 De ijsjongvrouw, Pepette, uit Andersen Sproken en Vertellingen. Dit is een liepervoxopname. Alle liepervoxopname behoren tot het publieke domijn. Voor meer informatie of om je aantmeld als vrijwilliger, ga naar liepervox.org. Opname door Julie van Malgem. Andersen Sproken en Vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Naa vertel door Simon Jacob-Andrisse. De ijsjongvrouw, Pepette. Wie is de beste schutter in het kanten Walliserland? Dat wisten de Genten wel. Wacht je voor Rudi, konden zij zeggen. Wie is de knapsde schutter? Dat is Rudi, zeiden de meisjes. Maar zij zeiden niet, wacht je voor Rudi, dat zijden de bedaagde moedertjes niet eens, want hij knikten ze even vriendelijk toe als jonge meisjes. Wat was hij stoutmoedig en vrolijk? Zijn wangen waren door de zand verbrand, zijn tanden frisse, wit, zijn ogen gitswaard. Hij was een knappe jongen en twintig jaar oud. Het ijskoude water hinderde hem niet, als hij swam. Als een vis kon hij zich in het water wenden en keren en klauteren kon hij als een aap, zich aan de rots want vasklemmen als een slak. Goede spieren en zenuwen had hij. En dat toon hij ook door de sprong, die hij eerst van de kater en later van de gemps geleerd had. Rudi was de beste gits waaraan men zich kon toevertrouwen. Hij zou zich een geheel vermogen als schits kunnen verwerven. Het kuipers ambacht dat zijn oom hem ook geleerd had, beveel hem echt er niet. Zijn lust was de gempsigacht, en deze bracht hem ook geld op. Rudi was een goede partij, zoals men zijde, als hij maar niet met de meisje boven zijn stand wilde trouwen. Hij was een danser van wie de meisjes droomde, en die in deze zijn genen zelfs waakend in haar gedachte omdroegen. Mij heeft onder het dans zijn kus gegeven, zij al nette van de schoolmeester tegen haar beste vrienden, maar dat had ze niet moeten zeggen, zelfs niet tegen haar beste vrienden. Het gaat niet gemakkelijk, zulke dingen geheim te houden. Het is als zand in een zeef, het loopt er doorheen. En spoedig was het bekend dat Rudi, hoe braven goed hij ook was, onder het dans zijn kuste. En toch had hij niet eens die genige kus, die hij het liefst had willen kussen. Ja, zijn oude jager, hij heeft aan nette gekust, hij is met A begonnen en zal het de hele ABC wel doorkussen. Een kus onder het dansen was alles, wat de roerige tongen tot de zware tegen hem was in te brengen. Hij had aan nette wel eens waar gekust, en toch was zij niet de bloem van zijn hart. Beneden, in het al bij Bex, tussen de hoge walnotenbomen bij een kleine, snel flietende bergstroom, woonde de rijke molenaar. Het woonhuis was een groot gebouw en had drie verdiepingen met kleine doorentjes, die met houten bedekten met zinke platen belecht waren, welke in de zonnen en manen schijn glinserden. Op het grootste der doorentjes stond een windwijzer, een pijl die een appel doorboord had, dat moest aan het schot van Tell herinneren. De molen zag er netjes en welvarent uit. Deze liet zich ook uitdekenen en beschrijven. Maar de dochter van de molenaar liet zich niet uitdekenen en beschrijven, zo ze ruudig te zijn gezegd hebben, en toch stond zij in zijn hart uitgetekend. Haar ogen funkelde daar zo dat er een baare vuur in was, dat was plotseling zo gekomen, even als een andere brand ook plotseling uitbarst. En het zonderlingst van de zaak was dat de molenaar's dochter, de aardige Babette, er zelf geen vermoeden van had. Zij en Rudi hadden nooit één enkel woord met Algaar gesproken. De molenaar was rijk, en deze rijk de maakte, dat Babette zeer hoog zat te moeilijk te grijpen was. Maar in iets het zo hoog, of man kan het wel bereiken, men moet maar klouteren. Vallen zal men niet, als men het zich maar niet verbeeld. Deze les was hem reeds in kindheid ingeprent. Het troft of algeens juist zo, dat Rudi iets te beks te doen had. Het was daar geen een hele reis, want de spoorweg was daastijds nog niet tot stand gekomen. Van de ronig ledger langs de voet van de Simplum, tussen vele afwisselende berghoogte, strakt zich het brede vallisdal uit met zijn trotsreveerde ronen, die dik was buiten haar overstreed en overvelden en wegen voor het stroomt. Terwijl zij alles in haar vaart meesleept. Tussen de stadje Sion en Sémorys maakt het al een kromming, buigte-gals een elleboog, en wordt achter Sémorys zo smal dat er slechts plaats voor de rivier en voor de smalle weg is. Een oude toren staat hier als schildwacht voor het kanton Valliserland, dat hier eindigt en ziet over de gemetzelde bruggen naar Tolhuis aan de andere kant. Daar begint het kanton Vaatland, en de naaste, niet ver verwijderde stad, is Bex. Heren u ziet men bij iedere stap die men doet, overal wilde en overvloed. Men bevindt zich als in een tuin van castagne en walnotenbomen. Hier en daar komen sie presse en granaatbroesems tevoorschijn. Er heerst hier een zuidelijke warmte, als of men zich in Italië bevond. Rudy kwam te Bex aan, deed wat hij daar te verricht had en keek eens in de stad rond. Maar geen molenaarsgenicht laat staan dan babettekriegheid te zien. Het was het avond. De lucht was gevuld met de geuren van de wilde tijm en de bloeiende linden. Omde met bomen op groeide bergen, lach als het ware, een schemerende blauwe slijer verspreid. Reer ze wijd en zijt een stilte, niet die van de slaap of de dood. Nee, het was alsof de ganze natuur de atem inheelt. Als zij gevoelde dat zij zich stil moest houden, opdat haar beeld op de blauwe grond van de hemel zou gefotografeerd worden. Hier en daar tussen de bomen op het groene veld stonden palen waarop een telegraafdraad die door het stille dal gelegd is rusten. Tegen één dier palen leundde een voorwerp zo onbeweegelijk dat men het best voor een boms dan had kunnen houden. Het was Rudy die hier even stil stond, als op dit ogen blikte gehele omgeving. Hij sleep niet, nog minder was hij dood. Maar even als er dik was groter wereld gebeurten en ze langs de telegraaf vliegen, levensmomenten van gewicht voor de enkele, zonder dat de draad dit doorzitteren of door een geluid verraad, zo doortrelde Rudy machtige overbeeldigende gedachten. Het geluk zijns leven van nu af zijn bestendige gedachten. Zijn ogen versigden zich op een punt, een licht dat tussen het lovende woonkamer van de molenaar waar papetten woonden te voorschijn kwam. Zo stil als Rudy hier stond, samen hebben kunnen denken dat hij op een gemukte. Maar hij zelf was op dit ogen blik als gemst die minuten lang als uit de rots gehouwen stil kan staan totdat zij plotseling, wanneer er een steen naar beneden rolt, opspringt en weg sneld. En zo ging het met Rudy ook. Rolde een gedachte in hem. Nooit versagen, riep hij uit, een bezoek in de molen. Goedenavond molenaar. Goedenavond, papetten. Men valt niet naar beneden als men het zich maar niet verbeeld. Papetten moet me toch eenmaal zien als ik haar man zal worden. Rudy lachte. Hij was goed smuts en liep naar de molen toe. Hij wist wat hij wilde. Hij wilde papetten hebben. De rivieren met de witachtige gele grondprijs de voort. Wil jij linden hingen over de snel vliegende water heen? Rudy liep het pad op naar het huis van de molenaar toe. Maar zoals de kinderen zingen, niemand was er thuis, dan Katje en de muis. De huiskat stond op de trap, kwam er terug en zeiden Ja, maar Rudy had geen oren naar deze taal. Hij klopte aan. Niemand hoorde hem. Niemand deed de deuren voor hem open. Ja, zei de kat. Als Rudy nog een kind geweest was, dan zou hij die taal wel verstaan en begrepen hebben. Dat de kat zeide, hier is niemand thuis. Maar nu moest hij naar de molen toe om te vragen. En daar kreeg hij het bericht dat de molenaar prijs gegaan was ver weg naar interlaken en dat papetten met hem meegegaan was. Daar was een groot schuttersfeest dat de volgende morgen begon en acht dagen lang duurde. Mensen uit alle Duitse kanton zouden daar zijn. Die arme Rudy, komen zeggen. Hij had geen gelukkige dag voor zijn bezoek te bek gekozen. Hij kon nu weer terugkeren. En dat deed hij dan ook. En begaf zich over zijn moris en signa naar zijn dal, naar zijn berg toe. Maar wanhopen deed hij niet. Toen de zon de volgende morgen opging, was een goede luim al lang opgegaan. Deze was nog nooit verdwenen. Papetten is de interlaken. Vele dagrijzen van hier, zei hij bij zichzelf. Is het een verre dochter heen als men de brede straatweg langsgaat? Maar het is niet zo ver als men over de berg geklimpt. En dat is juist een weg voor een gemziage. Die een weg ben ik voor gehoor ook al eens gegaan. Daarboven is mijn vaderland, waar ik als kind bij mijn grootvader gewoond heb. En de interlaken is een schuttersfeest. Ik wil erbij zijn. Ik wil de eerste zijn. En bij Papetten wil ik ook zijn als ik eerst kennis met haar gemaakt heb. Met zijn lichte randsel, waarin zijn zondagspak zat, op de rug, met geweer en bijtas om de schouder, klom er u die de berg op, de korte weg die toch vrij lang was. Maar het schuttersfeest was eerst op deze dag begonnen en zou de gehele week en nog lang reduren. Gedurende deze gehele tijd, bleven de molenaar want de interlaken had men hem gezegd. Rudy liep over de gemmie heen. Hij wilde bij Grindelwald naar beneden klimmen. Fris en vrolijk klauterde hij tegen de bergen op. Een genoot van de frisse ligt de versterkende bergelucht. Het al daalde al dieper en dieper. Zijn gezicht kregen verruimde zich. Heer en sneed op, daar weer heen en al spoedig de schemerend witte al paketen. Rudy kende iedere berg. Hij ging op de schrek horen af, die zijn witgepoederte vingers hoog in de blauwe lucht steekt. Eindelijk was hij op de hoge berg geug. De graze gewijde strikte zich uit naar de al van zijn vroeger woontplaats. De lucht was licht, zijn hart was licht. Bergen en dal waren vol bloemen en groen. Zijn hart was vol jeugde gevoel waarbij geen ouderde dom en geen dood te pas komen. Leven, heerse, genieten. Vrij als een vogel, luchtig als een vogel, was hij. En de zwalen bevlogen hem voorbij in zongen even als hij in zijn kindzijd gezongen hadden. Wij en jij, jij en wij. Alles was vreugde en blijdschap. Daar beneden strikte zich de vloeilachtige groene wijde uit bezaakt met bruine houtenhuizen, de lutschine, grondste en bruiste. Hij zag de gletser met zijn glas groene randen en de smerige sneeuw. Zag in de diepe kloven, zag de bovenste en ook de onderste gletser. De kerklokken klonken hem in de oren, als wilde zij hem een welkom in het land waar hij zijn jeugd doorgebacht had toeroepen. Zijn hart klopte heviger en bereidde zich terma uit dat papetten daarin voor een ogenblikje heel verdween. Zo ruim werd zijn hart zo overvuld van herinringen. Hij liep weer langs de weg voor het waar hij als een kleine jongen met de andere kinderen gestaan en gesneden huizen verkocht had. Daarboven achter de dennen stond het huis van zijn grootvader, van moederzijden nog. Vreemde mensen woonden nu daarin. Kinderen kwamen hem op de weg tegemoet lopen. Zij wilde handeldrijven. Eén bood hem een alpenroos aan. Rudy nam deze roos als een gunstig voorteken aan en dacht aan papetten. Als spoedig was hij over de brug waar de beide Lutjines zich verenigen. Het gebombte wordt hier al dichter. De walnoot de bomen geven schade u. Nu zag hij de wapperende vlaggen. Het witte kruis op het roodveld zoals de zwitser en de deen het hebben en voor hem lag interlaken. Dat was een prachtige stad zoals er geen andere bestond, dacht Rudy. Een zwitser stadje in zondagsgewaad. Dat zag er niet uit als andere steden. Loch, een troep zware steenhopen, vreemd hem voortnaam. Nee, hier zag het eruit als of de houten huizen van de bergen in het Gunnedal gelopen waren en zich langs de helderen snel flietende stroom in het gilet geschaard hadden. Wel een weinig ongeregeld, maar toch altijd zo dat zij een mooie straat vormde. De prachtigste van alle straten was als het ware uit de grond opgerezen. Zij erd Rudy hier als knap geweest was. Het scheen hem toe als of zij ontstaan was uit al de lieve huizen die zijn grootvader gesneden had en waarmee de gast de huis opgevuld was als of deze zich daar neergezet had en krachtig opgegooid waren even als de oude castanjebomen. Ieder huis was een hotel, zoals het genoemd werd met uitgesneden houtwerk om de ramen in de gevel met een vooruitspringen dak, keurig en zeerlijk en voor ieder huis als een bloemtuin aan de kant van hem met stenige plaveidenstraat. Langs deze stonden de huizen maar slechts aan de ene kant. Zij zouden anders de frisse groene wijden aan het gezicht ontrokken hebben waarin de koeien ontliepen met klokjes om de hals die als op de hoge alpen klonken. De wijden waren door hoge bergen omgeven die in het midden als het ware op zijde traden, zodat men zeer duidelijk de schitterende met sneebedijkte berg, de jungvrouw, de schoonst gevormde van alle zetse bergen kon zien. Welke menigde opgepronkte heer en dames uit vreemde landen, welke gebemen van land lieden uit de verschillende kantons. Ieder schitterd roeg zijn schietnummer in een krant op de hoed. Heer was muziek en gedang, leren trompetten geschreeuwen rumoor. Huizen en bruggen waren met sinnebeelden en verse versierd. Er wapperde vaandals en vlaggen. De buksen deden haar geknal onafgebroken horen en de schoten waren in Rudys oren de mooiste muziek. Hij vergatten deze bonte verwarring babettig geheel, of schoon hij toch om haar hemt wel hier naartoe gegaan was. De schutteren begonnen nu met het schijfschieten. Rudys stond al spoedig onder hen en was de behendigste, de gelukkigste van alle. Altijd was zijn schot raak. Wie zou toch die vreemde jonge jager zijn? Vrogman. Hij speikt het Frans dat zij in het kant aan Valliserland spreken. Hij weet zich ook heel goed in ons Duits te doen verstaan, zeiden enkele. Als kind moet hij hier een omstreekend krendelvalt gewoond hebben, besteen daar jagers te vertellen. Een vol leven was deze vreemde jongeling. Zijn ogen fonkelden, zijn blikken, zijn arm waren zeker, daarom raakte hij ook. Het geluk geeft moed en moed had Rudy emmers altijd. Als spoedig had hij hier een kring van vrienden om zich verzameld. Men eerde hem. Ja, men bewezen me hulde. Bij betten was hem helemaal uit de gedachte gegaan. Daar klopte een hand hem op de schouder en een zware stem spak hem in de Franse taal aan. Zij het geuit het kanton Valliserland? Rudy keerde zich om en zag een rood vergenoegd gezicht, een dikman. Het was een rijke molenaar uit peks. Met zijn gezet lichaam verborgen hij de tredere lieve papetten die achteral spoedig tevoorschijn kwam kijken met haar fonkelende donkere ogen. Het had een rijke molenaar gestreeld dat het een jager uit de zijnkonton was die de beste schoten deed en door al de andere geëerd werd. Nu, Rudy was wel een gelukskind. Datgene waarom hij hierheen vertrok was, maar nu zelf bijna vergeten had, op. Als landsleden uit elkaar ver van een vaderland ontmoeten, dan knopen zij een gesprek aan en maken kennis met elkander. Rudy was door zijn schoten de eerste van het schuttersfeest. Gelijk de molenaar te peks de eerste door zijn geld in zijn goede molen was. Zo drukte de beide mannen elkaar de hand, hetgeen zij vroeger nooit gedaan hadden. Ook papetten stak Rudy onbeschroomte hand toe en keek haar met een onafgewende blik aan, zodat zij daardoor heever bloosde. De molenaar vertelde van de lange weg die zij hierheen gereist hadden en van de vele grote steden die zij hadden gezien. Zij hadden naar zijn mening een verre reis gedaan en waren met de stoomboot, met de sporttrein en ook met de diligence gereist. Ik ben de kortste weg gegaan, zei de Rudy. Geen weg is zo hoog of men kan dien wel langs. Maar ook de nek breeken, zei de molenaar en jij zit er mij juist naar uit als of je de nek nog eens zou te breeken, zo stoud moedig als gezijd. O, men valt niet naar beneden als men het zich maar niet verbeeld, zei Rudy. De blotverwandte van de molenaar te interlaken waarbij de molenaar en papetten te logeren waren nodigde Rudy uit hetzelfde kanton als de molenaar. Dat was voor Rudy een gewenst aanbod. Het geluk was hem gunstig, gelijk het altijd de gen gunstig is die op zichzelf bouwt en bedenkt dat God onze noten geeft maar ze niet voor ons kraakt. Rudy zat daar bij de blotverwandte van de molenaar alsof hij ook tot de familie behoorde en een glas werd er leeggedronken op het welzij van de beste schutter. Papetten klonk ook mee op de toest. Tegen de avond wandelde alle langze prachtige huizen onder de oude walnotenbomen en er waren er zoveel mensen en zulke gedrang dat Rudy papetten zijn arm moest aanbieden. Hij verheugde er zich zo zeer over dat hij mensen uit Waadland aangetroffen had, zei hij. Waadland en Walliserland waren na burgerkantons die met elkaar op een goede voet stonden. Zij zei al hartelijk uit dat papetten zich niet kon weer houden hem daar voor de hand te drukken. Zij lepen naast elkaar als waar zij oude kennissen. Zij sprak en vertelde en het ging haar heel goed af, menen Rudy, zoals zij het belachelijk en overdrevene in de kleding in de gang der vreemde dames deed uitkomen. Zij deed het volstrekt niet om te spotten, want er konden rechtschapen, ja, lieve, goede mensen onder zijn, die zo'n deftige Engelse dame was. Voor 18 jaren toen papetten gedoopt werd, was deze Petemoy te beks geweest. Zij had papetten de kostbare doekspeld gegeven die zij op haar borst droog. Twee maal had de Petemoy geschreven en dit jaar had papetten gedacht haar en haar dochters heer te interlaken te ontmoeten. Deze dochters waren ongetrouwd en al oud, dicht bij de 30, zei papetten. Zij had al 18 jaren. Haar kleine wond stond geen oog omlikstil en alles wat papetten zei klonk ruiden in de oren als dingen van het uiterste gewicht en hij vertelde weer wat hij te vertellen had. Hoe dikken wel zij de bek zoals geweest, hoe goed hij de molen kende en hoe dikkel zij papetten gezien had terwijl zij hem waarschijnlijk nooit had opgemerkt en onlangs toen hij in de molen geweest was en wel met vele gedachten die hij niet kon uitspreken maar zei aan haar vader of wezig ver weg, maar toch niet zo ver dat men niet over de muur ze hebben kunnen klimmen die de weg langmaakte. Ja, dat zei hij en hij zei veel meer. Hij zei hoe graag hij haar mocht leiden en dat hij terwele van haar en niet terwele van het schuttersfeest gekomen was. Papetten zweeg bij dit alles. Het was haar alsof hij haar te hoog ophemelde. Terwijl zij daarvoor liepen daalde de zon achter de hoge rotswand neer. De jong vrouw stond daar in pracht en glans, omgeven door de bosrijke kransen en na buurgebergen. Alle mensen bleven staan en sloegen de schoonheid haar natuurgade. Ook Rudi en Babette vermijd zich daarin. Nergens is het schooner dan hier, zei Babette. Nergens zei Rudi en keek Babette aan. Morgen moet ik naar huis terug. Zijn hij één geogen blik later. Kom ons de bek eens opzoeken. Vluisterde Babette. Het zal vader zeker genoeg doen. Einde van de ijs jong vrouw, Babette. De ijs jong vrouw op de terughweg. Uit anders zijn sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om jou aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Anders zijn sproken en vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Na verteld door Simone Jacob Andresen. De ijs jong vrouw op de terughweg. Hoeveel had Rudi te dragen toen hij de daaropvolgende dag over de hoge bergen naar huis teruggeerde. Ja, hij had drie zilveren bekers. Twee mooie buksen en een zilveren koffie kan. Deze kan zou goed te gebruiken zijn als hij een huishouden opzette. Maar dat alles was nog niet het gewichtigste. Iets gewichtigers, machtigers, droek hij of droek hem over de hoge bergen naar huis. Het weder was echter ruw, grauw en duidelijk. De wolken hingen als een raafloos op de berghoogten neer en omhulden de straalende toppen. Uit het bos klanken de laatste bijls lagen en langs de helling van den berg rolden boomstamen die er van de hoogte afgezien als dunne stokjes uitzagen. Maar met dat al de stevigste scheepsmaalsten waren. De Lutschinn bruiste haar eentonige akkoorden. De wind zuiste. De wolken zeilden. Daar kwam er eens klaps een jong meisje naar Rudi toe. Hij had haar niet eer bemerkt voordat zij vlak in zijn nabijheid was. Zij wilde insgelijks over de rotsen klimmen. De ogen van het meisje oefenden een eigenaardige crack op hem uit. Hij was wel gedwongen haar aan te kijken. Heb je een minaar? Vroeg Rudi, want al zijn gedachten draaiden om de liefde heen. Ik heb er geen. Antwoordde het meisje en laagte. Maar het was alsof zij de waarheid niet sprak. Maken we geen omweg? Zij? Wij moeten meer links houden. Dan is de weg korter. Ja wel, om in een ijskloof neer te storten. Zij Rudi, kent jij die weg misschien beter en wilt jij gids zijn? Ik kent een weg heel goed, zei het meisje. En ik heb mijn gedachten bij elkaar. De uwen zijn zeker wel beneden in het tal. Hierboven moet men aan de jongvrouw denken. Zij houdt niet van de mensen, zegt men. Ik ben niet bang voor haar, zei Rudi. Zij heeft mij weer terug moeten geven toen ik nog een kind was. Ik zal mij tans niet aan haar overgeven, nu ik ouder ben. En duister naam toe. De regen veel neer en het begon te sneuwen. Zij je hand, zei het meisje. Ik zal u bij het klimmen behulpzaam zijn. En hij voelde dat hij door ijskoud vingers aankraakt werkt. Gij mij bijstaan, zei Rudi. Nog heb ik de hulp van een vrouw niet nodig om te klimmen. En hij liep sneller voort, van haar weg. De sneuwen storm hulde hem als in een sluier. De wind geerde. En achter zich hoorde hij het meisje lachen en zingen. Het klonk heel zonderling. Dat moest een spook gezicht zijn, dat in de dienst er ijsjongvrouw was. Rudi had daarvan horen spreken toen hij de tijds nog een knap bij de reis over de bergen hier boven de nacht doorbracht. De sneuwen veel dunner. De wolk lag onder hem. Hij keek om. Er was niemand meer te zien, maar hij hoorde gelach en gezang. En dit klonk niet, als of het uit een mensgelijke bordwoord kwam. Toen Rudi eindelijk de bovenste bergvlag te bereikt, vanwaar het pad naar het Ronedaalwoede, zag hij in de richting van Chamouni in de helderen blauwe lucht twee helderen sterend staan. Deze glinsterden en vonkelden en hij dacht aan Babette aan zichzelf en aan zijn geluk. En het werd hem bij deze gedacht warm. Einde van de ijsjongvrouw, op de terughweg, opname door Ja, in België, in september 2008. De ijsjongvrouw, het bezoek aan de molen uit andere sprokende vertellingen. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opname behooren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aantmelde als vrijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Julie van Walgem. Anders zijn sprookende vertellingen als Christian Andersen. Na vertelt door Simon Jacob-Andrisse. De ijsjongvrouw het bezoek in de molen. Wat zijn dat prachtige dingen waar je mee thuiskomt? Zij de oude pleegmoeder en haar zonderlingen aarend zo gevonkelden. Zij draaide haar magere hals nog sneller dan gewoonlijk in allerlei zonderlingenbochten. Je hebt geluk, Rudi. En Rudi leed zich kussen. Maar op zijn gezicht stond te lezen dat hij zich in het onvermijdelijke in het kleine huislijke lijden schikte. Wat ben je mooi? Zij de oude vrouw. Maakt me dat niet wijs. Zij Rudi en lochten. Maar hij deed hem toch plezier. Ik zeg het nogmaals, sprak de oude vrouw. Het geluk loop je mee. Ja, daarin zou het gewoon eens gelijk kunnen hebben. Zij dacht aan Babette. Nog nooit had ze zulke verlangen gehad om naar die pedaal te gaan. Ze moeten nu al thuis zijn, zei Rudi bij zichzelf. Het is al twee dagen over de tijd waarop ze terug zouden zijn. Ik moet naar Beksto. Rudi ging naar Beksto. En in de molen waren ze thuis. Hij werd goed ontvangen. En grootte van een familie te interlaken had zij voor hem meegebracht. Babette sprak niet veel. Zij was geducht stil geworden. Maar haar ogen spraken. En dat was voor Rudi voldoende. Het scheen als of de molenaar die anders graag het hoogste woord had. Hij was raar gewoon dat men al dit om zijn invallen in woordspelingen lachte. Hij was immer z'n rijke molenaar. Toch lieverde Yachtavanteur van Rudi hoort te vertellen. In deze sprak van de zware geden en de gevaren die de gemde jagers op de hoge percht gestaan hadden. Hoe zij langs de onzekere sneeuwhellingen die door weer een wind als het waren aan de kant de rotsen vastgekleefd zijn en over de gevaarlijke bruggen moesten kruipen die de sneeuwstorm over diepe kloven geslagen heeft. De ogen van de stout moed Rudi fonkelden terwijl hij van het jagersleven vertelde. Van de slimheid haar gemzen en haar stouten sprongen. Van de hevige orkaanen, de rollende lawinen. Ze merkte het wel dat hij bij iedere nieuwe beschrijving de molenaar gedurig meer voor zich innam en vooral gevolgde deze zich bijzonder aangetrokken door hetgeen hij van de lammergier en de koningsadelaar vertelde. Niet verweg in het kanton Walliserland was een arentsnest dat zeerkunstig onder een hoge vooruit springende rots gebouwd was. In dit nest bevond zich een jong maar dit was er niet uit te krijgen. Een Engelsman had Rudi enige dagen geleden een hele hand vol goud aan geboden als hij hem de jonge arent leefend wilde bezorgen. Maar alles heeft de grenzen, zei Rudi, de arent is niet te krijgen. Het zou een dwaasheid zijn dat te proeven. De wijn vloeide en de gesprekken vloeide. Maar de avond was veel te kort kwam het Rudi voor verkeerden. Het licht straalte nog een korte tijd door het raam van de molen door de groene boomdakken heen. Uit het geopende luik in de dak kwam de kamerkat naar buiten en langs de dak goud kwam de keukenkat aanlopen. Welk je eens een nieuwtje vertelde zei de kamerkat hier in huis heeft een heimelijke voorlopingplaats gehad. De oude molenaar weet er nog niets van. Rudi en Babette hebben elkaar gekregen. Maar ik moude toch niet want dat zou de aandacht getrokken hebben. Ik zou toch gemouwd hebben, zei de keukenkat. Wat in de keuken gaat, gaat niet in de kamer, zei de kamerkat. Ik ben achternieuw scherig wat de molenaar zal zeggen als hij de verloving verneemt. Ja, wat zou de molenaar er wel van zeggen? Dat zou Rudi ook wel graag weten hebben. Maar lang wachtte voor dat hij dit vernam kon hij niet. Toen de omniebus enige dagen later over de Ronenbrug tussen Walliserland en Vaatland voortraadelde zat Rudi daarin. Goed moedst even als altijd en verdiepte zich een lieflijke gedachte over het ja-woord dat hij diezelfde avond nog dacht te krijgen. En toen de avond daar was en de omniebus dezelfde weg teruggeet zat Rudi er ook in. Maar in de molen liep de kamerkat met nieuwtjes rond. Weet je het al, jij die altijd in de keuken zit. De molenaar weet nu alles. Maar dat heeft een mooie afloop gehad. Rudi kwam hier tegen de avond en hij en Babette hadden veel met elkaar te vleiseren en heimelijk te spreken. Ze stonden in de gang voor de kamer van de molenaar. Ik klacht aan hun voeten maar ze hadden nog ogen, nog gedachten voor me. Ik ga zonder melanger te bedenken naar je vader toe. Wil ik meegaan, voeg Babette, dat zal je moed geven. Ik heb moed genoeg, maar als jij erbij bent dan moet hij wel vriendelijk zijn of hij wil of niet. Daarop draaide ze binnen. Rudi trapte me geducht op de staart. Rudi is erg onhandig. Ik moude, maar nog hij nog Babette hadden oren om te horen. Ze deden de deur open en draaide de kamer samen binnen. Ik liep voorop. Ik sprong op een stoel want ik kon immers niet weten hoe Rudi zich misschien zou verweren. Maar de molenaar verwerde zich. Hij gaf een tuchtige schop en zei de deur uit en de berg op naar de gemse. Daarop mag Rudi nu mikken en niet op onze Babette. Maar wat spraken zij met elkaar? Wat zeiden ze, vroeg de keukenkat. Wat ze zeiden, alles werd er gezegd wat de mensen zo plegen te zeggen als zij verliefd zijn. Ik heb haar lief en zij heeft mijn lief en als er melk voor één in de kan is dan is er ook melk voor twee. Maar zij zit je te hoog, zij zit op zand, op goud zand zoals je weet. Je zal er niet bereiken? Niet zit zo hoog of men kan het wel bereiken als men maar wil, antwoordde Rudi, want zij is een onverschokke man. Maar het arenstnest kan je toch niet bereiken zoals je zelf onlangs gezegd hebt. Babette zit nog hoger. Ik neem ze allebei, zei Rudi. Ik zal je Babette geven als je mij het levende arenstjong geeft. Zijn de molenaar gaan hem langs de wangen liepen. Maar nu bedank ik voor je bezoek Rudi. Bezoek me morgen weer. Morgen is er niemand thuis. Verwel Rudi? En Babette zij hem ook verwel, maar zo klagend als een klein katje dat ze moeder nog niet kan zien. Een man, een man, een woord, een woord zei Rudi. Ween niet, Babette, ik zal het daarent jong brengen. Je zat de nekbreken, hoop ik zei de molenaar en dan zijn wij van je bezoek ontslagen. Dat noem ik een duchtige schop. Nu is Rudi weg en Babette te huilen, maar de molenaar is in Duits en heeft er laatst op zijn reis geleerd. Ik zal er maar niet rurrig over zijn, want dat baat toch niet. Maar zo is er dan nog altijd nog mogelijkheid op, zei de krukke kat. Einde van de ijsjongvrouw, het bezoek aan de molen. De ijsjongvrouw, het arenstenest anders zijn sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie, omvom je aaltemeld als rijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Julie van Walgem. Anders zijn sproken en vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Naa vertel door Simon Jacob-Andrisse. De ijsjongvrouw, het arenstenest. Van het rotspad af klonkt het gezang lustig en krachtig. Het wees op een goede luim en een onversagende moed. Het was Rudy. Hij ging zijn vrienden Vezinand opzoeken. Je moet me behulpzaam zijn. We nemen naakleem mee. Ik moet het arensjong boven aan de kant van rots uit het nest halen. Zou je dan niet eerst het mannetje uit de maan halen? Dat zal even gemakkelijk gaan, je schijnt in een goede luim te zijn. Dat ben ik ook. Ik denk eraan te gaan trouwen. Maar om ernstig te spreken ik zal je zeggen hoe het met mij gesteld is. En als spoedig was de Vezinand en naaglee, wat Rudy wilde. Je bent een onverschrokke kerel, zeiden ze. Maar dat gaat niet, je zal de nek preken. Men valt niet naar beneden, als men het zich niet verbeeld, zei Rudy. Toen moest hij met stokken, ladders en touwen op. De weg liep tussen bomen en struiken door, over naakte rotsen, steeds op waarts, op waarts in de donkere nacht. Het water bruist te beneden, het water strond de boven, vochtige wolken dreven eraan de lucht. De jagers bereikten de stijlijke kant de rots. Hier werd de donkerder. De rotswanden kwamen bijna tegen Alcander aan. Een slechts hoog in een smalke loof van de lucht te zien. Dicht naast hen, onder hen, lag de diepe afgrond met het bruisende water. Het rietal zat op de rotsen. Zij wilde het aanbreken van de dag afwachten, als er aarentuit vloog. De oude moest eerst doodgeschoten worden, voordat zij raan konden denken zich van het jong meester te maken. Rudy zat daar op zijn hurken, zo stil als of het een stuk van rots was, waarop hij zich bevond. Het geveer met de gespanne haan om voor zich om te schieten. Zijn blik vestigde zich onafgebroken op de bovenste kloof, waar het adelaars nest onder de overhellen rotsen verborgen zat. De drie jagers moesten lang wachten. Maar nu kraakten en zuisden het hoog boven hen een groot, zwevend voorwerp perdijzerde de lucht om hen heen. Twee buksloven mikten, terwijl de zware arens gestalde uit het nest vloog. Er viel een schot. Een ogenblik bewoogen zich de uitgespreide vleugels. Daarop streek de vogel langzaam neer. En het was alsof hij door zijn grote en met zijn wijd uitgespreide vleugels zich een hele kloof wilde beslaan en die jagers in zijn val met zich meeslepen. De arend viel in de diepte naar beneden. Poomtakken en struiken braken door de val van de vogel. Nu kwamen die jagers in beweging. Drie van de langste ladders werden aan elkaar vastgebonden. Deze zouden wel lang genoeg zijn. Men zetten ze op de uiterste vaste punt neer op de rand van de afgrond. Maar ze waren niet lang genoeg. En de rotswand liep hooger op en was daar waar het net zich onder de vooruit springen de top verborgen. Glad als een muur. Na enige braadslagingen werd men het darmdrend eens de twee en elkaar gebonden ladders van boven in de kloof neergelaten en deze wederom in verbinding met de drie van beneden neergezetten gebracht moesten worden. Met grote moeite sleepten men de twee ladders naar boven en maakten boven de touwen vast. De ladders werden over de vooruit springen de rots heengeschoven en de hingen daar eens wevend boven de afgrond. Rudy zat er eens op de onderste sport. Het was een ijs koude morgen. Nee, was tegenuit de grond op. Rudy zat daar even als een vlieg op de wachelende stroohalm zit die in de ene van de revogel bij het bouwen van z'n nest op de rand van een hoge fabriekschoorsteen verloren heeft. Maar de vlieg kan meevliegen als een stroohalm loslaat. Doch Rudy kon slechts zijn nek breken. De wind zuizen ze om hem heen en beneden in de afgrond bruisen de water van de ondoe in de gletscher het paleiser ijsjoengvrouw. Nu bracht hij de ladder in een schommelende beweging even als een spin zich schommelt wanneer zij aan haar langenswevende draad hangende iets wel vastgrijpen. En toen Rudy ten vierde malen het boveneind er van beneden neergezetten aan een gebonden ladders aanraakte had hij dit gegrepen. Zij werden met een zegere en krachtige hand samengevoegd. Maar zij wachtelde en klapperde geweldig. De vijf lange ladders in de nest rijkte en loodrecht tegen de rotsfans aanstonden schijnen een wachtelend reet te zijn en nu kwam het gevaarlijkst te werk nog aan. Er moest geklauterd worden zoals de kat kan klauteren. Maar Rudy had daar juist verstand van want de kat had het hem geleerd. Hij bemerkte niets van de duizeligheid die in de lucht achter hem zweefde en haar poliepearmen naar hem uitstrekten. Dan stond hij op de bovenste sport der ladder maar toen hij nog niet hoog genoeg kon rijken om in het nest te zijn. Alleen met de hand kon hij raankomen. Hij probeerde hoe vast de onderste dikken in elkaar gevlochte taken zaten die het onderste gedeelte van het nest vormde. En nadat hij een dikke en vaste tak beet gepakt had gief hij zich van de ladder naar boven leunde over de tak heen en had nu zijn borst en hoofd over het nest gebogen. Hij wilde hem een verstikkende stank van aastegen. In het nest lagen lammeren, gemzen en vogels die tot verrotting over gegaan waren. De duizeligheid die geen invloed op hem kon oefenen blies hem de giftige uitwasemingen in het gezicht op dat hij verwart en bedwelmd zou worden. En beneden in de zwarte, gapende, diepte op de voortstroomende wateren zat de ijsjongvrouw zelfen met haar lange, wittachte, groene haren en staarde hem aan met ogen als twee bekslopen. Nu vang ik u. In een hoek van het arenstnest zag hij groot en fors het jong van de arenm zitten dat nog niet kon vliegen. Rudy vestigde zijn ogen daarop hield zich met alle kracht met één hand vast en werp met z'n andere de strik om de jonge arenth heen. Gefangen was hij levend gevangen. Zijn poten staken in het touw en hij werp de strik met de vogel over de schouder zodat het beest in heel eind beneden hem hing terwijl hij zich aan de neerhangen touw vastheelt totdat zijn voeten de bovenste sport van de ladder weer aanraakte. Houd je vast denk maar niet dat je naar beneden kunt vallen dan val je ook niet. Dat was een oude les en deze volgde hij op. Klauderde was overtuigd dat hij niet zou vallen en hij viel ook niet. Hij zeed zich een krachtig en vrolijk gezang horen. Rudy stond met een arenth jong op de vaste rotse. Einde van de eitjong vrouw het arenth nest. De eitjong vrouw welke nieuwtjes de kamerkaat wezen vertel uit onder zijn sprookenden vertelen. Dit is een LibriVox opname. Al LibriVox opname behoren dat uit publieken door mij. Vermeerend informatie of in me aan te melden als vrijwelger ga naar LibriVox.org. Opname door Werren Wiel. Andersen sproken en vertel doorgaans Christian Andersen lavertel door Simon Jakob Anderezen. De eitjong vrouw welke nieuwtjes de kamerkaat wezen vertel. Jarizet Verlangde zeer u die terwijl hij bij de mol naar de beks binnen de raad een grote man op de grond neerzitten in de doek die er over geen laag oplegde. Die gele ogen met zwaarderhanden kwamen er uitkijken van gelend en wild. Als welden zij zich was branden van spijten waren zij heenkeken. De korte, kraagtagestabel was tot pijten opgesperkt hals dus rood en het stoppels bezit. Het aarentjong riep de mol naar uit. Bebedden gaven Luingel en Dijnste terug maar zij kon toch haar ogen nog van Rudi, nog van haar aarend afhaalden. Laat je niet licht door iets afschrikken, zei de mol naar en gehaald altijd wordt zij Rudi, ieder heeft zijn eigenaardigheid. Maar waarom heb je de nek niet getropen? Vroeg de mol naar omdat ik vast hield aanwoordde Rudi. Dat doe ik toch. Ik houd bebedden vast. Maak eerst maar dat je haar krijgt zij de mol naar en laag daar dat was een goed teken, dat wist papitta. We moedden hem uit de mond halen te worden zoals hij ons aankijkt maar hoe heb je hem weetend krijgen? Nu moest Rudi vertellen en de mol naar zit geduren groter ogen op. Wit je moed en je geluk kan je wel drie vrouwen onderhouden, zei de mol naar ik dank u, reep Rudi uit maar waar witte heb je nacht niet, zei de mol naar al ben jager schertend op de schouder. Wit je het nieuw, zei nieuw je al het er in de mol men is zei de kamerka tegen de koukenkaat Rudi heeft ons het aar en jong gebracht en neem papitta daarvoor in rauw ze hebben elk kander een kus gegeven en hebben het een oude mol naar laten zien. Dat is zo goed als een verloving daar de man was goed gemoet hij hield zijn klauwen binnen, deed zijn middag dutje en liet het weep bij elk haar zitten vrije ze hebben elk haar zoveel te vertellen dat ze met kergsmis nog niet klaar zalm zijn ze kwamen met kergsmis ook niet klaar de winst duwde de bruin de braderen op, de sneeuwstoof in het al, evenals op de hoge bergen, de eizionfrouw zat in hert rood skaasdeel dat gedurend had in wintertijd rode toen heen de rood zwannen stonden daar met ijzel bedikt en dikke ijsgegels zware als olifanten gingen daar naar beneden waar een rood strom in de zommer zijn waar er sluaren laat haaien ijsgarlandes uit fantastische ijskristalen samengesteld gingen van keelende aan de midsneeuw beboederer dinnen, de ijsionfrouw reed op de zuizenwend de diepste daan heen het sneeuwdek strikte zich helemaal tot aanbeks uit de ijsionfrouw kwam op daarheen en zag rudie in een molen zetten hij zat deze wintermeren huis dan anders zijn gewonden was hij zat bij bebedden de volgende zomer zou erg pruiloft gehaald worden zijn oren zuizen hem vaak zo druk spraken zijn vrienden daarover de zoon was onderschein de schoonste al den roos groeide eier de vrolijke, glimlegende bapitten schoon als de naderende linde de linde die alle vogels doen zingen van zommer tijd en bruiloft maar zitten de twee toch altijd bij elk aan rinstecken hun hoofden bij elkaar zeer de kamerkaat, nu heb ik genoeg van een gemaal einde van de ijsionfrouw welke nieuwtjes de kamerkaat beste vertel de ijsionfrouw de ijsionfrouw uit anders zijn sproken en vertelingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoren tot uit publiek domain voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org anders zijn sproken en vertelingen door Hans Christian Andersen naberteld door Simon Jacob Andriessen de ijsionfrouw de ijsionfrouw de lente had haar zappige groene geer landes van walnotten en castanjebomen ontplooit zwellend slingerden zij zich van de burg bij Samoris tot aan de oever van het meer van Genève langs de Rone die met een geweldige waard voorstroomt van haar bron onder de groene gletsker het ijspalijs waarin de ijsionfrouw woont en van waar zij zich door de skerpenwind laat opstuwen tot op het hoogste sneeuwveld om daar te rusten op haar sneeuwzettel daar zat zij een staarde met een doordringende blik in de diepste dalen neer waar de mensen ijverig in beweging waren even als mieren op de stenen die de zon beskijnt geest is klakten zoals de kinderen de zon u noemen zij de ijsionfrouw warmen zij het gij een rollende sneeuwbal en gij uw huizen en uw steden zijn verpletterd en verdwenen hoger verief zij haar trotshoofd en keek wijd en zijt met ogen die van dood en verderve straalden maar uit het dal deed zich een rollen horen rotten liet men springen dit was mensenwerk wegen en tunnels voor spoorwegen werden er aangelegd zij veroeten als mollen in de grond zijde zij zij graven gangen onder de aarde van daar dat geknal als van geweerskotten als sigmen castelen de verset dan druigt het sterker dan het geraddel van de donder uit het dal steeg een dikke rook op die zich voorwaarts bewoog als een vladderende sluier een wijvende pluim door locomotief die op de nog pas geopenden spoorweg zijn stoetwoord trok deze kronkelende slang weer ledematen wagens aan wagens zijn pijlsnel vloeg zij voorwaarts zij beskouwen zich daar beneden als heren die geest is krachten zijde ijs jong vrouw de makt door natuur krachten is toch groter dan de hune zij lachte en het dreunde in het dal daar rolt een lawinenaar beneden zijde de mensen maar de kinderen en haar zon zongen nog luider van de mensen gedachte die de zee aan baanden legt bergen verzet dalen event de menschen gedachte die de beheerskeres door natuur krachten is omstreeks deze tijd trok over het sneuweld waar de ijs jong vrouw zat een gezelskap van reizigers de menschen hadden zich met touwen aan elkaar wasgebonden dat zij als het waar een groter likaam zouden vormen op de glate ijs vlakte aan de rand van de diepen afrond Wormen zijde ijs maagd Geil! de beheerskers door natuur krachten en zij wende de bliek van het gezelskap af en keek gramstorig in het diepedaal waar de spoortrein woord bruisde daar zitten zij de gedachten zij zitten in de macht door natuur krachten ik zie ze elk en een nieder de een diet trots als een koning alleen gins zitten zij op een hoop daar slap de een helft en als de stoom draakt stillhoud dan stappen zij eruit en gaan allen hun sweeks deze gedachten verspreiden zich in de wereld en zij lakten daar rolt weer een lawine zij men beneden in het daal ons bereikt zij niet zijden er twee die op de rug van de stoomdraak zaten twee harten en een slag zoals het heet het waren rudie en babette ook de molunaire was erbij als bagage zij hij ik ben erbij als het noodige aanhangsel daar zitten die twee zij de ijs jongvrouw vele gemzen heb ik verpletterd miljoenen alpenrozen heb ik geknacht en gebroken zelfs de wortels paarden ik niet ik wisk ze uit die gedachten die geesten krachten en zij lakten daar rolt weer een lawine zij men beneden in het daal einde van de ijs jongvrouw de ijs jongvrouw opname door ezwa in belgië in september 2008 de ijs jongvrouw de pete mooi uit anders zijn sproken en vertellingen dit is een lieperfox opname alle lieperfox opname behoren tot het publieke domein de former informatie of om je aantmelden als vrijwilliger ga naar lieperfox.org opname door jullie van Malgem anders zijn sproken en vertellingen van Hans Christian Andersen na verteld door Simon Jacob Andrisse de ijs jongvrouw de pete mooi de Montreux één daarnaast bij gele gesteden die met Klarin, Vevay en Crain een kranzel met noordoerselijk gedeelte van het Meer van Genijven vormen boonde de pete mooi van Babette de Engelse deftige dame met haar dochters en jeugd gebloedverwand ze waren daar nog straks kort geleden aangekomen maar de molenaar had ze iets bezocht en de verloofing van Babette meegedeeld en van Rudi en het aarent jong van het bezoek te interlaken in één woord de gehele geschiedenis verteld en deze had haar in de hoogste mate verblijd en haar ten zeerste voor Rudi en Babette en ook voor de molenaar eingenomen alle drie moesten in het overkomen en daarom gingen zij er dan ook naar toe Babette zou haar pete mooi de pete mooi zou Babette zien bij het stadje Villeneuve aan het einde van het Meer van Genijven lag de stoomboot die na een vaart van een half uur van daar naar Vevay ten zuide van Montreux aanlegt de kust al hier is door de dichters bezond hier onder de walnotenpomen aan het diepe blauwachtige Gronemeer is het Bahrain en schreef hem wel uit in de verse van de gevangenen in het donkere rotsachtige castel Chillon daar waar Clarinsig met zijn treurwelge in het water afspiegelt wandelde Rousseau terwijl hij van Eloise droomte de Rhônes droomt onder de hoge met snee bedekte bergen van Salvoisvoort de ver van haar oorsprong ligt in het Meer in klein eiland dit is zo klein dat het van de kust gezien een vaartuig op het waterschijn te zijn het eiland is een rotsgrond die in een dame voor onzicht 100 jaren met steeneliet indammen met aardebedekken en met 3 acacia bomen beplanten deze overschade we nu het gehele eiland Babette was verrukt over deze plek deze scheenhaarde schoonste met een hele tocht daar moest hij naartoe het moest daar verwonderlijk schoon zijn dacht hij maar de stoomboot voer voorbij en legde aan waar zij moest aanleggen en wel te vervij het kleine gezelschap wandelde van hier verder tussen de witte door de zonbestraalde muren die de wijngaarden voor het bergstad je Montreux omgeven waar de vijgen bomen het huis van de boer beschadewe en de groeien halverwege op de peristond het huis waarin de petemooi woonde de ontvangst was hartelijk de petemooi was een vriendelijke vrouw met een rond glimlachend gezicht als kind was zij zeker een echt engelikopje van Ravel geweest nu was zij een oud-engelen hoofd met de wilderige zelverwitte locken haar dochters waren lieve, mooie lange en slanke meisjes die jonge neef die zij meegebracht hadden was van het hoofd dat de voeten in het wit gekleed had blond haar en zilke lange rode bakkebaarden dat er wel genoeg was voor drie heren hij bewees me bij de terstond de grootste opmerksamheid rijk gewonde boeken muziek en tekeningen lagen er op de grote tafel verspreid de deur die naar de balcon voerde stond open en gaf het uitzicht op het schone uitgesrekte meer stil was dat de bergen van Safa met steden, posse en sneeuwt op een zichtaren afspiegelden Rudy die anders overmoedig vrolijk en opgewekt was gevoelde zich hier vol strek niet thuis hij bewoog zich als of hij op erte over een gladte vloer liep wat veelde tijd hem lang wat ging deze langzaam voorbij als in een tredmolen en nu werd er een wandeling gedaan dat ging even langzaam en vervelend Rudy had wel twee schreden vooruit en één achteruit kunnen doen om met de ander in de stad te blijven zij wandelde naar Chillon het oude sombre kasteel op het rotsachtige eiland alleen om de voldertuigen te zien de gevangenissen, de voorste ketting in de rotsachtige muur de stenen britsen voor de terdood deelden, de valuiken waardoor de ongelukkigen naar beneden geworpen en op ijzeren spitse pennen worden dat alles te zien noemde zij een genoegen een gerechtsplaats was het die door parents gezang in de wereld der poëzie opgenomen is Rudy had slechts gevoel voor de gerechtsplaats hij stak het hoofd uit één de grote stenen vensteramen en keek neer in de diepe blauwachtige groene water en naar het kleine eiland met de drie acacia's daarheen wens hij zich wel verplaats te zien met het gehele praatende gezelschap maar Pepette was bijzonder vrolijk gestemd zij had zich uitstekend geamuseerd de neef vond zij was een alleraardigst mens ja, een echte loveback, zei Rudy en dit was de eerste maal dat Rudy iets zei wat haar niet beveel de engelsman had haar een klein boekje tot aandenken aan Chillon gegeven het was Barren's gedicht de gevangenen van Chillon in het Frans vertaald zodat Pepette het kon lezen het boek kan wel heel mooi zijn zei Rudy maar de keurige klede meneer die het je gegeven heeft, staat me niet aan hij zag er net uit als een meel, zei de molenaar zei de molenaar en lacht er om zijn eigen aardigheid ook Rudy lacht en zei dat hij juist zo overdacht einde van de ijsjonkvrouw de petemooi de ijsjonkvrouw de neef uit de andersensproke en vertellingen dit is een LibreVox opname alle LibreVox opname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibreVox.org opname door Julie van Maligem andersensproke en vertellingen de Hanske zijn anderen na verteld door Simon Jaak op Andriessen de ijsjonkvrouw de neef toen Rudy eenige dagen later een bezoekende molen kwam afleggen, vond hij daar de jonge Engelsman Pepette was juist bezig hem gekookte voor elleen voor te zetten die zij zeker zelf met Peter C. leverseerd had opdat zij rechtsmakelijk zouden uitzien maar dat was volstrekt niet nodig geweest wat wilde de Engelsman hier wat had hij hier te doen met Pepette getracteerd en onthaald te worden Rudy was jaloers en dat deed Pepette plezier het deed haar genoegen al de zijde van zijn karakter te leren kennen de sterke zowel onze zwakke de liefde was haar nog een spel en zij speelde met het hart van Rudy en toch was hij dat moet gezegd worden haar geluk haar gehele leven haar voortdurende gedachte het beste en herelijkste de wereld bezat maar hoe meer zijn blik zich verduisterde des te meer lachte haar ogen zij had de blonde Engelsman met de rode bakkebaarden wel een kus willen geven als zij daardoor had kunnen bewerken dat Rudy razend werd een wegliep dat zou haar juist een bewijs zijn hoe lief hij haar had maar dat was niet goed van Pepette toch zij was immers nog maar 19 jaar oud zij dacht weinig daarover na dat haar gedrag door de jonge Engelsman licht anders zou kunnen opgevat worden dan het voor de eerbare verloofde dochter van de molenaarpasten daar waren de straatweg van Becks onder de met snee bedekte rotsachtige hoogte loopt die in de landstaal Diablerij heet stond de molen niet ver van een snel vlittende berstroom die wittig de grijs was even al seeps op deze prachte molen echter niet de beweging het grote molen had werd door een kleinere stroom in de ronde gedraaid die aan de andere kant de rivier van de rots naar beneden stortte en door een steenendam tot nog grotere kachten vaart gedreven in een bassin van balken een brede leiding of goot over de snel vlittende stroom gevoerd werd deze goot was zo rijk aan water dat zij overliep en de houten rand een natte slikkerige weg aan boot aan de genen wie het in de gedachte mocht komen was deze de molen spoediger te bereiken en deze inval had de jong mens de engelsman in het wetgekleed als een molenaars knecht klauter hij dus avonds naar de overkant geleid door het licht dat er uit de kamer van bebets stroomde klauter echter hadden niet geleerd en het scheelde dan ook niet veel of hij was hal zo verkoop in het water gevallen maar hij kwam er gelukkig nog met door na te mouwen en een smeerige broek af nat en met slik betekt kwam hij onder het raam van bebette hier klom hij in de oude linde en begon de stem van de uil na te boten want een andere vogel kon hij niet nazingen bebette hoorde dit en keek door de dunne gordijnen naar buiten toen zij de witte man echter zag en welkom begrijpen wie dit was klopte haar hartje van schrik maar ook van toren zij bliezen alle rijel het licht uit onder zocht of de pennen wel op de ramen zaten en leed hem nu huilen zoveel hij maar wilde het zou verschrikkelijk zijn als Rudi nu hier in de molen was maar Rudi was niet in de molen nee wat nog erger was hij stond vlak onder de linde er werd luidgesproken het waren torenen geworden er kon wel een vechtpartij misschien zelfs moord en doodslag van komen Rudi deed hij naar aan het de raam hopen riep Rudi en verzocht hem heen te gaan want zij kon het niet doelden dat hij daar bleef zeiden zij je doelt niet dat ik hier blijf riep je haar toe het is dus afgesproken werk je verwacht goede vrienden, beter dan ik ben schaam je papetten je bent onuitstaanbaar ik haat je en ze weende ga heen dat heb ik niet verdiend zei hij en ging heen ze wangen en zijn hart branden als vuur papetten werp zich op haar bed neer en weende ik heb je zo lief Rudi en je kunt zo iets slechts van mij denken ze barsten in tranen uit en dat was goed voor haar want anders zou zij zeer bedroefd geworden zijn nu kon zij de slaap vatten de verquikkingen de slaap de jeugd slaapen einde van de ijsjonkvrouw de neef de ijsjonkvrouw anders zijn sprookene vertellingen dit is een lieprivoxopname alle lieprivoxopname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vijweliger ga naar lieprivox.org opname door Julie van Walgem anders zijn sprookene vertellingen door Hans Christian Andersen na vertelte Simon Jacob-Andrisen de ijsjonkvrouw boze machten Rudi verlieed peks hij sloeg de weg naar huis in klom op de berge in de frisse verkoelende lucht waar de sneeuw lag waar de ijsjonkvrouw heerst de bomen stonden diep onder hem en zagen eruit anders als zij aardappelenloof waren de dennen, de struiken werden kleiner hierboven de alperose groeide naaste sneeuw die in afzonderlijke streepelach even als linnen op de bleek een blauwe Gentiaan die op zijn weg stond verbrijzelde hij met zijn gewerkoof hoogerop vertonen zich twee gemze de ogen van Rudi vonkelden zijn gedachten na een nieuwe vlucht maar hij was er niet dicht genoeg bij om een zeker schot te kunnen doen hij klom hoogerop waar slechts een enkel grasgeutje tussen de rotsblokken groeide de gemze liepen rustig op het sneeveld hij verhaast zijn schrijden de wolkenhevel daden diep om hem neer eens klaps bevond hij zich voor de steile rotswand de regen begon neer te stromen hij voelde een brandende dors hitte in zijn hoofd koude over al zijn leden hij grib naar zijn veldfles maar deze was ledig hij had er niet aan gedacht haar te vullen toen hij tegen de bergen opstormde hij was vroeger nooit ziek geweest maar nu had hij het gevolg van zulke toestand hij was moeder hij gevolgde neiging om zich neer te leggen verlangen om te slapen maar overal stroomde de regen neer hij deed een poging om weer tot zichzelf te komen zonderling sidderde en dansen de voorwerpen voor zijn ogen daar bespeurde hij eens klaps wat hij hier nog nooit gezien had een nieuw allere liefsthuisje dat tegen de rotsen aangebouwd was voor de deur stond hij jong meisje hij zou haast gezegd hebben dat het Annette van de schoolmeester was die hij eenmaal onder de dansen geucust had maar het was Annette niet toch had hij het meisje vroeger al eens gezien misschien wel bij Krendelvald op die avond toen hij van het Schuddersweese interlaken terugkeerde hoe komt je hier zo verzeilt vroeg hij ik ben hier op de huis ik hoef mijn kudde u kudde? waar gaast hij dan hier heeft men immer slechts snee met rotsen je weet er ook wat van wat hier is hier achter ons beneden is een heerlijke meide daar lopen mij gijden ik bewaak ze zo vervuldig geen enkele verliezing wat van mij is blijft van mij gezij het stout moedig, zei rudie gij ook, antwoordde het meisje heb je melk in huis? geef mij dan te drinken want ik heb een ondraaglijke dorst ik heb wat bederzaam melk, zei het meisje en dat zal ik u geven gisteren waren hier reizigers zei vergaat een halfletje wijn zoals je zeker nooit geprofd hebt zij zullen het wel niet terughalen ik denk er niet van drink jij er maar van en het meisje haalde de wijn gotien in een houten beker en rijkte deze aan rudie over dat smaakt lekker, zei nog nooit heb ik zelke verwarmende vuurgewijn geprofd zijn ogen fonkelden in leven een gloed vervulde hem alsof iedere zorg verdween, de frisse mensen dat duur ontwaakte in hem maar het is haar nette toch geef mij een kus ja, geef mij de mooie ring die een gaande vinger hebt mijn verlovingsring ja, juistien, zei het meisje en schonk op die wijn in de beker die ze hem aan de lippen zetten en hij dronk er stroomde levensvreugde in zijn bloed dat je hele wereld behoorde hem toe dacht hij waarom zou hij zich afpijnigen dus geschapen op dat wij het genieten op dat ze het onschelukkig maken de stroom des levens is de stroom der vreugde door deze gedragen te worden dat is gelukzaligheid hij keek het meisje aan het was al nette wel en toch al nette niet en nog minder de spook gestalde zoals hij het noemde die hem bij Grindelwald tegengekomen was het meisje hier op de berg was fris als de witte sneeuw en snel voetig als een gijdje maar toch uit adems rip geschapen even als rudie hij sloeg zijn armen om de schone heen en staarde haar in de verwonderlijk helder ogen slechts een seconde duurt deze blik en in deze seconde ja wie verklaart het wie geeft het een woord weer was het het leven des geestes of des dood dat hem vervulde werd hij opgegeven of zonk hij diepe dood in de ijskloof gedurecht dieper hij zag de ijswanden als een blauwachtig groen glas onlijnig gekloven gaapte er in de ronde en het water stroomde naar beneden helder vlammen den witachtig blauwe vlammen de ijs maagde kust hem het was een kust die hem van het hoofd tot de voet deed huiveren een kreeg van smart ontsnapte er aan zijn lippen hij rukte zich los waggelde het werd nacht voor zijn ogen maar hij deed zweropen boze magde hadden haar spel met hem gedreven verdwenen was het albe meisje verdwenen de beschermende hut het water stroomde lang zijn naak de rots vond neer sneeuw lag rondom rudie peefde van de koude hij was tot op zijn hem doornaat zijn ring was verdwenen de verloofingsring die babette hem gegeven had zijn buks lag in de sneeuw naast hem hij raapte haar op en wilde haar afschieten maar zwijgerde vochtige wolken legerde zich als vaste sneem als als in de kloof de duizeligheid zat daar en loerde op haar machteloze prooi en beneden in de kloof klonk het als of er een rots blok naar beneden stortte dat alles verbrijzelde en met zich meesleepte wat het in zijn val wilde ophouden maar in de molen zat babette en weende rudie was er in geen zes dagen geweest hij die in het ongelijk was hij die haar om vergifening moest vragen die in zij van de ganser harte lief had einde van de ijsjonkvrouw de pose machte de ijsjonkvrouw in de molen uit anders zijn sproken en vertellingen dit is een lieperfox opname alle lieperfox opname behoorend tot het publieke domein voor meer informatie of om je aantmaat als vrijwilliger ga naar lieperfox.org opname door juli van Walgem anders zijn sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen na vertelte door Simon Jacob Andrisse de ijsjonkvrouw in de molen wat gaat het er toch wonderlijk bij de mensen toe zij de kamerkat tegen de keukenkat nu zijn ze weer van elkaar af babette en rudie zij weent en hij denkt zeker niet meer aan haar dat bevalt me niet me ook niet zij de kamerkat toch ik zal het mij maar niet aantrekken babette kan zich immers met die roodpaard verloven maar die is hier ook niet meer geweest zij dat hij op het dak wilde klimmen boze machte drijven haar spel om ons en in ons dat had rudie wel eens gehoord en veel daarover nagedacht wat was er in hem en om hem heen gebeurden op de berg waren het spoken of koordzachtige dromen hij had vroeger nog koord nog enige andere ziekte gekend maar toen hij babette veroordeelte had hij een blik in zijn eigen binnenste geslagen hij had de wilde jacht in zijn hart de hede orkaan die daar huis gehouden had nagespeurd zou hij aan babette ook alles kunnen bichten iedere gedachte bichten die in de uren daar verzoek ik bij hem tot daad zou kunnen worden haar ring had hij verloren en juist door dit verlees had zij hem toch gekregen zou zij hem alles kunnen opbichten het was alsof zijn hart zou breken als hij aan haar dacht hoeveel herinneringen rezen er niet bij hem op hij zag haar alsof zij bij leven de lijven voor hem stond lachend, als een moedvelig kind menig vriendelijk woord dat zij uit de volheid haar zarte gesproken had dronk als sonnestralen in zijn borst door en als spoedig was alles daarin slechts sonneschijn bij de gedachte aan babette ja, zij moest hem alles kunnen bichten en zij zouden het ook doen hij ging naar de molen toe en kwam tot de bicht deze begon met een kus en eindigde daarmee dat Rudi de zon er bleef het was afschuwelijk van hem zilke wanthrouwen, zilke heftigheid kon hen bijten in het ongeluk storten ja, zeker dat kon en daarom de boetpredicatie waarin zij zelf schik had en die haar zeer goed afging nog op één punt had Rudi gelijk de neefderpete mooi van babette was een laughback zij wilde het boek verbranden dat hij haar gegeven had en ze wilde niet het mens te bezitten dat haar aan hem kon herinneren nu is het gevaar voorbij zij de kamerkat Rudi is weer hier zij verstaan elkaar de nacht van de rotten zij de kukerkat dat het grootse geluk is vetkaarsen te eten en vol op spek te hebben wie moet men nu geloven de rotten of het verliefde paar geen van beide zij de kamerkat dat is altijd het veiligste het grootste geluk van Rudi en babette de schoonste dag zoals hij hem noemde de trouwdag was op handen maar niet in de kerk de bek zou de trouwplechtigheidsplaat hebben de molen zou breiloft gehouden worden de petemoy wilde dat de breiloft in haar huis zou gevierd worden en dat de trouwplechtigheid in een mooie kleine kerk de Montreuse plaatsvinden de molenaar stond er op dat deze wend zou vervuld worden hij alleen wist wat de petemoy voor de jong gehu de bestemd had zij zouden van haar een bruidsgeschenk krijgen dat wel waard was dat men zich naar haar wil schikten de dag was bepaald reeds de avond tevoren zouden zijn haar veel nuven vertrekken om de daar op volgende dag tijdig naar Montreuse te rijden op dat de dochters daar petemoy de bruid en hart wel het zouden kunnen helpen hier in huis zal er toch ook wel wat lekker zou vallen zei de kamerkat als het niet gebeurt dan geef ik geen miau voor de hele geschiedenis hier zou wel gesmeld worden zei de keukenkat er zijn één die geslacht, duiven geplukt en een hele rebok hangt er aan de muur ik watert dan ter al van als ik daar denk morgen begint de reis ja, morgen op deze avond zaten Rudi en Babette voor de laatste maal als verloofde in de molen bij de gloeide de Alpe leiden de avondklokken en zongen de dochteren haar zon mogen het beste geschieden einde van de ijsjongvrouw in de molen de ijsjongvrouw, nachtelijke de droom gezegd in Alpe, Andersen, Sproken en Vertelingen dit is een LibriVolksopname alle LibriVolksopnamen behoornd al het publiek en de mei voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVolkspont org opname door Vera & Miel Andersen, Sproken en Vertelingen door Hans Christian Andersen daar vertelt door Simon Jakob Antriesen nachtelijke droom gezegd in de zon was ondergegaan de wolken daalden in het rondal tussen de hoge bergen de wind blies uit het zuiden en wind die uit Afrika kwam streek over de hoge alpen heen en orkaan die de wolken scheurde en toen de wind voorbij gespoed was werd het in ogenblik doodstil de gescheurde wolken hingen in de staats die ze groepen tussen de middbomen van Groeidenbergen over den snel vliegtenden groonstroom zij hingen in de gestaden hersenderen der voorbij rot als de zweven de adelaar der lucht als de hapelen de kikfors de morasen zij daalden op den snel vliegtenden stroom neer zij zeiden op dezen en zeiden toch in de lucht de stroom voordat met het water vertonnen zich wervelende kringen het was de duizelligheid meer dan één die er op voor het prazenden stroom draaiden de maan verlegde de sneeuw op de bergtoppen de donkere bossen en de witte wonderbare wolken de nacht gezichten de gezen der natuur brachten de bergbewoner zag ze door de venst te ruiken zij zeiden daar beneden zij scharen voor de eichonvrouw uit deze kwam uit haar glitzverkastiel zij zeiden op het prozeschip op de onwoordelend boom met glitze water zo garen de stroom af tot in het open meer de pra afgaasden komen zei ze het in lucht en water gezegd in buiten gezegd in binnen waarbij de dronden en wonderbaren drom het kwam haar voor en welzindert veel jaren hij was op de gemzen jacht en zij was de huis in haar woning daar zat een jong Engelsman met een roden baard bij haar zijn ogen waren zo wel spreken zijn woorden in tovermacht hij is dank haar de hand toe en zij moest hem volgen zij verleden het huis het ging gedurig meer haar beneden het was bijbeter de moeder alsof er naast op haar haar drukte gedurig zwaarder werd het was een zon tegen Rudi een zon tegen God in een slups stond zij daar verlaten haar klederen waren door de dornen geschurkt haar loken waren grijs geworden zij kijken haar smaak naar boven en op de rood zwans zag zij Rudi zij strikte haar armen naar hem uit maar waagde hij het niet de ropen op de midden dat zou haar ook niet gebaat hebben want als moedig ontdekte zij dat hij het niet was maar ze recht zijn jaas en zijn hoed die op de uitendstok hingen die de jagers zo neerzitten om de gemzen te misleiden in een grenzenloze smaard janner de babitta oh, wens ik maar op mijn trouwdag mijn gelukkigste dag gestorven mijn god het zou in Gnade een groot geluk geweest zijn dan zou het best gescheed zijn wat mijn Rudi zou hem kunnen weervaren die moed kind zijn toekomst en haar smaard storten zij zich in een diepe rood schlof naar beneden haar sprong eens naar haar klonken weemoodige aton babitta onwaakte dromas voorbij en vergeden maar zij wist toch nog dat zij iets verschrikkelijks en van een jongen in ons maan gedroond had die zij in verschillende maanden niet gezien aan wie zij niet gedacht had zou hij misschien ook de montreuse zijn zou zij hem op de praalhof te zien krijgen een lechte schaduw leed zij over haar fijne mond haar wegbrauwen trok en zegde samen waalspoedig daarop speelde er een glimlaagje op haar lippen schoten er op vrug de stralen uit haar ogen buiten schenen ze ons heel heerlijk en de volgende dag we zetten praalhof van haar en van Rudi Rudi was al in de woonkamer toen zij deze binnen trouw en spoedig daarop ging men naar Vilnoef beiden waren zo overgelukkig en nog de molenaar hij lachte en was een beste laam en was een goedvader en een eerlijke ziel nu zijn de heren en meesters gerend huis in de kamerkaat en daarvan ijsjongvrouw nechtelijke droom gezegd de ijsjongvrouw besluit uit anders zijn sprookende vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname is behoorend tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door jullie van Malgem anders zijn sprookende vertellingen door Hans Christian Andersen na verdeld door Simon Jacob Andressen de ijsjongvrouw besluit het was nog geen avond toen de drie vrolijke mensen veel nuven bereikten en daarin middagmaal hielden de molenaar zette zich in de leuningstoel neer roog tussen Pijp en deet een kort dutje het jonge bruitspaar liep gearmd de stad uit en ging de straatweg langs onder de met strijken begroei de rotsen langs het blauwachtig groene diepe meer het sombere chillon spiegelt in zijn grauwe muur en ze loge torens in de helderen vloed af het kleine eiland met de drie akasias lag nog dichterbij het zag eruit als een bloemrijker op het meer het moet er boven verrukkelijk schoon zijn zij had weer heel veel lust om daar naartoe te gaan en deze wens kon ter stond in vervulling komen aan de oever lag een schuitje het touw warmeed was vast gebonden was gemakkelijk los te maken men zag niemand die men vergunning kon vragen om het te gebruiken en zo stapte zij zonder ver de praat in het schuitje Rudy had er wel verstand van de roe remmen te gebruiken de roe remmen gerepen als ze vinnen van een vis in het water het zo buigzaam en toch zo sterk is dat een rug tot dragen en een mond tot verslende heeft dat verindelijk glimlacht de zachtzinnigheid zelf is en toch schrik en boezend en sterk tot verbrijzelen is een schuimend zoog vertonen zich achter het schuitje dat beide in weinige minuten naar het eilandje overbracht waar zij aan hand stapten hier was niet meer plaats dan voor een hand voor twee personen Rudy draaide met babetten een paar maal in de ronde daarop gingen ze hand in hand op de kleine bank onder de neerhangende akasia zitten keken elkaar in de ogen en alles in het rond straalde in de glans er ondergaan te zon de dennebosse der bergen kleurde zich paarsachtig groot als bloeiend heidekruid en waar de women ophielden en de stenen tevoorschijn kwamen daar gloeidden deze de wolken aan de hemel vonkelden als rood vuur het gehele meren was als het frisse gloeiende rozeblad langzamerhand rezen de schade langs de met snee bedekte bergen naar boven en kleurden ze zwartachtig blauw maar de bovenste toppen vonkelden als gloeiende lava zij verdoonden een ogenblik uit de vormingsgeschiedenis der bergen toen deze massas de gloeiend heven en nog niet afgekoeld waren Rudy en Babette meende welke alpegloed nog nooit gezien te hebben de met snee bedekte dan de midi had een glans als de schijf ter volle maan wanneer zij aan de horizon oprijst zo veel schoonheid zoveel geluk zijde bijten de aarde heeft mij niets meer te geven zijn Rudy een avond als deze is toch een geheel leven hoe dik was gevolte ik mijn geluk zoals ik het nu gevoel en dacht hoe gelukkig ik zou geleefd hebben al kwam er nu ook aan alles een einde hoe heerlijk is deze wereld en de dag liep de einde maar een nieuwe begon en het kwam mij voor alsof deze nog schooner was hoe onijnde goed is schot Babette ik gevoel mij zo vanaf een hele harde gelukkig zijde niet te geven en de avond klonken klonken van de bergen van Savard van de zuttersen bergen in het westen vergief zich in goudig land zijn zwartachtig blauwe juraa gebergte God geef je het herelijkse en het beste zij Babette dat zal hij doen morgen zal ik het hebben morgen ben je geheel de mijne mijn eigen liefvrouwtje het schuit je het schuit je dat zij moest terugbrengen was slot geraakt en dreef van het eilandje weg ik zal het wel terughalen zei Rudi trok zijn jas en zijn laars uit sprong in het meer en zom het schuit met krachtige slagen achterna koud en diep was het heldere blauwachtige groene ijswater van de gletscher van het gebergte Rudi keek in het water neer slechts een enkele blik en het was hem in zijn grolle, glinstere fonkelen zijn verlovingsring kwam hem in de gedachte en de ring werd groter breiden zich in een fonkelen de kring uit en hierin schitterde de heldere gletscher diepe kloven gaapten er in het rond en het was als of het water geluid gaf als een klokkespel en van wittachtig blauwe vlammetjes fonkelde in een ogenblik zag hij wat wij met vele woorden moeten zeggen jonge jagers mannen en vrouwen die eenmaal in de kloven daar gletschers neergezonken waren stonden hier leefend met een open en glimlachende mond en diep neerde klonkende kerklokken van weggesonke steden de gemeente kneelde onder de gewelfde ter kerk stukke ijs vormde dorgelpijpen de rotstroom speelde op dorgel de ijsjonge vrouw zat op de heldere doorzichtige grond zij heeft zich naar Rudi op, kusten zijn voeten en een ijs koude huivering ging hem door de leden en een elektrike schok ijs en vuur bekanten ze deze bij kortstondige aanraking geen onderscheid merken gij zei te mijne klonk het om hem en in hem ik kus ze u toen genoeg kleinwaard op uw mond nu kus ik u op uw tenen en op uw hille nu behoort gemeente heel toe en hij verdween in het heldere blauwe water alles was stil de kerklijke verstomde de laatste tonen verdwenen met de glans aan de rode wolken de mijne zei het gij klonk het in de diepte de mijne zei het gij klonk het in de hoogte wat is het heerlijk van liefde van de aarde naar de hemel te vliegen er sprong een snaar er klonk een rouwtoon de ijs kust en stoot zo verwonend vergankelijke het voorspel eindigde opdat het levensdrama zou kunnen beginnen de wanklanken losten zich in de schoonste harmonie op noemt je dat een treurige geschiedenis die arme babetten zij verkeerde in een nameloze angst het schuidje drift gedurig verder weg niemand aan de vaste wel wist dat het bruitspaar naar het kleine eiland die gevaar was de wolken daalde de avond was donker alleen van hoopig jammerend zei daar een onweerder hing boven haar de ene bliksemstraal na de andere vonkelde overduurige bergte over Zutterland en over Savoie van alle kanten schoot onder bliksemstraalen van alle kanten deeden zich donderslagen horen ze rolden in elkaar minuut te lang de bliksemstraalen hadden vaak de glansteren zon men zag iedere wijnstok evenals op de tijd van de middag en er stond daarop alles weer in duizend is gehuld de bliksemstraalen sloeg in het meer in zij flikkerde van alle kanten terwijl het gedruin door de echoswerekaatst nog jeviger werd op het land trokmen de schuidjes op de oefen alles wat leef aan het zochtbeschutting en nu stroomde de regen neer waar zou de ruidi en babette toch in dit onweer zijn zei de molenaar babette zat met gevaalwe handen met het hoofd in de schoot sprakeloos van smart ze weenden ze jammerde niet meer met een diepe water sprak zij bij zichzelf diep beneden is hij onder de gletscher het kwam er in de gedachte met de ruidi van de dood van zijn moeder en van zijn redding verteld had toen hij als een lijk uit de kloof van de gletscher gedragen werd de ijsjoengvrouw heeft hem weer indend als sonnerschijn op de witte sneeuw babette sprong op het meren vergief zich op dit ogen bleek als een vlammende gletscher de ijsjoengvrouw stond daar vol majestijd blauwachtig bleek straalend en aan haar voeten lag het lijk van ruidi hij behoort meid zeiden ze en ver in het rond zag zij weer niet anders dan thuis erin is een voortpruisende water hoe vreed jammerde babette verven u de dag van ons geluk aanbronk god mijn god verlicht mijn verstand straal in mijn hart ik begrijp uw wegen niet ik tast rond in de besluiten van uw allmacht en wijsheid en god verhoorde haar beden een gedachte bliksem en genade straal haar droom van de afgelopen nacht levendig als deze geweest was kwam haar weer voor de geest zij herinnerd zich de woorden de wens die zij uitgesproken had en datgene wat voor haar in ruidi het beste zou zijn wie mij was dat de kinderzonde in mijn hart was mijn dromenleven daar toekomst welk snaart er mijn redding moest breken en galendige jammerend zat zij daar in de donkere nacht door de diepe stilte schene de woord van ruidi nog te klinken de laatste die hij hier sprak meer heeft de aarde mij niet te geven zij klonk in de vol hij daar vreugde zij waarde haar haalt in diepe smart jaren zijn er sederd verlopen het meer glimlacht z'n overs glimlachen de wijnstok krijgt zwallende drijven stoomboten met wapperende vlaggen jagen voorbij plezierbootjes met een geswolle zeilen vliegen over de waterspiegelas witte vlenders de spoorweg over chignon is geopend en voor diepe dronendal aan ieder station stappen vreemdelingen uit ze houden hun in roodgebondende reisboeken in de hand en lezen daarin wat zij al zomaar kwaardigst te zien hebben zij bezoeken chignon ze zien buiten in het meer het kleine eiland met het reakkaasjas en lezen in het boek van het bruitspaar dat daar op een avond van het jaar 1856 langsvoer van de dood van de bruidigom en eerst de volgende morgen hoorde men aan de oeveren ook gejammerd er bruit maar de reishandboek vertaalt niet van het stille leven van bepetsbaar vader niet in de molen want daar wonen nu andere mensen maar in het mooie huis in de nabijheid van de spoorweg uit welks ramen zijn nog medige avond over de kastanjebomen naar de sneebarg waarover ruwde zich eenmaal voor te spoeden zij ziet als avonds de Alpegloed de kinderen daar zon legeren op de hoge berge en haar halen het lied van reiziger wie in de wervelwinter mantel afvrukte het helseontnam maar niet de man hier is rozeglans op de snee van de berg rozeglans in ieder hart waarin de gedachte woont god laat het beste voor ons geschieden maar het wordt ons niet altijd geopendaard zoals het papetten in haar droom geopendaard werd einde van eisjunkvrouw besluit de nachtigaal uit andersens sproken en vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Julie van Walgem andersens sproken en vertellingen na verteld door Simon Jacob-Andrisse de nachtigaal in China moet je weten is Keiter een Chinese en alle die hij om zich heen heeft zijn ook Chinese het is nu al vele jaren geleden maar juist daarom is het moeite wel waard de geschiedenis eens te horen voordat zij vergeten wordt het keiterlijke paleis was het prachtigste van de wereld geheelen al van fijn porcelijn zeer kostbaar maar zo broos zo gevaarlijk om eraan te raken dat men zich zeer in acht moest nemen in de tuin zag men de wonderlijkste bloemen en aan de prachtigste waar zilveren klokjes vastgebonden die altijd bengelde omdat men niet zou voorbij gaan zonder op de bloemen te letten alles was in de tuin van de keizer keurig ingericht en hij strikte zich zo ver uit dat de tuinman zelf het einde daarvan niet wist als men maar steeds verder ging dan kwamen in het heerlijkste bos met hoge bomen en diepe meren het bos strikte zich tot aan de zee uit die blauw en diep was grote schepen konden tot onder de takken der bomen voor het zeilen en in deze bomen woonde een nachtigaal die zo prachtig zong dat zelfs een arme visser die toch drukke bezigheden had met werken opgeeld en luisterde als hij snachts uitgevaar was om ze net uit te werpen en dan de nachtigaal hoorde oh, oh, wat is dat mooi? zei hij maar hij moest op zijn zaken acht geven en vergat de vogel daardoor maar als hij ze de volgende nacht weer zong en de visser daarheen kwam dan zei hij hetzelfde weer uit alle landen der wereld kwamen er reizigers naar de stad van de keizer en bewonderden deze en vooral het palijzende tuin maar als hij de nachtigaal hoorde dan zeiden ze toch alle dat is nog het mooiste van alles de reizigers vertelden daarvan als ze weer thuis kwamen en de geleerden schreven vele boeken over de stad het palijzende tuin maar ook de nachtigaal vergaten ze niet deze werd het hoogst gesteld en zij die verse konden maken schreven de prachtigste gedichte over de nachtigaal in het bos bij de diepe zee deze boeken werden door de gehele wereld verspreid en enkele daarvan kwamen ook de keizer in handen deze zat op zijn gouden stoel en las ieder oogemelijk knikte hij met het hoofd wat het deed hem genoegen de prachtige beschrijvingen van de stad het palijzende tuin te lezen maar de nachtigaal is nog het mooiste van alles stond daar geschreven wat dus dat riep de keizer uit de nachtigaal ken ik niet eens is er zulke vogelen in mijn keizer rijk en zelfs in mijn tuin heb je het gehoord dat ik zo iets eerst uit boeken moet vernemen en hierop riep is een kamerheer deze was zo voornaam dat hij als iemand die minder dan hij was tegen hem wilde spreken of hem naar iets vragen niets anders een antwoord gaf dan peh en dat betekent niets er moet hier een uiterst merkwaardige vogel zijn die nachtigaal genoemd wordt zei de keizer men zegt dat deze het mooiste van alles waarom heeft een mudder van ooit iets gezegd ik heb hem vroeger nooit horen noemen zei de kamer heer hij is nooit een hoofd voorgesteld ik wil dat hij heer de avond in het paleis komt en voor mij zingt zei de keizer de hele wereld weet wat ik heb en ik weet het niet ik heb hem vroeger nooit horen noemen zei de kamer heer ik zal hem zoeken ik zal hem vinden zijn de kamer heer liep alle trappen op en neer door zalen en gangen maar geen van alle die hij ontmoette had over de nachtigaal horen spreken en de kamer heer keerde naar de keizer terug en zei dat het zeker een verzintseltje moest zijn van hen die boeken schreven uwe keizerlijke majestijd kan niet begrijpen wat er al zo geschreven wordt dat zijn verdichtselen en iets wat men de zwarte kunst noemt maar het boek waarin ik dit gelezen heb is mij door de grootmachtige keiter van Japan gezonden en het kan dus geen onwaarheid zijn ik wil de nachtigaal horen hij moet de hele avond hier zijn hij bezit mijn hoogste genaten en als hij niet komt dan moet het gerele hof met stokslaken gestraft worden wanneer men de avondmaaltijd genutigd heeft Ching P zei de kamer heer en liep nogmaals alle trappen op en neer door al de zalen en gangen en liep mee want zij wilde niet graag stokslagen krijgen nu werd er aan ieter gevraagd naar de markwaardige nachtigaal die in de hele wereld kende maar aan het hof niemand eindelijk troffen zij een klein armmeisje in de keuken aan dat tegen hen zei oh Hemel, de nachtigaal ken ik heel goed oh wat kan die zingen iedere avond mag ik de restjes van de tafelaar mijn arme zieke moeder brengen zij woont aan het strand en als ik terugkom moe ben en in het bos uitrust dan hoor ik de nachtigaal zingen daarbij komen mij de tranen in de ogen en het is mij alsof mijn moeder mij kusten best de meid zei de kamer heer ik zal je een post in de keuken bezorgen en de vergunning de keiter te zien eten als je ons naar de nachtigaal kunt brengen want deze is tegen vanavond aan het hof ontboden en zo liepen zij met een allen het bos in waar de nachtigaal placht te zingen het halve hof was erbij toen zij een eind die gelopen hadden begon er een koe te loeien zie zo, zijde de hovelingen daar hebben we hem dat zit er toch een stem in zo'n klein beestje ik moet het vroeger zeker alleen smeren gehoord hebben nee dat is een koe die loeit zei het meisje we zijn er ver van de plaats verwijderd nu kwaakte de kik voor ze in het moras prachtig, reep de Chinese hof prediker nu hoor ik hem het klinkt precies als kleine kerklokken nee, dat zijn de kik voor ze zei het meisje maar nu denk ik dat we hem gauw zullen horen daar begon de nachtigaal te zingen dat is zij zei het meisje, hoort, hoort daar zit hij en hierbei wees hij naar een kleine, grauwachtige vogel boven in de takken hoe is het mogelijk zei de kamer hier zo had ik hem niet voorgesteld hij heeft zeker zijn kleuren verloren doordat hij zo veel gedafte geheer om zich heen ziet lieve nachtigaal zei de het meisje overluit onze genaadige keizer verlangt dat je voor hem zingt met het meest te genoegen antwoordde de nachtigaal en zong daarop dat het een lust was om te horen het klinkt precies als glazen klokjes zei de kamer hier en kijkt dat kleine keeltje eens hoe het op en neer gaat het is zonderling dat we hem vroeger nooit gehoord hebben hij zal aan het hoofd zeker wel veel opgang maken moet ik nog eens voor de keizer zingen voor je de nachtigaal die dacht dat de keizer er ook bij was mijn vertreffelijke kleine nachtigaal zei de kamer hier ik heb het genoegen u heet de avond tot een feest een hoofd uitnodigen waar gezij een keizerlijke majesteit door uw verrukkelijke gezang ongetwijfeld zal betoveren dit laat zich het westen met van het gebomb te horen zei de nachtigaal maar hij ging toch mee toen hij hoorde dat de keizer het wensen in het paleis was alles in orde gepracht de wanden en de vloeren die van porcelijn waren vonkelden in de glans van vele duizenden gouden lampen de prachtigste bloemen die goed konden klingelen waren in de gang ineer gezet daar was een gelopen gedraaf en alle klokjes klingel de zo dat men zijn eigen woorden niet kon verstaan midden in de grote zaal waar de keizer zat was een gouden stok geplaatst daarop moest de nachtigaal zitten het gehele hoofd was er en de kleine keukenmijd had vergunning verkregen om achter de deur te staan daar zijn u de titel van een werkelijke hoofdkeukenmijd gekregen had alle waren een feestgewaad gedost en alle keken naar de kleine grauwachtige vogel die in de keizer toe knikten de nachtigaal zong zo prachtig en de keizer de tranen in de ogen kwamen en langs de wangen begelde en nu zong de nachtigaal nog mooier het ging hem zo recht van harte de keizer was zo verruik dat hij zei dat de nachtigaal zijn goud op antoffel om de hals moest dragen maar de nachtigaal bedankte hiervoor hij was al genoeg beloond ik heb tranen in keizer's ogen gezien dat is voor mij de grootste schat de tranen van een keizer hebben een bijzondere kracht en dat weet het, ik ben genoeg beloond daarop zong hij weer met zijn lieflijke prachtige stem dat ze met minderlijk ze koketredie herkennen zijde de dames in de ronde en toen namen zij water in de mond om daarmee te klokken als iemand tegen haar sprak zij meenden dat zij dan ook nachtigaal waren ja, de laqueien en de cameneers lieten berichten dat ook zij te vreed waren dat wil veel zeggen want die zijn het moeilijks te voldoen in een woord de nachtigaal vond algemene bijval hij zou nu aan het hoofd blijven zijn eigen kooi hebben en de vergunnen krijgen roverdag twee maal en snachts één maal uit te komen hij kreeg daar op twaalf bediende die alle een zijde draait hij om een van zijn poten gebonden hadden waarom zij hem stevig vasthielden er was volstrekt geen plezier in zulke wandeling de gehele stad sprok over de merkwaardige vogel en als twee elkaar ontmoeten dan zijde één niet anders dan nacht en dan zijde ander gaal nood van de vertaler dit is in het dorp sponkelijke double zinnig daar gaal in het deens kankzinnig betekend einde van nood van de vertaler en dan zuchten zij een begrepen elkaar ja, elf kinderen werden er naar hem genoemd maar niet één van hen had enig geluid in zijn keel op een zekere dag kreeg de kijzer een groot pakket waarop geschreven stond de nachtigaal daar hebben we nu een nieuw boek over onze beroemde vogel, zijde kijzer maar het was geen boek maar een klein kunstwerk dat in een doosje lag een kunstmatige nachtigaal die op een levende moest gelijken maar overal met diamante robijnen en sapphieren bezaaid was ze traamende kunstmatige vogel opwond kon hij eender stukken die de werkelijk vogelsong zingen en dan bewoog zijn staart op en neer en vonkolde van zilver en goud om zijn hals hingen klein lint en daarop stond geschreven de nachtigaal van de kijzer van Japanes arm bijdien van de kijzer van China vergelijken dat is prachtig, zijde alle en de persoon die de kunstmatige vogel gebracht had kreeg daadelijk de titel van kijzerlijke opperenachtigaal brenger nu moeten zij in samenzingen wat zal dat een mooi duwet worden en zo moesten zij samenzingen maar het enige zang paste niet goed bij het andere, want de werkelijk nachtigaal zong op zijn wijze en de kunstmatige vogel bracht geluid voor door het rondraaien van een cylinder het is zijn schuld niet zei de muziekmeester hij blijft goed in de maten zing het geheel volgens mij met oden nu moest de kunstmatige vogel alleen zingen hij vond even veel bijvel als de werkelijke en daarbij kwam nog dat hij er veel mooier uit zag hij vonkelde als armbanden en doek speelde 33 maal zong hij 1 en hetzelfde stuk en was nog niet moe de aanwezige zouden hem graag nog eens gehoord hebben maar de kijzer beweerde dat nu ook de levenen nachtigaal eens iets moest zingen maar waar was die? niemand had gemerkt dat hij hem naar zijn groene bossen weggevlogen was wat dus dat riep de kijzer uit en al de hovelingen waren geergerd en beweerden dat de nachtigaal een heel ondankbaar beest was de beste nachtigaal hebben we toch zeiden zij en zo moest dan de kunstmatige vogel weer zingen en dat was de 34ste maal dat zij hetzelfde stuk te horen kregen zij kende het met dat al toch niet van buiten want het was veel te moeilijk maar hij reest de vogel helemaal hoog ja, hij verzekerde dat hij beter dan een levenen nachtigaal was niet alleen wat zijn were en de vele prachtige diamanten betreft maar ook inderlijk want ziet gemijne heren en bovenal jij uw majestijd bij de werkelijke nachtigaal kan men nooit berekenen wat er zal komen maar bij de kunstmatige vogel is alles bepaald men kan het verklaren men kan hem open doen en schrijpelijk maken hoe de cylinders zitten hoe zij omdraaien en hoe het een uit het ander volgt zo denken wij hier ook over zijde alle en de muziekmeester kreeg de vergunning de vogel de volgende zondag aan het volk te laten zien het moest hem ook horen zingen bevalde krijzer en het volk hoorde hem en het werd zo uitgelaten alsof het zich aan teken bedronken had want dat is Chinees nu zijde alle oooooh en heel de wijsvinger in de hoogte en knikte daarbij de arme vissers echter die de werkelijke nachtigaal gehoord hadden zijde dat klinkt niet onaardig de zang wijzen gelijken ook op elkaar maar Ron breekt toch iets aan ik weet niet wat de werkelijke nachtigaal werd uit het land verbannen de kunstmatige vogel had zijn plaats op een zijde kussen dicht bij het bed van de kijzer al de geschenken die hij gekregen had lagen om hem heen en in de titel was hij tot een kijzerlijke kamerzanger geklommen en drangt het nummer één aan de linker zijde want de kijzer regende die zijde voor de voornamste waar het hard zit en het hard zit ook bij een kijzer links en de muziekmeester schreef een werk van 25 delen over de kunstmatige vogel dit was zo geleerd en zo lang vol van de allere moeilijkste Chinese woorden dat alle mensen zijde dat zij het gelezen en begrepen hadden want anders zouden zij in Mersdom geweest zijn en stokslagen gekregen hebben zo ging het een geheel jaar door de kijzer, het hoofd en al de andere Chinese kende het gezin van de kunstmatige vogel nu helemaal van buiten maar juist daarom beviel het hen ook het allerbest zij kon zelf meezingen en dat deed ze dan ook de straatjonge zongen en de kijzer zong het endsgelijks ja dat was allerprachtigst op zekere avond echter toen de kunstmatige vogel overheerlijk zongen en de kijzer de bed lag en daarna luisterde ging het van binnen in de vogel knap daar sprong iets alle raderen liepen in de ronde en toen stond de muziek still de kijzer sprong dadelijk uit zijn bed te liet zijn lijf uitroepen maar wat kon die er aan doen toen lieten ze de horloge maken halen en na veel paraten bekijken kreeg hij de vogel een beetje in orde maar hij zeide dat hij ontzien moest worden want de pennetjes waren afgesleden en het was onmogelijkere nieuwe zo in te zetten dat de muziek goed bleef gaan nu heerst er een diepe treurigheid slechts eenmaal in het jaren mocht men de kunstmatige vogel laten zingen en dat was bijna nog te veel maar dan hield de muziek meester een korte te spraak het was wel vreemde woorden en zeiden dat hij evengoed was als vroeger en toen was hij ook evengoed als vroeger nu waren er vijf jaren verlopen en het land werd een diepe treurigheid gedompeld de chinesie heelde in grond alle veel van een kijzer en nu was hij ziek en zou het wel niet lang meer maken zijn er was al een nieuwe kijzer gekozen en het volk stond buiten op de straat een vroeg en de kamer hergoed met een oude kijzer ging pech, zeiden hij, en schudde met het hoofd koud en bleek lag de kijzer aan hun groot, prachtig ledenkant het gehele hoofd dacht dat hij dood was en iedere van hen liep weg om de nieuwe kijzer te begroeten de kamer die naar sliepen naar buiten om daarover te praten en de kamerneers hadden hun grote koffie visiten in al de zalen en gangen was laken neergelegd op dat men geen voetstap zou horen en daarom was het er stil maar de kijzer was nog niet dood stijf en bleek lag in het prachtig ledenkant met de lange fluvelen gordijnen en de zware gouden kwasten en de hoogte stond er een raam open en de maans ging daar doorheen op de kijzer en de kunstmatige vogel de arme kijzer kon er nou weer nood adem halen het was alsof er iets op zijn borst zat het eet de ogen open en nu zag hij dat het de dood was die op zijn borst zat en zich zijn gouden kroon opgezet had en in de ene hand de gouden sable in de andere zijn prachtig vaandel hield en uit de plooien van de grote fluvelen bed-gordijnen kwamen wonderlijke hoofd te kijken enkele lelijk, andere liefelijk en vriendelijk dat waren als kijters woze en goede daden die aan maand staarde terwijl de dood hem op het hart zat herinnerd ge u dit fluisterde ene de ander herinnerd ge u dat en dan vertelde ze hem zoveel in de lelijkheid van het voorhoofd getste dat heb ik niet geweten zei de kijzer muziek, muziek de grootige chineese trommel riep hij op dat ik niet alles behoefde horen wat zij zeggen en zij gingen voort en de dood knik te als een chinees bij alles wat er gezegd werd muziek, muziek schrijfde de kijzer oh kleine prachtige gouden vogels zeng toch, zeng toch ik heb je met een schout een kostbaar reden gegeven ik heb je zelfs mijn gouden pantoffel zeng toch, zeng toch maar de vogel hield zich stil, er was niemand om hem op te vinden en anders zong hij niet maar de dood ging voort de kijzer met een grote holle ogen aan te staren en stil was het akelig stil daar deed zich opeens van de kant van het raam het herelijkste getang horen het was een kleine levenenachtig haal die buiten op een tak zat van de ziekte van zijn kijzer gehoord en was daarom gekomen om hem troost en hoop te zingen en terwijl hij zong werd de spooks als gedurig plekker en plekker het bloed begon gedurig sneller en sneller door schijzers wakke leden te vloeien en zelfs de dood luisterde en zei zing door kleine nachtig haal zing door wat gemijd aan de prachtige gouden sable geven wat gemijd mooie vaandel geven wat gemijd de kroon van de kijzer geven en de dood gaf ieder kleine hood voor een lied en de nachtig haal ging nog steeds met zingen voort en zong van de stille akke gods waar de butte roze groeide waar de vlier gehoord en waar het frisse gras door de tranen daarachter blijvende bevochtig wordt nu kreeg de dood verlangen naar zijn tuin en zweefde als een koude witte nevel uit het raam dank dank, zei de kijzer, kijk hemelse kleine vogel, ik ken u wel ik heb u uit mijn land verjaagd en toch hebt jij de boze gezichten van mijn bed weggezonden de dood van mijn hart verdreven hoe kan ik u daarvoor belonen kij hebt wel een beloond, zei de nachtig haal ik heb aan uw ogen tranen ontblok toen ik de eerste maal zong dat vergeet ik nimmer dat zijn je velen die een zangers hart verheugen maar slaap nu en word weer fris en sterk ik zal u iets voorzingen en hij zong de kijzer viel in een zoete sluimering oh hoe meld een wel dadig was die slaap de zon scheen door het raam naar binnen toen hij gesterkte en gezond ontwaakte geen van zijn bediende was nog teruggekomen want zij dachten dat hij dood was alleen de nachtig haal zat nog bij hem een zong altijd moet je bij mij blijven zei de kijzer, je moet nu maar zingen als je zelf wilt en de kunstmatige vogel slaak in duizend stukken doe dat niet, zei de nachtig haal hij heeft hem eens het goede gedaan zolang als hij kon behoud hem, even als het hier toe ik kan in het paleis mijn nest niet bouwen en daar wonen maar laat mij komen, als ik zelf lust heb dan zal ik zaves op de tak daarbij het raam zitten en iets voor u zingen op het gevrolijkend worden en tevens leert nadenken ik zal van de gelukken gezingen en van hen die een leide zijn ik zal van het kwaden zingen dat om u heen verborgen blijft de kleine zangvogel vliegt ver in de ronde naar de arme visser en naar de Nijverlandman naar iedereen die ver van u en uw hoofd verwijderd is ik heb uw hart liever dan uw kroon en toch heeft die kroon een straalig ans van heiligheid om zich heen ik zal dus komen en iets voor u zingen maar dan moet je mij één ding beloven alles, zei de kijzer en stond daar in zijn kijzerlijke gevaat dat hij zelf aangetrokken had en terugte de zabel die zwaar van het goud als aan zijn hart om één ding smenk ik u vertel aan niemand dat geen kleine vogel hebt die u alles zegt dan zal het nog beter gaan nu vloog de vogel weg de bediende kwam met binnen om naar een dode kijzer te kijken ja, daar stonden zij en de kijzer zei goedemorgen einde van tenachtig