 Sinds het begin van de participatie-wet zie je dat werkgevers echt een impuls hebben gekregen om in ieder geval na te gaan denken over het aannemen van mensen met een arbeidsbeperking, maar bij de overheid zie je dat ze nog wel een lange weg te gaan hebben. In Nederland hebben we ongeveer 1,7 miljoen arbeidsbeperkten. En een groot deel daarvan werkt niet of niet bij een reguliere werkgever. Dus dan moet je denken aan ongeveer een derde van die populatie werkt wel. En dat is een probleem. En daar heeft de overheid iets aan willen doen door de participatie-wet. Werkgevers beginnen nu met mensen aan te nemen, maar ze ervaren ook erg veel opstakels om dat te kunnen doen. Is een regerakkoord daar iets over opgenomen? Er staat wel iets in het regerakkoord. Het gaat bijvoorbeeld over bescut werk. Maar dingen waarvan ik denk dat ze heel belangrijk zijn om aan te pakken, zoals een meer werkgever gerichte aanpak, dat ontbreekt volledig. Het is verschrikkelijk complex. Als ik vanuit werkgevers kijk, dan ervaren zij ondanks hun goede wil allerlei problemen als mensen willen aannemen. Dus het is destijds gedescentraliseerd. Het zijn nu de gemeentes die een aanpak moeten bedenken voor mensen met een arbeidsbeperking. En elke gemeente doet dat op zijn eigen manier. En sommige werkgevers, of heel veel werkgevers, zitten in meerdere gemeentes en hebben dus te maken met verschrikkelijk veel regels over dezelfde personen. Als we praten over beleid, wat zou er aangepakt moeten worden? Het zou veel minder complex moeten worden. De overheid heeft een aantal instrumenten ontwikkeld die gewaardeerd worden door werkgevers. En dan denk ik met name aan loonkosten, subsidie en aan jobcoaching. Dat is iets waar de arbeidsbeperkte gebruik van kan maken. Maar werkgevers zelf hebben zo'n ontzettende papierwinkel uit te zoeken en een gebrek aan kennis. En dan met name bij kleine organisaties. Dat je zou kunnen overwegen om ook een jobcoach voor werkgevers aan te stellen. Dus waar moeten werkgevers diversiteitsmanagers aanstellen die dat allemaal uit moeten gaan zoeken. Terwijl gemeentes in principe die taak prima zouden kunnen overnemen. De impact van Tilbroek University op het beleid is dat wij hier onderzoek doen. Zowel naar hoe werkgevers zich voelen ten opzichte van deze wet. Wat ze precies doen en wat ze nodig hebben. Maar ook kijken naar wet en regelgeving en hoe dat uitpakt voor de doelgroep. Dat doen wij niet alleen door pure monitoren of onderzoek doen. Maar ook om aan te sluiten bij innovatieve initiatieven die werkgevers gezamenlijk nemen. Om bijvoorbeeld nieuw werk te creëren voor de doelgroep. En om hen niet alleen te volgen maar ook tijdens het proces te adviseren of connecties te leggen tussen bepaalde partijen. Zodat we niet alleen het bestuderen maar ook daadwerkelijk een impact kunnen hebben op de maatschappij. Aan de ene kant zie ik positieve ontwikkelingen. Omdat het zo complex is dat er heel veel verschillende partijen bij betrokken zijn. Gemeente, UWV, praktijkscholen, noem maar op. Die zie je veel meer na elkaar toekruipen. Ze hebben ook veel meer begrip voor elkaar situatie en proberen dan ook actief daar oplossingen voor te zoeken. Aan de andere kant, als ik zie hoe weer barstig het gaat en hoe slecht werkgevers zich vaak nog ondersteund voelen. Dan denk ik dat we nog een wereld te winnen hebben.