 Vandaag wil ik jullie wat vertellen over mijn onderzoek naar bellemmer en een bevorderende factoren bij het zoeken van hulp voor psychische klachten of verslaving en dat heb ik onderzocht binnen de Nederlandse kruismacht. In internationaal onderzoek zien we dat 60% van de militairen die wel baat zou hebben bij psychische hulpverlening, die hulpverlening niet zoekt, terwijl we weten dat het zoeken van hulp wel goed is voor de duurzaam en zepbaarheid, omdat het symptomen kan verlagen en uitval kan voorkomen. En waarom zoeken die militairen nu geen hulp, uit internationaal onderzoek zien we dat er een angst is voor stigma. Mens zijn bijvoorbeeld bang om als zwak gezien te worden. Ze hebben negatieve attitude over behandeling, ze geloven dat het niet werkt of ze erkennen niet dat ze de hulp nodig hebben. Maar om iets te doen aan dit probleem binnen Nederland, willen we eerst kijken wat speelt er nu binnen de Nederlandse kruismacht en dit hebben we onderzocht vanuit drie perspectieven. Wat we hebben gedaan is dat we focusgroepen hebben gehouden met militairen met klachten en zonderklachten en zorgverleners. En daarmee hebben we eigenlijk besproken wat zijn nu de bellemmerende en bevorderende factoren bij het zoeken van hulp voor psychische klachten. En hier ziet er ook een overzicht van wat voor diagnosis deze militairen met psychische klachten hadden. Wat kwam er eigenlijk uit? We hebben vijf categorieën van bellemmerende factoren gevonden voor het zoeken van hulp. De eerste is angst voor negatieve carrièreconsequenties. Zo waren mensen bang dat ze niet meer een werk konden doen, dat ze ontslagen zouden worden, maar ook dat ze niet meer mogen doen wat ze leuk vinden aan het werk. Of niet meer zouden kunnen doorgroeien in hun baan. Ook was er angst voor sociale afwijzing. Mensen waren bang om als zwak gezien te worden en niet meer bij de groep te horen. En vaak zag ook dat de leidinggevende negatief praat over hulpverleening, waardoor daar ook een vorm van afwijzing bij zat. Soms weten mensen ook gewoon niet waar ze de hulp moeten zoeken. Er is bij de fentie heel veel beschikbaar. Maar omdat er zoveel is, weten mensen niet waar ze heen moeten met welke klachten. En ook zijn er zorgen over de vertrouwelijkheid. Het is zo bij de fentie dat de zorg intern is geregeld, waardoor het voor kan komen dat je collega's tegenkomt in de wachtkamer bij de GGZ bijvoorbeeld. Dus dit voelt niet als vertrouwelijk. En mensen zijn ook bang om een soort vinkje achter een naam te krijgen. Wat weer kan zorgen voor negatieve carrièreconsequenties. En ook de militaire mentaliteit speelt een rol. Militaire worden heel erg opgeleid met een ken-doe-mentaliteit. Altijd maar doorgaan, ja zeggen, eigen problemen oplossen. En op een moment dat dat niet meer kan en je eigen probleem moet oplossen, is het lastig om hulp te vragen. Wat werkt er nu wel voor die hulpverlening? Sociale steun is heel belangrijk. De sociale steun kan komen vanuit de leidinggevende, die aankaart heet. Psychisch gezondheid is belangrijk in de hulpverlening. Maar ook direct de collega's die naar de hulpverlening verwijzen. Of thuisfond, die dat doet. Ook zien we dat het belangrijk is dat de hulpverlening militaire is. Dus militaire context-scant en de taal spreekt. Dat dat makkelijker maakt om naar de hulpverlening toe te stappen. En dat het belangrijk is dat de hulpverlening laag drempelig is. Dus dat het ideeën is dat je voor een kopje koffie binnen kan stappen. En dat je niet eerst een heel lange wachtrij in moet staan. Als we die drie perspectieven van militairen met en zonder klachten... en zorgprofessionals vergelijken, zien we hoge overeenkomst... in de belemmer en de bevorderende factoren die ze zagen. Maar wel lijkt de zorgprofessionals zich soms iets minder bewust... van die belangrijke rol die de leidinggevende speelt. En hoe eng het soms is om dat gesprek aan te gaan. En dit zou ook meegenomen kunnen worden in behandeling... om juist te bespreken van hoe ga je dit gesprek aan op het werk. Als ik op basis van het onderzoek kijk van hoe kunnen we nu zorgen... dat mensen makkelijke hulp zoeken voor psychische klachten. En dit is belangrijk voor militairen, maar ook voor vergelijkbare beroepen bijvoorbeeld. Is het belangrijk om in te steken op deestigmatiserende interventies. Dat kan door het verhogen van kennis en het contactonderling stimuleren. De leidinggevende, daar is het belangrijk om een stukje psychoeducatie te hebben... maar ook een stukje hoe ga je het gesprek aan om psychische klachten. We hebben bij Defensie ook een workshop hierover ontwikkeld. Informatievoorzieningen zijn belangrijk zodat mensen weten waar ze heen kunnen... en peer support, zodat ze elkaar ook naar de hulpverdeling kunnen verwijzen. Als je de hele publicatie terug wilt lezen, is hier de referentie. En ik wil ook de financiëerders van het onderzoek bedanken en de co-auteurs. En als u het onderzoek verder wilt volgen of een vraag heeft... kunt u mij via de volgende kanalen bereiken. Bedankt voor uw aandacht.