 Hofdstuk 1 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van uteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tom Sawyer door markt 2. Hofdstuk 1. Tom. Geen antwoord. Tom. Geen antwoord. Waar zou die drommelse jongen toch zitten? Hoor je me niet, Tom? De oude dame die deze woorde sprak toch haar bril naar beneden om er overheen te kijken. Daarna duurden ze hem naar boven om er onderdoor te kijken. Zelfde of nooit gebruikten ze hem om er door te kijken, althans niet na een zo onbeduidend voorwerp als een kleine jongen. Immers, haar bril was haar roem, de tots van haar hart, en ze had hem gekocht om ons zag in te boezemen, niet om dienst te doen. Voor haar ogen toch, kon zij evengoed een deksel van een sauspan genomen hebben. Een ogenblik zag zij onthutst in het rond enzijde, die bepaald barst maar luid genoeg om door al de meubelen in de kamer gehoord te worden. Als ik je krijg dan zal. Meer kon ze niet uitbrengen, want al pratende had zij zich voorover gebukt om met een bezem onder het bed te voelen, of zich daar ook iemand verscholen had. En ze heigte haar adem, toen zij naar lang duwen en stompen niets dan de kat tevoorschijn haalde. Ik heb nooit van m'n leven zo jonger gezien, nu zullen we eens buiten kijken. Ze ging voor de open deur staan en keek de tuin rond tussen de tomatobroepjes en het door een appelkraut. Geen Tom. Daarna gebruikten ze haar handen als spreektrompet en schilder, ben je daar Tom? Wacht, daar hoort ze plotseling een licht gedruis achter zich en ze keert zich om juist bij tijds om een jongen bij de panden van het buisje te vatten en hem het ontkomen te beletten. Wel, ik had raar moeten denken dat je in de profisiekast zou zitten, zij zei. Wat heb je daar gedaan? Niets tante. Niets? Kijk eens naar je handen en je mond. Waarom kleven die zo? Dat weet ik niet, tante. Nu, ik wel. Er zit je lij aan. Heb ik je niet honderdmaal gezegd en broek zou het hebben als je je lijst snoepte. Geef me die roede eens aan. De roede werd in de lucht geschwijd en was op het punt om op de jongen neer te komen toen hij uit riep. Tante, kijk eens achter u. De oude dame draaide zich om en legde de roede neer om een partij hemde te redden die ze op de haag te drogen had gehangen en die door haar eife om paraatenexecutie te houden op de grondware gevallen. De jongen maakte van de gelegenheid gebruik om over de schutting te klouteren en was in een ongezwaar verdwenen. Tante stond in mijn ogenblik beteutigdaad te kijken en barste toen een lachen uit. Die duivels jongen, zal ik dan nooit wijzer worden? Het spreekwoord heeft gelijk hoe ouder, hoe gekkig. Een ouderhond kan mee geen nieuwe kunst te leren. Elke dag verzint de jongen iets anders maar wie kan dat allemaal vooruit weten? Het is alsof hij voelt hoe lang hij meer pleigen kan voordat hij kwaad wordt en als ik dan eindelijk boos ben brengt hij mij in ogenblik van het onderwerp af en laat mij lachen en voorbij is het. Hij gelijkt me onder de vingers weg voordat ik hem kan straffen. Ik doe mijn plicht niet aan die jongen zo waar als ik leef. Staat er niet geschreven die de roede spaart bederft het kind? Ik vergroot ons beide zonden en leiden. Hij is gans en al bedorven maar helaas het arme schap is het eigen kind van mijn zus van Zaliger. Ik had het niet over mij verkrijgen hem te slaan. Iedere keer als ik hem niet straf klaart mij geweten mij aan en iedere keer dat ik hem slaag geef brengt mij het hart. Wat zal er van hem worden? Zo zal hij voor gauw en rad opgroeien. Hij zal vanmiddag zeker weer gaan strijken en dan zal ik om te straffen hem mooi gemoet te laten werken. Het is vreselijk hard om hem op zaterdag aan de arbeid te zetten als andere jongens vakantie hebben maar ik moet tenminste mijn plicht doen of ik zal het kind nog tot betere voorden. Tom bleef uit school en had een prettige middag. Hij kwam juist tijdig genoeg te huis om Jim, de zwarte loopjonger te helpen houtzagen en de blokjes voor het avondheten te hakken. Of, liever hij kwam bij tijd om Jim zijn avonturen te vertellen terwijl deze drie vierden van het werk deed. Tom's jongere broeder of eigenlijk stiefbroeder, Sid was al lang klaar met zijn werk van Spaners op terrapen. Immers, hij was een bedaarde jongen van avonturen en waagels rijenhilds. Onder het eten deed Tante haar neef die af en toe stilletjes uit de zakenbond nam allerlei listige, diep zinnige vragen om hem er in te laten lopen. Gelijk vele andere eenvoudige lieden beroemden zij zich erop dat zij een aangeboren talent bezat voor geheimzinnige diplomatie en beschouden zij de meest allerdaagse kunstgrepen waarvan zij gebruik maakte als wonderen van list en vindingrijkheid. Was het niet warm op school, vroeg zij? Ja, Tante. Schrikkelijk warm niet waar? Ja, Tante. Had je geen lust om te gaan zwemmen, Tom? Tom gond non te ruiken en tracht de tantes gelaad uit te volgen maar het bleef onveriekbaar in dezelfde plooi. Nee, Tante, antwoorden hij niet zo bijzonder. De oude dame strekte de hand uit om te voeden of Tom's over hem ook nat was en zei je bent nu toch niet zo bijzonder warm, Tom? Ze was verbaasd over haar eigen slimheid. Ze had op deze manier ontdekt dat Tom's over hem droog was zonder dat iemand vermoedde dat het juist dat was waar ze achter wilde komen. Maar Tom wist al uit welke hoek de wind woeien en dacht dat het het beste zou zijn de vraag te voorkomen die nu volgen zou. We hebben ons hoofd onder de pomp gehouden, zei hij, en het mijne is nog dat voelmaag. Tante Pony was boos op zichzelf aan die omstandigheid welke hem van de schuld had kunnen overtuigen niet gedacht had en dus niet bij de hand genoeg was geweest. Maar ze kreeg een nieuwe ingeving. Tom, je hebt toch het boortje dat ik aan je over hem heb vastreinheid niet behoeven los te maken om je hoofd onder de pomp te houden? Wacht, ontknop je buis eens. Tom's gezicht klaarde weer op. Hij ontknopte zijn buis. Het boortje zat aan het hemd vast. Wel, loop dammel heen. Ik denk dat je van schoolwaard gaat strijken om te zwemmen, toch? Ik zal je maar vergeven. Het is met jou toch maar boter aan de galloch gesmeerd. Ze was half boos dat haar een scherm zinigheid geveild had en half blij dat Tom toevallig niet ongehoorzaam bleek te zijn. Toen zei Sidney, Tante, heb je het boortje met wit of zwart garen genijd? Wel, natuurlijk met wit. Tom! Ik kreeg de pak zwaar zit voor het klikken. Zodra Tom buiten het bereik van zijn tante was, haalde hij twee grote naalden voor de dag. De één met zwart, de andere met wit garen omwonnen, die hij aan de binnenkant was en buis had gestoken en zei ze zou het nooit gemerkt hebben als Sid het niet verklaapt had. Het is een drommels werk. Nu is Nijtse met zwart, dan weer met wit garen. Ik wou maar dat ze zich bij het een of het andere bepaalde, dan wist hij de houda had. Maar Sid zal er van lusten of ik heet geen Tom Zoyer meer. Tom was niet de modeljongen van de top. Hij wist echter best wie dat wel was en ook dat hij een geduchte hekel aan hem had. In minder dan twee minuten had hij zijn verdriet vergeten, niet omdat hij het minder voelde dan van wassenen, maar omdat iets anders, dat zijn een belangstelling geheel neen nam, het onderdrukten en voor een ogenblik geeft. Dat andere was het aanleren van de nieuwe manier van fluiten, die hij juist van de negen had afgezien en waarin hij zich tans ongestoord kon oefenen. Het was een soort van zacht gequil dat aan het geluid van een vogel detenken en voortgebracht werd door met tussenpozen midden onder het fluiten met de tong het verhemel te aan te raken. De lezer zal zich uit zijn jongensjaren wel herinneren hoe men dat doet. Hij was een vreemdelijk beet en stapte hij door de straten met een mond vol harmonie en een hart, zoveel van dankbaarheid als dat van een sterrikundige die een nieuwe planeet ontdekt heeft. Wanneer men het genot van de astronoma had kunnen vergelijken met dat van Tom zou dat van de knap het in onvermengdheid gewonnen hebben. Het was midden in de zomer en de avonden waren lang. De duisternis was nog niet ingevallen toen Tom al fluiten zijn weg vervolgde. Een vreemdeling liep voor hem uit, een paar duim langer dan hij zelf. Een vreemdeling van welke leeftijd of seks ook was een merkwaardigheid in het kleine plaatje Sint-Petersburg. Deze jongen was mooi gekleed, veel te mooi voor een weekdag. Dat was al iets vreemds. Z'n pet was splinternieuw. Z'n toegeknoopt blauw buisje ditto. Z'n broek even zo. Hij had schoenen aan en dat nog wel op vrijdag. Zelfs had hij een mooie zijde om. Hij zag er zo deftig uit dat Tom er kippenvel van kreeg. Hij stond dit monster van Pracht aan te gapen, toch hoe langer hij zijn neus tegen hem optrok, des te smeriger en te slordiger scheen hem zijn eigen plunje. Geen van beide spakken woord. Als de een zich bewoocht deed de ander hetzelfde. Ze bleven ookander aanstaren, tot dat Tom uitriep, ik kan je wel aan. Probeer het dan eens. Zeker ik kan wel, maar wil, dat kun je niet. Ik heb wel. Nee. Ja. Nee. Er volgde een onher spellende stilte waarna Tom zei, hoe heet je? Dat raakt je niet. Ik zal je leren dat het me wel raakt. Nu, doe het dan. Als je nog een woord spreekt, doe ik het. Nog een woord, wat verbeeld jij je wel. Je vind je eigen nogal mooi niet waar. Ik zou je wel met één hand op de grond kunnen krijgen als ik het verkoos. Waarom doe je het dan niet? Je zegt altijd dat je het kunt. Als je de gek met bestek, doe ik het. O, dat heb ik wel honderd jongens horen zeggen. Je denkt zeker dat je een hele piet bent. Wat een vieze pet heb jij op? Probeer eens bij die pet van het hoofd te nemen. Doe het eens. Je bent een lawvaart. En jij ook. Je bent een grote lawvaart. En je durft me niet aan. Hij is verder als je durft. Als je nog meer praatjes merkt, zal ik je een slag om de kop geven. Wel zeker, zul je dat? Ja, dat zal ik. Waarom doe je het dan niet? Waarom zeg je altijd dat je het doet zult? Is het omdat je bang bent? Ik ben niet bang. Jawel. Nee, jawel. Weer een pauze. Ik doe het niet. Ik doe het ook niet. Zo stonden ze beide met één voet vooruit. O, kan er duwende dat het een aard had. Maar geen van beide kon de ander uit de weg krijgen. Naar tegen O, kan er aangebondste gestoten te hebben, totdat de zweetoppels hun over het gezicht liepen, weken beide voorzichtig een weinig achteruit. En Tom zei, je bent een lawvaart. Je bent een lawvaart. Je bent een lawvaart. Je bent een lawvaart. Je bent een lawvaart. Ik zal mijn oudste broer eens op je afsturen. Die kan je wel met zijn ping gaan. En hij zal het doen ook. Wat kan mijn oudste broer schelen? Ik heb een broer die nog veel groter is dan die van jou. En die smijt jou vierkant over de schutting. De twee broeders bestonden slechts in hun verbeelding. Dat is een leugen. Iets is toch geen leugen omdat je het blieft te zeggen. Tom maakte een streep in het stand met zijn grote teen. En zei, stap hier eens al. En ik zal je een pak geven dat je niet wil op je benen staan kunt. De nieuwe jongen stapte er dadelijk over en zei, nou, je zei dat je het doen zou. Doe het dan ook. Sarma niet, pas op. Wel, je zei dat je het doen zou. Waarom doe je het dan niet? Sopperloot, ik doe het voor twee centen. De nieuwe jongen haalde twee vuile centen uit zijn zak. En woont die Tom met een spottend gezicht aan. Tom smeed de centen op de grond. In een ogenblik rolde en buitelde de jongens in het stof en voegde als leeuwen. Een minuut lang rukte en plukte ze elkaar, trokken elkaar bij het haar en de kleren, stompten en krabpten ookander en overdekten zich met modder en laweren. Een ogenblik later kwam er orde uit de verwarring en Tom werd uit de damp van het slagveld zichtbaar op de nieuwe jongen gezeten en een regen van vuitslagen verdalen. Is het nou genoeg, voeg jij? De jongen worstelde om van de grond op te komen. Hij schilder meer uit woede dan van pijn. Is het nou genoeg? Zij tom en het kloppen ving weer aan. Eindelijk ontstapt de nieuwe jongen een onderdrukt genoeg en Tom liet hem opstaan met de woorden. Dat is een goede les voor je mannetje. Ik zou je raden een volgende keer te kijken wie je voor hebt eer je met iemand te gek steekt. De nieuwe jongen stond op, sloeg het stof van zijn klederen en liep snikkend weg terwijl hij gedurig het hoofd omdrijden en Tom dreigde dat hij hem een andere maal wel te pakken zou krijgen. Tom beantwoorde de dreigementen met schimpscheuten en stapte voort met hoge borst. Hij had zijn rug echter nog niet gekeerd of de nieuwe jongen dan een steen op. Zweet hem die achterna, raakte hem daarmee tussen de schouders en rende toe weg zo snel als zijn benen hem dragen konden. Hij verraad erna tot aan zijn huis en ontdekte al zo waar hij woonde. Een tijdlang bleef hij bij de duur postvatten de vijand tartende buiten te komen maar deze hield zich schuil achter het raam waar hij tegen Tom gezicht is om te trekken. Eindelijk kwam de moeder van de vijand voor de dag die Tom voor een lelijke, gemene jongen uitschuld en hem gelast eens en biezen te pakken. Toen ging Tom heen en mompelde tussen zijn tanden dat de nieuwe jongen geen cent waard was. Hij kwam vrij laat te huis en toen hij voorzichtig het raam insprong viel hij in een nederlaag in de persoon van zijn tanden. Bij wie, toen zijn de staat zag waarin zijn krederen verkeerden het besluit om zijn vrije zaterdag in een gevangerschap met dwangarbeid te veranderen onherroepelijk vaststond. Einde van hoofdstuk 1 Hofstuk 2 van de Lotgevallen van Tom Soyer Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. De Lotgevallen van Tom Soyer Van Maak 2 Hofstuk 2 De zaterdagborgen kwam een heerlijke, warme zomendag volvrolijkheid en leven. Alle harten waren blijden gestemd en die jeugd uit haar blijtschap in een opgewekt gezang. Genot was op elk gelaten lezen en van veerkracht getuigde iedere stap. De akasia stonden in volle bloei en de lucht was van de geur der bloesems vervuld. De heuvels in en buiten Sint-Petersburg waren met een groene zomerkleed getooid en zagen er zo rustig en uitlockend uit dat hij die ze in de verte zag droomde van het land van beloften overvloeiende van melk en honing. Tom verscheen aan de teur met een emmervol witkalk en een verfkwast met een lange stil. Hij overwoog de schutting die hij moest witten en de vrolijkheid weken uit zijn hart en een diepe droefgeestigheid daalde daarin neer. 30L schutting negen voet hoog. Ach, het leven was een last zwaar om te dragen. Als uchtende doopte hij zijn kast in de kalk en maakte een dikke streep. Er haalde het werk nog eens en nog eens vergelijk het onbetekenende streepje gewitte schutting met het grote veld dat nog gewit moest worden en zette zich ontboedigd daar kwam Jim een liedjesingende met een emmer aan de arm de deur uitruppelen. Water uit de stadspop halen was tot nu toe in Tom's ogen een hatelijk werk geweest waar hij vandaag schenend hem zo heel naar niet. Immers, hij wist dat er mensen bij de pomp zouden zijn. Zij was op sommige uren ongenaakbaar vanwege de jongens en meisjes van allerlei soort blanken, kleurlingen en negers waren er altijd in menigde die, terwijl ze hun beurt afwachten zich met speelgoed verkwanselen twisten, vechten en krijgertje spelen vermaakten. Vandaar dat, hoewel de pomp vlakbij was, Jim nooit binnen uit de uurt terugkwam en dan nog moest hij meestal gehaald worden. Daarom zei Tom zeg eens Jim, zal ik water halen en jij witte. Jim schudde het hoofd en zei dat kan niet jongen heer de oude juffer heeft me gezegd dat ik water moest halen ze zei ook dat als de jongen heeft Tom me vroeg om te witten ik net doen moest als of ik het niet hoorde en dat ze zou komen zien of ik gedaan had wat ze gezegd had. O, sto je daar niet aan Jim dat zegt ze altijd Geef de emmer, ik ben binnen 2 minuten terug, zij zal het nooit te weten komen. Ik durf niet jongen heer, als de juffer het zak zou ze me daar haren uit het hoofd trekken. Zij? Ze slaat haar eens nooit en als je het doet is het alsof er een vee over je rug gaat. Ze heeft een grote mond maar praatjes doen geen zeer Jim, als je het doet krijg je een knikker, een albaste knikker. Jim begon te wijvelen een albaste knikker Jim en een baas ook. Wel, het is verleiderlijk jongen heer, maar ik ben zo bang voor de oude juffer doch Jim was een mens en de verleiding was te groot hij zette de emmer neer en nam de witte knikker. Een kwartier later juist roet dan de podium met een pantoffel in de hand, een glans van triompf op het gelaad uit de tuin kwam hoe de mens Jim luidkliggelend de volle emmer in de gang zetten en stond Tom weer dapper te witten. Maar die witwoerden duurde niet lang. Tom versiel spoedig in gepijns over de pretjes die hij zich van deze zaterdag had voorgesteld en zijn gevoel schoot vol. Dan zouden alle jongens die vrij af hadden vol heerlijke plannen voorbij komen en dan zouden zij hem uitlachen omdat hij moest witten. Dat was al te erg. Hij haalde zijn wereldse schatten voor de dag, bekeek die en zag dat zij uit gebroken speelgoed en andere prullen bestonden. Het was genoeg om zijn werk voor een paar minuten af te kopen, maar veel te weinig om een half uur vrij te krijgen. Hij stak zijn bezintingen weer in de zak en gaf het denkbeeld van de trachten met die voorwerpen die jongens op de kopen op. In dit wanhopige ogenblik kreeg hij een schitterende inval. Hij nam de kwast en werkte rustig voor. Daar kwam Ben Rogers in het gezicht. De jongen wien spot hij boven alles vreesde. Ben Strept was in aanhoudend huppelen en springen en teken dat zijn hart licht en zijn verwachtingen groot waren. Hij had een appel en deed nu en dan een lang liefelijk gefluit horen gevolgd door een zwaarkninkend ding-dong ding-dong-dong-dong-dong immers hij stelde een stoomboot voor. Naarmate hij dichterbij kwam vertraagden hij zijn stap, hield het midden van de straat, leunde ver over steurbord en begon zeerkunstig met veel gewicht te laveren toen hij de stoomboot de grote missoorie vertonende. Er was de gelijkboot, kapitein en machinebel en moest zichzelf dus verbeelden op het dek de straan daarop bevelen te geven en die ten uitvoer te brengen. Stop, meneer, ling ling ling de boot ging iets te spoedig vooruit en de knap trok langzaam zijwaarts iets daar achteren ling ling ling toen liet hij zijn arm stijf langs de zijde glijden Zet haar terug naar steurbord ling ling ling chow chow chow daarna begon hij met de rechter hand een cirkel te beschrijven welke beweging wil verbeelden terug daar pakboord ling ling ling chow chow chow de leke hand begon cirkels te beschrijven aan steurbord zijde stop ling ling ling aan pakboord zijde stop laat maar langzaam bijdraaien ling ling ling chow chow chow gebruik de hoofdhouwer vlug nu de boeglijn wat doet gedaar wint de kabel om diepel naar de stijger toe vooruit basine stil ling ling ling tom ging voort met witte en sloeg geen acht op de stoomboot bent staarde hebben ogenblik aan en zij toen je bent een oogelukkige stuppert geen antwoord tom bekeek de laatste streek van de witkwast met het oog van een kunstenaar maakte nog een kurig haaltje en zag hoe dat voldet ben ging naast hem staan tom watertanden bij het gezicht van de appel toch hij witte ijverricht door ben zij hele oude jongen je moet voor straf werken wel ben jij daar ik zag je niet zeg ik ga zwemmen zou je ook niet willen als je mocht maar jij moet werken niet waar tom keek de jongen aan en zei wat noem je werken wel is dit geen werken tom begon weer te witten en antwoordde koeltjes nu het mag werken zijn of niet wat ik weet is dat tom zo je het doel prettig vindt daar kwam de zaken in ander licht ben stond stil en beat op zijn appel tom streek met zijn kwast voorzichtig op en neer ging een strap of wat achteruit om te zien hoe zijn werk voldeed hier en een haaltje daar keek nog iets naar het effect wel ben elke beweging bespieden en hoe langer hoe meer belang in de arbeid begon te stellen eindelijk zei hij tom laat mij eens even witten tom bedacht zich een ogenblik en was op het punt toegeven maar kwam even spoelig op dat voornemen terug nee nee dat zal niet gaan je moet weten ben dat tante Polly verschrikkelijk precies is op die schutting als het nog achter was zou ik er niet tegen hebben en zou tante het wel goed vinden ze is vreselijk precies op het witte het moet keurig netjes gedaan worden en ik geloof niet dat er van de duizend nee van de 2 duizend jongens één is die het doet zoals het behoort zo is het zo moeilijk Ach toe laat mij het eens proberen eventjes maar ik had het jou al lang laten doen als je het mij gevraagd had tom ben ik zou het op mijn woord doorgaag doen maar tante Polly Tim vroeg het ook maar ze wou het niet hebben zit ook maar hij mocht even min begrijp je nu niet dat ik ervoor verantwoordelijk ben als ik eens kladden op de schutting maakte als er iets mee gebeurde Oh ik zal wel oppassen laat mij het maar eens proberen ik zal je het klokkenhuis van mijn appel geven nu goed dan nee toch niet ben ik ben bang voor ik zal je de hele appel geven Tom gaf de kwast met aardige blik en een verheugd gemoed over en terwijl de stoomboot de grote missoorie in de barre zon stond te werken en te zweten zat de kunstenaar rustig in de schadeel op een biervat zijn appel op de muizen en pijnste over nieuwe plannen om nog meer argelozen in de valt te locken de gelegenheid liet zich niet wachten verschillende jongens kwamen voorbij ze kwamen om te spotten en bleven om te witten toen Ben uitgeput van vermoeienis de kwastap neergedicht werd de beurt aan Billy Fisher afgestaan voor een vlieger en toen die gedaan had kocht John Miller een beurt voor een dode rat en een touw om hem aan te laten schommelen en zo ging het het ene uur voor en het andere naar en op het midden van de dag baden de sochtens doodarme jongens zich in zijn rijkdom de halve dingen die ik vermeld heb 12 knikkers gekregen een half kapot blaasinstrument een stukje blauw glas om door te kijken een garendspoeltje een roestige sleutel een stukje krijt een kurk met een glazen stop een lodensoldaat een paar jonge kickforsen 6 scissors een kopere deurknop het heft van de mes een halsbandje voor een hond hij had de ganze dag lekker gesgeluid en de schutting was met drie duimwitsel besmeerd als de kallek niet opgeraakt was zou hij al zijn vrienden geruineerd hebben Tom dacht dat het bij slotverrekening toch nog niet zo heel vervelend op deze aarde was hij had onbewust een de voortnaamste witte waardoor de mensenwereld geregeerd wordt leren kennen namelijk dat om iemand op iets verzot te maken met het slechts als moeilijk verkrijgbaar waren hij een groot wijsgeer geweest zoals de schrijver van dit boek hij zou begrepen hebben dat werken bestaat in het gegeven moment verplicht is te doen en spelen in te doen wat men niet verplicht is te verrichten en dat zou hem hebben doen vatten waarom het maken van kunstblommen of het arbeiden op de tredboden werken en waarom kegelen en het beklimmen van de momblauw uitspanning is er zijn rijke heren in Engeland die iedere dag of 30 meilen met hun vierspan afrennen omdat dit voorrecht hun een grote som geldskost wanneer ze echter voor danzelf de genoord betaald werden zou het werken worden en dan zouden ze het er aangeven einde van hoofdstuk 2 hoofdstuk 3 van de lot gevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van hoteursrechten opname door Bart De Leel de lot gevallen van Tom Sawyer door markt 2 hoofdstuk 3 na het volbrengen van zijn arbeid maakte Tom zijn opwachting met Tante Pony die voor het ramen zat in een vrolijk vertrek aan de achterkant dat tegelijk als slaap eet een zitkamerdienstdienst de lekkere zomerlucht, de kalmen rust de geur der bloemen en dommelig gegons der bijen waren niet zonder uitweking op haar gebleven en ze zat over haar prijwerk te knikkenbollen haar enige zelschap was de kat en deze lag te slapen op haar schat de veiligheidshalve had zijn haar bril boven haar grijs hoofd gezet ze verwachte niet anders dan dat Tom lang van zijn werk zou zijn afgelopen en het verwondende haar de halve ten hoogste hem opeens met een onverschokke geluid voor haar te zien staan zijn eerste woord was mag ik nou gaan spelen Tante wat nu al hoe ver ben je alles is klaar Tante Tom ligt niet leugenaars kan ik niet uitstaan het is klaar Tante Ponys toeg me half geloof aan deze verzekering en ging naar buiten om zelf te kijken ze zou reeds tevreden zijn geweest in die 20% van Tom's verklaring waarheid geweest waren en toen zijn nu de gansen schutting met witsel bestreken vond en bestreken niet alleen maar netjes en met zorg bewerkt en zelfs de grond met een streek kallijk bedeeld had ze geen woorden genoeg om haar in bewondering het is zo iets gezien het is oogelooflijk jij kunt werken als je het op je heupen hebt Tom toch meteen verklein zei de waarde van het component door erbij te voegen het is jammer dat dit zelde gebeurt kom, ga niet maar spelen toch denk eraan dat je bij tijds de huis komt of ik zal je spreken Tom's heldenstuk had zo'n overweldigende indruk op haar gemaakt dat ze hem meenamd naar de profissiekamer en een prachtige appel uitkoos die ze hem overhandigde met een nuttige les over de waarde en de bijzondere geur die een lekkernij verkrijgt wanneer zij de vrucht is niet van zonde, maar van naastigheid en terwijl zij tot slot een toepasselijke plaats uit de schrift aanhaalde kaapte haar neef een spekpannekoek toen liep hij vroodig weg en zag juist zit verschrik de trap ophollen die naar de achterkamer op de tweede verdieping voerden voor de deur lag een hoop aarde en in een ogenblik was de lucht al kluiten die als het hagen bij op zit neervielen eerst aan de polie van haar verbazing bekomen kon en haar neef hulp verleden waren reeds een stuk of wat kluiten op haar eigen hoofd neergekomen en was Tom over de schutting verdwenen hij had wel door de poort kunnen gaan maar uit ontbakken maar een tijd om zo'n omweg te maken nu kon hij met een gerust hard gaan spelen want de rekening met zit over het klikken van het zwarte garen was verevend achterkant van de huizen tot had hij in een modderig steegje achter tantes koestal kwam toen acht hij zich tegen gevangenenning en straf beveiligd en begaf zich daar het bikeplein waar twee militaire compagnieën van school jongens volgens afspraak bijeenwaren gekomen om slag te leveren Tom was de generaal van het ene leger en Joe Haspen zijn boezemevriend de aanvoerder van het andere de twee grote bevelhebbers verwaardeten zich niet persoonlijk aan dit gevecht maar lieten dat aan de kleine bakvisjes over ze zetten zich naast Ocander op een hoogte neder en leiden de krijgsverrichtingen door bevelen te geven welke door veldmaatschouw kunnen werden overgebracht het leger van Tom behaalde naar een lange en bangestrijd een schitterende overwinning daarna werd het aantal doden geteld de gevangenen uitgeleverd de bepalingen voor het volgende geschil gemaakt en de dag voor de vereisde veldslag bepaald wanneer de beide legers zich met Ocander verenigden en afmarsierden terwijl Tom alleen naar huis ging toen hij het huis van Jeff Thatcher voorbij stapte zag hij daar een hem onbekend meisje in de tuin een lief klein ding met blauwe ogen, blond in twee lange vlechtig gescheiden haar een wit zomerjerkje en een gebordurede pantalon in een ogenblik verdween een zekere emuloren zaad zijn hart en was alsof die nooit had bestaan hij had zich verbeeld dat hij half gek van verliefdheid op haar was hij had gedacht dat hij haar aanbat en zie, het bleek niets dan een kleine voorbijgaande ingenomenheid geweest te zijn maandenlang had hij zijn best gedaan om haar hart te winnen en ze had hem juist acht dagen geleden bekend dat zij hem wederliefde schonk een week lang was hij dronker van geluk en de wereld te rijk geweest en nu was zij heel uit zijn gedachten verdwenen als het vluchtig bezoek van één ons onverschillige vreemde hij bleef zijn nieuwe engel instil te aanbidden totdat hij bemerkte dat ze hem in het oog kreeg toen deed hij alsof hij haar niet zag en begon allerlei dwaarze kunsten in grimasse te maken om haar aandacht te trekken na die zondelingen grappen en tijdlang volgehouden te hebben keek hij tebidden van een gymnastische oefening toevallig op zijde en zag dat het bij ze naar huis ging dadelijk hield hij op liep naar de haag en ging met een bedrukt gezicht in de hoop dat zij nog even zou toeven een ogenblik bleef zij op het bodest staan en ging daarop naar de deur toen zij de voet op de drempel zetten slaakte Tom een diepe zucht maar zijn gelaad klaarde daar stond weer op want in zijn de deur inging wierp ze een vioortje over de haag Tom liep naar de plek waar het vioortje lag bleef op een paar treden afstands van het bloempje staan en hield toen de hand voor de ogen alsof hij iets heel bijzonders op straat zag en stroohalme op en d10 met het hoofd achterover op zijn neus balanceren onder de beweging daderde hij langzamerant het vioortje eindelijk rustte zijn blote voet op het bloempje zij de buik samen meteen maakte er zich meester van hij hing er met zijn schat weg en verdween om de hoek van de straat voor een minute sterkt alleen maar om zich de tijd te gunnen de bloem onder zijn buis op zijn hart of waarschijnlijk op zijn maag te steken zodra de bloem veilig geboren was keerde hij terug hij bleef tot het vallen van de avond om de tuin hangen en kunst te maken maar het meisje vertonen zich niet meer en Tom moest zich de vrede stellen met de hoop dat zij wel ergens voor een venster staan en zijn oplettenheden voor haar zou bemerken eindelijk ging hij met lodenschoenen huiswaarts onder het avondeten was hij zo opgewonden dat tante zich verwonderde wat het kind toch zou hebben hij kreeg een verbazend standje over het gooien met de aardkluiten om geen er niets om te geven toen hij trachten de suiker onder de neus van zijn tante weg te halen die hij zich bedaagd op de vingers tikken zich slecht de vraag veroorlovenen waarom wordt zit nooit geslagen als hij suikers noemt waarop het antwoord volgde omdat zitten in mens niet zo plaat als jij als ik je niet voor duurend strafde zou je altijd met je vingers in de pot zitten toen ging tante naar de keuken en zit zalig in het bewustzijn van zijn onschenbaarheid een wijze van zich tegenover Tom op zijn rechten te vergoefwaardigen die ten ene malen onuitstaanbaar was maar de vingers gleden uit de potvieler begon en brak Tom was boven de wolken van plezier ja, zo verrukt dat hij zijn tong in toom hield en geen woord sprak hij overlegde bij zichzelf dat hij geen mond open zou doen zelfs die dat stand er binnen kwam maar doodstil blijven zitten totdat zij vroeg wie het gedaan had en dan zou hij het vertellen en hij zou iets zien dat hij nooit had gezien namelijk dat de model jongen slaag kreeg in zijn opgetogenheid kon hij zich nauwelijks inhouden toen de oude dame binnenkwam en met bliksemende ogen over haar beel op de verwoesting neer zag ha, dacht hij, nu komt het maar, ja wel het volgende ogenblik lag hij zelf op de grond te spachtelen de machtige arm werd opgeheven om weer te slaan toen Tom uitriep waarom moet ik geslagen worden zitten heeft het gedaan sprakeloos van ontzetting die Tante Polie de arm neervallen en Tom keek haar aan om een woord van mededogen op te vangen helaas, zodra ze weer tot aan het kwam zij zei, nu, je hebt toch niet onverdiend slaan gehad al braakt je de pot niet dan heb je toch zeker ander kattenkwaad uitgevoerd wél ik in de keuken was toch nauwelijks had ze dit gezicht of er begon haar geweten te spreken en ze brandde van verlangen om Tom een vriendelijk woordje toe te voegen maar nee, dat kon als een bekendnis van schuld beschouwd worden en zo iets zou met alle beginselen van orde en tucht in strijd geweest zijn daarom hield ze zich stil en ging met een onrustig hart aan het werk Tom zette zich in een hoek van de Kamer en vermijde zich in zijn droefheid hij wist dat Tante in haar hart wel voor hem op de knieën zou willen vallen en voelde zich als snikkende woorden over tuig ingestrild toch wilde hij geen signalen geven nog even min op die van Tante acht slaan hij wist dat er nu en dan door een nevel van tranen smekende blikken op hem geworpen werden maar hij hield zich alsof hij dat niet bemerkte in zijn verbeelding zag hij zich als doodziek te bed liggen en Tante over hem heengebogen om een woord van vergifende smekende maar hij lag daar met het hoofd tijd de muur gekeerd zonder dat het woord gesproken werd hoe zou zij zich dan wel gevoelden en hij verbeelde zich dat hij uit de rivier opgehaald en dood te huis werd gebracht met druiptatten haren en handen die zich niet meer hoeren konden en een hart dat niet meer klopte zag hoe zij zich op hem weer op in tranen baden en God smekte haar, haar jongen terug te geven die zij nooit, nooit meer val zou beschuldigen toch hij lag daar koud en bleek neer zonder een teken van leven te geven hij, de arme leider winst smarte nu geleden waren langs haar behalve verdiepte hij zich zozeer in deze somere gedachten dat hij in brokken zijn keel voelde en nauwelijks kon slikken en zijn ogen zwommen in een stroom van water die bij elke slik overvloeide en langs hij neus naar beneden druppelde ja, het genot van zijn smart de koesteren werd zo groot dat hij het door geen wereldse vreugde of luide vrolijkheid wilde laten verstoren toen dan ook zij niet meer dan ze de kamer in kwam opgetogen van blijtschap dat zij weer te huis was na een eeuwenlange week buiten te hebben doorgebracht stond hij op en stapte in wolken en duisteren is de achterdeur uit terwijl zij vrolijkheid en zonnerschijn door de deur binnen liet hij verwijderde zich ver van de gewone verenigingsplaatsen zijn er makkers en zocht eenzame plekjes op in overeenkomst met zijn gemoetstemming op een in de rivier liggend stuk van een houtflot zette hij zich neer en beschouwde de sommeren onafzienbare stroom met het verlangen van opeens door deze verzwogen te worden zonder de onaangename weg te gaan die door de natuur wordt voorgeschreven toen dacht hij aan zijn bloem hij haalde haar voor de dag helaas ze was verkwijpt en verlept en zijn doefheid werd nog groter hij vroeg zich af zou zij medeleinen met hem hebben indien zij het wist zou zij schrijden en wensen dat ze haar armen om zijn hals mocht slaan om hem te troosten of zou ook zij even als de gehele valse wereld hem de rug toe keren deze gedachte was zo volterend het toch zo zalig tegelijk maar op allerlei wijzen ging uitwerken totdat zij op het laatst een akkelijk schrikbeeld werd eindelijk stond hij zuchtende op en wandelde in de duisternis volgt tegen half 10 liep hij in de verlaten straat waar de aangebeden onbekende woonden hij bleef een ogenblik stilstaan zijn luisterend oor van dam geen geluid een kaars wierp in bijzondere glans op de gordijnen van het venster ener bovenkamer zou de heilige daar verblijf houden hij klauterde de heg over banen zich een weg door de planten tot hij onder het verlichte venster stond een boos bleef hij diep ontwoerd staan kijken toen ging hij op de grond op zijn rug liggen met de handen waarin het verlepte bloempje verborgen was gevouwen op de borst dus wilde hij sterven de koude wereld verlaten zonder dakboven zijn arm hoofd zonder vriendelijke hand om het dood zweet van zijn voorhoofd te wissen zonder een liefhebbend gelaad om zich vol medeleidend tot hem voorover te buigen wanneer de bange doodstrijd kwam en zo zou zij hem zien als zij in de vrolijke moeige naar buiten keek en oh zou zij in traan om zijn armen lijk laten vallen zou zij in zucht slaken als zij zo ook een jong leven zo ruw verwoest en zo ontijdig afgesneden zag daar ging het raam open de schilderstem van een dienstmijd ontheiligde de plechtige stilte en de stortbad van ijskoot water doorweekte de machtelaar die daar achterover op de grond lag onder zijn half gespoorden held sprong op met een kreeg die hem verlichte toen kwam er een gezuis in de lucht als van de slingersteen vermengd met het mompelen van een vloek wel op een geluid volgden als van rinkend glas en voetstappen thuis dan is wegsterven niet lang daarna toen Tom ontkleed bij een eindje vetkaars zijn doorweekt pak stond te bekijken werd zitwakker een dienend denkbeeld om te klikken in ogenblik in zijn ziel opkwam werd hij daarvan door een onheilspellende uitdrukking op Tom's gelaad teruggehouden deze laatste stapte in bed zonder zijn gewoonavond gebed op te zeggen en zitmaakte in stilteproces verbouw op van dat verzuim einde van hoofdstuk 3 hoofdstuk 4 van de lot gevallen van Tom Soyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leeuw de lot gevallen van Tom Soyer door markt 2, hoofdstuk 4 de zon ging op over een rustende wereld en weerpijl wil dadige stralen over het vreedzame stedige Sint-Petersburg zondags na het ontbijt was Tante Poddy gewoon huiselijke godsdienstoefening te houden deze begon met een gebed reeks bijbelplaatsen bedekt met een dunne laag woorden van eigenvinding en eindigde met een van grimmigheid overvloeiend hoofdstuk uit de mozaïse wetgeving afloop daarvan omgoorde Tom om zo te spreken zichten lendenen en ging aan het werk om zijn teksten in het hoofd te krijgen zit had zijn les dagen voorraad geleerd maar Tom moest al zijn krachten inspannen om 5 versen te onthouden of schoon hij in gedeelte van de bergredige kozen had daar hij geen teksten kon vinden die korter waren een half uur had Tom een vaarbegrip van het geheel maar meer niet, want zijn geest swerf over het gansche veld en zijn de handen hielden zich tot afleiding met allerlei vermakelijke kunstjes bezig Marie nam het boek om de les te overhoren en hij trachten de weg door de zware mist te vinden zalig zei de arre arre ja, de armen zalig zijn de armen van geest van geest zalig zijn de armen van geest want zij, zij want hunner want hunner zalig zijn de armen van geest want hunner is het koninkrijk der hemelen zalig zijn zij die treuren want zij zij want zij zullen want zij zullen oh, ik weet niet wat zij zullen zullen oh ja, zullen zij zullen, zij zullen treuren zalig zijn zij die treuren want zij zullen wat zullen zij, waarom zeg je het mij niet Marie het is gemeen om er zo te plagen Tom, armen jongen ik plaar geniet ik zou dit over mijn hart kunnen krijgen probeer het nog eens, geef de moed niet op je kunt het wel leren, en als je het doet krijg je iets moois van mij zo, nu is het goed me jongen ik zal het doen, maar zeg me dan eerst wat het is Marie nee Tom, je weet als ik zeg dat het mooi is, dan is het mooi op je woord van eer Marie goed, dan zal ik het wel zien in te pompen hij ging aan het werk en door nieuwsgierigheid en vooruitzicht van een beloning geprikkeld stamte hij de teksten in zijn geheugen en eindigde met een schitterende overwinning te behalen hij splinte een nieuw mis van 12,5 cent en Tom was boven de wolken van vreugde het is waar het best deed eigenlijk niet maar het was van echt staal en dat was al iets buitengewoonst hij maakte dadelijk een plan om het buffet door sneewerk te vervraaien en wilde juist zijn krachten op de etenskast beproeven toen hij geroepen werd om zich voor de zondagschool te kleden Marie gaf hem een tinne kom met water en een stuk shape waar hij buiten de deur op een bank zetten toen maakte hij de zeep nat en legte die naast de kom stroopte zijn mouwen op stochte het water zachtjes op de grond uit trot daarop de keuken binnen en begon ieverig zijn gezicht met een handdoek die achter de deur ging af te drogen doch Marie nam de handdoek weg en zei schaam je je niet Tom wees toch niet zo stout water zal je geen kwaad doen Tom was een weinig uit het veld geslagen de kom werd weer gevuld hij dacht zich een ogenblikje slaakte een diepe zucht en begon toen hij nu de keuken weer binnen had en met toegekrepe ogen naar de handdoek rondtasten dropt er een eervol getuigschrift van zeepsop en water over zijn gezicht maar bij nauwkeurige bezichtiging bleek de staat van zaken nog niet bevredigend te zijn want het gereinigd grondgebied hield als een masker bij de kin en wangen op buiten en onder de lijn was een donkere uitgestriktheid onbesproeide grond die zich voor en achter zijn hals uitbreiden Marie nam hem onderhanden en binnen een kwartier was hij een mens uit één stuk zonder verschil van kleur en zijn doorweekt haar was keurig geborsteld en in kleine evenredige krullen opgemaakt in het geheim streek hij altijd met moeite en inspallende krullen glad en plakte hij zijn haar aan zijn slapen vast want krullen waren meisjesachtig en dat was genoeg om ze te haten daarna haalde Marie kleren hij voor de dag dat al gedurende de laatste twee jaren alleen op zondag gedragen was het werd eenvoudige zijn andere pak genoemd uit welke benaming wij tot de omvang van zijn kouderomen kunnen besluiten toen hij het pak had aangetrokken legde het meisje de laatste hand aan zijn toilet zij knoopte zijn buisje tot onder de kin vast stoeg hem een grote halskager over de schouders skeurde hem af en kroonde hem met een gespikkelde strooie hoed wij hoopte dat Marie zijn schoenen zou vergeten nog die hoop werd vereideld zij poedste ze naar behoren en zette ze voor hem neer dit verdrood hem en hebben klaar er zich over zijn gebrek aan vrijheid nog Marie al het woorden overredend alsjeblieft Tom, kom deze goede jongen en zo stapt hij brommend in zijn schoenen Marie was spoedig klaar en de kinderen vertrokken naar de zondagschool een plaats die Tom haden met zijn gansen hart en Marie tollop waren die sabbatschool duurde van negende tot half elf en dan begon de kerk Marie en Zitt bleven altijd vrijwillig naar de prek luisteren Tom alleen omdat het van hoger hand gelast werd de kerk was in klein, onenzienlijk gebouw met een soort van koepel van sparenhout en op de hoge harde banken was voor omstreeks 300 personen plaats aan de deur bleef Tom in stap of wat achter en hield in keurig gekleden jongen en de kerk was aan de zeg eens Willem, heb je ook een geel kaartje? ja wat moet je daarvoor hebben? wat geef je daarvoor? een stuk soethout en een vishaak laat kijken Tom vertoonde de twee artikelen ze werden goed bevonden en de goederen veranderd in van eigenaar daarna verkort Tom een paar albaste knikkers voor drie rode kaartjes en een paar andere prullen voor blauwe bijna al die jongens die voorbij kwamen en het kopen en verkopen van kaartjes van verschillende kleuren werd nog een kwartier voor het gezet toen ging hij de kerk binnen met een troep andere, schoon gewassen laat ruchtige knapen en meisjes begaf zich naar zijn zitplaats en maakte een standje met het jongen die naast hem zat de onderwijzer, een deftig oud heer kwam tussen beide maar zodra hij zijn rug gekeerd had trok Tom en jongen die vorm zat bij het haar en was in zijn boek verdiept voor omkijk een seconde later prikt hij een andere jongen met een speld om hem ai te horen en haalde zich daardoor andermal een berisping op de huis de gehele klasse van Tom waren vogels van ene lijferen woelige, drukke lastige snaken maar toen zij hun les moesten opzeggen was er geen enkele die zijn versen voorkomen kende maar doorvoorzegend en invluisteren brachten zij het allen gelukkig zover dat ze enige kleine blauwe kaartjes machtig werden waarop een bijbeltekst geschreven stond wat opzeggen van twee teksten werd met een blauwe kaartje beloond tien blauwe kaartjes stonden gelijk met één rood en mochten daartegen geruilt worden tien rode kaartjes stonden weer gelijk met één gel en een leerding die tien gele kaartjes had kreeg van de kategiseermeester een zeer eenvoudig ingebonden bijbeltje dat in die goedkope tijden de waarde had van 40 cent ik twijfel of er onder mij deze svelen zullen zijn die moed en volharding zouden hebben om 2000 versen van buiten te leren zelfs indien zij met een bijbel van Doree beloond werden en toch had Marie op deze wijs twee bijbels verdiend maar het was een geduld werk geweest dat twee jaren gekost had een Duitse jongen had er vier of vijf gewonnen deze had eens 3000 versen achter elkaar opgezegd door zijn geestvermogens hadden onder dat ik zo geleden dat hij van die dag af idiot was geworden het was een groot verlies voor de school want bij plechtige gelegenheden plachtig had de gezeermeester hem altijd te gebruiken om mee te bluffen zoals Tom zeide doorgaans waren het alleen de oudere leerdingen die in de bezit van gele kaartjes kwamen en het vervelende werk vol hielden totdat zij een bijbel veroverd hadden vandaar dat de uitdeling van een dergelijke prijs een zeldzame merkwaarige gebeurtenis was en hij die dat monsterwerk verricht had was de held van de dag deze reuzenarbeid deed doorgaans een nieuw vuur van ijver in de borst van de leerlingen onbranden dat nietzelfde een week of wat aanhield het is zeer wel mogelijk dat Tom's verstandelijke vermogens nooit naar de prijs gehongerd of gedorsd hadden maar de wereldelijke mens in hem had ontegensegelijk zeer het geruimer tijd verlangend uitgezien naar deroom en de luister waarvan de uitdeling ver gezeld ging op de daartoe bestemde tijd stond de catechiseermeester op en ging voor de predigstoel staan met een gesloten gezangboek in de hand de wijsvinger tussen de bladen verborgen en verzorgd om stilte als een catechiseermeester zijn gewone aanspraken op de zondagschool houdt is het gezangboek voor hem een even onmisbaar artikel als het bladmuziek voor de zanger die een solo op het orkest moet zingen of schoon nog het gezangboek nog het bladmuziek wordt geraadpleegd onze catechiseermeester was een klein niedermannetje van 35 jaren met borstelig, zandkleurige bokkenhaar hij door een staand boord waarvan de bovenste rand bijna tot aan zijn oren rijkte en welks serpenpunten boven de hoeken van zijn mond uitkwamen een schutsmuur die hem dwong altijd rechtuit te kijken of wanneer een zuidelinkse blik verrijst werd het gehele lichaam om te wenden zijn kin werd geschraagd door een brede zich over het gansche boord uitstrekken de das welks tippen van van je waren voorzien de voorstukken van zijn schoenen liepen naar het gebruik van die tijd puntsgewijs in de vorm van een slede naar boven een mode die de toenmalige jongen lieden trachten te volgen door geduldig en volhardend met een voeten stijf tegen de muur te gaan staan de heer Walther had een ernstige laad en een hart als goud hij koest het er zoek een diepe eerbied voor gewijde dingen en hield hij zo zorgvuldig van wereldse zaken gescheiden dat zonder dat hij het bemerkt had zijn zondagsschoolstem een bijzondere klank had gekregen welke op weekdagen geheel ontbrak kinderen, dus begon hij mag ik u verzoeken zo recht en netjes te gaan zitten als gekunt en mij voor een paar minuten uw gehele aandacht te schenken dus betaamt het aan brave jongens en meisjes ik zie een klein meisje uit het ruim kijken het is dat zij denkt dat ik buiten sta misschien wel op een van die bomen om een praatje met de vogeltjes te houden toejuigend gegeegel het doet me weinig goed zoveel helderen, vriendelijke gezichtjes op een plaats als deze bijeen te zien om te leren wat braaf en goed is en in die geest ging het voort het zal niet nodig zijn er meer bij te voegen want de redenvoering liep over een onderwerp waarin weinig verschijnlijkheid is en dat we allen honderdmaal gehoord hebben het laatste gedeelte de speech viel in het water door het hervatten de gevechten en andere vermakkelijkheden onder sommige de ondeugendste jongens en door een zich wijd en zijt verspreidend gefluister en gedrij dat zelfs doordroomt tot aan de voet van ongedaakbare rotsen als marie en zit toch zodra mr. wolters stem waaraan diepste tonen liet horen hield elk geluideesklaps op en het eind de reden werd dankbaar maar zwijgend begroed dit gefluister had zijn oorzaak te danken aan de min of meer merkvaardig feit het biedentreden van bezoekers deze werden de rechter Vetscher vergezeld van drie andere personen te weten een stumperig oud mannetje een zwijlijvige heer van middelbare leeftijd met grijs achter haar en een deftige dame blijkt bij de echtgenoten van de dikke heer de dame hield een klein kind bij de hand erom was de grans een mooie onrustig en ontevreden op zichzelf geweest en hij werd, telkens wanneer hij Emil Lorenzes oog ontmoeten of haar van liefde getuigen de blik opving door gewetensvroeging gekweld maar toen hij het meisje aan de hand van de dame klopte zijn hart op eens van geluksaligheid in een ogenblik was hij met al zijn macht aan het uitdelen van klappen, plugharen, gezichten trekken in één woord aan het gebruiken van die kunstgrepen welke hem geschikt voorkwamen en haar toejaaging te winnen en de reden van die opgetogenheid was de herriddering aan de vernedering in de tuin van zijn engel ondervonden de bezoekers kregen de ire plaats en zodra de heer Walte geëindigd had stelde hij hen aan het schoolpersoneel voor de man van middelbare leeftijd bleek een zeer gewichtig persoon te zijn niet minder dan een raadzeer in het kinder oog het meest verheven wezen dat ooit heeft bestaan ze waren dan ook meer dan verlangend om te weten van wat voor stof hij gemaakt was en zaten half hoopvol half angstig te luisteren of ze hem ook zouden horen brullen hij kwam van Constantinople zeer ver van Sint Petersburg hij had dus gereist en de wereld gezien ja, zijn ogen hadden het gerechtsgebouw de hoofdplaats aan schout dat, zei de men een kopere dak had de dodelijke stilte en de rijen van starende ogen waren getuigen van het ontzach in Bozumde hij was de grote raadzeer Thatcher de eigen broeder van hun rechtig Jeff Thatcher stond dadelijk op om op gemeensame toon met de grote man te spreken en door de ganste school benijd te worden het zou als muziek in zijn oren geklonken hebben en die hij het gefluister had kunnen verstaan kijk eens Jim het gaat naar hem toe, kijk eens hij geeft hem een hand, een hand wou jij niet dat je Jeff was in tussen was het gehele personeel bezig zijn best te doen om in een voordelig licht te treden de heer Walther trachten uit te komen door het verrichter van allerlei soort van luidruchtige ambspezigheden door orders te geven hier straffen op te leggen daar en terechtwijzingen uit te deden waar de gelegenheid zich bij voor deed de bibliotheekkaar trachten uit te komen door met onmogelijke pakken boeken van het ene einde van het lokaal naar het andere te lopen en door dat rumoer en die opschutting te maken waarin zulke lieden behagen schepen de leraresen trachten uit te komen door zich vriendelijk tot de leerlingen voorover te buigen die zijn ogenblik tevoren een oorveeg gegeven hadden en door kokket kleine vingertjes tegen stouten jongens op te heffen en de zoeten vriendelijk op de schouders te kloppen de ondermeesters trachten uit te komen door zachte vermaningen uit te delen en door andere gezachtsvertoon dat blijk moest geven van hun slag om de oorden te handhaven de kleine jongens en meisjes trachten uit te komen door de lucht met poppenpapier en het geluid van schuifelende voeten te vervullen en boven dit alles zat de grote man en liet een raadsheerlijke glimlach over de gehele schoon gaan en koestelde zich in de zonenschein van zijn eigen grotheid want ook hij trachten uit te komen jouw ontbrak slechts één ding om de zieren Walters verrukking tot hij grootste volkomenheid te brengen en dat was de kans om een bijboprijs uit te delen en een wonder te vertonen Verscheidende leerlingen bezaten een paar gele kaartjes maar geen enkele halte genoeg hij was reeds bij de wonderkinderen onder zijn leerlingen rond geweest en zou goud gegeven hebben om de Duitse jonge eventjes met gezonde hersenen terug te hebben juist op dit ogenblik toen alle hoop hem dreigde te ontvlieden kwam Tom Sawyer uit de bank met negen gele, negen rode en tien blauwe kaartjes dit was een tolderslag uit onbewolkte hemel uit die hoek zou Walter in geen tien jaar dergelijk blijk van naastigheid verwacht hebben maar er was niets aan te doen, daar lagen de bewijzen en ze waren echt aan Tom werd daarom een eer plaats aan gewezen in de naarbijheid van de raadzeer en de andere uitverkorenen en het grote nieuws werd in de hoofdquartier verspreid het was een verbazende verrassing en de held werd tot des raadzeers voordat de school in plaats van één wonder er twee te aanschouwen kreeg al die jongens verteerden van afgunst maar de bitterste kwaliger werd duurde in de knapen die te laat bemerkte dat zij tot deze hatelijke luister hadden meegeweekt door aan Tom kaartjes te verkopen voor de schat in die hij met zijn witten verdient had deze verachter zichzelf als de dupe van een sloewe bedrieger van een verraderlijke ander in het gras de prijs werd aan Tom uitgereikt met al de loftuigingen welke de kategiseermeester onder de bestaande onderstandigheden uit zijn binnenste kon oppompen toch waren ze ergens één ding ontbrak namelijk waarheid want de arme man voelde instinctmatig dat hij hier voor een geheim stond het geen misschien het licht niet zien kon het was de ongereimtijd zelf dat deze knap een voorraad van 2000 schoven schrifttuurlijk wijsheid had vergaard aangezien ongetwijfeld werd zijn dozijn te veel voor zijn krachten geweest zou zijn Emily Lawrence was trots en verheurd en zei dit haar best kom dit te doen zien maar hij wilde niet kijken dit verwonderde haar ze werd een weinig ongerust kreeg toen een onbestemd gevoel van arg gwaan dat kwam en verdween en weer terug kwam tot dat in stilsgewijs gewoorde blik haar alles open bijde en toen brak haar hart en ze werd jaloers en boos ze begon te schrijden en haten de gehele wereld haar zo dacht zij tenminste Tom werd aan de raadzeer voorgesteld maar zijn tong kleefde hem aan het verheemelten zijn hart ponsten gedeeltelijk de gevolgen van de angstwekkende grootheid van die man maar vooral omdat hij haar oom was in die de donker was geweest zou hij wel op zijn knieën hebben willen vallen om hem te aanbidden de raadzeer legde zijn hand op Tom's hoofd noemde hem een aardig kereltje en vroeg hem hoe hij heten de jongen stamelde en stoot eindelijk uit Tom, nee, niet Tom, niet waar gij heet Tomas juist, maar hij behoort nog iets bij gij hebt toch ook een geslachtenaam niet waar en die wilde gij met iemand wel meedelen zeg meneer u andere naam Tomas zei de heer Walter en vroeger meneer achter gij hebt toch manieren geleerd Tom een soyer meneer zie zo, dat is een goede jongen een lieve jongen een haftig kereltje 2000 verzen is een groot aantal Tomas een zeer groot aantal maar gij zult u nooit te moeite brouwen, ze geleer te hebben want kennis is meerder waard dan al wat deze wereld ons geven kan daar kennis ons groot en goed maakt gij zult eens een groot en een goed man worden Tomas en dan schuld gij op het verleden terugzien en zeggen dat alles heb ik te danken aan het voorrecht van in mijn jeugd te hebben, alles aan mijn brave meesters alles aan de goede categezeermeester die mij aanmoedigde en mij een bijbel gaf een prachtige, sierlijke bijbel die ik voor goedbord houden alles aan mijn uitnemende opvoeding dat zult gij een zeggen Tomas en volg gij geld ter wereld zult gij het genot willen missen deze 2000 verzen in het geheugen geprend te hebben, nee waarlijk niet en nu zult gij de dame wel iets willen meedelen van het geen gij geleerd hebt want we stellen groot belang in vleidige jongens zonder twijfel kent gij de namen de apostelen niet waar wil gij mij in zeggen wie de twee eerst te waren die de heer volgden Tom trok aan de eender knopen van zijn buis en keek de raadsheer bedremmeld aan hij bloosde en sloeg de ogen neer de heer Walter zonk het hard in de schoenen hij wist dat de jongen zelf niet kon waarom vroeg de raadsheer hem toch voelde hij zich verplicht de spreken en zei antwoord meneer Tomas wees niet bang Tom stond op heten kolen ik weet zeker dat gij het mij wel zonk wil zeggen, zei de dame de namen der twee eerste discipline waren David en Gaudiad laten ons over het overige van het toneel, meedogend een sluier werpen van hoofdstuk vier hoofdstuk vijf van de Lotgevallen van Tom Soyer deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leeuw de Lotgevallen van Tom Soyer door Mark II hoofdstuk vijf om half elft begon de oude klok van het kleine stadje te luiden en aanstons stroomde de goede gemeente naar de morgendienst de kinderen van de zondagschool verspreiden zich in het gebouw en bezetten de banken en de ouders om behoorlijk onder toezicht te zijn dan de body kwam gevolgd door Tom, zit en Marie Tom werd naast de koorgang geplaatst ten einde zo ver mogelijk van het open raam en de verleidelijke zomertornelen daar buiten te wezen de schage trok op haar zijvleugels de oude en behoeftige postmeester die Peter Dagen gekend had de meer en zijn vrouw, want men had dus in Petersburg, onder andere overtonnigheden ook een meer de kantonrechter de knapper opgedeekte 40-jarige wedeword Douglas, een goed hartige ziel die er warmtjes in zat en weer op de heuvel gelegen herenhuis het enige paleis de huis uitmaakt het onbekrompendste huis waarop zit Petersburg kon bogen als het op feest te geven aankwam de gebogen en eerwaardige burgermeester met zijn echtgenoot de advocaat Riversum, de nieuwe notabelen daarna de bel van het stadje gevolgd door een troepbed prachtige overhemde bronkende hofmakers toen enige jeugdige, stedelijke ambtenaren die op de knoppen hunne rottingen zuigende in het voorpoetaal een ronde muur van gepommadeerde en glimlachende bewonderers hadden gevormd totdat het laatste meisje de revue gepasseerd had en eindelijk de modeljongen, Willi Mufferson die zo zorgvuldig op zijn moeder past hij vergezelde zijn mama altijd naar de kerk en was de trots van alle matronen de jongezechte hater hem omdat hij zo braaf was en nog meer omdat hij steeds als voorbeeld werd aangehaald zijn witte zakloek hing als iedere zondag toevaller uit de zak van zijn buis Tom had geen zakloek hij noemde het dragen van zo'n wilde artikel klasterig toen de gemeente vergaderd was werd de klok nog eens geluid om het alment te waarschuwen en daarom ontstond er een plechtere stilte in de kerk, nu en dan afgewisseld door het gegiegel en gevluister van de kooyongens op de gallerij koorknappen giegelen en vluisteren gewolen op de gehele dienst door ik ken maar één plaats waar zooks het geval niet was, maar ik ben vergeten waar die ligt het is ook vele, vele jaren geleden sinds ik haar bezocht en ik herinner mij er nauwelijks iets meer van alleen ligt het me vrouw bij wat het was de predekant gaf het gezang op en las het voor met inig zelf behagen en op een eigenaardige wijze welke in die streek zeer bewonderd werd zijn stem begon er in een gemiddelde toon klomgestadig omdat zij een zeker punt bereikt had meestal het voorlaatste woord van de regel er ploften dan onmiddellijk als de straal van de fontijn naar beneden al dus zal ik gedragen worden daarom hoog en mij leggen op het onzicht bed terwijl een ander om de kamprestrijd en moeitzamevaart op het bloedig meer hij werd beschouwd als een puikje wil in de kunst van voorlezen op godsdienstige bijeenkomst werd hij altijd uitgenodigd om te reciteren en zodra hij zijn stem verhiel, sloegen de dames de handen in een om ze daarna machteloos in haar schoot te laten vallen keken met zwemmende ogen naar boven en schudden het hoofd als wilde ze uitroepen woorden kunnen het niet gegeven, het is te schoon te schoon voor deze wereld nadat het niet gezongen was nam de erwaarde heerspraak een bulletin in de hand en last de kennisgeving voor van al de vergadeningen bijeenkomsten enzovoort die er in die week zou de plaats hebben een lijst die tot de jongste dag scheen te duren deze zondelingen gewoten wordt nog altijd in Amerika gevoord zelfs in grote steden en in een eeuw waarin het nieuwsblaad regent gebeurt echt er meer dat een oud gebruik daarmaat het minder te rechtvaardig is te moeilijker schijnt afgeschaft te kunnen worden en nu begon de dominé te binnen een goed, groot moedig gebed waarin niets werd overgeslagen en wat voor de kerk en voor de kinderen der kerk voor de andere kerkers der stad voor de stad zelfen voor het district voor de staat voor de dienaars van de staat voor de Verenigde Staten voor het congres voor de president voor de andere leden van de regering voor de armen zeevaarders die op onstuimige wateren geslingerd worden voor de miljoenen die onder Europese monogie en Oosterse Dingerland dijzuchten voor hen die of schoon in het licht van het Evangelie geboren geen ogen hebben om te zien en geen oren om te horen voor de heidenen op de verre eilanden in de zee en hij eindigde met een smeekbeden dat de woorden die hij zou spreken in genaden mochten aangenomen en als het zaadbochten zijn dat in vruchtbare aarde wordt geworpen en te zijn er tijd een heerlijke oogst van godzalige vruchten zal afwerpen Amen nu volgde een geruis van Japanen en de staande vergadering ging zitten de knapwinsgeschiedenis in dit boek verhaald wordt punten geen geestelijk genot uit de breek hij droeg die als een kruis en niet altijd met geduld hij deed zijn best om stil te zitten en hield onbewust aantekening van al de bijzonderheden waarin de breek afdaalde want als gewoon hij niet met aandacht volgde kende hij het terrein en de weg die de brede kant nam, sedert lang en wanneer hij maar iets nieuws werd ingelast ontdekte dat zijn oor en zijn gansige moed kwam er tegen een opstand elke toevoeging was in zijn schatting oneerlijk en schellemachtig midden onder de breek had in vlieg zich achter tegen de voorhem staande bank neergezet en dat beestje werd in kwelling voor zijn ziel het vreef zich de pootjes zo kalm tegen elkaar en dan zijn kopje tussen de voorpoten en poedste dat met zoveel geweld dat dit lichaamsdeel op het punt scheen de romp verwelde te zeggen en het nekje als een draad te kijken kwam het schuurde zijn vleugels met de achterpootjes en trok die zo glad tegen het lichaam alsof ze de panden waren van een rok en maakte zijn toilet zo rustig alsof het wist dat het voorkomen veilig was en dat was het ook want of schoon Tom's handen geukten om het te grijpen durfde hij dit niet ondernemen daar hij in de overtuiging leefde dat hij verloeren was wanneer hij zoiets deed terwijl het gebed aan de gang was maar toen dit op het eind liep begon zijn handsicht te krommen en ging zachtjes vooruit en zodra het aanweer klonk was de vliegkrijgsgevangen door tante ontdekte het en liet Tom haar de vrijheid hergeven de dom mee las een tekst voor en was in zijn prik zo eentonig en droog dat menig hoofdzicht de sluimeren neigde en toch spuugte hij in zijn reden vuur en vlam en dreigde het uitverkoren godsvolk met hel en verdoemenis Tom had de gewoonte de bladen van de prik natentellen na kerk tijd was het hem altijd bekend hoeveel paken er zo opgeslagen waren toch meestal was dat ook het enige dat hij van de reden onthouden had ditmaal echter werd zijn aandacht voor een kort ogenblik geboeid de predikant schetste prachtig en treffend hoe het zou zijn in de wel aangenaamd tijd van het duizendjarig rijk als de leel in het land de samen zouden nederliggen en een klein kind hen zou leiden maar met verhevenen de lening en de moraal van het grootste schouwspiel gingen voor de knap verloren hij dacht alleen aan de heerlijkheid van het torneel voor de toeschouwende natiën en zijn geluid glansde van verbruikking bij het denkbeeld dat hij dat kind mocht zijn zo de bedoelde leel maar een tammer was toen even wel het dorre hoofdonderwerp werd opgevat verviel hij opnieuw in de toestand van duldend dragen opeens schoot hem in de gedachten dat hij een schat bij zich had en deze werd voor de dag gehad het was een grote zwarte kever met een puntige bek die hij met de naam van Bijt in de Tor bestempelde die Bijt in de Tor was geborgen in een percussie-doos zodra de doos open ging pakte de kever hem bij de vinger en beat hem daarop werd het beest natuurlijk weggeknipt en de kever vloog door de kerk en viel daar op de rug terwijl Tom de zerenvinger in de mondstak in tussen bleef het dier die hopeloos liggen buiten staat zich om te keren Tom oogde hem met een blik vol verlangen na maar de kever was buiten zijn bereik andere lieden die je gedachten van de preek afgedaald waren vonden een gewenste afleiding in de kever en gingen eveneens dienstbewegingen gadeslaan daar kwam eensklaps druipstaartend en met hangende oren een verdwijlde poeddel de kerk binnen sluipen hij ziet de kever ten neerhangende staart gaat in de hoogte en begint te kwispelen en gaat in ogeschouw loopt er omheen gebruikt hem op behoorlijke afstand loopt er nog eens omheen wordt moediger en gebruikt hem iets meer van daarbij op een zembek waart behoedzaam een poging om hem te grijpen en mist zijn doel waart de tweede poging daarna een derde begint er schikken te krijgen tracht de kever tussen zijn poten te vangen maar wordt moeder van het vruchteloos werk en gaat erbij zitten de slaap bevangt hem hij laat de kop hangen en zoetjes aan sukkelt zijn kin naar beneden totdat zij met de puntige bek in aanraking komt en een beet krijgt van de dier daarop volgt een luidgijang een snelle beweging van poeddel's kop en de kever vliegt weg op de stondweer op zijn rug terecht te komen de in de buurt zitten de toeschouwers schudden inwendig van het lachen verschrijdende gezichten werden achter wajers of in zaktoeken verborgen de hond zat zich boven maanden te verkneuteren de hond zag er uit alsof hij niet wist hoe hij het had en wist dat waarschijnlijk ook niet er was toren in zijn hart en hij dorste naar vraag daarom ging hij nogmaals naar de kever toe en hernieuwde omzichtig de aanval spon gedurig in een cirkel op hem toe trachtte hem op een duim breed afstand met zijn voortpoten te pakken hapte naar hem en groeide met zijn kop totdat hij er duizelig van werd weldraaiechte werd hij het spelletje moe en zocht hij zich met de vliegte vermaken toen vervolgde hij met zijn neus vlak op de grond in Mier en kreeg ook daar al heel spoedig zijn bekomst van hij gaapte zuchte vergattekever en ging erop zitten geen seconden later verhief zich een overdovend geblaf in de kerk en de hond rende door het ruim het geblaf hield aan en de hond bleef aan het rennen hij vloog twars door de kerk heen langs de ene vleugel toen weer naar de andere vleugel diep voor de deuren op en neer jangte luiden alsof hij voor zijn meesters huis stond en wenste binnengelaten te worden zijn angst nam toe daar maakte hij rond diep totdat hij hem kommetgeleg die met de snelheid van het licht schitterend voortgold op haar baan eindelijk staakte het rasende die zijn woeste vaart dus schoot zijn meesters die hem uit het venster weerp en het geluid er klagende stem verzwakten om eindelijk in het verschiet weg te sterven in tussend zat de gehele kerk met gloeiende wangen en bijna stikkende van het lachen de toneel aan te staren en de dominee moest zijn reden voering voor een ogenblik staken de prik werd weer hervalt maar ze ging gebrekkig en hakkelend voort en alle pogingen om indruk te maken waren vergeefs zelfs de ernstigste zaken werden met een ondertrukte uitbasting van zondige vrolijkheid door de achter de rug ter banken wegschuilende vergadering aangehoord als of de armerman iets bijzonder grappigs had verteld het was een ware verlichting voor de kansen gemeente toen de vuurproef doorgestaan en de zegen uitgesproken was Tom verliet vrolijk en opgewekt het godshuis en overlegde bij zichzelf dat kerkgaand nog zo vervelend niet was voor de verdiener zoals vandaag een kleine afwisseling in kwam er was maar één gedachte die hem kwelde hij had er niet tegen dat de hond met de kever speelde toch hij vond het valst van de poedel dat hij hem meegepakt had einde van hoofdstuk 5 hoofdstuk 6 van de lotgevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van noteursrechten opname door Bart De Leel de lotgevallen van Tom Sawyer door markt 2, hoofdstuk 6 de maandagmorgen van Tom diep ellendig dat deed elke maandagmorgen omdat dan weer het slepend leiden van de zes dagen de school gaan volgden gewollijk begon hij die dag met de wens dat er toch geen tussen beide komende vakantiedagen mochten zijn na deze de gang naar de boeien en de slavernij nog hatelijker maakten Tom lacht te denken en het verlangen kwam bij hem op dat hij ziek mocht worden op dat hij te huis kon blijven dat hij moeilijk zijn hij voelde overal of er ook een plekje zeer deed maar alles was gezond toch meende hij verschijnselen van buikpijn te ontdekken en dadelijk werden alle zeilen bijgezet om die ongesteldheid te bevorderen maar helaas ze verminderen de ras en verdween alleen geheel en al hij pijnste verder een van de boventanden zat los en kreunen toen het hem in gedachte schoot dat wanneer hij bij die smart voor de dag kwam tante de tand zou uittrekken en dat pijn zou doen daarna besloten hij voor het tegenwoordigen de tand als noodschot te bewaren en verder te zoeken eerst deed zich niets op toch daar herinnerde hij zich de dokter te hebben horen spreken over een ziekte waarbij een patiënt 2 of 3 weken te bed moest liggen en die somtijds eindigde het koud vuur genoemd had thoms grote teen had hem zeer gedaan misschien kon dat wat geven gretig trok hij die dan ook onder de degens uit en hield hem in de hoogte om hem te onderzoeken of schoonheden verschijnselen van de kwal niet kende dacht hij dat het toch wel de boeite waard was het eens te wagen en begon bitter te steunen maar zit slip door thoms steunde harder en verbeelde zich dat hij werkelijk pijn begon te gevoeden zit bleef onbewegelijk liggen tom ging met de uiterste inspanning aan het peven en trillen hij hield zijn aandem in blies zich op en bracht in greeks vanuit muntend naar geboots de zuchten voor de dag zit snorkte door tom was ten einde raad ten laatste ripij uit zit zit en schudde zijn stiefboeder uit alle macht dit hielp en tom hervatte zijn steunen zit gaapte rikte zich uit verhief zich snorkend op zijn elleboog en begon tom aan te staren tom steunde al door totdat zit riep tom zeg eens tom geen antwoord ach tom tom wat schilder aan tom en ingrepen met de arm en zag hem angst te gaan tom jammerde oh zit hou op schud me niet zo hard zeg wat schilder aan tom oh nee doe dat niet jawel steun niet zo tom het is zo vreselijk hoelang heb je al zo gelegen al uren oh maak niet zo'n beweging zit je zult me vermoorden tom waarom heb je hem niet eegroepen oh tom houdt op ik had het niet meer aan horen tom wat schilder aan ik vergeef je alles zit gesteun alles wat je ook tegen me misdreven hebt als ik zal heen oh tom je gaat toch niet sterven niet waar ach doe het niet tom misschien ik vergeef iedereen zit gesteun zeg hun dat zit en zit geef het raamko zijn en men kat aan het nieuwe meisje dat hier is komen wonen en zeg haar maar zit had zijn kleren al aangeschoten en was de kamer uit en zo was het geluid van zijn gekerm de waarheid daarbij gekomen zit eilde de trappen af en zei oh tante polie tom gaat sterven sterven? ja wacht niet kom gewoon mee onzin ik geloof aan niets van des niet te min vloog zij doodsblek en met bevende lippen de trappen op en zit en marie achter haar aan toen zij voor het leden kan stond bracht zij met moeite uit tom wat schilder aan oh lieve tante ik wat schilder aan wat heb je kind oh lieve tante ik heb een koud vuur in mijn zieke teen de arme vrouw viel in een stoel neer begon te lachen toen te schrijen eindelijk beide te gelijk dat bracht haar tot zichzelf en ze zei oh tom wat een poets heb je me gebakken wil je eens gauw met die malligheid ophouden in je bed uitstappen dat gekreun hield op en de pijn verdwijnt de knap was in weinig met zijn figuur verlegen en zei tante pollie het was een gevoel van koud vuur en het deed zo'n pijn dat ik zelfs mijn losse tand vergad je tand kind wat schilder aan je tand er is er een los en die doet mij vreselijk zeer nu begin maar niet weer te kruinen doe je mond eens open ha de tand is los maar daar zou je niet aan sterven Marie haal een zijde draad uit mijn werkdoos oh tante liefd trek hem als het u beliefd niet uit hij doet me niets gezeer meer ach als het u beliefd doe het niet tante lief ik zal heus naar school gaan zo naar school gaan dus was al dat wij in de hoop van thuis te blijven en te gaan vissen tom tom ik houd zoveel van je eescheid op alle manieren te beproeven ook door je schanderlijke omdeugendheid kunt breken onderwijl was het trek instrument binnengebracht de oude dame maakte het ene eind van de zijde draad aan tom's losse tand vast en mond het aan de peddepost toen sloeg zij er hard midden op en in een ogenblik hing de tand aan het ledekant te bungelen alle rampen brengen hun lichtzijden mee toen tom na het ontbijt naar school ging werd hij door alle jongens benijdt die hem in staat stelde op het nieuwe en wonderlijke wijs de spuwen weldraad hij een stoed jongens om zich heen en een van hen die zich in de vinger gesteden had en tot dit ogenblik het mikpunt van bewondering en hurde betoon geweest was had geen enkele aanhanger meer en voelde dat hij zijn roem had overleefd hij was diep gekrengt en zij op verachtelijke toon dat er geen kunst aan was om te spuwen als tom soyer maar een andere jongen riep iets van wuiven die zuur waren en hij liep mismoedig heen kort daarop kwam tom de jeugdige paria van het stadje de zoon van de stadstronkaart tegen huckelberry werd met hart en ziel door al de moeders van de plaats gehad omdat hij zo luid en morzig was en voornamelijk omdat hun kinderen hem zo bewonderden en er behagen in schepten het verbod van met hem om te gaan te overtreden en van harte wensen de moeten hebben en hij tom beneden huk even als alle andere ordentelijke jongens maar had het bepeilde last om niet met hem te spelen daarom juist deed hij dat telkens wanneer de gelegenheid zich voordat huckelberry droeg altijd de afgedragen pakken van volwassenen en deze hing het doorgaans van schuren en lappen aan elkaar zijn hoofd was meestal gedekt met een ingedrukte hoed welks ranter als een halve maan wanneer hij er in droeg hing hem bij kans op de hielen en de achterknopen zaten menig bij een eind onder zijn rug zijn broek werd door één bretel opgehouden en het kruis van het kledingstuk standt ik was ter hoogte van zijn kuiten zijn geravelde kousen sleepten als ze niet omgehoord waren bijna altijd in de modder huckelberry deed wat hij verkooist bij mooi weer sliep hij op de stoepen bij slecht weer in lege vaten hij behoefde school nog kerk te bezoeken niemand meester te noemen en geen mens te gehoorzamen hij mocht gaan vissen en zwemmen wanneer en waar hij verkoos en zo lang uitblijven als hem goed dacht niemand verboot hem ooit om te vechten hij kon zo laat opleven als het hem behaagde en er was altijd de eerste die in het voorjaar op blote voeten liep en de laatste die ze in het daarjaar in leden stak hij mocht daar harde vloeken hij behoefde zich nooit te wassen en nooit schone kleren aan te trekken in één woord hij mocht alles doen en laten wat het jongens leven aangenaam maakt zo dachten tenminste al de gedrilde aanbanden gelegde fatsoenlijke jongens van Sint-Petersburg Tom hield de romantische verschoppeling staande met de uitroep hula huckelberry wat heb je daar een dode kat laat kijken huc zij is goed stijf wat heb je die vandaan gehaald geruid van een jongen wat heb je daarvoor gegeven een blaukaartje en een blaas die ik in het slachthuis gekregen had hoe kwam je aan dat blauwe kaartje voor veertien dagen van Ben Rogers gekocht voor een hoepelstok zeg eens wij zijn die dode katten eigenlijk goed voor goed voor om fratten weg te maken wat wezen ik weet iets wat nog beter is wedden dat je dit niet weet hoe is het dan wel water uit verbompt hout water uit verbompt hout ik geef geen cent om water uit verbompt hout niet? heb je het dan ooit geprobeerd? nee ik niet maar Bob Tanner wel wie heeft die dat gezegd wel hij zei het aan Jeff Hetscher aan John Baker en John Baker aan Jim Hollis en Jim Hollis aan Ben Rogers en Ben Rogers aan de neger en de neger aan mij wat heb je nou nog te zeggen? wat ik te zeggen heb dat zit allemaal liegen van alles weet ik het zeker behalve van de neger want die ken ik niet maar ik heb nog nooit een neger gezien die niet loog nu vertel mij dan eens hoe Bob Tanner het gedaan heeft wel hij stak zijn hand in de holle boom de water was overdag met zich gezicht naar een boomstam gekeerd ja dat denk ik tenminste wel zei hij je niet bij dat geloof ik niet maar ik weet het niet zeker oh wat loop heen wie neemt op zo'n bespottelijke manier fratten weg je moet het heel anders doen je gaat zelf naar een bos toe waar je weet dat een holle boom staat met water erin wacht ga je met je rug naar en met je hand in de hol te staan en zegt gerstekorrel bring mee in het vat mollemwater mollemwater verteert de vrat en dan ga je gauw 11 passen achteruit en dan kreeg je je 3-mal om en je gaat naar huis zonder een woord tegen iemand te spreken want als je spreekt is de betovering voorbij nu dat klinkt mooi maar zo heeft Bob Tanner het niet gedaan nee man hij heeft het zo niet gedaan omdat niemand in de stad zoveel vratten zit als hij en hij zou geen enkele vrat hebben als hij wist hoe je met water uit vermond houdt werken moet ik heb op die manier wel 1000 vratten van mijn hand doen verdwijnen ik speel zoveel met kickers dat ik altijd een hoop vratten krijg soms maak ik ze weg met een grote bon ja, een grote bon is goed dat heb ik ook wel gedaan zo, hoe moet dat dan gedaan worden? je neemt een bon en splijt-ie en dan maak je het sneden in de vrat dat er een beetje bloed uit komt en dan leg je dat bloed op een stukje van de bon en dan graaf je een gat in de grond en daarin leg je het stukje in de nacht bij malen schijn op een kruisweg en dan verbrand je de rest van de bon en dan gaat het stuk bon dat het bloed ingezogen heeft aan het trekken en trekken om het andere stuk meester te worden en dan helpt het bloed de vrat af ja, dat is waar hoewel je er onder het begraven bij moet voegen weg bon, weg vrat komen niet meer plagen zo doet Joe Harper het tenminste maar hoe genees jij ze met dode katten? wel, je neemt je kat en gaat tegenmiddag naar het kerkhof naar een plaats waar een slecht mens begraven ligt precies om 12 uur komt er een duivel misschien wel twee of drie en die nemen dat slechte mens mee maar die duivals kun je niet zien je hoort ook niets dan in geluid als dat van de wind het geen beduit dat ze met elkaar praten en als de duivel die slechte man heeft p-gepakt moet je de kat in de lucht zwijen en zeggen duivel volgt het lijk kat volgt de duivel vrat volgt de kat, ik wil niets meer met je te doen hebben dat neemt elke vrat weg klinkt mooi maar heb je het wel eens geprobeerd? ik niet maar hopkins heeft het bijgezegd dan zal het wel waar zijn want ze zeggen dat ze een toverkool is zeggen? wel Tom ik weet dat zij erin is ze heeft pap betoverd pap heeft het mezelf verteld op een dag kwam hij haar tegen en hij bemerkte dat ze hem betoverde toen nam hij in steen en als ze niet uit de weg was gegaan had hij haar dood gegooid nu die eigen nacht rolde hij van een vliering hij kwam straks te slapen naar beneden en brak zijn arm hey dat is verschrikkelijk hoe weet hij dat ze hem betoverde hemel dat moet pap jezelf vertellen pap zegt als ze je stijf aankijken dan betoveren ze je vooral als ze mummelen omdat ze dan het onze vader het achterste voren opzeggen zeg eens huk wanneer ga jij het met de dode kat proberen? van nacht kom me halen maar hij is zaterdag al begraven huk hebben ze hem dan zaterdag niet weggehaald hoeveel dacht je op zondag de duivels lopen zondags niet rond zou je denken? dat wist ik niet laat mij meegaan goed als je niet bang bent bang, nou nog mooier zal je om 11 uur tegen het raam jouwen? ja en dan moet jij terug me jouwen dat is de laatste keer toen heb ik voor dat raam staan schreeuwen totdat de nacht wacht me met een steengooi dat is voor jou oude kat natuurlijk sped ik toen een kei door zijn raam maar dat mag je niet vertellen nee die nacht kon ik het niet doen omdat tante me stond te bespieden maar ik zal deze keer me jouwen zeg eens huk wat heb je daar? niets dan een schallenbijter waar heb je die van daar gehaald? uit het bos waarvoor geef je hem? ik weet het niet ik heb geen plannen om hem te verkopen ook al goed het is in alle gevallen een erg klein beetje oh het is gemakkelijk aanmerkingen om een schallenbijter te maken die je niet toe behoort ik ben ermee tevreden hij is groot genoeg voor mij oh en zijn schallenbijters genoeg ik kan er wel duizend krijgen als ik wil wel waarom vang je ze dan niet? omdat je verduifelt goed weet dat je niet kunt dit is een bijzondere vroege schallenbijter het is de eerste die ik dit jaar gezien heb zeg eens huk ik zal hem een tand voor geven laat hij eens kijken Tom haalde een stukje papier voor de dag en ontrode dat voorzichtig en hukkelberrie onderzocht de tand nauwkeurig de verleiding was zeer sterk eindelijk zei hij is hij echt? Tom tonen de open plek in zijn mond akkoord zei hukkelberrie de kop is gesloten Tom sloot de schallenbijter in de percussie-doos waarin onlangs de toorgevanger gezeten had en de knapenaam afscheid van elkaar bij de gelukkig in het bezit van het nieuwe schat Tom bereikte het kleine eenzame schoolgebouw waar hij met Velawij binnen stapte ging zijn hoed aan een kapstok en eilte naar zijn plaats de meeste door het gebrom en slaap richt geworden was op zijn hoge mattenstoel ingeslamerd toch hij werd door de stoordis gewekt en rip uit Tom wist dat wanneer zijn naam voluit genoemd werd er onweer aan de lucht was meneer kom hier bij me staan zeg eens, waarom zei het geweer zo laat Tom was op het punt zijn toevlucht tot een leugen te nemen toen hij langs een paar fijne schoudertjes twee lange blonden vluchten zijn gangen die hij dadelijk herkende als toe behorende aan Becky Thatcher en naast de vluchten was de enige ledige plaats aan de meisjes kant ogenblikkelijk zei hij ik heb het ook al berri vins staan praten de post van de meester stond stil en hij zelf staarde verbijsterd in het rond het gebrom van het leren hield op en de leerlingen dachten dat de overmoedige jongen krank zinnig was geworden de meester zei gij deed wat praten met Hukelberri Vinn hij had niet misverstaan Thomas Soyer dit is de meest vermetelen bekend het is die ooit mijn oren vernamen dat kan met de hoede alleen niet afgedaan worden, trek uw buis uit de meestersarm deed zijn plicht totdat hij niet meer kon en de bundeltenen met de hoede bestond aanmerkelijk verminderd was daarop werd het bevel uitgeveiligd ga nu bij de meisjes zitten en laat dit u een waarschuwing zijn het gegeegel dat hij het vertrek vernomen werd schende jongen verlegen te maken toch in werkelijkheid verbijsterde hem de aanmoediging van zijn blonden afgot en het met smart vermenkt genoegen dat hij aan zijn gelukkige sterren te danken had hij ging op de hoek van de bank zitten en het meisje kropt hierop vroeg er een gestoot gewenk en gefluisterd waar aan Tom zich echter niet stoorde in tegendeel hij bleef zitten met de armen op de lange, lage lessenaar en scheen in zijn boek verdiepte zijn ga aan de weg werd de aandacht van hem afgeleid en de duffe atmosfeer werd weer van het gewone schoongegold vervuld nu en dan begon de knap de sluiks blikken op het meisje te werpen zij bemerkte het zette een nuffe gezichtje tegen hem op en liet hem een minuut lang haar rug zien toen zij voorzichtig nog eens omkeek lag er een persik voor haar deze werd weggedoeld Tom legde de vrucht zachtjes weer voor haar ze werd nogmaals weggedoeld maar deze keer op minder heftige wijzer Tom legde geduldig de persik ter derde malen voor het meisje en de vrucht bleef liggen toen krabberde hij op de lij maar alslaat u blieft ik heb er meer het meisje keek na de woorden nog hield zich stil daarna begon de knap iets op de lij te tekenen en bedekte zijn werk met de linkerhand een tijdlang deed het meisje maar haar vrouwelijke nieuwsgierigheid begon zich door nauw merkbare tekenen te verraden de jongen werkte door schijnbaar zonder eracht op te slaan het meisje trachten te zien wat hij hier opzette maar de jongen hield zich en ze kreeg er niets van bemerkte eindelijk zwichten zij ervluisterde Aarzeland laat me eens kijken Tom liet een gedeelte zien van een karicatuur van een huis met een dubbele gevel en een wolk van rook die in de vorm van een keuken trekker uit de schoorsteen opsteeg dit was voldoende voor het meisje om haar galse belangstelling aan het werk te schenken en zij vergaat alles om zich heen toen het afwas keek zij Tom een ogenblik aan ervluisterde oei, tikken u een mannetje de kunstenaar deed een man op de voorgrond verrijzen die sprekend op een toppenant gelijk welke over het huis zou hebben kunnen heen stappen maar het meisje was niet kieskeurig ze was tevreden met het monster en verluisterde het is een mooie man tikken mij aan u naast Tom schetste een zandloper met een gezicht als een volle maan en een lichaam zo dun als een stroohalm en waapende de uitgespreide vingers met een verbazend grote waaier het meisje zei het is prachtig ik wilde tikken ook ontrekenen het is niet moeilijk, vluisterde Tom ik zal het je leren o, alsjeblieft, wanneer vanmiddag, ga je om 12 in haar huis om te eten ik kan ook wel hier blijven, als je dat wilt goed, dat zal prettig zijn hoe heet je? Becky Thatcher en jij? dat is de naam wanneer ik slaag krijg ik heet Tom als ik goed oppas je zult met Tom noemen, niet waar? ja daarop begon Tom iets op de leiten krabben dat hij voor het meisje verborgen toch, ze was er nu vlugger bij en verzog Tom het te mogen zien ach, het is niets je wel nee, het is niets je hoeft het niet te zien je wel, ik moet het zien, ach, toe alsjeblieft ja maar, zou je het niet over vertellen? nee, zeker niet op mijn woord van eer niet zou je het niemand vertellen, zolang alsjeblieft? nee, ik zal het niemand vertellen laat me nou kijken ach, je mocht het niet zien nu je me zo behandelt wil ik het zien, Tom en ze legt haar randje vlak op het zijne waarop een kleine schermbudseling ontstond Tom deed alsof hij een ernst weerstand bood maar liet zijn hand van lieverleden gelippen totdat deze woorden open bij werden ik heb uw lief oh, ondeugende jongen en ze gaf hem een lief klein klapje op de hand bloosten en keek toch verhuigd op datzelfde ogenblik voelde de ktaapsicht door iemand langzaam bij de oren pakken en met kracht ophijsen in die houding werd hij door het lokaal gedragen en onder de brandende pijn van het gemeestmaar ter gehele school op zijn eigen plaats neergezet toen bleef de meester gedurende een paar vreselijke minuten vormstaan en verhuisde eindelijk weer zonder een woord te spreken aan zijn trouw en Tom, afschoon zijn oren zuisden juigde in zijn hart toen de school tot rust was gekomen deed Tom een oprichtepoging om te leren maar de verwarring in zijn hoofd was te groot op zijn beurt nam hij deel aan de leesles en brammelde verschrikkelijk daarna aan de adriekskundeles en maakte van merenbergen van berger rivieren en van rivieren landen totdat de aarde weer een chaos geworden was eindelijk ook aan de spelles maar daarvoor kon hij niets maken en zo verspeelde hij zijn onderscheidingssteken dat hij met zoveel trots maandenlang had gedragen einde van hoofdstuk 6 hoofdstuk 7 van de Lotgevallen van Tom Soyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de Lotgevallen van Tom Soyer door markt 2, hoofdstuk 7 hoe meer Tom zijn best deed om zijn gedachte bij zijn boek te houden destabeerd welden zij af tot tot hij de laatste zuchtende en gapende opgaf het was hem alsof de middagvakantie nooit zou komen het was doodstil de atmosfeer waarin hij ademde scheen de eerlige slaap ingeslammerd te zijn het was de heetste van al de heete zomerdagen en het gebrom van 25 studeerende schoordieren had een even slaapwekkende invloed als het gegolst van een bijeswerm in de verte, in de glans van de zonenschein verrieven zich door een lichte doscheilende sluier van warme zomerdamp die de afstand met purple had getint de groene heuvelen van Cardiff een enkele vogels weefde op trage vleugelen hoog in de lucht en verder was er geen leefend wezen te zien behalve enige koeien en ook die waren ingedommeld Tom snakte naar vrijheid en naar iets dat hem genoeg belangstelling inboesende om de vervelende uren door te worstelen hij liet zijn hand in zijn zak glijden en een gloed van dankbaarheid welke zich zonder dat hij er zichzelf van bewist was in een gebet uiten overtoog zijn omhoog gekeerd gelaten daar kwam de sluikste percussie-doos voor de dag hij liet een schallerbijter los en zette die op de lage plattenlessenaar het beestje was niet minder erkendelijk dan Tom door zijn blijdschap bleek wat voorbarig te zijn geweest want toen het dankbaar pogingen deed om te ontkomen legde Tom het met behulp van een speld op de rug en dwong het in andere weg te nemen Tom had zijn boezemvriend naast zich die onder hetzelfde leed gebeurt ging als zijn makker en vol vreugde over de afleiding ogenblikkelijk een warme belangstelling in deze vermakkelijkheid aan de dag legde die boezemvriend was Joe Harper de beide jongens waren de ganze week door verklaarde vrienden maar zaterdags meestal geslagen vijanden Joe nam een speld uit de panden van zijn buisje en begon er behulpzame hand te bieden om het diertje Moris te leren het spel werd er stond hoogst belangwekkend Spoodig verklaarde Tom dat zij met elkaar in botsing kwamen en daardoor geen van beide iets aan de schallen buiten hadden hij nam Joe's lij en trok een lijn op de lesselaar van boven naar beneden nu, zei hij, zolang hij op uw grondgebied blijft mocht hij hem prikken en ik zal er mij niet mee bemoeien maar als hij aan mijn zijde komt moet gehoor met vrede laten maar ik een belette kan de grenzen over te trekken Best, vooruitbaar? Laat hem los De schallen buiten ontstapt de Tom en stak de evendachtslijn over na een tijdlang door Joe geplaagd te zijn die bij weg en ging naar Tom dit veranderen van grondgebied duurde een geruime tijd voort terwijl de ene jongen het best met hard en zil kwelde keek de andere met een evengrote belangstelling toe en de beide hoofden bogezichten samen over de lei en bij de zielen ging een gans en al in de pret op eindelijk schende voor tuin ten gunst van Joe te keren en bij hem te blijven de schallenbijter deed wat hij kon om los te komen werd bijna even opgewonden en angstig als de knaper zelf juist toen hij op het punt stond van de klauwen van Joe te ontstappen en Tom's vingers alweer jeugde om hem in zijn macht te krijgen versperde de eerste hem met zijn speelt de weg tot zijn grondgebied Tom kon het niet langer uithouden de verleiding was te groot hij stak zijn hand uit en kwam met zijn speelt over zijn grens Joe werd boos en zei Tom, laat er mij zijn lot over ik wou me alleen maar een beetje helpen Joe nee, dat is niet eerlijk laat er mij zijn lot over pas op of ik ga me helpen zo hard als ik wil Tom, laat hem het rust, zeg ik je ik doe het niet je zult en is op mijn grond gebied hoor eens Joe Harper wie behoort hij toe het kan mij niet schelen wie hij toe behoort hij is aan mijn kant en je zult hem niet aanraken wedder dan ik het toch doe het is mijn schallerbijter en ik zal met hem doen wat ik verkies opeens voelde Tom een klap op zijn schouder en Joe een andere op de zijnen twee minuten lang zag me een rookwok uit de buizen de jongens opgaan en hoorde me in de grondse school lachen de knapen waren te zeer in hun spel om de stilte te bemerken die zich over de school had verspreid even voordat de beester op zijn tenen naar hen toegeslopen en tegen hen overwas gaan staan hij had het toneel op zijn gemak graden geslagen en daarna de verraderlijke klappen toegebracht toen de schoolspidders uitging vloog Tom naar Becky Thatcher toe en vluisterde haar in het oog zet je hoed op en zeg dat je naar huis gaat en als je op de hoek van de straat omzijt loopt dan van de kinderen af sla de steeg in en keer zo naar de school terug ik zal de andere kant gaan daar komen we elkaar vanzelf tegen daarop verliet Tom de school en voegde zich bij een groep kinderen die een andere straat insloegen dan de kameratjes van Becky heel spoedig kwamen de knapen en het meisje elkaar midden in het steeg getegen keerde naar het schoollokaal terug dat zij nu geheel voor zich hadden ze gingen daast ook anders zitten met een lij voor zich Tom gaf Becky een griffel stuurde haar hand en riep op deze wijze een wonderbaar huis in het aanzin toch, de teken woorden dureden niet lang en ze begonnen samen te praten Tom was in de derde hemel van geluk en zei houd je van ratten? nee, ik heb een hekel aan die dieren ik ook, tenminste aan levenden maar ik meen doden die je aan een touwtje of je hoofd kunt laten draaien nee, ik geef niet veel om ratten ook niet om doden maar weet je waar ik van houd? van gromkouwen zo, ik heb er vallig een paar stukjes bij me eerst mag jij een beetje kouden en dan ik weer dat was prettig ze kouden buurt om buurt en schommelden met hun benen onder de bank van plezier ben je wel eens in een paarden spel geweest? vroeg Tom ja, mijn paar neemt me wel eens mee als ik zoet ben ik ben nu drie of vier malen geweest nee, nog meer de kerk is geen lorwaard in vergelijking met een paarden spel daar zie je altijd door wat als ik groot ben wordt die clown in een paarden spel wezenlijk? dat zal heerlijk wezen de clown zijn immers die mooi aangekleed mannen voor gekleurde spikeltjes ja, als ik krijg geschatten van geld meestal een dollar daar dat zegt ben Rogers tenminste zeg eens Becky die wel eens geangageerd geweest wat is dat? geangageerd om te gaan trouwen nee, zou je het wel willen? misschien wel, ik weet het niet wat moet je dan doen? doen je zegt ervoudig tegen die jongen dat je nooit iemand anders hebben wilt dan hem, nooit, nooit, nooit en dan geef je hem een zoen iedereen kan het doen een zoen waarom geef je elkaar een zoen? wel, weet je wel omdat ze dat allemaal doen alle mensen ja, alle mensen die van elkaar houden weet je nog wel wat ik vanmooi op mijn lijn geschreven heb? ja wat was het? dat zeg ik je niet dan zal ik het je zeggen dat is goed, maar op een andere keer nee nu nee, nu niet, maar morgen oh, alsjeblieft, nu Becky ik zal het zo zachtje zeggen dat je het bijdaar niet hoor ik het Becky Aarzelden en Tom zag het stilswijgen voor toestemmen aan hij stoek zijn arm om haar middel en vluisterde haar de oude geschiedenis in het oog terwijl hij erbij voegde toen moet je in mij ook invluisteren precies hetzelfde zij zwegen ogenblik en sprak toen keer je gezicht naar de andere kant zodat je mij niet zien kunt, dan zal ik het doen maar je mocht het niemand vertellen beloof je me dat op je woord van eer? keer je gezicht naar de andere kant zodat je me niet zien kunt, dan zal ik het doen maar je mocht het niemand vertellen beloof je me dat op je woord van eer? ja kom, zeg het nu, Becky hij keerde zich gezicht om zij boog zich schoon vallig naar hem toe zo dicht dat hij haar adem onder zijn kril haar voelde en vluisterde ik houd doel van je toen sprook zij weg en liep om de lessen naar een banken heen en Tom achter haar aan totdat ze zich eindelijk in een hoek verschansten en haar witschortje over haar gezicht trok Tom pakte haar om de haal en zijn smekend nu Becky is het klaar, behalve de zoen wees daar maar niet bang voor dat is niets toen Becky en met deze woorden trok hij aan haar boezelaar totdat deze langzaam naar beneden gleed en zij zich met groei in de wangen aan de operatie onderwielp Tom zoende de rode lippjes en zei nu is het geheel en al in orde Becky en nu weet je voor eens en voor goed dan van mij mocht houden en met niemand dan met mij mocht trouwen nee, nooit, nooit bloef je dat? ja, ik zal van niemand anders houden dan van jou Tom maar jij mocht ook met niemand anders trouwen dan met mij natuurlijk, dat spreekt wel zelf en nu hoort er ook bij dat je bij het naar school of naar huis gaan met me wandeld tenminste als niemand het ziet en dat bij feestjes jij, mij en ik ook eens, dat doen geangageerde mensen altijd dat vind ik heel aardig ik had er nog nooit van gehoord oh, het is zo prettig toen ik met Amy Lawrence de grote ogen van Becky zeiden Tom dat hij een vlater begaan had en hij hield verlegen op oh, Tom dus het is niet de eerste keer dat je geangageerd bent het kind begon te schijnen en Tom zei, ach schrijn niet ik geef niets meer om haar ja, dat doe je wel Tom ik weet dat je het wel doet Tom trakte zijn arm om haar huis te slaan toch zij duwten hem terug en wend de schrijn daar gelaad naar de muur Tom beproefde het onder het spreken van allerlei lijn de woordjes nogmaals maar met hetzelfde gevolg toen werd hij boos en rende met grote stappen de deur uit een poosje bleef hij met de hoek staan weer heb nu een blik naar de deur in de hoop dat zij beraal krijgen en naar hem toe zou komen maar ze kwam niet toen begon hij te denken of hij ook ongelijk kon hebben het was een harde strijd om de eerste pogingen tot toenadering te doen toch hij verbanden zich en zat de school binnen zij stond nog in dezelfde hoek snickende met haar gelaad tegen de muur diep ontroerd ging Tom naar haar toe en toen sprak hij aarselend pekkie ik ik geef hem niemand al om jou geen antwoord niets dan snicken pekkie waarom spreek je niet heven gesnicken Tom haalde zijn grootste schat voor de dag een kopere knop van een schelkoord hield haar die voor en zei pekkie die is voor jou neem hem alsjeblieft zij smeet het geschenk op de grond toen stapte Tom de deur uit en eindde naar buiten naar de heuvelen om die dag niet meer naar school terug te keren nauwelijks was hij verdwenen of pekkie gevoelder beraal ze liep naar de deur toch Tom was niet meer in het gezicht ze eilde over de speelplaats ook daar was hij niet toen gielden ze Tom, Tom, kom terug ze luisterde aandachtig er kwam geen antwoord ze was met de stilte en het gevoel van verlatenheid alleen er schoot hij niets over dan te gaan zitten opnieuw te schrijven en zichzelf verwijten te doen daarbij moest hij verdriet voor de langzame hand en het kruisopdemen van een lange drukend warme achtermiddag in de school te zitten zonder iemand te hebben voor wie zij haar hart kon uitstochten einde van hoofdstuk 7