 Salam deyirli tamış açılar, dinləyicilər. Aydın Mehmedovadı soyadı, bəzləniz əlbətdəki tanışdı. Bələ, mümkün 2991-i 2019 aprilində Dilara Khanım Aliyevəyi lafdamobil qacasında həla çolmuş bu adamın adı indi çoxlarına bir şey deməsin. İnternette yazıbaq darış etmək ilə siz bu iki insanakda xeyl sayda maraqlı məlumatla da tanış olabiləcəksiniz. Allah həriksinə rəhmət eləsin. Bugün size oxuyacağımız yazı deməz bu insana aitti. Mərhum Aydın Mehmedovadı. Yazı bələ allanır. Əhədi kəsilmiş atları cüllələyirlər. Ələ deyilmi? Ələyə yadıma bir Amerika filmi düşür. O filmin adı belədi. Əhədi kəsilmiş atları cüllələyirlər elə deyilmi? Cörenlərin yaxşı yadındadı. Bu filmdə müəyyən pulməbləri, prizdən ötürü müxtəlif təbəqələrə məxsuz həyatda artıq bütün arzu və ümidlərini itirmiş. Belkədə gündəli çiymək puluna bələ imkanı olmay adamlar, qadınlar, yaşlılar, zabanlar, səhərdən akşrıma kimi dayanmadan rəqs edirlər. Qətkədə onların sıralar seyrəkləşir. Güzsüzlər aradan sığır. Akhıra təkəsə bir cüt cənz qalır. Əhədi kəsilmiş cüllüc. Və filmin ahırında belə bələ olur ki, həmin eğlan olunmuş prizin özü də müəyyən mənada iluziyəymiş. Bu filmə mən dəfələrlə baxmışam. Və bu film çoxdən nümayış eddirlisə də, çəsən uzun vaxt ərzində dəfərlərlə onun üzərində qay etmişam. Son vaxtlar isə o, demək olar ki, hər gün, hər səhər, hər akşam yadıma düşür. Və mənə belə gəlir ki, biz iluziyədən xəyaldan başqa bir şey olmayan, ansısa bir anam uğrunda, ansısa bir uduş uğrunda səhərdən akşrıma kimi rəqs edən o zavallara bənzəyri. Bize nəvə dolu? Biz nə istəyir? Bize vəd olunan şeyin mahiyyətini, qeymətini, dəyərini özümüz üzün düzgümü müəyyənəşdirmişi. Və ya xud dəli kimi hayıqıra hayıqıra, qışqıra qışqıra. Bir-birimizi təliye təliye, dümsüşləyə-dümsüşləyə, cah yavaş, cah yorga, cah tənəfəsi kəslə-kəslə, sürünə sürünə işığına getmiş olduğumuz o arzu özü bizim üzün tamaydındır mı? Məhiyyətini bilir işmi? Bilir işmi ki, bu bizim doğrudan da həyatımız boyu arzuladığımız, gözlədiyimiz o boyu üç arzudur? Yoxsa bu da milyon-milyon arzularımız kimi bir yol dolambaçında, bir dalanda gizmətimizə çıxandan sonra pişimize vurub ayaqlarımızın altına tullayacağımız və üstünlən adlayıb kesecəyimiz arzulardan biridir. Yüz minlərlə sualımız var, və bu suallara elə bil dünyaya bir dərt kimi, bir sər kimi, bir yaxış kimi, qar kimi atıb bizim üstümüze. Bizdə bu sualları suallarımıza yığır, kucaq-kucaq, ambar-ambar toplayırıq. Və Allahın bir insaflı bəndəsi də yoxdur, dəsin ki, Ainsan, bu qədə sualları dağın var, yığmısanız üstünlə. Və sonların hansı bir nizabın tatmısan, və ayaq nizabın tatmağa iktidaran, ağlın və gücün var. Dünyanın materialistəkinin təbliğindən aldığımız dəslərimizi, inamlarımızı və ümitlərimizi günlərin bir günü yolun ortasında qoyduq. Nə idealistə çevriləbildi, nə materialist həlimdən uzağlaşabildi? Həmin yolun ortasında Allahsızlığımızı davam edir, yeni peydə olmuş münətcimlərə, o münətcimlərin 100.000 adücəlliyinə qabiliyyətinə inanmızla. Nə dünəndəki kimi dünəndəyik, nə sabahtaşına atılıb kəcə bilirik. Yolumuzun ortasında daş gibi qavrılıb qalmışıq. Arxadan gələn itəliyir. İləyəldi gədəm isə də bani ilə vurub, yenə fırladır bizi yolun ortasına. Pələzə qurub qalırıq. Qaldığı cədə sualların qalaxı artır. Cəabını təhə bilmirik. Başımıza döyüb Allahımızdan ümid istəyirik. Ulu Tanrı da, deyəsən güçsüzlüyümüzü və güdrəstsizliyimizi görüb, bizim başımızın üstündəki qöy nâ hiyyəsindən çıxıb cədib, hansısa bir yerə. Ağıllı başları, səmimi ürəçləri, öz qeymətini bilənləri idarə eləmək, onların arzularını yerini yətirmək üçün. İçimizdə ki, bu tufanla, bu türiyanla evimizdən çıxıb işə gəlir. İşimizdə özümüze qərar tutabilmirik. İşimizdən də başa ulu, dünyanın bütün dərləri ilə, həmkarlarımızın ürəyəmizə vurmuş oldu, hənzər yarasıyla, dir yarasıyla, intiriqa yarasıyla, içimiz, çölümüz dolu, belimiz bökülmüş aldı, qaydırıq evimizdə. Evimizin qapsını açıb isəri keçirik. Bir mənzilin qayılısı sual olub, sualların dalma düzülür. Paltar aldın mı? Çöre gətdiniz mi? Bazarə gəttin mi? Həkimdən dərmən tapdın mı? Rayon izən gəttin mi? Və ilahır. Bir təhər bu sualların hər birindən yaxa kurtarır, birinə hə hə hə. Birinə yox zabı verib, bir səbət, bir zəm bir sualın əlinən əsəbbəşib kəlləmizə vura vura, hərimizə qoyulan alayarmsı, yarı soyuq, yarı isti çöreimizi yəyib, yerimizi uzanıb, dünyanın bütün üçü beynimizdə qərbə bir yoxya gedirik. İlahi, yoxuda da hiss edirik ki, bu dünyada insan üçün ən böyük rahatlıq və nəyəmət olan yox gibi bir şeyində dadıq açıb. Yoxumuz elə bil ki, narkoz altında yatan xəstən uyumasıdır, özündən qətməsidir. Bir insan yoxuda yata bilməri ilahi. Bir insan yoxsuda gözlərimizi elə bil ki, qamarlayıb özünün aqşını alabilmir. Beləcə özündən getmiş yarı bir yoxu şalda qarma qarşıq yoxlarla sabah adlanan üzüntülü bir dünya qapsını açır, ayağa durur, tələm tələsi kene dünyanın mənzil boyu sualarını çiğnimizə alıb, qafımızdan çıxıb şəhər adlı böyüş bir dünyanın qalma qalın qələbəliyin içəlindən kecib, dünənci işyerimizə, dünənci indiriqaların sözlərin, səhbətlərin yuvasına qaydırıq. Başımız o qədər qatılır ki, içimiz o qədər göynəir ki, bu ruhanlar o qədər bizi sağdan sola, soldan sağa, yuxardan aşağı, aşağdan yuxarı fırılır ki, bir anda bir dəyqəd olsun düşünə bilmirik ki, Əyvah, ah bu qədər hədər gədən anlarımız, dəyqələrimi, saatlarımız üst üstə yıqılı, Allahın bize vermiş olduğu qısaca bir ömür təşkil edir. Ah bu ömür, olumla başlasa da onun ölüm anlı bir nöqdəsi var. Və bu qalma qalla, bu qeylu qalla biz əsində hər gün, hər saat, hər dəqiqədə olum nöqdəsindən ölüm nöqdəsində sarıya xılnaşınır. Ölümdən sonra isə hələlik bizim üçün bəlli heç nə yoxdur. Bəlçə nə isə var, amma bildiğimiz odur ki, ölümdən o yana nə olacağı bizim üçün qabqara anlatır. Bizsə saniyələrlə, dəgiqələrlə, günlərlə, aylarla, illərlə bir dağlaşa bir dağlaşa, əhədi kəsilmiş atlar kimi sürnə sürnə qalka qalka, yıqla yıqla, dura dura olum adlı çıxış nöqdəsindən ölüm adlı bir nöqdəyə həyya xılnaşınır. Amma bununla ahlımız dərk edir, nə ürəyimiz istedir. Bir də hansısı nöqdələrin birində nəfəzimiz kəslib, əlimizlə sanzan ürəyimizin üstünə qeyri ixtiyarı toxunanda zanımızdan bir korku kətir. Nə vərəsən? Nə vərəsən? Bir şair demişəm, nə vərəsən? Kəsib yolumuzu obət heybət varlığı deyəcək. Sağ olun. Sağ olun. Sağ olun. Sağ olun. Sağ olun. Sağ olun. Sağ olun.