 Πατωπίδιες τόλοι. Βιώδες τόλοι. Βιώδες τόλοι. Βαστινούς. Εξκλάσια. Πατωπίδια τόλοι. Βαστινούς. Βαστινούς. Προσέστημα. Το Βάστα Ρώμελ που λέγαν στην κατοχή, δεν είναι τίποτα πράγματα προσταθανε αυτό το μέσω. Βάστα Τόμησαν ήταν. Και μετά στη στότημο ψήρισμα. Είναι στιο δηλαδή, μόνο να δείξεις... με υπότιτλους... στον κόσμο έξω τι λέγαμε. Το Ρωσκάι. Δεν θυμάμαι κάποια στιγμή. Είχε πιέσει μια φωτιά. Κοίταν η φωνή της Χούκλη στα Λαντέναν. Δείχνει τη φωτιά. Και έχει το πρόσωπο τετικό μου. Και να λέει, θα καταστρέψουν όλα στην Ελλάδα αυτή. Με το δάσος να κέγεται. Αυτό που γίνεσαι μπουμένος. Τους γίνεσαι μπουμένος. Αυτό θέλω να βω ότι... δεν καταφέρει να φτιάξουν μία νέα σωδιετία. Είσαι σωδιετία. Τι είχε, τίποιο να το βαστικό χαρακτηριστό σωδιετίας. Ότι όλα τα μέσα μεσικής ενημερίψετε. Ελέγεται το ίδιο πράγμα. Την ίδια κραμμή. Και κανένα ζετά πίστευε. Ή τα μέλη του κόμματος. Κανένας κομμουνιστής μέλος του κόμματος... της ΕΕ δεν έπρεπε την πράγδα να δει τι γίνεται. Μπορεί να έπρεπε την πράγδα να δει... πως η μεταξύτη... η κεντρική επιτροπή... πως θα πω κλίνη. Ποιος κερδίζει τον αγώνα μέσα στο πολιτιμπειρό. Έχουμε αυτό το σκυνικό. Το σκυνικό μιας... πλήριζομινοχείας. Ακόμα αν πάρεις με την καθημεριδική την αυγή... γράφουν το ίδιο πράγμα. Με μόνο διαφορά είναι ότι ένας... αναδεικνεί το μητζοτάκι... ο άλλος αναδεικνεί το τζίπρα... αλλά οι πληροφορές για την εξιολόγηση... για το δουνουτού... για τη Μέργελ, για τον Τόμα Σβίζελ... για τις επικουρικές, για το σφαλιστικό... για το μεταναστευτικό. Είναι ίδιο. Ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι στουγερική κραμή. Οι Ισβέστιοι εκεί πράγδα... πάντα είχαν μια διαφοροποίηση... για να δικαιολογείται... την αδεικνή διαφορετικής επιτυπημερίδης. Αλλά δεν υπάρχει καμία διαφορά. Δεν υπάρχει ένα φιλελέφτερ. Αν θα υπάρχει εκ των Μυμών... των Ισπείλων... κι οι υπάρχει έναιχοφιλελέφτερ... δεν ανοίγουν στην κρατικά. Δε το βάζει. Απράγματι το υπάρχει... ο Χάγεκ ή The8her. Δεν υπάρχει καμία διαφορετικής επιτυπημερίδης. Μετίστοι. Δεν υπάρχει καμία διαφορετική επιτυπημερίδα. Άσως που δεν υπάρχει ευμεία... ένα καλό εσύ... στιγμή από πιο λεφτές... Δεν πιστεύονες στα σήμερα. Ο Ρον Πόλας, λέμε ο ακροδεξιός Libertarian στην Αμερική, που θέλει να καταργήσει το Medicare, the Medicaid, το στρατό, τη κυβέρνηση και τα λοιπά, έτσι. Το μόνο πράγμα που λέζε πράγμα, παιδί μου, για στο στόμα σου, πρέπει να πέσει, λέει, το τύχος μεταξύ μεξικού και η Αμερικής. Πρέπει να σταματήσουν οι επεμβάσεις του μερικανικού στρατούς του μέσα σε ένα δωλί. Αυτή είναι ενεύθερη, ελάς ε. Για λατσί. Εδώ, Στέφανος Μάνας, κανδρέσσα, ένα λιγανό που συνημώνει, η ελεύθερη που είχαμε. Στέφανος Μάνας είναι ένας γεμήχανος που δεν ήθελα να μην είχανος και που ήρθε η γεμήχανή για να είναι πολιτικός. Και μετά υποστηρίζεις το μνημόνι. Και πρέπει να σου πω ότι είχαμε πολλές ρητήσεις με τον Jeremy και με τον John Gefford. Και αυτό που προσπάσε να τους περάσω, είναι η γραμμή ότι αυτό το οποίο γίνεται από το κυμποψηκνότο, είναι μία ενδο-συντηρητική διαμάχη, η οποία τραβάει από το 25. Και ο κάμερον είχε ανακοινώσει πέντε χρόνια τώρα. Εκεί πήγαινα από ξένα να θα κάνει το λιμποψησμό. Μόνο και μόνο, για να κερδίσει πέντε χρόνια εις ηρεμίας, λέγοντας στους ευρωσκεπτικοί θες, μη φωνάζετε, έλα να βλέπεις μου μαζί στη κυβέρνηση και λίγο της συκλογίας, το 17, 16, 17 θα σας κάνω ένα λιμποψησμό και κερδίσει τι μπορείτε. Ο λόγος που ο μόνος ζωής μήνει το λιμποψησμό είναι για να εμπνήσουν τα πνεύματα εντός του συνδυστικού κόμματος, το προγούμενα 5-6 χρόνια. Και αυτό που προσπάσε να πίσω τον Jeremy, είναι ότι το ευραντικό κόμμα πρέπει να εργεί δυναμικά και με ένα τρόπο που να είναι και κάπως αν θέλει σατηφατικός, δηλαδή η γραμμή που ακολουθούμε και λόγου λουθούμε γιατί συμμετέχω σε αυτήν τα πάνια τώρα πολύ, με τη συμβουνακή, τη πρόπεζνη μάδα, θα έχουμε ένα κοινό event στο Λανδίνη, 28 Μαΐου για το δημοψησμό, είναι η Φερτανία πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο από τις δημοκρατίας της, ψηφίζουμε μέσα, για να πολεμήσουμε τις ρυξέλες εκ των έσω. Οπότε, όταν ξεκινάζουμε με το σύνομα του Brexit, το σύνομα του Brexit, we have to reclaim our democracy. Οπότε, αυτό το πειράμε και λέμε, we have to play the master claim in democracy, by staying into five brasses for the end, το οποίο χαφνιάζει και κάπως, και βγάζει το λεμβορπάτη, από την ενδοσυντηρητική κόντρα. Ακόμα και εκείνοι, οι οποίοι σου λένε, ότι η Ευρώπη διαλείεται δικά τώρα και σε αχολήσει με τα Ευρωπαϊκά, πρέπει να κοιτάξει με το σφίτι μας, πέφτει να μας προακώσει. Ακόμα και σε αυτούς ανγελσίες, γιατί μπορεί και όντως να έχει δίδιο, μπορεί όντως, αυτό έχει η Ευρωπαϊκό εγχειρήμον, να καταρεύσει. Η πιθανότηση είναι ότι θα καταρεύσει. Αλλά, η δική μας υποσπάθεια της ενοποίησης, θα αποδώσει καρπούς, που θα έχουμε όνφελος, ακόμα και αν καταρεύσει. Θα δημιουργηθούν μπόνς μεταξύ μας, διασυνοριακά μπόνς, τα οποία θα φανούν πολύ χρήσιμα, πολιτισμικά και πολιτικά. Θα φανούν πολύ χρήσιμα μετά την καταρεύση, αυτό το πράγμα. Αλλά αν καταρεύσει, θα είμαστε πολύ καλύτερα αν έχουμε χτήσει αυτούς τους δεσμούς, παρά αυτά από τα επιχειρήματα που σου δούμε. Πώς γίνεται να κάνεις ένα χτήμα στο ευρώ καθώς τη μη. Έλατε, κοίταξα, δεν το σκεφτείγαμε ό,τι θα πάμε να κίνουμε, δεν το σκεφτείγαμε ό,τι θα πάμε να κίνουμε. Ο τρόπος που έγινε είναι εξής, εντελώς, τυχαία και πολύ αργά, βασανιστικά, ως μια εξελεκτική διαδικασία. Βρίσκομαι να είμαι εκτός κυβέρνησης, να βλέπω τι περθυνάγανε στα ημονία, και να τα έχω πάρει πάρα πολύ άσκημα. Και άσκησαν δημοσιοποιείο κοιτός Ελλάδας, τι γινόταν εδώ, δεν το καταλαβαίνω, κάτι καταλαβαίνω, και άσκησαν τότε, να παίρνω το MOU, το Memorandum, να το κάνω annotated, να του βάζω να εξηγήσεις, να το στέλνω να έξω και είδα ότι πήρχε φοβερό να διαφέρει. Στο σημείο που είχα πίστευτα πολλές προσκλήσεις και είχα προσκλήσεις, και αυτοί θα μου διαφέρουν να μιλήσω. Από αναρχηγούς, κομμονιστές, το J.P. Morgan, και τα ίδια που έλεγα στο Φεστιαφού Μανιπέ, στο Οπαρίσσυ έλεγα και στην Μορκανστάλι, αλλά δεν πάτε, και είμαι και ιδέ και λέω, παιδό κάτι γίνει. Άμας συγχειροκλωσθούν οι κομονιστές και οι τραπεζίτες, λέεις ότι εδώ έχουμε μάχη βαθιάκλειση. Κάττε μάχη καλά. Και όταν είδε τίπον, συμτοποιήσω ότι ο λόγος, Εκά να την εκπαράφησε με την περίοδο της δικατορίες. Στην περίοδο της δικατορίες που ήμουν αντίμουρα πολύ μεγάλωσα, ήμουν να κοιτά μεγάλωση για να θυμάμαι. Όταν πηγαίναμε στην Ιξιτερικόμεση, βλέπουμε μεγάλη ελληλεγγία πέντα τους ελληνικούς δημοκράτες. Τώρα δεν ήταν αυτό. Πραγματικά δεν ήταν αυτό. Μπορεί να νιώθαν κάποια ελληνική. Εδώ υπήρχε φόβος για τον ευτό τους. Οπότε λες, ωραία, άμα τον νιώθυνος δικό τους, δεν είναι μια εκπληκτική ευκαιρία να δημιουργήσουμε όλους αντίστασης σε όλα αυτά που της πράξαμε εμείς στην Ελλάδα στο Παρίση, στο Περολίνο, στο Λονδίνο. Δεν σούς και το σκέφτη σε αρχικό σκήνημα. Όλους αντίστασης, άτσι. Και μετά λίγο, λίγο, λίγο, προκύπτει η ιδέα αυτή και όχι ότι περιμένεις θα πετύγει, λίγο, λίγο, λίγο, προκύπτει η ιδέα αυτή, και όχι ότι περιμένεις θα πετύγει, Περίπου περιμένεις θα πετύχει, η ιδέα ξεκίνησε με ένα σύνηση, πολύ καλοφίλιο, το σρέσκο χώροφαρτ έναν Κροάτι, που καθόμασταν κάποια στιγμή. Γιατί του λέγα αυτά, που έκανε το Θεστοφάλτου Σαφέστος, και μου λέει κάποια στιγμή, όταν το επειδή το συζητούσαμε αυτό, ότι πρέπει κάτι να κάνουμε, κάτι να κάνουμε, ξεκινήσουμε αυτό το πράγμα, να πάρει μπροστάκη, αλλά φοβούνω να κάνω κάτι. Ακριβώς για τους λόγους που περιέχονται στο ραντμά σου. Και έρχεται ο σρέσκο που οπίζει πιο πολύ άνθρωπος της πράξης, γιατί έκανε το Σαφέστος. Και μου λέει, έχω κλεί στο Φαμπτσμπούνε, στον Βερολί, είναι νέα Φεβροαρίου. Και δεν με ενδιαφέρει τη λες εσύ, ξεκινάμε τότε. Οπότε όταν είχε ένα deadline effect και ένα τόπο, σκέφτησε, είναι το θέατρο αυτό, είναι σημαντικό θέατρο για το θέατρος που έχθε σαν ήερ, δεν πρέπει να γράφει το λίγε, έχει μια μεραμερία νέα, πάνω, όχι ότι γίνει, έτσι. Κάψε μυστικά με το ρωτφανίκι.