 Goedenavond. Dank u wel dat u hier ook wil zijn. Simon Rijning, directeur van het Concertgebouw. Vandaag is Nexus-Institut hier te gast. Maar wat betekent het Nexus-Institut eigenlijk voor jou? Ik zag die vraag al aankomen. Ik vind het mooi van het Nexus-Institut dat het je eventjes uit je vaste groef haalt. En je eigenlijk dwingt om eens na te denken over de grote vragen van het leven die je eigenlijk in de baan van de dag vaak over het hoofd ziet. En de publicaties helpen daar denk ik ook heel erg goed bij. Dat is zo'n breed skala van verschillende thinkers, schrijvers, artiesten, van alle hoeken en gaten, mensen die worden gevraagd om een bijdrage te leveren aan het Nexus-cajé. En ik lees al op met zeer veel plezier. En het zet je ook wel weer aantal denken. Het inspireert mij ook vaak in mijn werk om weer van de andere kant tegen het Concertgebouw en ook mijn eigen leven aan te kijken. Nou, dat is heel mooi zo gezegd. Vanmiddag hebben we gesproken over beeldoen. Wat houdt beelding specifiek voor jou in? Beeldoen houdt voor mij in toch eigenlijk een continue zoektocht na antwoorden op de grote vragen van het leven. En ik denk toch, en ik ben van natuur denk ik een vrij nieuwsgierig mens en ik hou erg van lezen en als ik mij even de tijd heb dan doe ik het ook graag. En ik denk toch dat in het stellen van de vragen en een gezonde vorm van onzekerheid dingen ter discussie stellen, twijfel, dat dat een enorme motor is in het leven om nieuwe dingen te ontdekken en toch ja, misschien een beter mens te kunnen worden. Een beter mens te kunnen worden, zeg je nu. Dat is een grappige vraag. Want hoe kan lezen jou hierbij helpen? Zijn er specifieke boeken die je hiervoor geïnspireerd hebben om te kunnen zeggen, daarvan heb ik het gevoel dat ik een beter mens ben geworden. Ja, mijn brein weet zo dat ik, dat is ook wel een beetje de kortkomen. Ik ben ook wel eens heel liefst ook mensen die het niet hebben dat de kort. Het is niet zo dat ik precies van iedere titel weet dat citaat daar heb ik dat aangehaald en dat citaat heb ik dat aangehaald. Ik schut ze niet zeg maar zo los uit mijn mouw, maar het is wel zo dat als je een boek leest en soms ook met het lezen van het boek met horen van een stuk muziek, dat het doet iets met je. Na het lezen van het boek ben je toch weer een beetje een ander mens dan voor het lezen van het boek. En al die kennis die je met het lezen van al die boeken hebt, sla je toch ergens op. Het zet processen in je hersenen in gang waarmee je toch weer iets doet. En dat maakt je nieuwsgieriger en een rijker mens. En om maar twee mooie titels te noemen van het Nexus Institute, ik vond de adel van de geest een prachtig boek van Rob Riemen. En een boek dat ik misschien nog wel dichter bij me draag, is het boek wat is verschenen onder de titel de Universiteit van het leven. En wat ik daar nou juist zo bijzonder aan vind, is dat daar mensen een beetje op het einde van hun leven die ongelooflijk bijzondere dingen hebben meegemaakt, zo'n 80ers, 90ers in sommige gevallen, niet allemaal geldt voor, maar het meeste van die cijfers wel, die bijzondere dingen hebben meegemaakt in hun leven vooral hele moeilijke tijden hebben doorgemaakt. Oorlogen, geprek, natuur, rampen, je kunt het niet verzinnen. En die zijn best gevraagd, ja, gekomen met een aantal inzichten die ze hebben opgedaan, niet uit hun boeken of zwart niet gevraagd om de grote filosoven te citeren, maar gewoon van wat heb jij nou geleerd. En heel veel van die uitspraken, die draag ik nog echt wel bij me. Zoiets van blijf nieuwsgierig, wees nederig, blijf je openstellen voor nieuwe ontwikkelingen. Hele basale dingen waarvan ik denk, God, want is dat nog mooi dat mensen die zoveel levensevaring hebben meegemaakt, die zoveel levensevaring hebben en zoveel dingen hebben meegemaakt, die basiswijsheden meegemaakt. Ik vind dat heerlijk. We hebben vanmiddag heel erg veel ook over muziek gesproken, over hoe muziek kan inspireren, hoe muziek en het onderwijs kan inspireren. Als directeur van het Concertgebouw vraag ik jou ook, wat is nu specifiek een muziekstuk dat voor jou ontzettend belangrijk is, dat je telkens weer opnieuw inspireert? Dat is heel moeilijk. Ik heb niet iedere dag zin in Hutspot of Boer-Kool. Het hangt er een beetje van je gemoedstoelstand af, welk stuk muziek je inspireert. Het is een verschillende voor de halte ligt achter, maar de muziek van Bach, dat is vol temperatuur, dus qua vier kan je eindloos blijven luisteren, je ontdekt iedere keer weer nieuwe dingen. Maar ook laatst hadden we vorige week bijvoorbeeld de jupiter symfonie, de laatste symfonie die Mozart heeft geschreven, onwaarschijnlijk stuk muziek, waarvan ik me iedere keer afvraag, hoe kan het toch dat iemand zoiets moois heeft verzonnen? Om maar twee hele recente voorbeelden te noemen, maar ook de miss in C klein van Mozart, die hier laatst ging in het karren van de herdenking van Frans Brugge. Onwaarschijnlijk mooie muziek. En hoe lang ik nadenk er over hoe meer titels ik weer ga noemen. Dat is eigenlijk niet het beantwoorden vragen, dat is zo mooi aan de muziek. Er is zoveel, zo mooi.