 Po spustoszeniach, jakie poczyniły dwie wojny światowe, wiele ludzi próbowało znaleźć sposób, aby nigdy więcej nie dopuścić do podobnego dramatu. Francuzki Urzędnik Państwowy Jean Monnet, którego poparł ówczesny minister spraw zagranicznych Francji Robert Schuman, zaproponował zjednoczenie gałęzi przemysłu uważanych za machiny rozkręcające wojnę, czyli węgla i stali. Europejska nie wyrzuca się z momentu, ani w konstrukcji samochodu. Ona wyrzuca się z konkretnej realizacją, najpierw kształtą solidarną. W 1951 roku sześć państw, Francja, Niemcy, Belgia, Włochy, Luxemburg i Holandia podpisało traktat paryski, ustanawiający europejską wspólnotę węgla i stali. Zarządzaną przez pierwszy organ ponadnarodowy wysoką władzę. Kontynuując podjęte działania 25 marca 1957 roku, przywódcy europejscy podpisali traktaty rzymskie ustanawiające europejską wspólnotę gospodarczą oraz europejską wspólnotę energii atomowej. W 1968 premier Luxemburga Pierre Werner zaproponował wprowadzenie wspólnej waluty. Jego plan zakładał stopniowe utworzenie uniwalutowej w ciągu następnych 10 lat. Jednak rok później nastąpiła dywaluacja dolara w Stanach Zjednoczonych, a następnie kryzys na rynku naftowym, więc plan Wernera został odłożony na półkę. Zamiast uniwalutowej, niektóre kraje europejskie wprowadziły system węża walutowego, który ustalał limity wachań kursowych zarówno wobec szeregu walut europejskich, jak i wobec dolara. Od wprowadzenia węża walutowego w 1972 do jego likwidacji 7 lat później wielokrotnie korygowano kursy walutowe. Uczestniczące kraje na zmiany wypadały z węża i znów do niego wchodziły. W 1979 wznowiono dyskusję na temat unii gospodarczej i walutowej. Powstał europejski system walutowy oraz EQi – europejska jednostka walutowa. Była to jednak waluta wirtualna, używana tylko w rozliczeniach. Państwa tworzące europejski system walutowy zgodziły się utrzymować kursy swoich walut w paśmie 2,25% wokół referencyjnego kursu centralnego. Tak powstał mechanizm kursowy. Udział w nim nie był łatwy dla rządów państw członkowskich. W latach 1979-87 kursy korygowano 37 razy. W 1986 państwa członkowskie podpisały jednolity akt europejski, stanowiący pierwszą poważną zmianę traktatów rzymskich. Celem aktu było stworzenie w ciągu siedmiu lat autentycznego, pozbawionego barier rynku wewnętrznego w oparciu o swobodny przepływ osób, towarów, usług i kapitału. W 1988 prezes Komisji Europejskiej Jacques Delors stanął na czele komitetu, którego ustalenia stały się podstawą traktatu z Maastricht. Raport Delora zakładał utworzenie unii gospodarczej i walutowej w trzech etapach. Pierwszy etap, mający na celu zacieśnienie współpracy między bankami centralnymi, rozpoczął się 1 czerwca 1990 roku, wraz z całkowitą liberalizacją przepływu kapitału we wspólnocie europejskiej. Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht 7 lutego 1992 roku wyznaczał zakres i kierunek działań koniecznych dla utworzenia unii gospodarczej i walutowej. Traktat wyznaczał rok 1994 jako początek etapu II, który obejmował powołanie instytucji i ustanowienie procedur prowadzących do konwergencji gospodarczej. Traktat określił też kryteria konwergencji, których spełnienie przez państwa członkowskie jest warunkiem przyjęcia wspólnej waluty. W trakcie etapu II utworzono Europejski Instytut Walutowy, który zaczął działać 1 stycznia 1994 roku we Frankfurcie. Instytut przeprowadził pracę wstępne konieczne, by prowadzenie polityki pieniężnej mógł przejąć EBC. W maju 1998 unijni przywódcy i ministrowie finansów spotkali się w Brukseli, by zdecydować, które kraje osiągnęły dostateczny stopień konwergencji, by móc wejść do Unii Walutowej. Wybrali też Wilema Doysenberga na I prezesa EBC oraz mianowali pozostałych członków pierwszego zarządu. EBC powstał 1 czerwca 1998 roku zastępując Europejski Instytut Walutowy i przejmując jego siedziby we Frankfurcie. Wraz z pozostałymi bankami centralnymi państw członkowskich Unii Europejskiej EBC tworzy europejski system banków centralnych. Euro narodziło się w nocy 31 grudnia 1998 roku. Wtedy też nastąpiło nieodwołalne ustalenie kursów wymiany dotychczasowych walut na euro. Etap III Unii Gospodarczy i Walutowej zaczął się 1 stycznia 1999 roku wraz z wprowadzeniem wspólnej waluty i przekazaniem przez Krajowe Banki Centralne prowadzenia polityki pieniężnej Radzie Prezesów EBC. Trzy lata później, 1 stycznia 2002, w atmosferze powszechnego święta wprowadzono do obiegu nowe banknoty i monety. Ludzie ustawiali się w kolejkach do bankomatów, aby jak najszybciej mieć w Fortwellu nową walutę. Już od 3 lat euro było oficjalną walutą banków, podmiotów gospodarczych i rynków finansowych. Teraz stało się własnością wszystkich.