of things past sinikap niyang balikan lahat ng experiences niya, remembrance of things past pero din yu describe niya yun sa para ang ibang iba na niya o naalala niya and therefore nagkakaran siya ng ibang kasaisayan at dahil mayroong siyang ibang kasaisayan nagkakaran siya ng ibang definition ang kung sino siya at dahil mayroong siyang ibang definition ang kung sino siya pwede niyang decisionan kung ano ay yung pwede gusto niyang maging sa hinaharap. So the self is not something you discover the self is can also be a project that you yourself create that is fascinating that is a proposition that is very fascinating and controversial kasi ibig sabihin on ibinibigay mo sa katao ang kapangyarihan ng creation sa sarili niya In the literature it is also argued kasi parang ang kung lahat na lang pwede ng mag-decide kung ano gusto niya anything goes so pa pa na nalipunan kung kanyakan niya tayo yung isang taong gusto magpakasal sa babo, pwede na kasi freedom, so parang ganun parang nakakatakot din naman Sabing ganun part of the flexibility would make us realize the necessity and beauty of striking a balance between the project of self creation and the project of nationhood so how do we live with ourselves and how do we live with others so the art of living with others being civil, so yung ating private project of being who we want to be pwede natin gawin nyo na nila rong personal space and time pero pagdating mo dun sa boundary kung saan nakikita mo na yung public space, then kailangan mo rin i-define kung sine ikang public self that who would interact and maybe act in collectively with others act harmoniously and collectively with others. In the end katulad ng sinabi natin dito make them realize that self creation, agencies are part and parcel of what makes you human what makes that person a self sayong po and it's my discussion.