 Hoftstuk 1 van 20.000 meilen onder zee. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leel. 20.000 meilen onder zee door Silverne, Hoftstuk 1, een beweeglijke knip. Het jaar 1866 werd gekemmerkt door een zonnelingen gebeurtenis, namelijk een onverklaarbare verschijning welke niemand zeker vergeten heeft. Zonder nog de gewagen van de praatjes welke de bewoners de zeeplaatsen om gerust maakten en over het algemeen hen die meer binnenstlandswonden in opgewonde toestand brachten, waren het vooral de zeelieden die bijzonder in angst verkeerden. Kooplieden, reders, scheepsbevelhebbers in Europa en Amerika, zeeofficieren van allerlei nazi en zelfs de regeringen van de onderscheidende staten der beide wereldtelen hielden zich met deze zaak in ernstige mate bezig. En inderdaad, sinds enige tijd hadden verschijde de schepen een verbazend groot voorwerp ontmoet dat de vorm had van een spil, soms dicht van zich af en oneindig veel groter en sneller was dan een walfis. De scheepsjournalen kwamen vrij nauwkeurig met op kan de overeen in de beschrijving van de vorm van dat voorwerp of wezen, van de onberekenbare snelheid zijn er bewegingen, de verbazende kracht waarmee het zich verplaatste en zijn bijzondere levenswijze. Als het een walfis was, overtoffen die in grote al wat de wetenschap en het onderzoek tot nog toe hadden toen kennen. Nog cuvier, nog lassipet, nog de myriel, nog quadrefage zouden zo iets geloofd hebben of ze moesten het monster hebben gezien. Dat is te zeggen gezien met de ogen van een geleerde. Als men de guldenmiddelmaat betrachtte tussen al de opmerkingen die nu en dan gemaakt waren, door zowel de te kleine opgaven te verwerpen, welke aan dat voorwerpen lengte gaf als tert 200 ft, als de overdreven mening dat het een kilometer breed en drie lang zou zijn, zo kon men toch wel aannemen dat dit buitengewone wezen in grote, verreweg alle berekeningen overtrof, welke echtiologen tot nu toe gemaakt hadden. Altijd als het al bewezen kon worden, dat het bestond. Maar dat het bestond kon niet ontkend worden en men zal zich een dikbeeld kunnen vormen van de ontroering, welke deze bovennatuurlijke verschijning in de gehele wereld teweegpracht, als men straks in het oog houdt dat er in de menselijke geest een neiging voor het wonderbaarlijke bestaat. Inderdaad had de stoombootgroevende Hengensen van de Kalkutta en Burma Compagnie op 20 juli 1866 deze beweegbare massa op vijf kilometers van de Oostkust van Australië ontmoet. De kapitein Beker geloofde eerst dat het een onbekende clip was. Hij wilde er eens de juiste lichting van bepalen, toen het onverklaarbare ding sissend twee waterstralen 50 meter hoog in de lucht spoot. Als dat nu geen clip was waar een onderaardse warme bron tussen beide met geweld in de hoogte werd gedreven, dan had de Goeverneur Hengensen hier goed en wel te doen met enig tot nu toe onbekend zoogdier dat waterstralen met lucht en damp vermengd uit zijn kiewen uitblies. Iets dergelijks werd de 23 juli van hetzelfde jaar in de Stille Zuidzee opgemerkt door de Christobel Cologne van de Westindische en Zuidzee Compagnie. De halve kon die buitengewone vis zich met een verbazende snelheid van de ene plek naar de andere bewegen, want genoemde schepen hadden het monster slechts drie dagen na Ocander op twee verschillende punten van de aardbol ontmoet, welke meer dan 2800 kilometer van Ocander lagen. 14 dagen daarna zeiden de Hovecia van de Nationale Compagnie en de Shenen van de Koninklijke Meel op 800 kilometer afstand van laatst bedoelde plek in Ocandes naar Bijheid. Zij zagen het monster op 42 graden 15 minuten noorden breedte en 60 graden 35 minuten westen lengte van Greenwich. Op deze gelijk tijdige ontmoeting menen men de lengte van het zoogdier op minstens 106 meter te kunnen bepalen, daarbij de schepen van kleine afmeting waren, hoewel zij van de voor naar de achtersteven ongeveer 100 meter lengte hadden. En de grootste wolfvissen die men in de omtrek der Alcutten vindt, waren niet langer dan 56 meter als zij die lengte al hadden. Over het algemeen was men in gespannen verwachting door die berichten welke zo snel naar Ocander kwamen. Aan boord van de transatlantische boot de Pereira had men het hier gezien. De etna van de inmanlinie had het monster ontmoet. De officieren van het vanse frigate Normandie hadden een proces voorbouw over een ontmoeting opgesteld. De officieren van de Commodore Fritz James, aan boord van de Lord Clyde, hadden een zeer ernstig bericht gegeven. En ze voegd. In sommige landen had de luchthartigheid der bewoners met het waarschijnlijk zo'n gespot, maar in ernstiger en vooral praktische landen zoals Engeland, Amerika en Duitsland hielten men in zich ernstig mee bezig. Overal kwam het monster in de mode. In de koffiehuizen werd het bezongen, in de dagbladen bespot, zelfs op het toneel opgevoerd. Het gaf schone gelegenheid om er tal van leugers op te verzinnen. Als de dagbladen gebrek aan stof hadden, werden wederom allerlei denkbeeldige en reuzachtige wezens besproken van de witte walfis, die vreselijke megidik uit de pool streken, tot de onmetelijke kraken toe, wiens voelarmen en schip van vijfhonderd ton konden omvatten en het in de diepte van de oceaan meeslepen. Men haalde zelfs verhalen op uit de oudheid. De meningen van Aristoteles en Plinius, die aan het bestaan van zulke monsters geloof hechten. En vervolgens de verhalen van de noorwegse biskop Pontopidan, het relage van Pohegiet, en eindelijk het verslag van Herrington, wiens goede tram en niet kan verdenken als hij de verzekering geeft dat hij in 1857, aan boord van de castillian, de grote zeeslang gezien heeft, welke tot dochtoesterten in de verbeelding van vroegere dagbladschrijvers bestaan had. Nu ontstond er in geleerde gedoodschappen en wetenschappelijke bladen een eindeloos twistgeschrijf tussen geloofigen en ongeloofigen. Het fraastelijk van het monster ontvlammde de geestrift. Dagbladschrijvers die zich sterkts op wetenschappelijk terrein bewogen, verschreven in de merkwaardige strijd stroomen van ingt tegen sommigen hun er confratus die er zich op toe leerden om geestig of vernuftig te zijn. Enkele zelfs hadden er een bloedfeil voor, al bij het bespreken van het zeegedrocht, wie er op zee ook kan door de grootste beleden gingen naar het hoofd. Gedurende zes maanden duurde die strijd onafgebroken voort. De kleine bladen beantwoorden met onuitputtelijke geestigheid de degelijke stukken van het aarderskundige instituut van Brazilië, van de Koninklijke Academie van Wetenschappen ter Berlijn, van het Britse genoedschap, van het Smithsoniaanse instituut de Washington. Zelfs het onderzoek van de tijdschrift die Indiën Archipelago, van de Kosmos, van de Apt-Magnol, van de Mietheilungen, van Peterman en de wetenschappelijke beoordelingen van de grote dagbladen. Geestige schrijvers parodiëden een gezegde van Linnaeus dat door hun tegenstanders was aangehaald en heelde voldat de natuur geen gekken voor het bracht, waarop zij hun tijdgenoten bezoeren de natuur niet tot leugenaarster te maken door aan het bestaande van een kraken, een zeeslang, een maybe-dik en andere buitenspoorigheden van dwaze zediden te geloven. Eindelijk richtte een gevierd schrijver in een zeer gevreest satiriek plaatje zijn pen tegen het monster en bracht het onder een algemeen gelachte laatste slacht toe. Het vernuft had de wetenschap overwonnen. Gedurende de eerste maanden van 1867 scheed het fraastuk dus in de doofbod gestoken te worden, zonder weer de voorscheid te zullen komen toen nieuwe gebeurtenissen de zaken eventueel anders beslisten. Er was toen geen sprake meer van het oplossen van een wetenschappelijk raadsel, maar wel van een ernstig gevaar dat vermeden moest worden. De zaak nam het heel andere wending. Het monster werd wederom een eilandje of rots of klip, maar een beweegbare, onbeschrijflijke klip. In de nacht van de vijfde maart 1867 bevond zich de Moravian van de Montreal Oceaan Compagnie op 27 graden 30 minuten nooit in breedte en 72 graden 15 minuten westerlengte toen het schip aan stuurboord zijde op een rotspunt stoten welke geen zekaart aanwijs. Met behulp van een goede wind en een stoommachine van 400 paardenkracht stomen het schip met een snelheid van 13 knopen. Zonder de voertreffelijkheid van de rom zou de Moravian lek gestoten en met de 237 passagiers die het schip uit Canada meebracht gezonken zijn. Dit ongeval had plaats ongeveer vijf uur in de morgen toen de daglicht begon door te breken. De officieren van de wacht snelden naar het achterschip en onderzochten nu de zee in de rondte met de grootste nauwkeurigheid. Ze zag er niets, behalve een sterk bewogen zocht, dat op drie kabelenkt in afstands een branding vertoonden alsof de golven heftig in beweging waren gebracht. De plaats werd nauwkeurig bepaald en de Moravian vervolgde zonder schijnbare averij haar koers. Men kon niet te weten komen of het schip op een onderzeesen clip of op een groot voorwerp uit een schipreuk herkomstig gestoten had. Toen men het in de dok onderzocht ontdekten men dat een gedeelte van de kil gebroken was. Hoewel dit op zichzelf een zeer ernstig feit was zou het verlicht als zoveel andere zaken vergeten zijn indien er niet drie weken later iets dergelijks onder gelijkzortige omstandigheden had plaatsgehaald. Doch deze gebeurtenis kreeg bijzonder grote ruchtbaarheid en door de herkomst van het schip waarmee het plaats vond en door de grote naam van de maatschappij waardoor het behoorde. Iedereen kent de naam van de beroemde Engelse reder Cunard. Deze schandere industrieel riep in 1840 een postdienst in het leven tussen Liverpool en Halifax waarbij de dienst verricht werd door drie houten rader stoomboten van 400 paardekracht met een inhoud van 1162 ton. 8 jaar daarna kwamen de vier schepen bij van 650 paardekracht en 1820 ton en nog 2 jaar later 2 nog grotere schepen. In 1853 liet de Cunard maatschappij weer ook trooi voor het brievenvervoer vernieuwd was achterinvolgens de Aremia, de Persia, de China, de Skotia, de Java en de Russia bouwen. Het waren alle schepen van grote snelheid en de grootste welke behalve de Greed-Iestern ooit de zee doorkliefd hadden. Zo bezat de maatschappij de halve in 1867 acht rader en vier schoefstoomboten. Ik geef deze korte bijzonderheden op om te doen zien hoe belangrijk deze maatschappij is welke overal bekend is om haar zodiediteit. Geen enkele onderneming van overzezen stoombootdienst werd met grote bekwaamheid geleid. Geen enkele zaken is met beter uitslag bekroont. Gedurende 26 jaar hebben de schepen de Cunard maatschappij 2000 maal de reis over de Oceaan gedaan en nooit is een reis mislukt. Nimmer heeft er op onthoud plaatsgehaald en geen enkel schip, geen enkel mens, zelfs geen enkele brief is er ooit bij verloren gegaan. Daarom kiezen passagiers die tegenstaande de grote concurrentie van een Franse maatschappij nog altijd bij voelkeurde schepen de Cunard lijn. Zoals genoegzaam uit de verslagende laatste jaren blijkt. Na dit alles zal niemand zich verwonderen over de ruchtbaarheid welke een ongeval kreeg dat een van haar grootste stoomschepen overkwam. De Scotia bevond zich 13 april 1867 bij Komenzee en Vlauwe Koelte op 15 graden 12 minuten Westerlingte en 45 graden 37 minuten Noorderbreten en liep met een snelheid van 13,5 knoop. De raderen bewoogen zich zeer regelmatig. De diepgang was toen 6,7 meter. 17 minuten overvieren, terwijl de passagiers in het salon verenigd waren om een lunch te gebruiken, voelden men een niet-zeerheve geschok die even achter het rat aan bankbordzijden werd toegebracht. De Scotia had niet gestoten met een stoot ontvangen van een werktag dat eerst snijdend of boerend dan kneuzend was. De schok was zo gering geweest dat niemand aan boerder zich ernstig om gerust overmaakten toen de matrozen uit het ruim naar boven stormden met de kreeg wij zinken, wij zinken. Eerst waren de passagiers zeer ontsteld, maar Kapitein Anderson stelde hen spoedig gerust en inderdaad, het gevaar kon zo dringend niet zijn. De Scotia was door waterdichte beschotten in 7 afdelingen verdeeld en konden zonder vrees een lek velen. De Kapitein ging onmiddellijk naar beneden en bevond dat de vijfde afdeling vol water liep. Dit geschiede zo snel dat het lek zeer groot zijn moest. Gelukkig bevond zich de machine niet in dit gedeelte anders waren de vuren aanstond uit gegaan. De Kapitein niet onmiddellijk stoppen en een matroos doken in het water om te onderzoeken welke avarijmen had gekregen. Hij vond dat er een gat van 2 meter breed in de kiel was. Zo'n lek kon niet gestopt worden en de Scotia moest haar reis vervolgen met de raderen voor de helft in het water. Hij was toen nog op 300 kilometer van kaap kleer. Toch eindelijk liep de boot toch de Liverpool in het doktermaatschappij binnen. Zij kwam drie dagen te laat aan waarover men zeer ongerust was geweest. Toen de Scotia in het droge dok was gehaald onderzochten de ingeursitschip. Ze konden hun ogen nauwelijks geloven. Op 2,5 meter onder de waterlijn was een regelmatig gat in de gedaante van een gelijkbenige driehoek. De broek van de ijzerenplaten was bijzonder zuiver en zou in de fabriek niet beter plaats hebben gehad. Het boorwerkdaag waarmee dit geschiet was moest dus van een buitengewone hardheid zijn en daar met een verwonderlijke kracht voortgestoten te zijn om een ijzerenplaat van 4 centimeter dikter te kunnen doorboren moest het er door een achterwaartse en onverklaarbare beweging vanzelf weer zijn uitgekomen. Dit was een feit waardoor de openbare mening opnieuw in heftige beweging kwam. Sinds dat ogenblik werden allerlei zee-rampen welke geen bekende oorzaak hadden op rekening van het monster gesteld. Het ingebilde gedrocht werd verantwoordelijk gesteld voor al de schipbreuken wie er aantal ongelukken genoeg zeer aanzienlijk is dat van de 3.000 schepen welke verliezen jaarlijks aan het bureau Veritas wordt gemeld bedraagt het getal zeil of stoomschepen welke men veronderstelt dat bij het uitblijven van berichten met man en muist vergaan zijn niet minder dan 200. Richtvaardig of onrechtvaardig beschuldigde men het monster van de verdwijning die schepen. De gemeenschap tussen de verschillende landen werd dankzij de vrees voor het gedrocht hoe langer hoe gevaarlijker. Geef wonder dus dat het publiek er zich vermoeide en op stellige toon eisten dat de zee eindelijk het kosten wat het wilde van dit vervaarlijke dier zou bevrijd worden het einde van hoofdstuk 1 hoofdstuk 2 van 20.000 meilen onder zee deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel 20.000 meilen onder zee door zilverde hoofdstuk 2 het voor en tegen toen deze gebeurten is de plaatsvonden kwam ik juist terug van een wetenschappelijke tocht door het gebied Nebreska in de Verenigde Staten in mijn betrekking van Hooglera bij de museum van Natuurlijke Historie te Parijs had het Franse Goeverdement mij aan die expeditie toegevoegd na 6 maanden in Nebreska te hebben doorgebracht kwam ik tegen het einde van maart met kostbare verzamelingen te New York terug mijn vertrek daar Frankrijk was in het begin van mij bepaald ik hield mij dus bezig met het rang schikken planten, dieren en mineralen toen het geval met de Scotia plaats had ik was voorkomen op de hoogte van dit fraastuk van de dag hoe zou het ook anders hebben kunnen zijn ik had alle Amerikaanse bladigen lezen en herlezen zonder erwijzer doorgewoordigd te zijn dit geheim intrigeerde mij het was mij onmogelijk een vaste mening te vormen zodat ik van het ene uiterste tot het andere verviel dat er iets bestond kon niet meer betrijveld worden de oogelofigen moesten dan het lek in de Scotia slechts eens gaan betasten toen ik de New York kwam had de belangstelling haar hoogste standpunt bereikt het denkbeeld van een drijvend eiland of van een onbereikbare clip had ben geheel en al laten varen want als die clip geen machine bevatten hoe had zij zich dan met zoek een verbazende snelheid kunnen verplaatsen eventieer had men het denkbeeld opgegeven dat het een drijvend vrak zou zijn, altijd alweer om de snelheid van beweging er bleven dus twee mogelijke oplossingen van die zaak over zodat men zich daarom trend in twee partijen verdeelde de ene partij hield vol dat het een monster was met ontzettende krachten de andere beweerde dat het een onderzij schip was met een buitengewone beweegkracht deze laatste veronderstelling was wel aannemelijk maar hield geen steek tegenover het onderzoek in beide wereldteden het was niet waarschijnlijk dat een eenvoudig particulier zoek in werktuig te zijn er beschikking had waar en wanneer had hij het kunnen doen vervaardigen hoe zou hij het geheim gehouden hebben slechts een regering kon zo'n vernieelend werktaag bezitten en in deze vernieelzuchtige tijden waarin de mens er slechts op bedacht is om de kracht en de uitwerking de oorlogswapendum te verdubbelen kon het mogelijk zijn dat in staat buiten weten van anderen zo'n vreselijk werktaag liet beproeven na de zasepo de torpedos na de torpedos onderzessen rammen daarna reactie, tenminste het is te hopen de veronderstelling van een oorlogswerktaag viel geheel en al in het water na de verklaring der onderscheiden mogend heen omdat het hier een zaak van algemeen belang groot en de grote vaart over de oceana door leed mocht benden op rechtheid de goevenementen niet in twijfel trekken hoe kon men overigens ook aannemen dat zoek een schip gebouwd was zonder door iemand gezien te zijn om in zulke omstandigheden in geheim te bewaren is reeds moeilijk voor een bijzonder persoon maar zeker onmogelijk voor een regering wie handelingen voortdurend door afgunsten gemolkend heen worden gade geslagen toen er dus een onderzoek was ingesteld in Engeland, Frankrijk, Rusland Prousen, Spanje Italië, Amerika ja zelfs in Turkije werd de veronderstelling van een onderzeesse monitor voor goed verworpen nu kwam het monster weer op de baan ten spijt van de aardigheden waarmee het door kleine bladen overstelpt werd het is licht te begrijpen dat nu mensen zich eenmaal tot een levend wezen bepalen moest de verbeelding Weldra de meest dwaze veronderstellingen maakten op echtiologisch gebied bij mijn komst in New York hadden verschillende personen mij de eer aangedaan om mij over het wonderbaarlijk verschijnsel te raadplegen ik had in Frankrijk een werk uitgegeven in twee kwartijnen waarvan de titel luiden de geheimen van de diepten der zee dit boek was nogal in de smaak der geleerde gevallen en verlief mij tot een specialiteit in dat vrij onbekende deel der natuurlijke geschiedenis men vroeg mij om raad voor zoveel ik het wezenlijke van de zaak begrijpen kon bepaalde ik mij tot een volstrekte ontkenning maar Weldra drift met mij zo in het nou dat ik mij bepaald moest uitdrukken de hooggeleden Pierre Aronac hoogleraar van het museum te Parijs werd door de New York Herald genootzaakt zijn mening uit te spreken eindelijk niet ik mij dwingen ik sprak omdat ik niet meer zwijgen kon ik bekeek de zaak van alle kanten zowel staat kundig als wetenschappelijk en ik geef je slechts het slot van een zeer uitvoerig artikel dat ik in het nummer van de 30e afheel schrijf der halve zei de ik na alle veronderstellingen afzonderlijk te hebben nagegaan nu elke veronderstelling verworpen is moet men noodzakelijk aan het bestaan van een zee die een geloven wat met buitengewone krachten begraafd is de grootste diepten van de oceaan zijn ons geheel onbekend het dieploot heeft sinds niet kunnen pijlen wat geschiet er in die afgronden welke wezens kunnen er 12 of 15 kilometer onder het oppervlang der zee leven hoe is hun samenstel men kan er nauwelijks naar gissen de oplossing van het raad zoveel het welk weer staan kan 2 ledig zijn of werken er in al de verscheidenheid der dieren welke onze planeet bewonen of we kennen ze niet in die wissen niet alle kennen in die de natuur nog geheimen voor ons heeft op het gebied daar echtiologie dan is niets aannemelijker dan te geloven aan het bestaan van walwissen van een geheel nieuwe soort van een bijzonder maaksel dat hen geschikt maakt om in de grootste diepte te leven waar het dieploot nog niet is kunnen doordringen een bijzonder toevall een grill een luim als men wil en mogelijk van tijd tot tijd toch zelfzaam aan het oppervlak van de oceaan indien we in tegedeel alle leven de soorten kennen moet men het hier bedoelen die het noodzakelijk zoeken onder de reeds bekende zee dieren en in dat geval zou ik geneigd zijn om aan het bestaan van een reuzachtige eenhoorn te geloven de gewone zee eenhoorn bereikt soms een lengte van 60 voets neem die afmeting nu 5 of zelfs 10-voudig gaan dit beesten kracht even redig aan zijn grote verzwaar zijn horen en gehept het bedoel de dier dan heeft het afmetingen zoals de officieren van de scenen die hebben beschreven een horen sterk en zwaar genoeg om een gat in de scotia te boren en kracht in overvloed om de kil van een stoomschip aan te tasten de eenhoorn toch is met een soort van iforen spoor of met een heldenbaard gewapend zoals sommige natuurkennens dit voorwerp beschrijven het is een slachttand zo hard als staal men heeft enige van die tanden gevonden waarmee het lichaam van walfissen doorboord was deze vis namelijk wordt door de eenhoorn altijd met goede uitslag aangevallen anderen werden niet zonder inspanning uit de romp van schepen getrokken welke zij geheel doorboord hadden even als een drillboor door een vat gaat het museum van de Gneeskundige Facultijt in Parijs bezit een van die horen de lengte van 2,25 en onderaan een breedte van 0,48 meter heeft wel nu, voor de stelzoek in wapen 10 maal zo sterk en het deer 10 maal zo krachtig verbeeld u dat het zich met een snelheid van 20 kilometer in het uur beweegt vermenigvuldig het gewicht met de snelheid en jij verkrijgt tot resultaat in de schok die wel in staat is om het bedoelde ongeluk te veroorzaken voordat ik naden wordt ingelicht dus voor dat het in zee 1 horen is geweest van verbazende groten niet met een hellebaard maar met een wezenlijke spoor gewapend zoals gepanzelde vergatten of ramschepen die hebben zo zou dit overklaar bij de verschijnsel zijn opgelost of er moet niets bestaan in weerviel van al het geen met een gegest, gezien en gevoeld heeft het geen ook nog wel mogelijk is die laatste woorden waren niet vrij van lawaardigheid maar ik wilde tot op zekere hoogte mijn waardigheid als professor ophouden en door de Amerikanen niet worden uitgelachen ik hield een achterdeurtje open toch in de grond en zaak geloofde ik aan het bestaan van een monstig mijn stuk werd druk besproken en ik kreeg daardoor heel wat rugtbaarheid ik had een zeker aantal mensen op mijn hand de oplossing welke ik gaf leverde overigens stof genoeg op om aan de verbeelding vrij spel te laten een menselijke geest schept behagen in die grootste gedachten van bovennatuurlijke wezens en de zee is juist het beste verblijf voor zulke schepsels zij is het waar die reuzen waarbij landdieren als olifanten of neushoorns slechts dwergen zijn zich vrij kunnen ontwikkelen het water bevat de grootste bekende zoogdieren en misschien verbergt het nog schelpdieren van onvergetelijke omvang schaaldieren afschuwelijk om aan te schouwen om wat kreeften van honderd meter lengte of krabben van 200 centenaar waarom niet in voorhistorische tijden waren de landdieren viervoetige, vierhandige kruipende dieren, vogels enzovoort van reuzachtige groten de schepper des helals had ze in een kolossale vorm gegoten welke door de tijd kleinere geworden is waarom zou de zee in haar onbekende diepten geen staaltje bewaard hebben van die verzachtige wezens uit de geologische tijdperken der aarde de zee toch verandert nooit terwijl de aardkorst elk ogenblik verandering ondergaat waarom zou zij de laatste verschijnheden niet bevatten van die reuzende voorwereld voor welke jaren gelijk zijn aan eeuwen en eeuwen gelijk aan duizend jaren maar ik laat bij tot zulke dromereien verleiden nu ik er niet meer aan mag toegeven ik laat die hersenschimmel varen nu de tijd ze voor mij in een werkelijkheid verandert heeft ik herhaal het mijn vormde zich toen een mening over de aard van het verschijntsel en het publiek geloofde vrij ooggemeen aan het bestaan van een wonderlijk wezen het welke niets gemeen had met de fabelachtige zeeslangen in die sommigen het sterst beschouden als een wetenschappelijke raadsel het welk moest worden opgelost dan dachten anderen, vooral in Amerika en Engeland, met vrij wat praktische zin eraan om de oceaan van dit monster te bevrijden om de grote vaart daardoor te beveiligen dagbladen en tijdschriften aan de belangen van neverheid en handel maar vooral aan het assurancewezen gewijd, behandelden de zaak voornamelijk uit dit oogpunt en waren hierin een stemmig de verzekeringsbaatschappijen dreigde zelfs haar premien te verhogen toen de openbare mening uitspraak gedaan had verklaard in de Verenigde Staten zich het eerst door te bereitselen voor een tocht om de eenhoren te vervolgen een frigat met een spoor voorzien en van grote snelheid de Abraham Lincoln, werd uitgerust om zodra mogelijk zee te kiezen de kapitein Fergud had vrije beschikking over de tuighuizen en hij maakte daarvan een goed gebruik om zijn frigat zo snel mogelijk uit te rusten zoals het wel eens meer gebeurt geschieden het ook tans toen men besloten had om het monster te vervolgen er schende het niet meer gedurende twee maanden hoorde niemand er over spreken geen schip ontmoeten het dier het was alsof die eenhoren kennis door van de samenswering welke tegen hem gesmet werd men had er zoveel over gesproken en zelfs door middel van de transatlantische telegraafkabel daarom beweerde enkele spotters dat die slimme kwant enig telegram had opgevangen waarmee hij nu zijn voordeel deed der halve wist me niet waarheen het frigat gezonden moest worden nu het voor een verre tocht uitgerust en van verbazende vistoestellern voorzien was men werd hoe langer hoe ongeduldiger toen men de tweede jullie vernam dat de Tempico een boot van San Francisco naar Shanghai het dier drie weken geleden wederom in het noordelijk gedeelte van de Stille Zuidzee gezien had de onthoering welke deze tijding veroorzaakte was buitengemeengraad men liete kapitein Fergert de 20e geur beraten zijn victualie was aan boord hij had kolen in overvloed niemand ontpakken op de scheepsrol hij behoefde zijn schip slechts onder stoom te brengen en het anker te lichten men zou hem een dag op onthoud kwalijk genomen hebben bovendien verlangde de kapitein niets liever dan te vertrekken drie uur voordat de Abraham Lincoln van de kei van Brooklyn werd losgemaakt ontving ik de volgende brief meneer 1867 indien geen lust gevoeld om de tocht met de Abraham Lincoln mede te maken zal de regering de Verenigde Staten met genoegen zien dat Frankrijk daarbij door u vertegenwoordigd wordt de kapitein Fergert heeft een hut ter uw beschikking met de meeste hoogachting heb ik de eer te zijn uw dienstwielige dina J.B. Hobsen secretaris aan het departement van Marien de weledel hoog geleden heer de heer professor aan het museum te Parijs hotel de vijfde avenue te New York het einde van hoofdstuk 2 hoofdstuk 3 van 20.000 meilen onder zee deze LibriVox opname is vrij van acteursrechten opname door Bart De Leel 20.000 meilen onder zee door Jules Verne, hoofdstuk 3 de trouwe knecht drie seconden voer ik de brief van de heer Hobsen kreeg meen aan om de eenhoorn te vervolgen als om de noordwesterlijke doorvaart te gaan zoeken maar drie seconden na de brief te hebben gelezen begreep ik eindelijk dat mijn wezenlijke roep in het enige doel van mijn leven was om dit onrustbare de monster op te jagen en er de aarde van te bevrijden toch, ik kwam pas van een moeilijke reis terug was zeer afgemat en verlangde naar rust voor weinige ogenblikken rijk haalste ik ernaar om mijn vaderland en mijn vrienden weer terug te zien en weer rustig in mijn kleine woning in de planten tuin te midden bij de kostbare verzamelingen te zitten maar niets kon mij nu terug houden ik vergad alle vermoeienis vrienden, verzamelingen, alles en zonder er lang over te denken nam ik het aanbod de Amerikaanse regering aan overigens dacht ik dat elke andere weg mij ook wel naar Europa kon terugbrengen en dat de eenhoorn beleefd genoeg zou zijn om mij naar de Franse kust te voeren dat hier hoopte ik zou zich in de ene of andere Europese zee al was het alleen om mij genoeg te doen wel laten vangen en dan bracht ik op zijn minst een halve meter van zijn iforenhoorn mee voor het museum van natuurlijke historiek maar in tussen moest ik het dier in het noordelijk deel de Stille Zuidzeehelpen opzoeken en dat was zo wat de weg naar onze tegenvoeters in plaats vanuit Frankrijk Koen Riepenkoon geduldig Koenraad was mijn knecht een trouwe jongen die mij op al mijn reizen ver gezelde een brave vlaming van wie ik veel hield en die mij met gelijke munits betaalde hij was zeer bedaard van natuur nauwgezet van beginselen ijverig uit gewoonte verwonderte zich bijna nimmer over enig toeval in dit leven was zeer handig geschikt voor allerlei diensten en gaf in spijt van zijn naam nimmer enige raad zelfs als men er hem omvroeg door zijn verkeer te midden van de geleerden van de plantentuin had Koenraad ten slotte nogal een en ander geleerd ik bezalte in hem een specialiteit voor het verdelen in klassen van voorwerpen uit de natuurlijke historie hij was bijzonder vleug in het oordelen van alle vertakkingen groepen, klassen, orden familien, geslachten soorten, verschijdenheden maar daartoe bepaalde zijn gehele kennis klassenverdeling was zijn leven en hij wist niets meer hoe bekwaam ook in de theorie der klassen was hij het volstrekt niet in de praktijk en ik geloof dat hij geen potvist van een walvist had kunnen onderscheiden en toch was het een brave en flinke jongen Koenraad was mij nu gedurende over 14 jaar overal gevoord waarbij wetenschappelijk onderzoek mij heen voerde nooit had hij enige aanmerking gemaakt over de lange duur of over de vermoeienis in de reis nimmer verstouwte hij zich het woord tegen te spreken als hij zijn verlies moest pakken om mij naar enig land China of Congo hoe ver afgelegen ook te volgen hij trok overal mee heen zonder naar enige reden te vragen overigens had hij in sterk gestel dat met alle kwalen de spot tref stevige spieren maar geen zwem van zenuwen inzederlijke zin altijd de jongen was 30 jaar oud zijn leeftijd stond tot die van zijn meester als 3 tot 4 ik behoef dus niet te zeggen dat ik 40 jaar oud was Koenraad had stert 1 gebrek hij nam de vormen tot in het bespotterlijke inacht zodat hij mij altijd in de derde persoon aansprak soms tot ergeren is toe Koen riep ik nog heen terwijl ik in kortige haast toeverijtselen tot mijn vertrek begon te maken ik was zeker van de trouwe jongen gewoon ik vroeg ik hem nooit of hij mij op mijn reis of niet maar dit mal gott het een tocht die tot in het oneindige konduren en dan nog wel een zeer gevaarlijke tocht om een dier te vervolgen dat in staat was om een frigat als een notendop te doen zinken en was wel reden om er eens over na te denken zelfs voor de kamsten mens van de wereld wat zou Koenraad wel zeggen Koen riep ik voor de derde maal Koenraad verscheen hoopt meneer mij vroeg hij binnenkomen ja maar jongen pak mij goed en maak u gereed wij vertrekken over 2 uur zoals meneer beliefd al het worden Koenraad bedacht we hebben geen ogenblik te verliezen stop zonder te tellen al mijn reis benodigdheden in mijn koffer kleren hem de lazer zoveel als je maar kunt en haast u en meneers verzamelingen vroeg hij dan zal ik mij later mee bemoeien wat de achiateriums hieracoteriums oriodons chiropotamissen en andere skeletten men zal die in het regiment wel voor mij bewaren en meneers levende babiroussa men zal die in mijn afwezigheid wel voeren bovendien zal ik orde geven om deze gehele benagerie naar Frankrijk te zenden keren we dus niet naar Parijs terug vroeg Koenraad ja zeker antwoord ik edelijk sinds ontwijkend maar langs een omweg zoals meneer Beliefd het is maar een kleinigheid een enige is minder rechte weg dat is alles we gaan met de eberhelm Lincoln zoals meneer goed vindt antwoorden Koenraad bedaagt jij weet mijn vriend er is sprake van een monstig een verschrikkelijke eenhoren wij gaan de zeer van bevrijden de schrijver van een werk in twee kwartodelen over de geheimen van de diepte der zee om zich met kapitein Fergert in te schepen een roemvolle tocht maar gevaarlijk ook men weet niet waar men heen gaat die dieren kunnen allerlei grillen hebben maar wij gaan toch we hebben de kapitein die goed uit zijn ogen kijkt zoals meneer doet, doe ik ook zij Koenraad denk er goed over na want ik wil u niets verbergen het is een reis waarvan men niet altijd terugkeert zoals meneer goed vindt een kwartier daarna waren onze koffers gepakt Koen was in een omgezin gereed en ik was zeker dat er niets vergeten was want die jonge rang schikten mijn hemde en bovenkleren even goed als vogels en zoogdieren de heisbesieden van het hotel brachten ons in de grote gang ik ging een paar trappen lager naar het kantoor om mijn rekening te betalen ik gaf bevel om mijn opgezette dieren en gedroogde planten aan Parijs te verzenden en om de babirousa te voeren en stapte gevolgd door Koenraad in een rijtaag de wagen reed broodwee af naar Union Square volgde de vierde avenue tot aan haar vereniging met Bowerystraat sloeg toen de Katharinastraat in en hielp bij de 34ste stijger stil daarvan brachten ons de Katharina bood met paarden en rijtaag over naar Brooklyn de grote voorhaven van New York het welk op de linkeroever ter Oostrevier ligt en in weinige minuten waren wij op de Kij en hebben Linkon verwaalijke rookwolken door haar beide schoorstenen naar boven stuurden onze bagage werd onmiddellijk op het dek van het frigat gebracht ik haast er mij aan boord te komen en vroeg naar de kapitein een dematrozen bracht mij op de campagne waar ik een officier vond met een goed voorkomen die mij de hand toestak meneer Pierre Arronna vroeg hij dat ben ik antwoorde ik hem kapitein Fergud in eigen persoon wees welkom meneer de professor uw hut is voor u gereed ik groeten hem en liet de kapitein verder voor het uitzijden zorgen terwijl ik mij de hut deed aanwijzen welke voor mij bestemd was de Abraham Linkon was voor haar nieuwe bestemming goed gekozen en uitgerust het was een snelzijlend frigat met een machine welke een stoopspanning van 7 atmosferen toeliet met deze drukking had de Abraham Linkon een gemiddelde snelheid van 18,3 kilometer in de tuur ben aanzienlijke snelheid maar onvoldoende om met de reuzechere vis te wetteiveren de inwendige inrichting van het frigat beantwoorden aan het overigen ik was zeer tevreden over mijn hut welke zich in het achterschip bevolkt en uitkwam in het officiersalon we zullen hier op ons gemak zijn zei ik tegen Koenraad even goed als een slag in haar schelp antwoorden Koenraad ik niet Koenraad onze koffers behoorlijk plaatsen en ging zelf weer naar boven om de toeverijtselen tot de afwaar te zien op dit ogenblik liet de kapitein de laatste trossen welke het frigat aan de kei van Brooklyn bevestigde losgooien als ik dus een kwartier later gekomen was zou het schip zonder mij vertrokken zijn en ik had die buiten gewone bovennatuurlijke en onwaarschijnlijke tocht niet meegemaakt maar van het ware verhaal even wel niet overal geloof zou vinden maar de kapitein wilde geen dag geen uur zelfs verliezen om de zee te bereiken waar het dier het laatst gezien was hij liet de machinist op het dek komen hebben wij drukking genoeg, vroeg hij jij wel meneer, antwoordde de machinist Go ahead riep daarop kapitein Fergert dit bevel werd uit de machinekamer overgebracht door middel van een toestel met samengeperste lucht en de ondermachinist draaide de kruk om welke de machine in beweging moest brengen de boom drong sissenden in de geopende pijpen lange horizontale stampers zuchten en brachten de zuigerstangen in beweging de schoefdreiden met toenemende snelheid in het water rond en de ebrem Lincoln stoomde statig voorwaard ter midde van een honderd al kleiderschepen en bootjes, voltoeschouwers die het frigat uitgeleide deden de keiën van Boeklin en van New York langs de Oost-Rivier weemelden van nieuwsgierigen van vijfhonderdduizend wonnen barsten achter in volgens los duizenden zakdoeken wuifden boven de dichte menigde en rippen de ebrem Lincoln en laatste verwel toe totdat het schip in de Hudson kwam tegenover het uiteinde van het schierijland waarop New York gebouwd is toen volgde het aan de zijde van New Jersey de schone met buitenplaatsen bezijden rechteroever van de stroom en stoomde tussen de vocht en door welke het met kanonschoten begroeten de ebrem Lincoln beantwoordde die groet met het 3-mal heise van de Amerikaanse vlag waarvan de 39 sterren aan de bazaanmast prijkten daarop verminderde het frigat zijn snelheid om het afgepakende vuurwater te houden het welk met een bocht door de Biddekij bij Kapsen die Hoek loopt en stoopde strijkelings voorbij deze zandige landtong waar duizenden toeschouwers het nog eens toewuifden de vloot van schepjes en boten volgde het frigat nog altijd en verliet het niet eer dan op de hoogte van het vuurschip welks beide lichten de ingang van het nauwe vaarwater te New York aanduiden het sloeg toen 3 uur de loods ging weer in zijn boot en roeide naar de schoenen die hem onder de wind wachten de vuuren werden aangestocht de schoefdrijden sneller in de golven het frigat liep langs de gele en lage kust van Long Island en om 8 uur de avonds stoomde het met volle kracht over de grouwe golven van de oceaan voorwaard na in het Noordwesten de vuurbakens van Fire Island uit het oog te hebben verloren het einde van halfstuk 3 halfstuk 4 van 20.000 meilen onder zee deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leeuw 20.000 meilen onder zee door Jules Verne halfstuk 4, Netland Kapitein Ferregud was een flink zeeman en het frigat waard dat hij commandeerde zijn schip en hij vormde slechts één geheel hij was er de ziel van hij twijfelde geen ogenblik aan het bestaan van de eenhoorn en hij dulde niet dat men daarover aan boord twisten hij geloven de eraan zoals sommige ouderwijven aan het bestaan van de levitant geloven uit geloofselvertuiging niet door redenering het monster bestond hij zou er de zee van bevrijden dit had hij geswooren het was een soort van ridder van Rodus een dieudoné de gozon die de slang opzorgt welke dit eiland verwoesten of de kapitein zouden één horen doden of dit hier zou de kapitein doden de middelwerk bestond er niet de officieren deelde het gevoel van de commandant maar had ze eens moeten horen spreken over de verschillende kansen ener ontmoeting en de uitgestrekte oceaan zien bekijken meer dan één hield vrijwillig te wachten op de Bramsteng die ze ook een baantje onder andere omstandigheden zou verwenst hebben zolang de zon haar dagelijkse loopbaan aan de hemel beschreef zat het want voor matrozen win de planken onder de voeten branden zodat ze op het dek niet konden blijven staan en toch kniefde de Eberhem Lincoln de golven van de grote oceaan nog niet wat de equipage betreft deze verlangden niets liever dan om de één horen te ontmoeten hem te hardpoenen, aan boog te hijsen en aan stukken te snijden de matrozen bekeken de zee zonderer oplettenheid bovendien had de kapitein gesproken van een som van 2.000 dollars welke uitbetaald zou worden aan iedereen matrozen of kajutsjoggen boodsmanov of visier die het dier zou aanwijzen men kan denken hoe de ogen aan boord van de Eberhem Lincoln zich inspannen ik voor mij bleef bij de overigen niet achter en ik liet aan niemand mijn aandeel in het dagelijks uitkijken over het frigat zou honderdmaal eerder arges hebben moeten heten koenraad alleen was onverschillig voor de zaak welk ons alle gespannen hield en deelde niet in de algemene geestrift ik heb er iets gezegd dat kapitein Ferregud het frigatensorgvulder voorzien had van allerlei werktuigen om de grote vis te vangen een walvisvaarder zou het niet beter zijn uitgerust we hadden alle mogelijke instrumenten van de hardpoen die met de hand gewoipen wordt tot en met weerhaken voorzien peilen die door donderbussen en de ontplofbare kogels welke door gansen roeren worden afgeschoten op de voorsteven stond een voortreffelijk achterlaatkanon met dikke wanden en nauwe ziel waarvan een model op de tentoostelling van 1867 zou worden ingezonden dit prachtige stuk geschut van Amerikaanse oorsprong slingelde een puntkogel van 4 kilogram op een gemiddelde afstand van 16 kilometer de Ebrem Lincoln miste dus geen enkel verdiendingsweektag maar wat nog beter namelijk netland de koning der harpooniers netland was uit Canada afkomstig en wist zo buitengemenhandig met de hardpoen om te gaan dat hij in dat gevaarlijke bedrijf zijn gelijken niet had hij was behendig en koelbloedig stoud en listig in de hoogste mate en het moest wel een slimme walvis of een bijzonder listige potvis zijn die aan zijn hardpoen ontsnapt netland was omstreeks 40 jaar oud hij had een lengte van meer dan 6 engelse voet was fors gebouwd had een ernstig gelaad sprak weinig was soms erg driftig en werd zelfs woedend als men hem tegenwerkte zijn persoon trokte opmerksamheid tot zich en zijn doordringend oog gaf een zonderlinge uitdrukking aan zijn gelad ik geloof dat de kapitein wijs gehandeld had met die man voor de tocht aan te werven hij was wat de scherpte van zijn blik en de kracht van zijn arm aangaat een geheel equipage waard ik kan hem nergens beter bij vergelijken dan bij een krachtige verker die tegelijk voor kanon kan dienen wie van Canada spreekt denkt aan Frankrijk en hoe weinig netland zich ook met andere bemoeiden moet ik toch bekennen dat hij een zekere vriendschap voor mij opvatten mijn afkomst trok hem zeker aan hij had daardoor gelegenheid die oude taal van rabelet te spreken welke in som gestreken van Canada en die ik zo garende hoorde het geslacht van de harpoonier was uit Quebec afkomstig en tel de reeds taal van stadmoedige vissers in de tijd toen deze stad aan Frankrijk behoorde net kreeg langzamerhand meer lust in het praten en ik hoorde garende het verhaal zijn er avonturen in de polzeen in de verhalen van zijn vissvangsten en gevechten aandemde een natuurlijke poëzie zijn geschiedenis in kregen de vorm van heldendichten in beide dacht ik in Canada ze homeres te horen die de Ilias ter poostreken zong ik beschrijf die stadmoedige makker zoals ik hem nu ken we zijn oude vrienden geworden en verbonden door een onverbreekbare vriendschapsband zoals slechts de verschrikkelijkste gebeurtenissen kan in het leven roepen ik zou honderd jaar willen leven dat er een net om mij uur destelangig te kunnen herinneren en hoe danig was nu het gevoel over het zeemonstig ik moet bekennen dat hij niet aan de eenhooren geloofde en dat hij de enige aanboord was die de algemene overtuiging niet deelde hij vermiet het zelfs om over die zaak te spreken waarover ik even wel hoopte hem wel eens aan het praten te krijgen op een prachtige avond 30 juni, 3 weken na ons vertrek als ons fregat op de hoogte van de Witte Kaap 30 kilometer van de kust van Patagonië we waren de steepbokskeekring gepasseerd en de straat van Magelhaan lag op iets minder dan 700 kilometer meer Zuidwaards voor er 8 dagen om waren zou de Eberhelm Lincoln de grovenderstele Zuidseek lieven op de campagne gezeten praten net lens en ik over koetjes en kalfjes, terwijl wij onze blikken over die Germzinne gezee liet dwaden weer diepte tot nog toe voor de menselijke blik om door drinkbaarwerken gebleven ik bracht zeer natuurlijk het gesprek van de eenhoorn en ik ging de verschillende kansen van het al of niet gelukken onze onderneming na toen ik zag dat net mij slechts liet praten zonder zelf iets te zeggen ging ik meer op de man af hoe komt het toch net, vroeg ik dat jij niet over taartijd van het bestaan van de eenhoorn die wij vervolgen hebt gedaan bijzondere redenen om zo ongeloverd te zijn de harponeer keek mij enige oremblikken aan voor hij een antwoord gaf drukte zoals hij gewoonlijk deed de brede hand tegen het voorhoofd leep de ogen toe als om een besluit te nemen en zei eindelijk misschien wel meneer Arona kom aan net, gij een walfisch vader van uw ambacht gij die met de grote zoogdieren der zee gemeenzaam geworden zijn gij die u gemakkelijk het bestaan van zulke zeemonsters verbeelden kunt gij moest de laatste zijn van onder zulke omstandigheden nog twijfel te voeden was het meneer de professor het domme volk mogen geloof slaan aan buitengewone kometen die door het helemaal ruim vliegen of aan het bestaan van voor wereldlijke monsters die nog binnen in de aarde leven ik laat dat gaan maar sterke kunnigen nog geologen hechten aan zulke hersenschimmen met een walfisch vader is dit hetzelfde geval ik heb er al heel wat vervolgd een groot deel met mijn harpoon getroffen verschijnd in gedood ik denk of hoe goed gewapend zij ook waren nog hun staart nog hun tanden of andere verdedigingsmiddelen zouden de ijzere platen van een stoomschip ooit hebben kunnen aantasten maar toch net noemt mijn schepen die door de eenhoorn doorboord zijn houten schep, dat is mogelijk maar ik heb ze nooit gezien zodang ik niet van het tegendeel overtaard wordt ontken ik dat walfissen, potvissen of eenhoorns zo iets zouden kunnen doen horens net nemen je nee, al wat je wilt maar dat nooit misschien een reuzartere polyp nog minder net de polyp is een weektier en die naam alleen doet u reeds horen hoe weinig vastheid haar vlees heeft al was zij ook 500 voet lang dan nog zou de polyp die niet tot de klasse tegenwervende dieren behoort geheel onschadelijk zijn voor schepen als de scotia en de ebrem Lincoln op kraken of andere monsters van die soort moet men dan ook geheel tijd het gebied de fabelen verbannen dus meneer de natuurkenner houdt gij het ervoor haar nam net lend met iets wat spotachtigst in zijn toon dat is ook een grote eenhoorn bestaat ja net en ik herhaal dit met een overtuiging die op feiten berust ik geloof aan het bestaan van een krachtig ontwikkeld zoogdeer, dat tot de gewervelde dieren behoort, zoals walfissen potvissen en dolfijnen en buitengehoorden sterke horen voorzien is de haponeerliten horen terwijl hij met het hoofd schudder als iemand die zich niet wil laten overtuigen vergeet niet, hernam ik dat als zoog in dieren bestaat als het de diepte van de oceaan bewoond als het enige kilometers onder de oppervlakte daar zijn zwemmen kan dat het dan noodzakelijk een samenstel hebben moet welks kracht alle vergelijking te boven gaat en waarom dan vroeg net omdat er een onberekenbare kracht nodig is om zich in zo'n grote diepte op te houden en aan de druk van de massa water boven zich weerstand te bieden zo, zijn net terwijl hij mij aankijk en een oogje kdipte zeker en in de gecijfers kunnen u dit gemakkelijk bewijzen oh, cijfers antwoord ik net daar doet mij mee wat men wil in handelszaken is dit mogelijk net, maar niet in de wiskunde hoor slecht, laat ons aannemen dat de drukking van de dampkring wordt voorgesteld door een druk van een kolom water van 32 voet hoog in wezenlijkheid zou de kolom minder hoog zijn omdat wij hier te doen hebben met zeewater waarvan de dichtheid veel groter is dan dat van zoetwater wel nu net evenveel maal 32 voet als schij naar beneden duikt even zoveel atmosferen drukken er dan op uw lichaam of een even groot aantal kilogrammen 4 centimeter van de oppervlakte uw lichaams daarom voort dat op een diepte van 320 voet die drukking gelijk staat met die van 10 atmosferen en als met een diepte van 32.000 voet of ruim 10 kilometer bereiken kon dan zou er 1000 atmosferen op u drukken elke 4 kanten centimeter daar halve van uw lichaams oppervlakte zou een gewicht te dragen hebben van 1000 kilogram en weet je nu wel met dat er net 17 centimeter die oppervlakte bedraagt in het geheel niet meneer Arona ongeveer 17.000 nog zoveel en daar in de werkelijkheid de drukking van de tamkring nog iets meer is dan een kilogram op de 4 kanten centimeter zou dragen uw 17.000 4 kanten centimeter op dit ogenblik een gewicht van 17.568 kilogram zonder dat ik er iets van merk zonder dat jij het bemerkt en daar jij door zulke drukking niet verpletterd wordt komt omdat de lucht met een evengrote drukking in uw lichaam doordringt vandaar een vorm maakt evenwicht het welke te gemakkelijk doet dragen maar in het water is het een ander ding jawel dat begrijp ik antwoord je net die wat opletterde was geworden omdat het water mee omringt en niet in mijn lichaam doordringt juist net der halve ondergaat gij 32 voet onder water 17.568 kilogram en zo voortgaande hebt jij bijvoorbeeld op een diepte van 32.000 voet een gewicht op u van 17.568.000 kilogram jij zou dan zo plat gedrukt zijn alsof je uit een hydraulische pes kwam drommels zijn net wel nu mijn waarde harponeer als gewervelde dieren van enige honderden meter lang en dik naar evenredigheid zich in zulke diepte ophielden zouden zij opdat de oppervlakte van hun lichaam zoveel groter is een gewicht van miljoenen miljoenen kilogrammen te dragen hebben en bereken dan maar eens welke weerstandsvermogen hun skillet en welke kracht hun samenstel hebben moet om zulke drukking te weerstaan dan zouden ze van 8 duim staalplaten gemaakt moeten zijn zoals de gepanzende frigatten zo is het net en denk dan eens aan de verwoesting welke zulke massa kan teweegbrengen als zij met de snelheid van een spoortrein tegen de rump van een schip aankomt ja inderdaad misschien antwoorden net in de waar gebracht door de cijfers hoewel hij zich nog niet wilde gewonnen geven wel nu heb ik u overtaagd ge heb me van een zaak overtaagd meneer de natuur kennen en dat is dat als zulke dieren in de diepte er ze bestaan zijn noodzakelijk zo sterk moeten zijn als hij zegt maar als zij niet bestaan hoe koopig haar ponier hoeven krijg je dan het oorgelijk van de scotia het is misschien zijn net aardig wat dan omdat omdat het niet waar is antwoorden net terwijl hij zonder het te weten een beroemd antwoord van aarago herhaalde toch dit antwoord beweest de stijf hoofdigheid van de haar ponier en anders niets die dag klam ik hem niet verder aan boord het gebeuren met de scotia voor niet ontkent worden het gat bestond en men had dit moeten dicht maken dat wel het beste bewijs zal zijn voor het bestaan van het lek dat gat was er niet vanzelf ingekomen en omdat het niet door onderzezen rotspunten of onzichtbare vernieelingswerktuigen er ingeboord was moest het natuurlijk aan het werktaag van een dier worden toegeschreven volgens mij was het dier om alle opgesomde redenen een eenhoren om het onbekende monster in stukken kunnen snijden om het stuk te snijden moest men het vangen om het te vangen haar poenen en dat was de zaak van het lend om het haar poenen te zien dat was de zaak van de equipage en om het te zien ontmoeten dat was de zaak van het toeval het einde van hoofdstuk 4 hoofdstuk 5 van 20.000 meilen onder zee deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel 20.000 meilen onder zee door Sjul Verde hoofdstuk 5 op avontuur de reis van de Abraham Lincoln werkt gedurende enige tijd door niets bijzonders gekenmerkt eventueel gebeurde er iets waardoor Nederland een proefje van zijn bewonderen zwaardige handigheid te toonden en dat beweest welk vertrouwen men in hem stelenkom op de hoogte van de Malouinen prijden het frigate op 30 juni Amerikaanse walfisvaarders die ons verzekerden dat zij niets van de eenhoorn gemerkt hadden maar toen eenhunig de kapitein van de Monroe hoorde dat net Lent bij ons aan boord was verzocht hij om zijn hulp om een walfis te vangen die in het gezicht was onze kapitein die begierig was om net Lent eens in zijn kar te zien gaf hem verlof om aan boord van de Monroe te gaan en het toeval begunstigde net zozeer dat hij in plaats van 1 2 walfisen hardpoende de 1 tof hij midden in het hard en de andere maakte hij zich na een vervolging van weiniger minuten meester als het monster ooit onder het bereik kwam van net Zagpoen zou ook waarlijk geen wedderschap voor het monster hebben willen aangaan het frigates toomde met bijzondere snelheid langs de Zuid-Oostrust van Amerika de 30 juni waren wij voor de straat van Magohaan op de hoogte van de Maartenkaap de kapitein wilde zich echter die van niet in deze bochten gedorfaard wagen en veneer Kaap hoorde om zeilen de equipage gaf hem 1 perig gelijk en inderdaad was het wel waarschijnlijk dat wij de 1 horen in die nauwe straat ontmoeten verschijndende matrozen verzekerde dat de dier er niet door kon omdat het er te dik voor was op de 6 de juli zeilde de Ebrim Lincoln op 15 kilometer om de zuid van het eenzame rots eilandje dat zoveel horen tegenover het uiteinde van het Amerikaanse vaste land dicht en waar aan de Hollandse zeevaders schouten de naam van zijn vaders dat horen gaf de steven werd naar het Noord-Oosten gewend en de volgende dag kniefden het frigat eindelijk de golven van de stille zaadzee nu de kijk gaat open zijn het de matrozen van de Ebrim Lincoln en ze spalkten de ogen wijd open beginden ogen en kijkers geen ogenblik rust omdat elk pegerig was naar de uitgeloofde prijs van 2.000 dollar voor hem die het monster het eerst te zag nacht en dag liepen het oog over vlak de zeewijden en zij die beter bij nacht dan bij dag konden zien deden al hun best om de prijs te verdienen waardoor de kans om het monster te ontdekken 50 procent groter werd hoewel geen geldelijke beloding mij aanzetten was ik toch niet de minst op letten daar aan boord ik besteden mijn enkele minuten aan mijn middagmijl aan rust is lerts een uur of wat was onverschillig voor regen of wind en van het dek niet af te slaan dan ging ik eens voor dan achter op het dek over de verschancing en staden met pegerige blikken op het schuimende kielwater dat zover het oog rijkte achter het schip te zien was en hoe dikkels deelde ik niet in de ontroering van de officieren en van de equipage als het dag telewalf is soms zijn zwarte rug uit de golven om hoogstak in een oogwenk was dan het dek vol officieren en matrozen stoomden door de luiken naar boven elk staarde met heeg in de borst en forsend oog naar de gang van de dier ik keek zelf alsof ik hem in netvlies bij wilde versleiten en blind worden terwijl Koenraad altijd even bedaagt en kwam tot mijn zijde als meneer zo goed wilde zijn om zijn ogen minder wijd open te spoken dan zou meneer vrij wat beter kunnen zien maar eidelen hoop de ebrem lin kan veranderden van koes stoomden op het aangewezen deel los en als binnen het nader de blik het zegt zijn gewone walfis of gemene potvisten zijn onder tal van verwensingen verdween het weer bleef echter goed en de reis werd onder de gunstigste omstandigheden voortgezet het sterkte jaren tijden was anders in die streken ingevallen want de maand juli komt daar met onze maand januari over 1, maar de zee bleef kwam en me kon haar tot op grote afstand overzien net lent toonde altijd nog het hard nekkigste ongeloof hij hield zichzelfs alsof hij nooit in de zee keek, behalve als hij de wacht had gemiste als er geen walfis in het gezicht was het toch zou zijn scherp ook grote dienst hebben kunnen bewijzen maar gedurende 8 uur van de 12 was de kopperke amerikaner zijn hut waar hij las of sniep honderd maal verwedek hem zijn onverschilligheid oh kom antwoorden hij er is niemand al meneer Arona en al was er eens een best welke kans hebben we dan nog om het te zien dwalen we niet op avontuur rond maar een heeft zegt men dat hij niet meer terug gezien ik wil het eens aannemen maar zijn reeds twee maanden voorbij gegaan zei dat dit gebeurd is en als ik let op de aard van uw eenhoeven dan houdt hij je niet van om lang in dezelfde streken te huizen hij verplaatst zich zeer gemakkelijk wel nu jij weet het beter dan ik meneer de professor de natuur doet niets in verkeerde zin en zij zou aan geen dier dat langzaam van aard is de kracht geven om zich snel te bewegen als de halve doel dier bestaat is het reeds ver weg ik kon daar niets op antwoorden want het was waar wij zochten in de blinde ronds maar hoe kon het anders onze kansen waren dus zeer gering echter twijfelde niemand nog aan een goede uitslag en elke matroos aan boord zou een wedderschap hebben willen aangaan dat de eenhoorn bestond en weldra zou opdagen de 20e juli passeerden wij op 105 graden westenlengte de steenbokskeekring en de 27e van dezelfde maand de evenaar op 110 graden westenlengte toen hiervan hoogte was genomen richter het frigates en koers meer naar het westen en stoomde naar het middelste gedeelte van de grote oceaan de kapitein dacht met reden dat het beter was om het diepste gedeelte van de oceaan te bevaren en zich van het vaste land of de eilanden verwijder te houden omdat het dier deze altijd scheen te vermijden zonder twijfel omdat hij daar geen water genoeg heeft zijn de equipage meestig na kolen geladen te hebben stoomde het frigat in de vechten langs de pomoto eilanden de marquisen en de sandwich eilanden baseerde de kreegskeekring op 132 graden westenlengte en zette koers naar de Chinese zee eindelijk waren wij dan in die streken waar het polster zich het laatst vertoond had om de waarheid te zeggen men had aan boord maar een half leven elk hart klopte vreselijk en menigeen haalde zich daardoor voor het vervolg een ongeneestelijke kwaal op de hals de gehede equipage verkeerde in zulke zenuwachtige spadding dat bij de zicht er nauwennoot een denkbeeld van kan maken men had niet meer, men sleept bijna niet twintig keer daars veroorzaakte een vergissing of een zinsbedroog vallen in de matrozen in de raas ene ondraagelijke teleurstelling en die zo dikkels herhaalde aandoeningen hielden ons voortdurend in een staat van al te grote opgewondenheid dan dat er niet spoelig een reactie komen moest en inderdaad bleef deze niet uit gedurende drie maanden waarvan elke dag een eeuw duurde geliefde de ebrem Lincoln de golven van het noordelijk deel de stellers uit zee het frigat vervolgde walvissen maakte eerstklapps alleen omwegen ging soms plotseling over stag de doos terug spannen alle stoomkracht in op gevaar af van de ketels te doos springen en liet geen enkelpunt van de zee tussen Japan en Amerika onbezocht en niets niets dan de onmedelijke uitgestrektheid ter van late zee niets dat gelijk op een reuztachtige eenhoorn of op een onderzeeserots of op een vrak of op een clip of op iets bovennatuurlijks wat het ook zei er was dus reactie moedeloosheid maakte zee van elk eenmeester en opende ruimbaan aan het ongelof een nieuw gevoel maakte zee van het scheepsvolkmeester dat voor drie tiende uit schaamte en voor zeventiende uit woede bestond men was dom genoeg om zee door een hersenschim te laten misleiden maar ontstakken over in toren plotseling storten alle bewijzen in ook kander welke mensen dat een jaar had uitgedacht en iedereen spannde zich slechts in te halen wat men door opovering van tijd aan eten en slaap was tekortgekomen met de natuurlijke wispeltuurigheid van de menselijke gist weerp in zich van het ene autoste op het andere de warmste voorstanders van de onderneming werden noot lottigerwijs haren hevigste tegenstanders de tegenstand begon bij het mindere deel de equipage en drog eindelijk zelfs bij de officieren door zonder een bijzondere stijfhoofdigheid van de kapitein zou het frigate zeker de stevend weer naar het zuiden hebben gewend dat nutteloos zoekenconnector niet lang meer worden voortgezet de ebraham lincon had zich niets te verwijten daar alles gedaan was om te slagen geen equipage van enig americaanse schip toonde ooit zoveel geduld en zoveel eivig het beslukken kon haar niet geweten worden men kon niets anders doen dan terugkeren er werd een verzoek in die zin de kapitein gericht hij hield zich even wel goed de matrozen ontvijsten hun ontevredenheid niet en de dienst leed eronder ik zal niet zeggen dat er een opstand aan boord uitbrak maar dat de kapitein lang genoeg tegenstand had geboden vroeg hij even als in de tijd columbus drie dagen uitstel indien in die tijd het monster niet verschenen was zou de ebraham lincon naar de atlantische oceaan terugkeren deze belofte werd op de 2e november gedaan ze had tenminste ten gevolgen dat de moed van het scheepsvokker een weinig door werd opgebeurd men bekeek de oceaan weer met een vernieuwde oplettendheid elke een wilde er nog een laatste blik op slaan de kijkers werden weer met kortige bedrijfigheid aan het oog gebracht het was een laatste uitdaging aan de reus en deze kon redelijker wijzen niet naar laten daar aan te beantwoorden door te verschijnen twee dagen gingen voorbij de ebraham lincon bleef onder halve stom men gebruikte duizenden lijn middelen om de opmerksamheid van het dier op te wekken of zijn lusteloosheid te doen verdwijnen voor het geval het zich soms in deze streken mocht ophouden vreselijke stukken spek werden aan tauen achter aan het schip gehangen tot grote vreugde van de haaien sloepen swerven in elke richting rondom het vriegad terwijl dit opraste en lieten geen enkel punt de zee onderzocht maar vond van de vierde november kwam zonder dat men iets gevonden had de volgende dag om 12 uur de smiddags was de bepaalde tijd om na dit ogenblik moest de kapitein als hij trouw bleef aan zijn belofte naar het zuidoosten stomen en de noordelijke streken van de grote oceaan verlaten het vriegad bevond zich toen op 31 graden 15 minuten noorderbreedte en 136 graden 42 minuten westerlengte de Japanse kust lag minstens 200 mijn ver van ons verwijderd de duistenis viel het was 8 uur grote wolken dreven voor bij de schijfdermaan welke toen in haar eerste kwartier was de zee kammelde kam tegen de voorsteven van het vriegad op dat ogenblik leunde ik op de verschancing aan stuurboordzijden kudraat stond naast mij en keek voor zich de equipage zat in het wand en beschouwde de horizon die door het vallen van de nacht hoe langer hoe kleiner werd de officieren keken met hun nachtkijkers in de toenemende duistenis soms schitterde de sombre oceaan door een straaldermaan welke tussen twee wolken doorscheen en dan verdween weer alle licht in de duistenis van de nacht toen ik koenraad aankijk merkte ik dat die brave jongen enige mate onder de algemene invloed stond tenminste ik meendeurd misschien trilde zijn zenuwen het eerst door een gevoel van nieuwsgierigheid kom aan koen, zei ik, nu heb je voor het laatste gelegenheid om 2.000 dollars in uw zak te steken meneers aan mij vergunnen hem te zeggen, antwoorden koenraad dat ik nooit op die beloning gerekenst heb de regering de unie kon even goed 100.000 dollars beloofd hebben ze zou er geen duidarmendoor zijn geworden geheopt gelijk koen het is een dwaze onderneming dat we ons te lichtvaardig begeven hebben wat een tijd is er verloren gegaan wat een nutteloze inspanning sinds 6 maanden zouden we heets naar Frankrijk zijn teruggekeerd in meneers kleine kamer antwoorden koenraad in meneers museum en ik zou al de fossiele van meneerreeds hebben gerangschikt en de hertever, papyroussa zou in de plantentuinreeds in zijn hock zitten en al de nieuwsgierigen tot zich trekken het is zoals gezicht Koen en ik verbeeld mij dat men ons hartelijk zal uitlachen zeker antwoorden koenraad bedaard ik denk wel dat men meneer zal uitlachen en mag ik het zeggen? wel zeker koen wel nu dan heeft meneer slechts wat hij verdiend waarlijk wanneer men zo geleerd is als meneer dan stelt men zich niet bloot aan maar koenraad kon zijn zin niet volleinden van de algemene stilte die zich in stem horen het was de stem van netland die scheelde oei daar is het ding onder de wind, dwars volgens het einde van hoofdstuk 5 hoofdstuk 6 van 20.000 meilen onder zee deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leeuw 20.000 meilen onder zee door Silverne, hoofdstuk 6 met volle storm op dat geroep stormden de gehele equipage naar de harmonier kapitein, officieren, boodslieden matrozen, kayuidsjungens tot zelfs de machinisten die de machine en de stokers die hun vuren in de steek lieten het was bevel gegeven om te stoppen en het frigat liep nog slechts langzaam vooruit het was zeer donker en hoe goed op de ogen van de harmonier ook waren vroeg het mijzelf af wat hij had mijn hart klopte als of het pas te moest maar netlent had zich niet bedrogen en wij zagen allen het voorwerp dat hij met de hand aanwees aan stuurboordzijden op 2 kabelengten afstands van de ebrem Lincoln scheent de zee van onder een verlichten zijn het was niet het eenvoudige verschijnsel van het lichtende zee men kon zich daarin niet bedrigen het monster dat enige vader men diep onder het water vlak dreef gaf die helden verlichtende klaarbare glans van zich waarvan in het rapport van verschijnen kapiteins gesproken werd deze prachtige lichtuitstraling moest door een grote lichtgevende kracht worden voortgebracht het lichtende gedeelte beschreven op zee een zeer groot langwerpig ovaal in welks midden zich een schitterend brandpunt bevond welks onbeschrijvenlijke glans langzamerhand verminderde het is slechts een ophoping van lichtgeven nee meneer antwoorde ik met overtuiging nooit hebben steenborders of scalpen zo'n lichtgevende kracht deze glans moet volstrekt van elektrieke aard zijn bovendien zien maar eens het verandert van plaats het beweegt zich naar voren, naar achteren het snelt naar ons stoel een algemene kreeg verhift zich van het frigat stilte bevalde kapitein het roer in de wind achteruit de matrozen snelden naar het roer de machinisten naar de machine deze werkte aanstond achteruit en de ebrem-linkon naar bakbord zij de wendende beschrevenhalve cirkel roer recht vooruit riep de kapitein zijn bevelen werden ten uitvoer gebracht en het frigat verwijderde zich stel van het lichtende brandpunt nee, ik bedriek mij het wilde zich verwijderen maar het bovennatuurlijke dier naderde met dubbele snelheid we waren buiten adem en de versing, nog meer dan vrees maakte ons stom en onbeweegelijk het dier woont spelender wijze op ons het swam om het frigat heen dat toch veertien knopen in het uur liep en wikkelde het in zijn elektrieke stroom als in een lichtende stof daarop verwijderde het zich twee of drie kilometer en liet een lichtgevende streep achter even als een wok van stoom welke de locomotief van het sneltrein achter zich laat plotseling toen het monster einde gekomen was als of het zich wilde verwijderen wierp het zich met ijzing wekkende snelheid heel het ens klaps twintig voet van de voorste even op en doofde ze licht uit niet door diepe onderwater te zakken want het verminderde niet langzamer hand maar plotseling even als of de bron van die schitterende lichtstroom opeens werd afgebroken daarna verscheen het aan de andere zijde van het frigat het zei dat het er omheen was gedraaid de kil was doorgegleden ieder ogenblik kon er een bot zin komen welke ons noodlotte zou geweest zijn met dat al verwonderde ik mij over de wendingen van het frigat het vluchte en viel niet aan het werd vervoerd terwijl het zelf vervolgen moest ik deelde deze opmerking de kapitein mee opzij gelaad dat gewonek cirkan was stond nu stomme verbazing te lezen meneer Arona antwoorde hij ik weet niet met welk verschrikkelijk te doen heb en ik wil mijn frigat in deze duisterdis niet onvoorzichtig blootstellen hoe moet ik dat onbekende dier bovendien aanvallen hoe mij verdedigen laat onze dag dicht afwachten en dan zullen de ronde wel veranderen tij vult geniet meer aan de aard van het dierkapitein nee meneer, het is duidelijk genoeg een reuzachtige eenhoorn maar een elektrieke tevens misschien kan men dit dier even meer naderen als een siddaal misschien antwoordde de kapitein maar als het elektrieke krachtbezit dan is het gewis het verschrikkelijkste bez dat de schepper ooit gevrocht heeft daarom zal ik oppassen meneer de gehele equipage bleef de slacht op de been niemand dacht aan slapen de ebremlin kon, kon met de dier in snelheid niet wetijveren daarom had het frigat zijn gang verminderd en bleef onder halve stom van zijn kant deed de eenhoorn hetzelfde hij liet zich door de golven voortwiegen het turneel van de strijd niet te verlaten omstreeks middennacht verdween hij of liever om een juiste uitdrukking te beziging ging hij uit evenals een grote glim warm was hij gevlucht men moest het vrezen maar niet hopen nog geen uur later liet zich een verdovend gecis horen gelijk aan dat het welke kolomwater veroorzaakt welke ergens met geweld wordt uitgespoten de kapitein net lent en ik al op dat oog hem lik op de campagne en weer op die osierige blikken in de dikke duisternis net lent vroeg de kapitein heb geen dik was het geblaas van walvissen gehoord dik was kapitein maar nooit van een dier welks gezicht alleen mij 2.000 dollar op bracht het is waar ook, geeft recht op die beloden maar zegt mij eens is dat geraas niet hetzelfde het welke de walvissen maken als zij het water door hun kie uitblazen kapitein maar dit is oneindig sterkig mij kan er zich dan ook niet in vergissen, het is wel een soort van walvissen die zich in ons vaarwater ophouden als jij het goed vindt, kapitein zullen wij morgen met het aanbreken van de dag een paar woorden met hem wisselen als hij u te mis te wil aanhoren net, antwoorde ik op ongelooflige toon laat ik hem maar eens op 4 harpoon lengte kunnen naderen voegt hem net erbij, dan zal hij mij wel moeten aanhoren maar om hem te naderen moet ik vast een walvissloep er u woorden beschikking stellen en dan de kapitein zeker kapitein dan zet ik het leven van mijn matrozen op het spel en de mijnen, antwoordde de harpoonier doodinvoudig om 2 uur's morgens verscheen het licht opnieuw, maar minder helder op 5 mijl in de wind van de ebrem Lincoln die tegenstaaner de afstand en het geraas van wind en zee hoorde men het dier duidelijk met de staartslaan en zelfs adem halen het scheen dat als het beest aan het oppervlakte der zee kwam om adem te halen de lucht met zoveel geweld in zijn longendrong als de stoom in de grote ketels van de machine van 2000 paardenkracht nu, dacht ik een walviss zo sterk als een regiment ruiterij dat is nog al zoiets men bleef tot het aanbreken van de dag op zijn hoede en bereiden zich voor op de strijd langs de verschansingen gereed gemaakt de tweede stuurman liet de donderbussen laden die een harpoon een kilometer verwerpen en lange ganzeroeren met onplofbare kogels gereed maken welke wond doodelijk is zelfs voor de grootste dieren Nederland had zich ver genoeg met zijn harpoon klaar te maken een vreselijk wapen in zijn hand om 6 uur begon de dag aan te breken en bij de eerste stralen van het mooi gelicht verdween de elektrieke glans van de eenhoorn om 7 uur was het helder dag maar een dikke nevel beletten ver om zich heen te zien en de beste kijkers konden er niet doorheen boven dient en gevolgen was ben aan boord teleurgesteld en bouwst ik klom in de bezaansmast enige officieren zaten reeds in de toppen der masten om 8 uur begon de mist langzaam op te trekken de gezicht eind er verwijden zich en werd helder even als de volgende dag liet zich nu met lendshoorn daar is het ding weer, achter ons aan bakboord riep de harpoonier alle blikken richten zich naar het aangewezenpunt daar stak op 1,5 kilometer van het frigat een langwerpig zwart lichaam uit de golven het diersloeg geweldig met de staart en liet een massa zocht achter zich nimmer nog was de zee met zulke kracht door een staart in beweging gebracht een lange streep helderwitschuim duidde weg van het dier aan en beschreef een lange bocht het frigat naderde de vis ik beschouwde het beest zo nauwkeurig mogelijk de rapporten van de Schennen en de Helvetia hadden de afmetingen wat vergroot en ik hield het ervoor dat het beest slecht 250 voet lang was moeilijk kon ik nagaan hoe dik het was maar het dierscheem mij over het algemeen in zijn afmetingen goed gevormd te zijn terwijl ik dit wonderbare verschijnsel stond te bekijken spoot het twee stralen damp met water tot op een hoogte van 40 meter op ik maakte daaruit en uit al het andere op dat het tot de gewervelde zoogdieren behoorde tot welke familie het moest gerekenen worden wist ik nog niet omdat er drie familien waren waardoor het behoeren kom namelijk die der walfissen, der potvissen en der doofijnen werd toen ook de eenhoorns gerekened worden elk van die familien is weer in verschillende geslachten ingedeeld de geslachten in soorten verschillende onderdelen dat alles was mij van dit hier nog onbekend maar ik hoopte erachter te komen met de hulp des hemels en van kapitein Verenckert de equipage wachten ongeduldig de bevelen van de kapitein af toen deze het dier nauwkeurig bekeken had die het hij de machinist roepen deze kwam meneer, vroeg de kapitein, heb jij stoom genoeg? jawel, kapitein, was het antwoord drie gezees vroeg er op dit bevel het uur van de strijd had geslagen enige ogenblikken later braakte de beide schoorstenen van het frigat wolken zwarte rook uit en het dek trilde onder de heftige beweging der machine de Ibrim Lincoln door zijn sterke schoef vooruitgestoeld stoomde recht op het dier aan dit liet zich tot op een halve kabel lengte naderen toen nam het de schijn aan van niet eens te wel het duiken maar zowat te vluchten en stelde zich tevreden met de afstand te bewagen deze vervolging duurde ongeveer drie kwartier zonder dat het frigat twee vadem op het dier won het was duidelijk dat door zo voor te gaan met het nooit bereiken zou de kapitein tock zich woedend aan de baard net lent, riep hij deze kwam op dit bevel zeg eens lent, vroeg de kapitein ga ik hem er nog aan de sloepen in zee te laten? nee, kapitein antwoorde net want dat dier zal zich niet laten vangen dan als het wil wat dan te doen? als je kunt nog harder stomen, kapitein indien ga je het mij toestaat ga ik op de boegspriet zitten en als ik er dan een kans toe zie zal ik het mijn harpoon in het lijf gooien ga je gang antwoorde de kapitein machinist, riep hij toen vermeerde de drukking net lent ging op zijn post zitten het vuur werd firm aangestookt de schroef draaide 43 maal in de minuut en de stoom perste door de kleppen toen men de loch uitweerp kwam en zien dat de ebrehem lent kan met een vaart van 18,5 kilometer in het uur liep maar het verwenste dier liep even snel gedurende een uur ongeveer bleef het frigat dezelfde snelheid behouden zonder één vadem te winnen het was vernederend voor een van de snelste schepen de Amerikaanse vloot door verwoede bezielde de equipage en de matroze schoelde op het monster dat overigens zich niet verwaardigde enig antwoord te geven kapitein Verkert trok niet alleen aan zijn baard maar hij koude erop hij riep de machinist nog eens heb geen de hoogste drukking vroeg de kapitein driftig ja, kapitein antwoordde de machinist en zijn de veiligheidskleppen belast tot op 6,5 atmosfeer belast ze tot op 10 atmosfeeren dit was een echt Amerikaans bevel op de Mississippi zou men niet anders gehandeld hebben om een concurrent vooruit te komen weet je wel, Koen zei ik tegen mijn trouwe knechting naast mij stond dat wij waarschijnlijk in de lucht zullen vliegen zoals meneer Beliefd antwoordde Koenraad wel nu, ik moet bekennen dat het mij niet onaangenaam was deze kans te lopen de kleppen werden belast de vernuizen volgepropt met kolen er was weer binnen stroom en lucht in de machinekamer de snelheid van de Ebram Lincoln werd nog groter er was de trilde over hun gehele lengte en de schoorstenen konden ter nauwennoot de dikke rookwolken de doorgang verschaffen de loch werd ten tweede malen uitgeworpen hoeveel stuurman? riep de kapitein 19,3 kilometer kapitein stook op! bevalt Fergert de machinist gehoorzaamde de manometer tekende tien atmosferen maar de vis schoot ook vooruit want zonder moeite liep hij ook 19,3 kilometer welke jacht? nee, ik ben niet in staat om de ontroering te beschrijven welke mijn gehele lichaam deed trillen netland was op zijn post met de harpoon in de hand verschijten de malen lieten die zich naderen we hadden hem in riep net op het ogenblik dat hij wilde werpen zwemmen die vooruit met een snelheid welke ik op niet minder dan 30 kilometer in het uurschatte en zelfs toen we ons maximum van snelheid bereikt hadden stak het de draak met het frigat door er om heen te zwemmen een kreeg van woede ontsnapte ons om 12 uur waren we niet verder dan om 8 uur zwoorgens toen besloot kapitein Fergert andere middelen aan te wenden zo, zei hij loopt dat bij sneller dan de ebrem lincoon wanneer we eens zien of het onze puntkogels vooruit blijft mannen aan het voorstuk het stuk op de voorsteven werd onmiddellijk geladen en gericht het schot ging af maar de kogel vloog enige voeten te hoog en over het dier heen dat op een halve kilometer voor ons uitswom een ander die beter bij de hand is scheelde de kapitein 500 dollars voor hem die het verwenst de beest raakt een oude kanonier met grijzenbaard ik zie hem nog nader de bedaard en kalm het stuk richten het en mikten lang een zware slag dreunde en de equipages ziet een vreugdekreet uit de kogel had het hier getroffen maar niet vlak op zijn lichaam want hij gleed langs de ronde op een vlakte af en vloog 2 kilometer verder in zee wat drommel riep de oude kanonier woedend is die schelm dan met 6 duimsplaten gepanzerd vervloekt riep de kapitein de jacht begon opnieuw de kapitein wende zich tot mij en zei ik zal het vervolgen tot mijn vreugd in de lucht vliegt je hebt gelijk antwoorde ik mijn hoopte dat het hier uitgeput zou raken en dat het niet, even als een stoomachine onvermoeid zou zijn, maar verre van dien het 1 uur verliep naar het andere zonder dat het enige teken van afmatting gaf ik moet de Ebrahim Lincoln ter ere nageven dat zij met onvermoeide inspanning vol hield ik bereken dat het schip in die ongelukkige 6 november wel 500 kilometer aflegden maar de duisterd is viel en overdekte de onstaarmige zee met haar sluier op dat ogenblik meende ik dat onze tocht geëindeerd was en wij het bovennatuurlijke dier niet terug zouden zien maar ik bedroog mij avonds 10 minuten voor elven was het weer op 3 kilometer voor ons uit het was evenhelder evenglansend als de vorige nacht de 1 horen scheen onbeweegelijk misschien was hij vermoeid van de wetren en sliep hij of liet hij zich door de golven zachtjes voortwiegelen dit was een kans waarvan de kapitein gebruik wilde maken hij gaf 10 over in komstig zijn bevelen de Ebrahim Lincoln naderte voorzichtig en langzaam onder halfe stoom om de aandacht van zijn tegenstander niet op te wekken men ontmoed niet selde in volle zee walfissen in diepe rust welke men dan met goed gevolg aanvalt en net lent had er meer dan 1 in die slaap geharkpoemd hij ging weer op zijn post op de boegspriet het frigat naderde zonder veel geraas stopte op 2 kabel lengte een afstands van de dier en dreef langzaam voort men haalde bijna geen adem meer diepe stilte heerst er op het dek we waren op geen 100 voetafstands van het licht dat in onze ogen nog helderder en schitterender werd op dat ogenblik zag ik net lent over de verschancingleunen terwijl hij zich met de ene hand aan een taal vasthield en met de andere zijn vreselijke harpoon drillde hij was nauwelijks 20 voet van het onbeweeglijk dier verwijderd eens klap strikte hij zijn arm uit en de harpoon vloog weg ik hoorde de doffe slag van het wapen dat op een hard voorwerbsgeet te stoten plotseling doofde de elektrieke glans uit en 2 grote waterstralen stochten op het dek neer als een woedende stroom ging het over het dek wielp de mensen om ver en verbrijzelde alles wat in de werk kwam toen voelden wij een vreselijke schok en zonder dat ik tijd had om ergens aan vast te grijpen werd ik over de verschancing in zee gewopen het einde van hoofdstuk 6 hoofdstuk 7 van 20.000 meilen onder zee deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leeuw 20.000 meilen onder zee door Silverne, hoofdstuk 7 een vreemd zorgdige walvis hoewel ik door die onverwachte val geheel uit het veld was geslagen wist ik toch bijzonder goed wat mij overkwam eerst zong ik ongeveer 20 meter diep in zee daar ik goed smemmen kan zonder erom nog zo'n hilt erin te zijn als bijvoorbeeld Bayern die de straat van Konstantin Nopal overzwam verloor ik de kop niet en door een paar ferme slagen kwam ik weer poven mijn eerste week was omeens naar het frigat rond te zien had de equipage mijn verdwijning opgemeekt had de ebrem Lincoln bijgedraaid had de kapitein een stoep in zee gezet kon ik hoop op redding koesteren het was verschrikkelijk donker ik zag nog even een zwarte massa welke zich daar het Oosten verwijderde en welke lichten langzamerhand verdwenen het was het frigat ik voelde dat ik verloren was HELP! HELP! riep ik terwijl ik van hopige pogingen aanwende om naar de ebrem Lincoln te zwemmen mijn klieren hinderden mij het water plakten ze vast aan mijn lichaam mijn bewegingen werden er door verland ik zonk ik stikte het was mijn laatste kreeg mijn mond kwam vol water ik worstelde en zonk naar de afgrond plotseling werd ik door een krachtige hand bij mijn klieren gegeven ik voelde mij naar de oppervlak te slepen en ik hoorde, ja, waarachtig ik hoorde mij de volgende woorden in het oorroepen als meneer zo goed wil zijn om op mijn schouder te leunen zal hij veel gemakkelijker zwemmen ik greep de arm van mijn trouwe koenraad hoe? zeid gij het? vroeg ik ikzelf meneer antwoordde koen tot meneers dienst heeft die schokken uitegelijk met mij in zee geworken nee meneer, maar daar ik in meneers dienst ben, ben ik meneer gevoerd de brave jongen vond dit zeer natuurlijk en het frigat? vroeg ik het frigat antwoordde koenraad terwijl hij zich op de rug draaide ik geloof dat meneer er maar niet meer op rekenen moet wat zegt gij? ik zeg dat op het ogenblik dat ik in zee sprong, ik de stuurlaai hoorde zeggen, de schroef en het roer zijn stuk stuk? ja, door de tand van het monster verbreiselt het is geloof ik de enige avarij welke het schip gekregen heeft maar het is ongelukkig voor ons omdat er geen stuur meer in zit dan zijn we verloren misschien antwoorden koenraad bedaard, maar we hebben toch nog enige uren voor ons en in enige uren kan er heel wat gebeuren de onveriekbare kanten van koenraad beurden mij wat op, ik swom met meer kracht, maar daar mijn kleren zo zwaar als loodwerking geworden kon ik mij bijna niet boven houden koenraad merkte het als meneer mij veroorloopt ze los te stijden, zei hij en hij sneed met zijn west mijn kleren over hun gehele lengte open en klok hij ze maar handig uit terwijl ik voor ons beide tegelijk swom op mijn beurt bewezen ik hem dezelfde dienst en wij swom het daarna weer naast ook anders voort onze toestand was echter met dat al vreselijk misschien had bijna onze verdwijning niet gemerkt en al was dit het geval dan kon het frequent toch tegen de wind in, niet naar ons toekomen daar het van zijn roer beroofd was wij konden dus slechts op de sloepen rekenen en de raad redeneerde kalmbevoerd en maakte die nou vereenkomst exemplan zonderling karakter die vlegg-bathieke jongen praten als of hij thuis was daar onze enige kans op levensbehoud gelegen was in de sloepen van de eberhem-lyncon besloten wij dus pogingen in het werk te stellen om ons zo lang mogelijk boven water te houden ten einde ze af te wachten ik stelde dus voor om onze krachten te verdelen ten einde ze niet gelijk tijdig uit te putten en ze hier wat wij besloten terwijl een van ons beide onbeweegelijk met overal kander gekruisde armen en gestricte benen op de ruk zou liggen zouden anders wemmen en hem voorwaarts doen wij zouden elk niet meer dan 10 minuten die roer van sleepen vervullen en als we al kander dus aflosten zouden we nog uren lang misschien wel tot de mooie getoel kunnen boven blijven het was een geringe kans maar de hoop is in het menselijk hard zo diep ingewordeld en ik bekende het gelijk dat als ik bij alle illusie trachten te benemen of als ik aan ons behoud wilde wanhopen ik het niet kon de ontmoeting tussen het frigate en het monster had omstreeks 11 uur avonds plaats gehad ik rekende er dus op dat wij tot soms opgang 8 uur moesten zwemmen dit was wel te doen als we ook kander aflosten de zee die vrij kalm was vermoeide ons weinig door de golfslag soms beproefde ik door de dikke duisternis heen te zien we zijn afgebroken dan enkele malen door het licht in de zee vlak voor ons ik zag die lichten de golven welke op mijn lichaam braken en die dan enige maat schitterden men zou gezegd hebben dat wij in een bad van kwik lagen tegen een uur smorgend was ik erg vermoeid mijn leden verstijfden door hevige kampen Koenraad moest mij ondersteunen en nu rustte de zorg voor ons behoud op hem alleen ik hoorde de arme jongen heigen en de ademhaling werd kort en gejaagd ik begreep dat het niet lang meer duren kom laat me los laat me los meneer loslaten nooit riep hij ik hoop nog voor meneer te verdrinken op dat ogenblik kwam de maand tussen de wolken welke de wind naar het Oostenjoeg tevoorschijn de zee schitterde door haar stralen dit weldade gelicht deed onze krachten herleven ik richtte mijn hoofd weer op ik ging naar alle kanten rond en zag het frigat het was vijf kilometer van ons af en vertoond de slechtste zomberer nauwmerkbare klomp maar geen enkele sloep ik wilde roepen wat zou dit op zoek een afstand helpen mijn opgeswolle lippen lieten geen enkel geluid door Koenraad kon enige woorden stamelen en ik hoorde hem enige malen help, help roepen we hielden ons in ogenblik stil en luisterden het misschien het zuizen in mijn oor veroorzaakt door het bloed dat mij naar het hoofdjoeg of hoorde ik inderdaad een kreeg die op Koenraad's geroep antwoord gaf heb jij het gehoord? stamelde ik ja, ja en Koenraad riep nogmaals op van helpen getoond dit mal vergisten wij ons niet een menselijke stem gaf ons antwoord als het de stem van een ongelukkige of enig ander slachtoffer van de schok die het frigat ondervonden had of was het wel licht een sloep van de ebrem limcon die ons in de duisten is zocht Koenraad spannde een laatste poging in hij richtte zich op mijn schouders op terwijl ik heb met inspanningen mijn laatste krachten ondersteunde hij hief zich ten halve lijve uit het water op en viel toen uitgeput weer neer wat hebt jij gezien? ik zag, stamelde hij ik zag maar laat ons niet praten, laat we al onze krachten bewaren wat had hij gezien? toen kwam ik weet niet hoe het monster mij voor het eerstemaal in de gedachten maar die stem dan de tijden waren toch voorbij dat de Jonas in de buik van een walfis zat Koenraad stied mij altijd voor zich uit nu en dan lichte hij het hoofd op zag voor zich uit en riep waarop een andere stem welke ons hoe langer hoe meer naderde het antwoord gaf mijn krachten waren uitgeput mijn vingers waren verstijfd ik kon niet meer op mijn handen steunen mijn mond die ik zenuwachtig opende liep vol zeewater ijs kouder overviel mij een laatstemaal lichte ik het hoofd nog eens op en toen zonke ik in de diepte op dit ogenblik stied ik op een hartvoorwerp ik klamte me eruit vast toen voelde ik dat met mij optrok en uit het water haalde ik haalde ruimer adem en viel in zwijn ik kwam spoedig weer tot mijn bewust zijn omdat met mij duchtig vreef ik opende de ogen Koenraad vluisterde ik heeft meneer mij gebeld antwoorden Koenraad op dat ogenblik bemerkte ik bij het licht der reeds ondergaande maan een gelaat dat niet van Koenraad was maar het welke ik aanstond herkende net riep ik uit hij zelf beneer en ik loop mijn premie na antwoorden Netland zijt gedor de schok in zee geworpen ja meneer de professor maar gelukkiger dan jij ben ik bijna onmiddellijk op een drijvend eiland neergekomen een eiland? ja of beter gezegd op een reuzachtige eenhoorn verklaar u duidelijk het net en nu begreep ik aanstond waarom mijn hartpoen hem niet heeft getroffen is afgesprongen waarom dan net waarom omdat dit best meneer de professor van stade platen gemaakt is ik moest een ogenblik tot mijn zinnen komen en mijn herinneringsvermogen te hulp hopen ik moest mijn eigen beweringen nog eens nagaan de laatste woorden van net hadden een plotseling op een keer in mijn hersens teweeg gebracht ik kroop naar het hoogste gedeelte van het wezen of het voorwerp dat half in zee was weggezonken waarop wij in toevlucht hadden gevonden ik stamte hem met de voet op het was klaarblijkelijk een hard ondordringbaar voorwerp en niet die weken zelfstandigheid waaruit de massa de grote zee dieren is samengesteld maar dit harde lichaam kon een been-achtig schild zijn zoals dat van voorwereldlijke dieren en ik zou het monster misschien kunnen rangschikken onder de kruipende dieren zoals schildpadden en alligators wel nu dit was niet het geval de zwartagde gerucht waarop wij zaten was glad, gepolijst ongerimpeld als men op stamte gaf hij een metaalachtige klank van zich en hoe ongelooflijk het ook scheiden mogen hij is geen van ijzeren platen gemaakt en met nagels in onkander geklonken te zijn er was geen twijfel meer mogelijk het dier, het monster het wonderlijke verschijnsel dat de gehele wereld in spadding had gehouden dat de verbeelding die liede van de beide halfronnen had opgewonden en getroffen was, ik moest het herkennen een nog veel wonderlijke verschijnsel namelijk een wonder door mensenhanden gemaakt de ontdekking van het fabelachtige wezen uit de mythologie zal mij niet zo verbaasd hebben dat al wat wonder heet uit de scheppers handkomt is doodhevoudig maar dat men plotseling iets onmogelijks voor zijn ogen zit dat op geheimzinnige wijze door tot iets wezenlijks geworden is dat was ook iemand geheel uit het veld te slaan we behoefden even wel niet te aarzelen we bevonden ons bovenop een soort van onderzeesvaartuig dat, voor zover als ik erover kon oordelen de vorm had van een metalen vis net lend had er zijn mening reeds over gevormd koerraad en ik konden er zo spoedig niet toekomen maar dan bevat die toestel, zei ik dat ik er nog geen teken van leven gegeven heeft het schip zich niet bewogen? nee meneer Arona het laat zich door de golven voortwiegelen maar het beweegt zich niet we weten toch zondere raam te mogen twijfelen dat het met grote snelheid vooruit kan komen en daarom een machine nodig is om die snelheid voort te brengen en een equipage om er mee om te gaan natuurlijk antwoorden de haakponier en toch heeft de treif het eiland gedurende de drie uur dat ik erop zit dus als u de nodig is om die snelheid voor te brengen en een machinist om de machine te besturen zo houd ik het ervoor dat wij geret zijn hmm zijn net zonder zich verder uit te laten op dat ogenblik als om mijn bewijsvoering te bevestigen begon het water aan de achterste punt van dit zonnelingenwerktuig heftig te borrelen zodat de beweging zeker door een schroef moest worden voortgebracht het schip stoof vooruit we hadden sterkte tijd om ons aan de bovenzijde welke ongeveer 80 centimeter uit het waterstak vast te klampen gelukkig was de snelheid niet zo buitengewoon groot zolang het ding horizontal doorvaart heb ik niets te zeggen maar als het de aardigheid heeft om eens te duiken dan geef ik geen 2 dollars voor mijn huids net hadden we nog wel minder voor kunnen geven het werd dus noodzakelijk om ons in gemeenschap te stellen met de wezens van welk soort ook de dingzaten opgesloten ik zocht aan de oppervlakte een opening of een luik maar de reënbouwten welke vast aan de ronde er platen waren ingeklonken waren allen hetzelfde bovendien verdween de maan en liet ons in volslage duisternis we moesten de dag afwachten om op middelen te pijnzien hoe wij binnen in dit onderzeeserschip zouden doordringen de halve hing ons behoud alleen af van een gril tegen hemzinnige stuurlieden en als het toek waren we verloren behalve in dit geval twijfelde ik er geen ogenblik aan of wij konden ons met hen wel in gemeenschap stellen en inderdaad als er zelf geen luchtverveidigde moesten zij van tijd tot tijd wel op de oppervlak te komen om hun voorraad verse lucht te vernieuwen en moest dus een opening zijn welke het binnenste van het vaartuig met de buitenlucht in gemeenschap stelde we moesten de hoop geheel opgeven om de kapitein Ferregud geret te worden we werden naar het westen meegestept en ik berekenen dat onze snelheid zowat 12 kilometer in het uur bedroeg de schroef bewog zich met wiskundige regelmatigheid in het water en deed enkele malen als hij boven kwam het lichtende zeewater met grote kracht opspuiten tegen vier uur in de morgen nam de snelheid toe en het was moeilijk om ons bij die snelle vaart vast te houden vooral als de golven onze lichamen zweepten gelukkig ontmoeten net hand een grote ankerring die aan het bovenvlak was vastgemaakt en waarom wij ons tevig vast klamten eindelijk ging de lange nacht voorbij mijn herinnering roept mij alle inrukken niet meer voor de geest maar één bijzonderheid valt mij nog in als cn wind eens voor een ogenblik zwegen meende ik verschillende malen een vaak geluid een soort van vluchtige harmonie van verwijderde akkoorden te horen toch het geheim van die onderzezenvaart naar welke verklaring de gehele wereld te vergeeft zorgt welke wezens leefden er in dit zondelijke vaartuig welk werktuig zou het met zoek en verbazende snelheid in beweging brengen de dag brak aan mooi genevers om hulde ons toch begonnen weldra te scheuren ik wilde beginnen om het bovenvlak dat een soort van horizontal platvormde nauwkeurig te onderzoeken toen ik het vaartuig langs er behalt om te zinken duizend kuyvos riep net lend terwijl hij met zijn voet op het dofklinkende metaal stampte opent dan ongastvrije schippers maar het was boeienlijk om zich bij het verdovende geraas van de schroef te doen verstaan gelukkig zonk het vaartuig niet dieper plotseling hoorde ik een gekraak van sterk knarsende sloten binnen in het vaartuig een plaat werd opgelicht een man verscheen gaf een zondelinge ogenblikkelijk enige ogenblikken laten verschillende 8 sterke klanten met bedikt gelaat en sleept ons in hun vervaarlijke machine naar beneden het einde van de hoofdstuk 7